Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Het besluit  (1032 keer gelezen)

Speeldatum: 7 maart 1302 (Begin lente)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 4 jaar geleden »
Kaimi had met Signy afgesproken buiten de herberg. Niet in de herberg zelf, want hij wilde alleen met de vrouw zijn en niet de kans lopen om afgeluisterd te worden. Ze zouden te paard naar het bos rijden en een open plek zoeken waar ze in het geheim de zaken konden bespreken. Aan het zadel van zijn paard had hij voor de zekerheid een tas met eten vastgebonden, voor het geval de middag lang zou duren. Ook had hij een extra mantel voor Signy meegenomen, maar hij hoopte dat die niet nodig was en dat ze voordat de avond viel alles afgehandeld hadden.

De deur ging open en Signy kwam naar buiten. Kaimi schrok een beetje toen ze het kind in haar armen zag en realiseerde zich dat hij daar geen rekening mee gehouden had. Hoe kon hij ook anders? Hij was een prins. Geen vader.

Signy's veranderde uiterlijk overrompelde Kaimi opnieuw. Het was maar goed dat hij genoeg eten bij zich had, want met haar verloren kilo's was de kruislinge ook een deel van haar schoonheid kwijtgeraakt. En als ze dan toch de rest van hun leven met elkaar door moesten, had hij die mooie, vrouwelijke vormen toch graag weer terug.

Kaimi stak zijn handen naar het kind uit. 'We gaan een eindje rijden,' zei hij. 'Vrouwen eerst.'

« [Reactie #1] : 4 jaar geleden »
Signy had de reis naar Evron gemaakt. Het was dezelfde herberg als waar maanden geleden haar leven op zijn kop was gezet. Wel had ze een andere kamer, een veel kleinere. En gelukkig herkende de waard haar niet.

En twee weken later kwam Kaimi ook daadwerkelijk, hij hield zich aan zijn woord. Met een klein kostbaar bundeltje in haar armen kwam ze naar buiten gelopen. Mager was ze nog steeds, maar wel fris gewassen en minder vermoeid dan toen ze hem de vorige keer had gezien. De herberg waar ze nu had gezeten was van betere kwaliteit en met het geld van Kaimi had ze zich dat ook kunnen veroorloven zonder dat ze naast het verzorgen van haar baby ook nog had moeten schoonmaken voor kost in inwoning.

Met een glimlach keek ze naar het paard. Het was lang geleden dat ze op zo'n dier gereden had, haar eigen paard had ze moeten verkopen om te overleven, haar trotse zwarte vriend. De herinnering maakte haar verdrietig, maar ze schudde het voor nu van zich af. Met Kaimi in de buurt moest ze zich niet teveel laten afleiden. Daarbij was het al enige tijd geleden. Ze kon niet in het verleden blijven hangen.

Voorzichtig overhandigde ze hem Cyrano. En met de elegantie van een ervaren ruiter klom ze op de rug van het paard. Ze zat klaar om het kind weer over te nemen, zodat Kaimi... En toen daagde het haar dat er maar één paard was. Wilde hij nu samen met haar op één.. Dat was wel erg intiem en niet geschikt voor een lang stuk rijden. Ze wachtte met het uitspreken van haar achterdocht. Ze wilde eerst haar kind terug in haar handen en zolang hij dacht dat ze niets doorhad, zou ze misschien meer tijd krijgen om zich ertegen te verdedigen. Ze zou zijn spelletje voor nu even meespelen. "Waar gaan we naartoe? Ik zie...ruik...allemaal lekkers."

« [Reactie #2] : 4 jaar geleden »
Signy leek vrij ontspannen. Dat was een goed begin van de middag. Met Cyrano enigszins ongemakkelijk in zijn armen keek Kaimi toe hoe Signy zijn koninklijke hengst besteeg. Ze zou het wel niet prettig vinden dat hij met haar op één paard zou zitten, maar dat moest ze maar slikken - zoals ze heel veel zou moeten slikken als ze eenmaal zijn vrouw was. Signy dacht misschien dat hij veel geld had en dat hij gemakkelijk een extra paard voor haar kon regelen, maar dat was inmiddels een droom die steeds waziger leek te worden. Kaimi had geen geld. Hij had alleen zijn loon en dat was net genoeg om zichzelf en Signy te onderhouden.

Kaimi overhandigde Signy het kind en hees zichzelf toen achter haar op het paard. 'Ik weet dat je dit niet wilt,' zei hij tegen haar, 'maar je hebt weinig keus. Als je wilt horen wat ik te zeggen heb, zul je naar me moeten luisteren.' Hij pakte de teugels vast, zette zijn hakken in de flanken van het paard en zo kwamen ze in beweging. Ze reden de straat uit en sloegen een weg in die hen naar het bos leidde. 'En wat betreft het lekkers...' Kaimi grijnsde geheimzinnig. 'Tja, je weet maar nooit of we verdwalen hè. Ik neem graag het zekere voor het onzekere.'

