Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Orakelige geluiden  (288 keer gelezen)

Speeldatum: 22 maart 1302 (Begin lente)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 4 jaar geleden »
Op de tweede etage liep een centaur, het was er opvallend rustig. Een eindje verderop schoot een rode mantel weg, te oordelen aan het formaat een kabouter. Lastige wezentjes, vroeger al en nu des te meer. Zeker in de drukte moest Marcus soms moeite doen niet één van zijn leerlingen te vertrappen. De oplossing daarop was vrij eenvoudig: niet meer de drukte in.

Het schoolhoofd liep doelbewust op het een-na-spannendste deel van Bumetrel af. Het kantoor van de Merifelmentor leek het toch nog ruim te winnen van de Verboden Vleugel. Marcus moest even glimlachen toen hij een gillende Merifeller voor zich zag die de Verboden Vleugel in spurtte, achtervolgd door een macaber lachende mentor.

Marcus opende de deur en verdween. Terwijl de deur achter hem sloot, leek de centaur nog net een glimp van een gnoom op te vangen bij het trappenhuis. Hij besteedde er geen aandacht aan, maar hield de fakkel omhoog die hij even tevoren uit de muur had verwijderd. Het was een chaos. Marcus sloot zijn ogen en concentreerde zich. Hierbinnen kon hij niet de geesten van de myrofas buiten de verboden vleugel voelen, dus was het eenvoudig om te controleren of zijn vermoedens klopten. De centaur voelde een geest, maar hij liet het wel uit zijn hoofd daar contact mee te leggen. Krankzinnigen waren levensgevaarlijk met telepathie.

"Goedendag," groette Marcus. "Mijn naam is heer Magvatero, het witte schoolhoofd. Ik ben op zoek naar bepaalde kennis en hoopte dat u mij hierbij kon helpen."

« [Reactie #1] : 4 jaar geleden »
Er kwam iemand binnen. Het was een groot persoon, met een nadrukkelijke hartslag. Veel bloed in een groot lichaam. De god van wijsheid en van kennis glimlachte tevreden in de inktzwarte duisternis. Genoemde duisternis was niet voor niets inktzwart, want inkt was het bloed waardoor de wijsheid bleef leven. Iedereen kon dat begrijpen, maar slechts weinigen deden dit. Zwijgend en bewegingsloos wachtte de man af, hij had alle tijd.

Toen klonk de stem. Een schoolhoofd. Hoeveel had hij er ondertussen versleten? Zes? Twaalf? Nee, het was haast onmogelijk om dat bij te houden. Een schoolhoofd was zo vluchtig als het leven van een krekel, slechts een schim in de nacht van het leven. De nacht werd echter ruw verstoord door het licht dat de krekel kwam brengen. Plotseling was er beweging, onnatuurlijk snel voor de leeftijd van eerdergenoemde god. "Skrieeeeh," galmde het door de ruimte en het geluid echode alsof het een enorme kathedraal betrof. De fakkel werd uit de hand van de centaur gegrist, en weggegooid. Krakend kwam de man neer, gooide een zwaar gordijn over de fakkel en doofde zo het licht.

"Skrieeeh," klonk het zachtjes, al weer van een andere kant. "Zo, kennis. Ja, kennis is er genoeg." Een licht gegiechel weerklonk en groeide uit tot een haast maniakaal gegalm. De kathedraal was groot en de krekel was maar klein.

« [Reactie #2] : 4 jaar geleden »
En daar ging zijn fakkel. Marcus zuchtte heel lichtjes. Zijn vermoedens waren correct, maar hij begon zich af te vragen of het nuttig was geweest om hierheen te komen. Hij was er nu toch, dus ging Marcus maar verder. "Gustaf is weg, al een mooi tijdje. Momenteel ben ik degene die gaat over het lot van Bumetrel. En van iedereen die zich binnen haar muren bevindt." Natuurlijk was Maida er ook nog, maar je moest een toch al zwakke geest niet belasten met meer informatie dan nodig was. Misschien zou de vampier begrijpen dat het niet heel handig was om zijn kasteelheer te provoceren.

"Mooi dat er kennis genoeg is. U bent lang bibliothecaris geweest, u heeft meer informatie dan ik binnen de benodigde tijd kan vinden," ging de centaur verder. Het was wel heel donker zo zonder licht. Hij verwachtte niet dat de vampier hem iets zou doen, maar helemaal gemakkelijk voelde Marcus zich ook niet. Achter zijn bureau was het leven een stuk veiliger. "Wat weet u over het magiehart van Bumetrel?"

