Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Elias en Truus  (149 keer gelezen)

Speeldatum: 9 maart 1302 (Begin lente)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 4 jaar geleden »
Het vuur begon eindelijk eens goed te branden. Snel moedigde Elias het aan met nog wat extra brandstof en liep toen naar zijn zadeltassen. Voor zijn paard het moment om haar ongenoegen met de kou briesend kenbaar te maken. De weerwolf stond op, controleerde het dier en sprak haar bestraffend toe: "Luister schat, het is koud en dit was ook niet mijn idee. Maar jij was degene die ermee op wilde houden, ik niet. Bovendien ben jij erop gebouwd." 
Of Truus het ermee eens was of niet, hier moest ze het mee doen, want Elias was alweer weggelopen. Hij haalde een stapeltje papieren uit de zadeltassen en las ze aandachtig door. Hij haalde wat kaas en brood uit de andere zadeltas en las de papieren al etend nog eens door.  Vervolgens verdwenen ze in het vuur.

Een kwartiertje later lag hij met zijn hoofd op het zadel bij het vuur, gewikkeld in een grauwe wollen deken. Het was koud en hoewel hij moe was van een lange dag in Evron, kon hij de slaap niet vatten. Dat Truus besloten had aan haar zak met haver te beginnen, hielp ook niet echt.
Elias'  gedachten gingen over de berichten die hij in Evron had verzameld. Hij had kennisen uit verschillende roedels gevraagd naar ene Franziska Kistler. Hij had eerst weinig aandacht geschonken aan de vampier, maar nu ze een blijverdje leek, wilde hij weten hoe gevaarlijk ze was. Vampiers trokken andere vampiers aan en dat was wel een punt van zorg voor de weerwolven op Bumetrel. Tenminste, dat vond Elias. Jakobus, de huidige alfa, leek er niet zo mee bezig.

De weerwolf ging verliggen. Rhiakath zou het in de gaten hebben gehouden, misschien een preek gehouden hebben om de jongere weerwolven te waarschuwen. Er waren een tijdlang nauwelijks vampiers geweest, die jonkies hadden Vladistov niet meegemaakt. Zou Jakobus daarover nagedacht hebben? Hij was de alfa, maar de meeste leerlingen kenden hem alleen als 'die wachter'.
Misschien moest hij.... het was niet zo lang meer tot volle maan... Maar Jakobus was veel sterker. Hij zou hem moeten verrassen. Hem ter plekke uitdagen, niet van tevoren al. Maar was het niet te vroeg? Wat als het mislukte? Hij zou een stuk dalen in de hierarchie. En als het wel lukte? Zouden de anderen hem pikken? Elias als alfa? Hij was jong. Aan de andere kant: ze kenden hem. Hij liep al acht jaar rond op Bum. Ze wisten wat ze aan hem hadden. Hij was benaderbaar voor de jonkies. Het was alleen de vraag of de weerwolfwachters hem zouden accepteren...
Misschien moest hij het gewoon proberen. Hij deed wel vaker impulsieve dingen en dit was niet eens zo heel impulsief.

Truus hinnikte sceptisch, maar Elias hoorde het al niet meer.