« [Reactie #3] : 4 jaar geleden »
"Gedraag je niet alsof ik van jou ben." Even bevroor ze toen ze zijn lijf achter het hare voelde op de rug van het paard. Zijn armen sloten al snel om haar heen. Ze zat haast gevangen tussen de teugels en zijn lichaam en in haar eigen armen lag een klein wezentje, veilig en geborgen. Kaimi leek goed door te hebben dat Signy dit allemaal maar niets vond en hij hing de dominante ploert uit die vond dat zij moest luisteren. Ze klemde de kaken opeen en telde in gedachten tot tien. "Nou, hou me niet langer in spanning. Wat is het wat je me wilt vertellen," vroeg ze nadat het paard in beweging was gekomen. De spottende ondertoon kon ze niet verbergen, maar zijn houding maakte haar behoorlijk opstandig.

Voor een tijdje probeerde ze zo te zitten dat ze hem zo min mogelijk aanraakte, maar met het kind in de armen, kreeg ze daardoor al snel last van haar rug en dus gaf ze langzaam toe om zijn borst als steunpilaar te gebruiken. Zou ze morgen om dit tijdstip nog leven? Misschien was het logischer geweest als ze nu bang was geweest, maar eigenlijk voelde ze zich heel rustig. Twee weken had ze zich hierop voor bereid. Ze had een plan A tot en met M gemaakt. Hij zou niet winnen.

« [Reactie #4] : 4 jaar geleden »
Signy's opmerking over dat ze niet van hem was, was haast ironisch. Ze moest eens weten wat hij van plan was! Kaimi lachte kort en reed verder zonder aandacht te besteden aan haar vijandige opmerkingen. Des te meer genoot hij ervan toen Signy haar statige houding losliet en steun begon te zoeken bij zijn borst. Haar lichaam tegen het zijne was nog net zo'n waar genoegen als de vorige keren, zelfs nu ze haar vrouwelijke vormen had verloren en hem vreselijk in de problemen had gebracht door zwanger te raken.

'Wat ik van plan ben?' vroeg Kaimi, toen ze het bospad insloegen. Het struikgewas om hen heen werd dichter en de geluiden van het dorp vager. Nog even en ze zouden helemaal alleen zijn. Kaimi keek even over zijn schouder achter hen en toen hij zag dat ze niet gevolgd werden, vervolgde hij: 'We gaan praten, Signy. Praten? Ja, praten.' En Signy zou vooral luisteren, maar daar zou ze snel genoeg achter komen. De kruislinge zat niet bepaald in de positie om haar stem te laten horen en eisen te stellen. Ook dat was iets waar ze in het vervolg aan zou moeten wennen.

Terwijl ze dieper het bos in reden, keek Kaimi om zich heen of hij een geschikte plek zag om af te stijgen en hun gesprek voort te zetten. Te horen aan het geluid van kabbelend water moest er in de buurt een beekje zijn. Dat zou perfect zijn. Als er water was, was er vast ook wel een aangenaam plekje om onverstoord te kunnen praten.

« [Reactie #5] : 4 jaar geleden »
Praten. Dat was inderdaad ook een van de mogelijkheden. Hoewel dat meer bij een van de laatste opties had behoord. Ergens was Kaimi niet zo pacifistisch overgekomen als dat hij nu leek te zijn. Een echt gesprek, met hoor en wederhoor. Ze was benieuwd. "Praten. Heb je een lijstje met onderwerpen, of al in gedachten waarmee je wilt beginnen? Of kijk je wel waar we uitkomen?" Dat zou ook nog kunnen, dat die lamwammes er de afgelopen weken niet aan toegekomen was en dat dit een soort smoesje was en het eten een excuus.

De omgeving werd steeds kalmer. De geluiden van het dorp en de weg verstomden, totdat ze uiteindelijk helemaal weg waren en enkel nog de geluiden van de natuur overgebleven waren. Ook Signy hoorde het ruisen van de beek en het kabbelen en klotsen van het water op de oever. Het was een geluid wat werd gevolgd, het kwam steeds dichter en dichter bij. Na een tijdje werd de begroeiing ook weer wat lichter, maakte plaats voor wat open ruimte bij het kleine riviertje. En toen ze de struiken uit reden, hield Signy even de adem in. De plek was ongelooflijk mooi, zoals de zon op het water weerspiegelden en aan de overkant indrukwekkende bomen half over het water hingen. Er waren wat springende vissen en vogels die hun duikvluchten over het water maakten. Aan de overkant waren ook wat hertjes te zien. Aan de kant waar zij nu waren, was al het wild waarschijnlijk gevlucht bij de geur van elfen en een paard. "Zullen we hier praten?" Dit was een mooie en serene plek.

Snel ging ze ook weer wat rechter zitten. Misschien had Kaimi dan wel niet gemerkt dat ze een stukje geleund had en nu het einde van het ritje in zicht was, zou ze dat laatste stukje ook wel met haar rugspieren als steun volhouden. De baby maakte wat protesterende geluidjes en om hem stil te krijgen, gaf ze hem haar pink om op te sabbelen. Cyrano kreeg een kusje op zijn voorhoofd en de stilte van de natuur kreeg weer de overhand.

« [Reactie #6] : 4 jaar geleden »
'Ik heb een lijstje met onderwerpen die we moeten bespreken, ja. Maar dat hoor je straks wel.'

Ze kwamen aan op de plek met het beekje en het was mooier dan verwacht. Zonnestralen schenen door het bladerdak naar beneden en liet het beekje glinsteren als diamanten. Eigenlijk was het bijna te vredig hier. Te rustig. Te romantisch. En liet het gesprek dat ze zouden voeren nou juist net niet van romantische aard zijn. Maar wellicht maakte de omgeving en de vredige sfeer die hier hing de boodschap voor Signy wat makkelijker te aanvaarden.

