Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Tom! Tom, u heeft uw bestemming bereikt  (167 keer gelezen)

Speeldatum: 27 maart 1302 (Begin lente)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 4 jaar geleden »
De muren waren zo hoog! Ze waren gigantisch groot, bijna net zo groot als die van Oikilan. De kleine faun keek vol verbazing naar de omvang van zijn toekomst. "Bedankt voor alles meneer," zei Tom beleefd tegen de landelf die hem had gebracht. De man kreeg nog even een verrassingknuffel om een minder formeel bedankje over te brengen en toen liep de faun naar de poort. Hij torste een zak met zijn eigendommen op zijn schouder.

Aangekomen bij de houten poort, klopte Tom enthousiast op het hout. "Hallo!" riep hij maar, omdat hij niet zeker wist of ze hem wel gehoord hadden. Hij was tenslotte maar een kleine jongen en zowel de poort als de muur was groot. Hij trok alvast de papieren uit zijn kleding en begon enthousiast te zwaaien zodat ze hem in ieder geval niet over het hoofd zouden zien. Tom was helemaal klaar voor dit nieuwe avontuur.

Een boomlange elf opende de deur in de poort. Het nieuwe leerlingexemplaar dat aan de andere kant van de poort stond, leek niet het type waarvoor je de hele poort moest opendraaien.
"Hallo," zei Elik, niet onvriendelijk. Hij pakte de papieren van het jongetje voordat die er vandoor zouden wapperen. "Zal ik deze maar even controleren? Of was je niet van plan om hier te komen studeren?" Hij stapte even opzij om de naam en de afzender te lezen en gaf zo de ruimte aan zijn collegawachter om een wapen- en andere-enge-dingencheck te doen. "Het lijkt erop dat je ingeschreven wilt worden bij de afdeling Socophon," vervolgde Elik, terwijl hij de papieren weer teruggaf. "Weet je dat wel zeker?"

"Wow," zei Tom toen de deur werd opengedaan door een kolossale elf. Die man was wel twee keer zo lang als hij! "Vet groot," merkte hij op, "u hebt vast heel veel spinazie gegeten. M'n moeder zei altijd dat ik daar groot en sterk van zou worden, maar ik vind het nog steeds niet lekker eigenlijk." Tom nam de papieren weer van de nachtelf aan.

"Ja meneer, in Socophon. Ik ben heel slim, dat zeggen ze allemaal. En nouja, dus toen mocht ik naar Bumetrel. En Socophon is de afdeling voor de slimme myrofas, dat is toch zo?" De faun stond haast te stuiteren van enthousiasme terwijl zijn antwoorden razendsnel over zijn lippen schoten. "Maar denkt u dat ik niet bij Socophon zou moeten? Ik ben maar een kleine faun, dus Heracor is veel te moeilijk. Dan slaat iedereen me in elkaar en dat is helemaal niet leuk. En ik vind groen stiekem niet zo'n mooie kleur, maar dat moet u niet zeggen hoor, en nouja, dan blijft toch alleen Socophon over?"

"Je ziet eruit alsof je wel zo hard kunt rennen als een Heracori," zei Elik droog. De faun was in elk geval niet op zijn mondje gevallen, dus hij geloofde zo wel dat hij slim genoeg voor Socophon was. Het was alleen niet het type dat snel zou wennen aan een dubbel lesuur geschiedenis of godsdienst, verwachtte hij. Nu ja, ook Rick Varnon en Fee hadden het gered, dus waarom dit exemplaar van het faunenras niet?

"Okee, luister goed, ventje. Je mag me zo meteen al je wapens en andere gevaarlijke dingen geven, want die bewaart de wacht hier. En als je die niet hebt, dan is dat alleen maar makkelijk. Daarna ga je langs dit pad naar het kasteel en daar vraag je iemand naar de mentor van Socophon. Daar moet je namelijk verplicht heen voordat je iets anders gaat doen. En hoe weet je dat je de goede mentor hebt? Dat is simpel, het is namelijk een mevrouw en net als jij een faun. Duidelijk, Tom Elvan?"

"O ja, meneer, rennen kan ik wel. Ik was altijd een van de snelsten in het dorp. Dan gingen we tikkertje doen in het bos en dan won ik altijd wel, of nou ja, bijna altijd. Maar dat is al wel lang geleden hoor, want de laatste tijd heb ik weinig tikkertje meer gespeeld. Dan moest ik werken en zo," ratelde Tom vrolijk, terwijl hij begrijpend knikte. Hij hief zijn handen op en keek met grote onschuldige ogen naar de wachter.

"Ik heb geen wapens hoor, meneer. Meneer Erdovan, met wie ik heb gereisd, die had wel wapens. Zo'n heel groot zwaard, net zoals u heeft. Maar dan met een mooier handvat. En hij had een dolk, daarmee kon je het vlees snijden. En vijanden, maar die zijn we niet tegengekomen." Toen hij gecontroleerd was, sjorde Tom de tas weer op zijn schouder en luisterde naar de instructies.

"Nou, dat gaat wel lukken hoor meneer. Een faun herken ik wel, dat gaat helemaal goed komen hoor! Dankuwel hoor. En nog veel plezier met werken! U bent eigenlijk best wel aardig voor een nachtelf." Tom zwaaide enthousiast en stuiterde in de richting van het kasteel. Wat een avontuur, wat een pret!