Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Verwaarloosde verschoppeling.  (311 keer gelezen)

Speeldatum: 27 maart 1302 (Begin lente)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 4 jaar geleden »
Het was een bewolkte dag aan het begin van de lente. Het schooljaar was alweer drie maanden bezig en alles liep op rolletjes. Het overleg tussen de schoolhoofden kon niet beter en de leerlingen werkten hard,maar waren door het nieuwe regime niet zo murw geslagen dat er geen plezier meer kon worden gemaakt. Het zwarte schoolhoofd was dan ook tevreden en had zowaar een uurtje tijd over op de dag. Waardig schreed zij overdag over het terrein (wat op zich al een opvallendheid was). Maida was op weg naar de stallen. Het was tijd om een jongeman op te zoeken, die ze al enige tijd niet meer gesproken had en die wel onder haar verantwoordelijkheid viel.

Telepathisch zocht ze contact met de jongen. Ze had geen zin in verstoppertje spelen en zo kon hij naar haar toe komen, terwijl zij buiten - veilig ver weg van de stallucht- op hem wachtte.
Joash, ik wachten voor de stallen buiten op je. Ik wil je even spreken. Met vriendelijke groet, Maida Luthés.

« [Reactie #1] : 4 jaar geleden »
"Sta stil!," foeterde Joash, terwijl hij een krukje onder een koeienuier probeerde te zetten. "Rotbeest!" Als het niet zo'n verrassend averechts effect had, zou hij het vrouwbeest een rotschop geven. Terwijl hij net een hele onaardige gedachte over Patu Gnarl formuleerde, hoorde hij dwars door zijn gedachten heen een gedachte van zijn liefhebbende petemoei. Of hoe ze zichzelf ook wilde bestempelen.
De jongen schrok, vroeg zich even af in hoeverre de vrouw in zijn hoofd dingen kon horen en besloot toen dat de koei vandaag de pot op kon. Hij schoof de emmer onder het krukje en wandelde weg van de stallen, op weg naar een grote vrouw met mooie vleugels.

Ah, kijk, daar stond ze al. Joash maakte een buiging van het type dat hij nog van Linwë had geleerd en wist toen niet meer wat hij precies behoorde te doen. Nu ja, was zwijgen niet goud?

« [Reactie #2] : 4 jaar geleden »
Er klonk geluid bij de deur. Maida draaide haar hoofd en zag daar haar kleine beschermelingen aankomen. Hij zag er wat verhit uit, maar hij maakte voor een jonge jongen een keurige buiging en keek haar daarna zwijgend aan. Ze deed haar best om vriendelijk te glimlachten.

"Dag Joash, ik stoorde je toch niet?" Dat zij nou belangrijk was, zei niet dat een ander niets te doen had. Uiteraard kwamen ze wel aandraven als zij daar om vroeg. "Heb je zin om me te vergezellen tijdens een ommetje over het terrein? Ik wil graag horen hoe het met je gaat." De phaosfee gaf de jongen een knikje en was benieuwd of hij nu wel durfde te praten of dat hij zijn tong verloren was.

« [Reactie #3] : 4 jaar geleden »
"Nee man!" riep Joash uit. "U heb me gered! Ik moest weer koeien melken van meneer Gnarl, maar die rotbeesten doen het expres, ik zweer 't u, ze lopen weg of ze schoppen de emmer om of ze vertikken het gewoon te spuiten! En as ze dan eindelijk een emmertje vol hebben gemaakt, dan krijg ik op mijn kop als ik ook wel eens een slokje wil."
Hij liep zonder verlegenheid naast de vrouwe voort. Ze deed immers aardig, dus dan had hij niet zoveel te vrezen. "Maar ze zijn best aardig hoor," vertrouwde hij Maida toe. "Vooral Fernand. Die's echt aardig. En meneer Gnarl is niet altijd kwaad hoor, ook al is het een beetje een brombeer. U moest eens zien hoe ie met dat kleine elfje van hem is. Of als mevrouw Gnarl langskomt." Joash grijnsde bij de beelden die dat opriep.