Kaimi gooide zijn been over de rug van het paard heen en steeg af. Daarna hielp hij Signy en Cyrano veilig naar de grond. 'Heb je al zin in iets te eten?' vroeg hij. Eten scheen het ook goed te doen in gespannen situaties, terwijl een hongerige maag juist het tegenovergestelde effect had. En dat laatste in combinatie met Signy's scherpe tong was het perfecte recept voor een vermoeiende en ellendige middag; een middag waar Kaimi helemaal geen zin in had.

Hij bond de tas met etenswaren los van het zadel en ging toen aan de oever van het beekje op een bed van mos op de grond zitten. Terwijl hij wachtte totdat Signy met het kind naast hem kwam zitten, staarde hij voor zich uit naar de kringen die in het water verschenen en dacht hij na. Twijfel kwam opzetten. Angst sloop zijn lichaam binnen. Zou hij hier echt goed aan doen? Hij kon nog terug. Sterker nog, hij zat in de perfecte positie om Signy en het kind van de aardbodem te laten verdwijnen. Maar kón hij dat? Maanden - jaren geleden, misschien. Maar nu?

« [Reactie #7] : 4 jaar geleden »
"Een lijstje, spannend hoor."
Dus hij had er wel over nagedacht. Ze wist niet of dat prettig was of niet. Maar in ieder geval zou het geen richtingloos geouwehoer zijn zonder doel of reden.

Na Kaimi kwam ook Signy van het paard af. "Graag. Ik ruik het al de hele weg. Als ik geen honger had gehad, dan ha dik het wel gekregen zo." Ze glimlachte en liep in de richting van het riviertje op zoek naar een goede plek om te zitten. Veel plekken hadden steentjes of takken of zaten midden in het gespetter van een kleine stroomversnelling van het water. En dus was Kaimi haar te snel af en zat er niets anders op om gedwee naast hem te komen zitten.

"Kijk, als jij je zoon nou vast houdt, dan maak ik de broodjes wel." Zo toonde ze ook iets van goede wil voor het gesprek. Daarbij had hij al voor het voedsel gezorgd. Met een glimlach boog ze wat naar hem toe om met zorg het kind over te hevelen mits Kaimi het wilde aannemen natuurlijk.

« [Reactie #8] : 4 jaar geleden »
Kaimi was nog steeds niet gewend aan uitspraken als "je zoon" en maakte dan ook weinig aanstalten om het kind van haar aan te nemen. 'Je kunt het wel op de grond leggen,' zei hij enkel. Het was heus niet dat hij een enorme afkeer van het kind had (een beetje maar), maar het idee om de rol van vader in te vullen alsof hij een kindermeisje was, ging hem toch echt te ver. Hij hoefde dat kind niet vast te houden en te vertroetelen. Daar was hij niet voor gemaakt.

'Hier.' Hij zette de tas tussen hen in. 'Er is genoeg, maar ik wil dat je eerst zoveel neemt als je op kunt.' Meer nog zelfs. Hij liet zijn blik onderzoekend over haar lichaam glijden en bleef ten slotte naar haar gezicht kijken. Ondanks de kilo's die ze was afgevallen, bleef Signy een mooie vrouw. Met haar ogen als absoluut hoogtepunt. Misschien was dat ook wel de reden dat hij het kind nog niets had aangedaan. Want als hij naar het mollige gezichtje van de kleine Cyrano keek, zag hij de vrouw die naast hem zat. En hoe hij er ook naar verlangde dat alles weer was als maanden geleden, zonder de enorme verantwoordelijkheid die Signy nu in haar handen droeg... hij zou haar en het kind niet uit de weg kunnen ruimen.

Had hij het joch maar nooit in de ogen gekeken. Dan was dat vast een stuk eenvoudiger geweest.

« [Reactie #9] : 4 jaar geleden »
Teleurstelling was kort in haar ogen te zien. Ze deed haar mantel af om een goed plekje in het mos te maken voor de jongen. Dat was misschien wat fris voor haarzelf, maar ze kon wel tegen een stootje. Daarbij was het maar voor even. Ze ging er geen strijd van maken. De verliezer zou Cyrano zijn en misschien zijzelf. Kaimi zou waarschijnlijk juist niet toegeven als ze ging lopen aandringen. Hij was wellicht nog koppiger dan zij, dat had ze al eerder gemerkt. En wat dit betreft was het de strijd niet waard.

Signy dook in de tassen. Ze pakte wat stukken fruit en wat brood en worst en kaas. Het was een ware luxe. Ze at al weken hetzelfde en nu ... "Het lijkt wel de hoorn des overvloed." Ze kon het enthousiasme in haar stem niet verbergen. Ze sneed een appeltje in tweeën en stak het verlekkerd in haar mond en terwijl ze kauwde maakte ze voor hen beiden wat te eten.