« [Reactie #3] : 4 jaar geleden »
Gustaf was weg. Ja, hij was niet seniel. Natuurlijk was Gustaf weg, die jongen had nooit ruggengraat gehad. Die snotneuzen van tegenwoordig renden weg bij ieder vlaagje wind. Een kakelend lachje klonk. Het paardje kwam hem bedreigen. Alsof botte kracht ooit kon winnen van verstand. De spot klonk duidelijk door in het kakelen. Een haan.

"Dreigementen, verbaal geweld, hopend op antwoorden," siste de vampier in het oor van de centaur. En hij was weer weg. Schoolhoofd noemde dat joch zich. Denkend dat zijn torentje hem ook maar iets beter maakte dan de schoonmaaksters.

Vies volk, vreselijk! Vies, vunzig, vuil. Verachting voor verstand. Vladistov vloekte vurig.

Stilzwijgend foeterde de vampier, totdat hij plotseling stilhield, nog steeds zwijgend. Hij keek naar de man. "Waarom kom je om kennis vragen? Wat brengt je hier? Waarom zou ik je helpen?" Vladistov grijnsde en hikte spontaan: "Skieee-eeeh!" In het andere oor van de centaur siste hij: "Kennis is heilig." Even later klonk het vanuit de hoogte: "Als je niet eens de nuances begrijpt van de telepathische dissociatie die optreedt bij interraciale communicatie, hoe zou ik je dan kunnen uitleggen hoe de ingewikkelde zaken werken?"

Spottend lachend leunde Vladistov achterover, om vervolgens met veel gekraak en gepiep van een stellage af te duikelen.

« [Reactie #4] : 4 jaar geleden »
Marcus schudde zijn hoofd. Het werd tijd om weer de uitgang te vinden. De raaskallende vampier begon op zijn zenuwen te werken. Bovendien hield hij er niet van als men in zijn oor siste, zeker niet in beide oren. Hij begon zijn enorme lijf te keren, hopelijk zonder al te veel magische zaken te raken.

Verbaasd hield Marcus stil. Daar kwam een verrassend intelligente opmerking voorbij van de oud-bibliothecaris. Het kon geen kwaad daar op te reageren, besloot Marcus. "Telepathische dissociatie kan optreden bij interraciaal contact door de discrepantie tussen twee myrofasgeesten. Verlies van informatie is inherent aan een suboptimale verbinding, hetgeen voornamelijk voorkomt tussen zeer uiteenlopende myrofasrassen."

Er werd een telepathisch diagrammetje de ruimte ingestuurd, prachtig ingekleurd en met heldere lijntjes en pijltjes. Marcus bleef nog even staan om te zien of dit een zinniger gesprek opleverde en anders zou hij vertrekken en een manier gaan bedenken om de vampier uit een magische vleugel te verwijderen die Vladistov ondertussen waarschijnlijk beter kende dan wie dan ook.

« [Reactie #5] : 4 jaar geleden »
Boem. Het was ho! en het was de grond. Een paukenslag volgde, maar slechts in het hoofd van de vampier. Nee, niet alleen in zijn hoofd. Hij had iets geraakt dat nu als een malle paukenslagen aan het produceren was. Barrco siste verontwaardigd en een corrigerende tik verhielp het probleem.

Een diagram! "Skrieeeh," klonk het haast vrolijk. Diagrammen. Misschien was de man toch niet gek. Zijn uitleg klopte, voor zover de vampier de moeite had genomen om te luisteren. Poef. Voor Marcus stond ineens een bejaarde vampier, trots krakend en met een banier in zijn rechterhand. De stof sloeg in het gezicht van de centaur, waardoor die plotseling stilhield.

"Heel goed, heel goed," merkte Barrco op en met priemende ogen ontleedde hij de indringer. Kennis en wijsheid. Verstand vereerde Vladistov. Het brein bracht blijdschap en evenzoveel ellende voort. "Correct," siste de vampier.

"Dus je wilt kennis. Verstandige keuze. Je bent wit, dat moet wel. Ja, dat moet wel. Maar het magiehart, dus? Ja, het prachtige magiehart. Een vampierenproduct, een vampierenproduct. Verrassend sterk, veelzijdig, vuur. Nee, geen vuur." Barrco grinnikte. Nee, natuurlijk geen vuur. Dat snapte de ander ook wel.

Boink. De banier was gevallen, de teerling geworpen. Teren, peren, pek en veren. "Skrieeeh."