« [Reactie #4] : 4 jaar geleden »
Maida grinnikte. Er waren er weinigen op het kasteel die haar op een dusdanige wijze durfden aan te spreken en die er ook enigszins mee wegkwamen. "Kom, als je met een dame loopt, moet je haar wel je arm bieden, hè." De vrouw glimlachte. "En je zegt niet 'Nee, man',  hoewel je enthousiasme strelend is." En daar hield ze voor dit moment de opmerkingen en verbeterpunten bij. Stapje voor stapje moest de vooruitgang komen en ze wilde niet alleen maar de zeurkous uithangen.

"Goed te horen dat je het naar je zin hebt hier, maar de koeien zijn dus geen vriendinnen van je? Zijn er klusjes die je wel goed bevallen?" De jongen was aardig gegroeid sinds hij hier was en hij was niet meer zo'n mager sprietje als voorheen. "En kan jij het ook een beetje vinden met dat jonge elfje? Maak je al wat vrienden hier. En, vergeef me dat ik het moet vragen, maar hoe oud ben je nu, Joash?"

« [Reactie #5] : 4 jaar geleden »
"Oh ja! Neem me niet kwalijk!" Met een ernstig gezicht bood Joash de veel oudere vrouw zijn arm. "Ik vind koeien niets aan," bevestigde Joash. "Maar er zijn ook paarden en pegasi en zoveel andere dieren, d'r is altijd wel wat te doen, weet u. Ik vind het leuk om de dieren te voeren. Soms doe ik dat met Kai en dan til ik hem op. Vindt ie geweldig." De phaosfee grinnikte. "Hij is helemaal niet bang voor de paarden en de koeien, volgens mij."
En inderdaad, Joash was gegroeid. "En ik krijg spierballen, zegt Fer. Ik ben ook al bijna 32![1]. 'k Mag zeker niet vragen hoe oud u bent? Vanwege dat u een vrouwe bent?"
 1. 10.75

« [Reactie #6] : 4 jaar geleden »
Maida legde haar hand op de arm van Joash en wandelde zo met hem verder. Ze moest glimlachen door zijn ernstige gezicht. De jongen was aandoenlijk en op zijn eigen manier heel charmant. Er moest nog heel wat aan gesleuteld worden, voordat hij een jongeheer zou worden, maar hij was pas 32. Dus dat werd hem nog wel vergeven.

"En wat vind je nou de allerverschrikkelijkste klus?" vroeg Maida geïnteresseerd op zijn verhaal. De jonge leek helemaal op te gaan in de avonturen die hij vertelde. En de vrouw kreeg het idee dat hij in de stallen wel op zijn plaats was.

Maida grinnikte. "Eigenlijk niet. Maar ik ben ongeveer 200 jaar ouder dan jij." Ze had dus vrij letterlijk zijn moeder kunnen zijn. Al was hij dan waarschijnlijk wat netter opgevoed. "Maar spierballen zei je? Sjouw je dan al zoveel met zware dingen? En wat dacht je er dan van om het volgende school jaar les te gaan volgen? Hier op school? Bij Heracor? Je kent ze vast, dat zijn die jongens met de rode uniformen die heel veel mogen sporten en die stoer zijn."

« [Reactie #7] : 4 jaar geleden »
"Koeien melken," zei Joash prompt. "Iedereen lacht me uit als ik dat zeg en dat stallen uitmesten veel erger is. Maar ik vind dat helemaal niet zo erg, want als je vijf minuten bezig ben, dan ruik je toch niets meer. En het is best wel zwaar werk, zeker als er net ietsje teveel zooi op je vork ligt. Dat voel'k dan wel in mijn armen. Maar as het dan klaar is, nou, dan kun je het ook zien en ik wed dat de paarden er dan blijer uitzien. Een koei ziet er nooit blij uit. Niet bij mij tenminste niet."

Omdat hij toch vond dat hij met bewijzen moest komen, stroopte de phaosfee zijn mouwen op en toonde zijn spierballen. Overigens moest vrouwe Luthés wel snel zijn, want de spierballen verdwenen vliegensvlug onder de terugzakkende mouwen van de op de groei gemaakte tuniek.