Tussen twee happen in nam ze het woord. "Nou, brandt los. Waar wil je het over hebben?" Zolang ze aan het eten was, zou ze ook heel stil luisteren. "Oh! Je hebt ook een zak wijn..of is dat wat anders." Nieuwsgierig bekeek ze een zak waar duidelijk wat vloeistof in zat. Ze opende de kurk en snuffelde eraan. "Hmmm.. maar daar ga ik wat voorzichtiger mee doen dan de vorige keer." De tweede helft van de appel viel nu ten prooi aan haar honger. Het goede eten maakte haar vrolijk en het gaf haar goede hoop over het gesprek zelf. Tenzij de boel vergiftigd was, zou het allemaal wel in orde komen. En dan nog... dan had ze een goed laatste maal. "Zolang ik eten heb, zal ik lief tegen je doen.. beloofd." Ze grijnsde even met halfvolle mond. Ja, ze was omkoopbaar, voor nu.

« [Reactie #10] : 4 jaar geleden »
Kaimi's mondhoeken krulden zich om in een klein lachje toen hij de blijdschap van Signy's gezicht las. Ze moest maar niet weten dat hij nu de komende weken met veel minder moest doen. Hij had niet alleen geld uitgegeven aan extra eten... er zat ook nog iets anders verstopt in de tas.

Signy leek inmiddels te branden van nieuwsgierigheid, maar voordat Kaimi ook maar iets kon zeggen over de bedoeling van dit alles, viel haar oog op de kostbare zak wijn. 'Jawel,' antwoordde Kaimi op haar vraag. 'Daar zit wijn in. En het is de bedoeling dat we dat samen leeg drinken, maar alsjeblieft wel op een volle maag. Een beetje nuchterheid is wel handig voor het gesprek dat we gaan voeren. Voordat je nog keuzes maakt waar je later weer spijt van hebt.' Net als hun nachtelijke avontuurtje waar hij uiteindelijk de schuld van had gekregen. Maar eigenlijk, als hij heel eerlijk was, wist hij dat Signy vanavond niets te kiezen had. En dat zou ze zelf ook snel genoeg beseffen.

Hij grijnsde. 'Eet dan maar heel langzaam, want dat bevalt me wel. Maar voor nu...' Kaimi opende de tas en haalde er toen een extra zak uit. Er zat een kleine schaaltje in met daarop een klein, prachtig versierd gebakje. Helaas had het door de reis de meeste charme verloren, maar het zag er nog steeds aanlokkelijk uit. Even twijfelde Kaimi. In een flits schoot zijn leven aan hem voorbij en hij wist dat dit gebakje hem voor eeuwig zou ketenen. Maar toen landde het besef dat ook hij vanavond niets te kiezen had. 'Voor nu,' zei hij nogmaals, 'wil ik dat je dit eet. Voorzichtig. Als je niet wilt dat je tanden breken, moet je heel voorzichtig kauwen. En niet slikken, voordat je zeker weet dat er niets in zit.' Hij probeerde te lachen, maar het resulteerde in niet meer dan een vage grimas. 'Je weet maar nooit wat de bakkers tegenwoordig door het deeg gooien.'

En nu... de laatste seconden van zijn vrijheid. Daar zou hij intens van moeten genieten. Maar in plaats van te genieten staarde Kaimi gespannen naar de vrouw voor zich en voelde hij de neiging ieder moment sterker worden om het gebakje weg te smijten, er vandoor te gaan en nooit meer terug te komen.

« [Reactie #11] : 4 jaar geleden »
Signy viel eigenlijk van de ene verbazing in de andere. Hij wilde samen met haar een fles wijn leegdrinken en hij had ook nog een gebakje. Ze staarde naar zijn gezicht en bestudeerde de uitdrukking op zijn gezicht even. "Je ziet een beetje...." Bleek was niet echt het goede woord. "Groen." Ja, hij leek misselijk te zijn. Had hij daarom zelf nog niets van het eten aangeraakt? En hij liet haar ondertussen gewoon alles weg kanen alsof ze een kolenboer was.

"Nou, vooruit.." Ze bekeek het gebakje van alle kanten. "Je hebt het toch niet vergiftigd hè?" vroeg ze met wat misplaatste galgenhumor. Maar er leek geen gif in te zitten, maar wel iets anders. "Slechte ervaringen?"  Voorzichtig nam ze wat kleine hapjes. "Mmmh, smaakt goed. Wil je niet ook een stukje?" En uiteindelijk vond ze met haar tong inderdaad iets in het deeg van het gebakje. Ze zoog de kruimels er voorzichtig vanaf en spuugde het 'harde stukje' toen uit in haar hand. Het was een ring[1]. Verbaasd keek de kruislinge op. Ze legde de rest van het gebakje even naar en bewonderde het voorwerp in haar hand. "Voor mij?" klonk het wat onnozel. Ze keek opzij naar Kaimi en fronste even.

In Signy's hoofd gingen alle alarmbellen af. Plan H trad nu in werking.. Huwelijksaanzoek... code rood.. herhaling... plan H! Code rood! Ze slikte even en schudde haar hoofd. "Trouwen..." Ze krabde in haar hals en probeerde te glimlachen. Ze had dit gerepeteerd. Ze wíst dat dit het beste was voor Cyrano, hij had zo een vader en een toekomst. Hij zou geen bastaard zijn en hopelijk goede kansen krijgen in het leven. Maar ook voor haarzelf. Zo bleef haar een toekomst met prostitutie en ander werk in de onderwereld bespaard. Ze zo geen, of weinig, honger kennen en haarzelf en haar familie niet ten schande maken. Aan de andere kant... wilde ze iemand als Kaimi wel als haar man? Ze betwijfelde of ze daar gelukkig van zou worden. En dan weer terug naar de ene kant... was dat niet een offer wat ze moest maken voor haar kind? En met een beetje geluk kon ze zoveel mogelijk aan dat leven ontsnappen. Het idee benauwde haar. Ze wilde geen gezinnetje met deze man spelen. Ze wilde geen brave huisvrouw worden. Ze wilde verder met haar studie. Verder gaan met het ontwikkelen van giffen en hoe dat te gebruiken in combinatie met wapens. Ze had zoveel dromen en ambities en.... ze zag nu zelf ook een beetje groen waarschijnlijk.

