Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Het besluit  (1031 keer gelezen)

Speeldatum: 7 maart 1302 (Begin lente)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [Reactie #25] : 4 jaar geleden »
Signy verzette zich, maar Kaimi was te sterk en voor ze het wist lag het kind in zijn armen, de mantel op de grond, was hij op het paard en was hij van plan er vandoor te gaan. Zijn woorden drongen half tot haar door. "Nee! Kaimi! Stop!" Hij kon niet haar kind meenemen. Hij mocht niet.. dat ging nooit goed! Ze voelde de paniek alweer opborrelen in haar buik. Ze teleporteerde[1] enkele meters voor zijn paard. "Alsjeblieft, stop." Ze keek omhoog naar de woeste ruiter. "Kaimi, ontneem me hem niet." Ze kon hem niet aanvallen, want hij had Cyrano. Daarbij... het feit dat mogelijk het hele plan niet doorging, maar ook het feit dat hij eten en een mantel bij haar liet.. Ze wist het niet meer. Ze was in de war. Wat wilde hij, wat verlangde hij, wat was hij van plan?

"Ik.. sorry... ik dacht dat je Cyrano wilde vermoorden." Dat dacht ze nog steeds. "Het spijt me!" Misschien dat als ze in een onderdaniger huid kroop, dat het hem milder zou stemmen. Ze zou haar kind misschien zo terug krijgen en hopelijk zou dan niet alles verpest zijn, waarvoor ze juist nu de hele middag haar best had gedaan. Om het geheel nog wat extra effect te geven, liet ze zich op haar knieën vallen. "Alsjeblieft."  Ze slikte.Met tegenzin en een bittere smaak sprak ze verder. "Ik zal doen wat je van me vraagt." In ieder geval voorlopig, tot zijn waakzaamheid weer was gezakt.
 1. (10, 2, 5) Winst bij hoger dan 5

« [Reactie #26] : 4 jaar geleden »
Kaimi trok de teugels aan en bracht het paard inderdaad tot een halt. Met zijn ogen samengeknepen en zijn lippen naar binnen gezogen wachtte hij totdat Signy's relaas over gewaaid was. Pas toen ze zich op haar knieën liet vallen, kalmeerde hij ietwat. 'Pak mijn mantel,' zei hij koel. 'En de tas met eten en kom dan hier. We gaan terug. We hebben niets meer te bespreken vandaag.' Hij wachtte totdat ze deed wat hij gevraagd had en toen ze eenmaal veilig en wel voor hem op het paard zat, duwde hij het kind terug in haar handen.

Cyrano vermoorden. Kaimi lachte schamper. Wat dacht ze wel niet. Als er iemand zo'n dergelijke straf verdiende, dan was Signy het. En niet hun zoon. Cyrano kon er niets aan doen dat zijn moeder geen manieren kende en de etiquette aan haar laars lapte. Hij kon er niets aan doen dat zijn moeder een ondankbaar mormel was dat haar trots belangrijker vond dan haar eigen toekomst - of dat van haar zoon. Nee, hij had het joch hooguit door elkaar geschud of met een spreuk zijn stem afgenomen om er voor te zorgen dat het zijn mond hield, maar hij was in de verste verte niet van plan geweest het kind te vermoorden.

Kaimi haalde even diep adem. Hij twijfelde of hij nog iets moest zeggen of haar streng moest toespreken. Signy had hem geslagen en zich brutaal en ondankbaar gedragen - absoluut niet zoals het een vrouw betaamde. Maar had hij nog energie over om nog meer woorden aan haar vuil te maken? Nee. Dat zou hij de rest van zijn leven nog veel te vaak moeten gebeuren. En daarom was het voor vandaag wel genoeg geweest.

Kaimi spoorde het paard aan en in stilte reden ze weg van de open plek, terug naar Evron.