"232," mompelde Joash voor zich uit. "Ik zal het niet verder vertellen hoor!," beloofde hij grif. Om bijna meteen in een nieuwe verbazing te vallen. "Heracor? Ik mag hier naar school? Zomaar? Maar hoe moet het dan met de stallen? En met Kai? En en, ik heb helemaal geen geld!"
Hij keek in de verte waar een stel jongens een of ander balspel deden. Hij had er wel eens stiekem naar gekeken, maar hij wist ook wel dat school alleen voor jongens was die een uniform konden kopen en schrijfspullen en boeken.
Jongens als hijzelf werkten in de stallen en hij leerde lezen en schrijven en rekenen, omdat dat moest van vrouwe Luthés. En etiquette natuurlijk.
De jongen zuchtte diep. "Ik zou best Heracor willen doen. Leren vliegen en met de pijl en boog.."

« [Reactie #8] : 4 jaar geleden »
"Dat belooft dat je later een sterke kerel gaat worden." Maida merkte op dat ze vrij veel moest glimlachen als ze met dit kereltje sprak. Hij had positieve invloed op haar humeur. Hij deed haar ook denken aan een tijd dat alles nog goed was, toen haar eigen zoon nog jong en onbezonnen was. Het was een tijd waar ze zonder aarzelen zo naartoe terug zou gaan.

"Dat is je geraden." Maida keek even streng opzij. "Als ik ontdek dat je dingen doorverteld, dan krijg je uiteraard verschrikkelijke straf. Heb je wel eens gehoord dat we strafklanten aan hun tenen in de kerkers ophangen?" Aan haar stem was te horen dat ze het niet heel serieus meende.

De vrouw stopte met lopen. "Maar ik heb wel geld en toen ik besloot dat ik je voogd werd, heb ik daarmee beloofd dat ik op je pas en zorg dat het goed met je gaat totdat je volwassen bent." Ze liet even een stilte vallen. "En je krijgt het van mij, maar dan moet je me één ding beloven. Dat je alles geeft om het zo ver mogelijk te schoppen. Dus dat je een stoere fulaki wordt of generaal en nooit meer zal hoeven stelen of bedelen. Goed?"

« [Reactie #9] : 4 jaar geleden »
"Niet!" riep Joash ongelovig uit. Hij herinnerde zich de kerkers nog vaag van de nacht dat hij erin doorgebracht had. Hij had daar geen teenklemmen aan de muur gezien, maar goed, hij had er dan ook niet op gelet. "U liegt het," concludeerde hij met een grijns. "Vrouwe," voegde hij er snel aan toe.

De vrouwe stond plotseling stil en Joash dus ook. Omdat ze zo ernstig keek, hield hij van de weeromstuit even zijn mond. Het waren ernstige dingen die ze zei maar Joash begon er zowaar hevig van te stralen. Hij mocht Heracor doen! Zomaar! Hij hoefde alleen maar heel goed zijn best te doen. Met het enthousiasme van een jongen van nog geen 11 zei hij dat grif toe. Een belofte die werd bezegeld met een spontane knuffel.

« [Reactie #10] : 4 jaar geleden »
Maida lachte. "Dat loog ik zeker, dat heb je goed doorzien. Bij een mogelijk volgende keer zal ik dat weer iets moeilijker maken."

En de reactie van de jongen was van onschatbare waarde. De vrouw wist even niet hoe ze moest reageren op de knuffel. Ze legde haar hand op zijn hoofd en klopte voorzichtig op zijn haar. "Het is algoed." Dit was al de tweede phaosfeeleerling die haar zo om de middel was gevlogen. Misschien trok ze hen toch stiekem voor. Ze moest uitkijken dat ze niet in een moederkloek veranderde. Ze dacht terug aan haar gesprek met Alaiz. Misschien moest ze toch maar op zoek naar iemand waaraan ze haar zorgzame gevoelens kwijt kon, nu haar man dood en haar zoon een dwarse puber was.

"En dan moet jij de komende tijd strafklanten en Kai maar goed inwerken, zodat ze het volgend schooljaar allemaal goed van je kunnen overnemen." Dan was dat probleem van de baan. "En ik wil dat je met regelmaat aan me komt vertellen hoe het met de lessen gaat en wat je resultaten zijn."

OOC: korte post, maar ben op station!