"I-ik... u-uhm..."  Plan H!! Ze sloot even haar ogen en snoof. Ze kon dit. "Momentje..."
Toen ze de ogen weer opende, glimlachte ze vriendelijk en bewoog ze zich naar voren om hem een kusje op zijn wang te geven. Ze probeerde de happen appel en gebak binnen te houden. "D-dus.." Ze had nog steeds geen ja gezegd, maar hij had ook nog niet echt wat gevraagd. Misschien was er ook we geen vraag en was er geen antwoord en was het gewoon zo. Maar Kaimi...hij had eigenlijk wel zijn best gedaan met deze locatie, het eten, het gebakje... ondanks alles.. ondanks de situatie waar hij nu ook in zat. "Dankjewel." Meer kon ze er niet van maken voor nu.
 1. Denk ik :P zo niet... stuur een hop. De beschrijving laat ik verder aan jou :P

« [Reactie #12] : 4 jaar geleden »
'Dankjewel?' Kaimi trok een wenkbrauw op en staarde Signy verbluft aan. Was dat het enige wat ze uit kon brengen? Hij was degene die op dit moment de macht had om haar een toekomst te geven of af te nemen - en hij koos ervoor haar te beschermen. En een 'dankjewel' was het enige dat hij daarvoor terug kreeg? Besefte ze dan niet wat er allemaal op het spel stond? Besefte hij niet wat hij voor haar op gaf - wat hij voor haar over had?!

Kaimi dwong zichzelf kalm te blijven. 'Ik neem aan dat de ring voor zich spreekt,' zei hij kortaf. 'Ik... heb weinig andere keus dan je tot mijn vrouw te nemen en ik wil dat je begrijpt dat je op dit moment afhankelijk van me bent. En dat betekent ook dat ik graag iets meer hoor dan alleen "dankjewel". Ik had je ook kunnen verstoten of zelfs kunnen vermoorden.' Hij wilde nog wel meer zeggen, haar nog strenger toespreken, maar de kus die Signy hem zojuist gegeven had, leek hem te kalmeren. Het was alsof hij haar lippen opnieuw op zijn wang voelde. Met een diepe zucht vervolgde Kaimi: 'Kom. Laten we eens zien of hij past.'

Hij nam de ring, die er enigszins goedkoop uitzag voor iemand die van adel was, en pakte voorzichtig haar hand vast. 'Mag ik?'

« [Reactie #13] : 4 jaar geleden »
Signy keek even weg. Ja, alleen een dankjewel was misschien wel heel karig. Zeker met alle voorbereiding en de ontzettend mooie ring. "Je hebt gelijk," gaf ze toe.  Hij had haar kunnen vermoorden of kunnen verstoten. Maar hij koos voor de meest elegante oplossing, voor de oplossing die eigenlijk hoorde, hij koos voor het leven. Het leven van een kind en een toekomst met haar.

Ze liet hem haar hand pakken en ze knikte. "Natuurlijk." En zwijgend keek ze hoe de ring om haar vinger werd geschoven. Hij was ietsjes te wijd, maar dat was misschien maar goed ook. "Ik moet weer wat dikker worden," merkte ze op. Ze haalde haar hand naar zich toe en bekeek de ring om haar vinger. "Ik ga trouwen," mompelde ze. "Wie had dat ooit gedacht." Daarna keek ze naar Kaimi. "En nog wel met een adellijke nachtelf... en nog een knappe ook. En een beetje dominante, maar dat leer ik je wel af." Ze kon het plagen niet laten.

Ook Signy zuchtte even. Ze pakte het gebakje weer op. "Ik denk dat het nu wel veilig is?" Ze brak er een stukje vanaf en hield het Kaimi voor om hem te voeren. "Begrijp me niet verkeerd. Ik ben erg blij met deze oplossing. Het is de beste waar ik op kon hopen en dat het helemaal niet vanzelfsprekend is, dat begrijp ik ook wel. Maar... ik.. ik heb nooit een vriendje gehad. Ik ben niet goed in.. ik weet niet hoe ik ..ik ben vrij op mezelf, heb mezelf altijd gered, voor mezelf gevochten, weet al van kleins af aan hoe ik op eigen benen moet staan. Ik had een droom over.. nouja, dat had ik je verteld over die vechtkunst met zwaarden en het gebruik van gif en.. En nu.. ben ik met álles afhankelijk. Als jij zegt dat ik niet meer mag studeren, wat heb ik daar dan tegenin te brengen? Geen universiteit die me zal accepteren. En nog meer van die dingen." Ze haalde haar schouders op. "Dát vind ik moeilijk. Egoïstisch hè." Signy glimlachte even en stak nu ook zelf een stukje van het gebak in haar mond. "En ik ben nog steeds boos op je." Een grijns vormde zich om haar lippen. "Vooral omdat je ook niet eerlijk tegen me bent geweest." Hij dacht toch niet dat ze zich door ene Kaimi zo liet behandelen en dan niet op onderzoek uitging naar wie hij werkelijk was.

« [Reactie #14] : 4 jaar geleden »
Kaimi schoof de ring om haar vinger en voelde zich misselijk worden. Hij kon nog steeds terug. Hij kon haar nog steeds vermoorden en haar en het kind in de rivier gooien, er vandoor gaan en nooit meer terugkomen. Niemand zou het weten. Niemand zou er ooit achterkomen dat hij er verantwoordelijk voor was. Waarom deed hij het niet? Hij was een prins - een koning. Hij hoorde niet te trouwen met een kruislinge van een lagere klasse; hij hoorde voorbereidingen te treffen om terug naar Nascam te gaan en daar de touwtjes weer in handen te nemen. Waarom gebeurde dat allemaal niet? Sterker nog, waarom gebeurde er niets van wat hij wilde?

Het leek plots of er lood zat in de dolk aan zijn riem, zo zwaar voelde het aan. Kaimi verplaatste ongezien zijn hand onder zijn mantel en een huivering trok door zijn lichaam toen hij de schede raakte. Hij kon het er nu uit trekken. Gewoon zijn verstand op nul zetten en de dolk in haar lichaam steken. Misschien dat hij daarna even spijt kreeg, maar uiteindelijk was hij beter af. Toch? Hij kon de ring weer verkopen en het geld gebruiken voor nuttigere zaken.

Kaimi luisterde zwijgend naar Signy's plagende opmerkingen, maar was niet bepaald in de stemming om erom te lachen. Zelfs haar complimenten deden hem weinig. Pas toen Signy hem een stukje van het gebak aan reek, trok Kaimi zijn hand weg bij de dolk en werden de moordlustige gedachten in zijn hoofd iets kalmer. Hij nam een hap van het gebak en hoorde, nog steeds zwijgend, Signy's relaas aan over hoe moeilijk ze het vond om afhankelijk te zijn en over al haar dromen die in duigen leken te vallen. Nou ja, dan was hij in ieder geval niet de enige die van zijn vrijheid beroofd was.

'Je zal er aan moet wennen,' zei hij toen Signy uitgepraat was. 'Je zou een keer je trots opzij moeten zetten en accepteren dat je in een bepaalde positie zit waarin je het niet altijd meer voor het zeggen hebt.' Hij aarzelde even, voordat hij verder sprak. 'En verder ben ik niet van plan om je vast te ketenen, want ik heb mijn eigen leven. Er is echter één ding dat ik wel van je vraag - of nee, niet vraag, eis, namelijk je loyaliteit. Je kent mijn achtergrond en dus kun je je hoogstwaarschijnlijk ook wel iets voorstellen van de zaken waarmee ik me bezig houd. En ik eis van je dat je me met je leven zult steunen.' En dat was dan ook precies de reden dat hij niet van plan was haar als huismoeder thuis te houden. Als hun huwelijk eenmaal geregeld was, zou hij de vrouw en het kind weer terugsturen naar Ypsilon. Enerzijds zodat hij er geen omkijken naar had, en anderzijds omdat haar fascinatie voor wapen en vergiffen nog wel eens van nut zou kunnen zijn voor zijn toekomstplannen. Maar dat waren allemaal gedachten die hij niet van plan was om nu al met haar te delen.

« [Reactie #15] : 4 jaar geleden »
Signy's wenkbrauwen schoten omhoog. "Je bedoelt dat ik mijn studie mag afmaken?" Het was een retorische vraag, want uit zijn woorden was dat wat ze daadwerkelijk begreep. Ze keek verbaasd en opgelucht en gelukkig tegelijk. Maar voordat ze hem daarvoor ging bedanken, was er eerst iets anders, iets wat nog iets belangrijker was.

"Geen zorgen. Je geheim is veilig." Ze keek de man onderzoekend aan en doorboorde hem met haar felle ogen. "En als je het me toestaat, dan zal ik naast je staan in de strijd, met zwaard en magie en alles wat ik waard ben. Dat lijkt me ook een veel betere toekomst dan een moeke te spelen die zich druk maakt of de lakens wel fris genoeg zijn en het brood niet is aangebrand." Nouja, dat laatste was ook wel belangrijk, maar anders belangrijk.
Uiteraard kende ze zijn precieze plannen niet, maar ze herinnerde hun eerste gesprek nog en dat ging ook over iets met dat hij wereldheerser wilde worden en daar had je toch ook een generaal voor nodig.

"Kaimi?" Signy voelde aan de ring om haar vinger. "Ik wil je uitdagen tot een duel. Met magie of wapens? Ik weet niet wat de tradities zijn bij de nachtelfen uit jouw land." Het waren veel verschillende varianten, maar vaak kwam er iets van dat de man de vrouw moest overwinnen of overheersen of laten zien dat hij de sterkste en machtigste was wel naar voren. "Maar gewoon... dan heb je me eventueel echt onderworpen én zijn we meteen hopelijk alle frustraties naar elkaar toe kwijt." Signy had wel zin om de man uit te dagen en flink wat magie naar zijn hoofd te gooien. En ze ging zich natuurlijk niet zomaar gewonnen geven. Ze moesten Cyrano dan uiteraard even op een veilige plek leggen. "En je hoeft niet lief te zijn, want ik ga me naar jou toe ook niet inhouden."

« [Reactie #16] : 4 jaar geleden »
Kaimi knikte langzaam. Hij had niet anders verwacht. Signy was niet bepaald een vrouw die hij achter het fornuis zag met een kind in haar armen. Haar harde pantser mocht dan wel behoorlijk smelten wanneer ze de kleine Cyrano vast had, maar lang niet genoeg om haar strijdlust te laten verdwijnen. Ze bleef een vechter, een felle nachtelfin die heel goed wist wat ze wilde, en dat zou hij er niet binnen een paar week uitslaan - zelfs niet binnen een paar jaar. Misschien zelfs wel nooit.

Daarom was hij niet echt verbaasd door haar gewaagde voorstel. 'Een gevecht - een duel? Jij durft.' Verrast trok Kaimi zijn wenkbrauwen op. Natuurlijk wist hij als geen ander hoe de tradities er in Nascam gewoonlijk aan toe gingen, maar momenteel bevond hij zich niet echt in een 'normale' situatie. En dus had hij er simpelweg niet over nagedacht. Maar als dit Signy's manier was om hem te bedanken, dan wilde hij daar maar al te graag in meegaan. Als prins hoorde hij de tradities immers in ere te houden.

'Als je maar niet denkt dat jij het recht hebt om je frustraties op mij te uiten,' zei Kaimi, terwijl hij opstond. 'Dat is één ding wat je zal moeten accepteren nu we verloofd zijn.' Met moeite kon hij het woord over zijn lippen krijgen. 'En het tweede is...' Hij fluisterde iets[1] en met een zekere perfectie waar hij zelf van genoot, trof zijn spreuk Signy[2] '... en het tweede is: daag - mij - nooit - uit.'


 1. "Aposterandreos"
 2. (8, 9, 7, 7) Winst bij hoger dan 4

« [Reactie #17] : 4 jaar geleden »
Hij knikte. Hij ging ook al akkoord met haar voorstel gewoon naast hem mee te vechten? Het verbaasde haar en wel in de positieve zin. Ergens zag ze de jongeman terug zoals ze hem had ingeschat de eerste keer dat ze elkaar hadden ontmoet. Hij was vriendelijker geweest dan hij had willen toegeven. Hij had ergens een zachte kern gehad onder de bravoure en nu... hij had haar leven tot een hel kunnen maken, maar onder de omstandigheden viel het mee. Het maakte het wel lastiger om hem te haten en dat nam ze hem uiteraard ook kwalijk.

"Hm-hm, een dappere dwaas wellicht." En ze spiegelde vervolgens zijn bewegingen en stond dus samen met hem op. Hij was midden in zijn zin toen hij al een eerste spreuk op haar wierp. Dat was vals! Ze reageerde zo snel mogelijk met het opwerpen van een schild[1], maar was daar net een fractie te laat mee. De spreuk raakte haar vol op haar buik, bovenbenen en knieën en ze stortte dus als een zak wortelen ter aarde. Maar Signy was geen afstammeling van Tetachan als dat haar niet tegenhield om terug te vechten. "Piptee"[2], maar die spreuk mislukte volledig. Waarschijnlijk omdat ze zojuist een vrij harde landing had gemaakt. Ze gromde in frustratie, maar tijd om erbij stil te staan had ze niet. Als ze niet snel door vuurde met spreuken had ze straks al verloren voordat het duel goed en wel begonnen was. "Meketi Aposterandreos"[3] en ze kon weer overeind krabbelen.[4] Ze zat onder de smurrie en het vocht uit het mos. De blik in haar ogen was alleen maar meer vastberaden geworden. Kaimi moest niet denken dat hij er al was! Ze was misschien jonger en onervarener, maar ze zou zich niet laten kennen!
 1. (10, 3, 5) -1 aftrek. Winst bij hoger dan 5
 2. (1, 2, 7) Winst bij hoger dan 5
 3. (7, 9, 9) Winst bij hoger dan 5
 4. Denk dat haar tijd nu wel op is en dat Kaimi intussen een tegenaanval klaar heeft.

« [Reactie #18] : 4 jaar geleden »
Kaimi keek tevreden toe hoe zijn spreuk Signy raakte en hoe de vrouw vervolgens in elkaar zakte. Bijna haar volledige lichaam was verlamd. Dat gaf hem mooi de gelegenheid om te doen wat hij in gedachten had. Kaimi keerde zich om en liep richting het baby'tje. Cyrano lag met een vastberaden glimlachje naar de lucht boven hem te kijken, geen flauw benul van wat er achter hem afspeelde - en dat was misschien maar goed ook.

Signy riep een spreuk, maar die mislukte. Kaimi lachte schamper. 'Is dat het enige wat je kunt?' vroeg hij. 'Als je wilt dat je zoon het einde van de dag haalt, zul je toch echt wat beter je best moeten doen.' Katexan Emos [1]. Het kostte wat moeite, maar uiteindelijk kwam Cyrano los van de grond. Terwijl het jongetje richting het beekje zweefde, begon hij jammerlijk te huilen en heel even twijfelde Kaimi of hij hiermee door moest gaan.

Plots zag hij vanuit zijn ooghoeken dat Signy overeind krabbelde en bijna klaar was om opnieuw in de aanval te gaan. 'Katiem.[2],' vuurde hij vlug een volgende spreuk af. Door zijn gebrek aan concentratie had het echter niet helemaal de uitwerking waarop hij gehoopt had. Het enige resultaat was dat hij een paar seconden extra tijd kreeg om een derde spreuk af te vuren. Siopao[3].

De spreuk mislukte op een haar na. Het irriteerde Kaimi mateloos. Geërgerd focuste hij zich op de andere spreuk die Cyrano op het moment boven het water liet zweven. Het jongetje krijste zo hard dat hij zelfs de meest vaardige magiër uit zijn concentratie zou hebben gehaald. 'Als je me afleidt,' zei Kaimi waarschuwend tegen Signy, 'kan het wel eens verkeerd aflopen met je zoon.'
 1. (5, 9, 1, 7) Winst bij hoger dan 4
 2. (3, 5, 8, 5) Winst bij hoger dan 4
 3. (4, 1, 10, 1) Winst bij hoger dan 4
« Laatst bewerkt op: 4 jaar geleden door Kaimi Arceneaux »

« [Reactie #19] : 4 jaar geleden »
Signy werd weer onderuit geblazen. Ze struikelde achterover en viel met haar rug op wat stenen en takken en haar hand haalde ze open aan wat scherps dat op de grond viel, maar ze voelde het niet. Haar kind was in gevaar. Ze zag hoe Cyrano boven het water zweefde en zijn gehuil ging door merg en been. Kaimi riep haar toe dat ze hem niet moest afleiden omdat het anders wel eens verkeerd kon aflopen. Maar ze hoorde hem niet. "Jij monster!" Ze spuugde de woorden haast uit.

De vrouw kwam in beweging en zo snel als ze kon stormde ze op het water af. Als het aan haar lag, vloog ze zo Kaimi voorbij om naar haar kind te rennen en het te redden van het water. De ander interesseerde haar op dit moment in het geheel niet. Ze moest en zou haar kind rennen, ten koste van alles, ten koste van zichzelf en als ze daarmee klaar was, dan zou ze zorgen dat Kaimi het zou voelen wat hij had gedaan al was het het laatste wat ze deed. Alle haat, onderdrukt en ontkend, vlamde weer op. Terwijl ze in het water stond, vormde zich een bal vuur tussen haar handen en ze gooide deze op Kaimi af.[1] Mocht Cyrano nu vallen, stond ze onder hem om hem op te vangen. De vuurbal maakte zijn weg snel en doeltreffend in de richting van Kaimi...
 1. (3, 6, 9) Winst bij hoger dan 5

« [Reactie #20] : 4 jaar geleden »
De vlammen die zich vormden tussen Signy's handen ontgingen Kaimi niet. In volle snelheid werd het op hem afgevuurd en Kaimi had geen tijd om te twijfelen over wat hij zou doen. Hij wierp een schild op en verbrak daarmee de spreuk die Cyrano boven het water liet bungelen. Het jongetje viel naar beneden en begon hartverscheurend te huilen.

Misschien was dat hetgeen dat Kaimi weer bij zijn verstand bracht. En misschien was Cyrano’s gekrijs ook de reden dat zijn schild hopeloos mislukte[1]. Net als zijn zoon gaf Kaimi een jammerlijke kreet toen de vlammen zijn kleding verschroeiden en blaren achterlieten op een deel van zijn hals en de hand waarmee hij zich probeerde te verweren. In een flits vuurde hij een volgende spreuk af. Espera[2]. De vlammen mochten dan misschien doven, maar een brandend gevoel bleef achter en misselijkheid welde op in zijn maag.

Kaimi was het zat. Dit gevecht was meer dan genoeg geweest – er moest een einde aan komen. Terwijl Cyrano veilig in de armen van zijn moeder viel, teleporteerde[3] Kaimi zich naar vlak achter Signy. Hij trok vliegensvlug zijn dolk uit de schede en legde die tegen haar hals. Vermoeid zei hij: ‘Ik ben er klaar mee. Geef je over of ik zal er zelf een einde aan maken.' Als Signy zich ook maar één centimeter zou verroeren, zou het lemmet in haar hals verdwijnen. Dus ze kon dit keer maar beter verstandig zijn.
 1. (2, 2, 5, 4) Winst bij hoger dan 4
 2. (6, 3, 7, 10) Winst bij hoger dan 4
 3. (6, 5, 8, 6) -1 aftrek. Winst bij hoger dan 4

« [Reactie #21] : 4 jaar geleden »
En Cyrano viel. Signy stond in de buurt, ze stond gelukkig praktisch onder hem.[1]. Ze wist hem ook netjes op te vangen, zonder dat het jongetje zich al te veel pijn deed en hij vooral onder de schrik te lijden had. Hij huilde nog ontroostbaar. Het 'grapje' van zijn vader had enorme indruk gemaakt en geen goede! Ze was even wat van haar waakzaamheid kwijt, waakzaamheid richting Kaimi, want ze wilde eerst zeker weten dat alles goed was met haar kind en met sussende geluidjes probeerde ze het te troosten en te kalmeren. Ze wiegde de kleine jongen in haar armen, hopste hem tot hij minder huilde.

"Aah!" Kaimi verscheen achter haar.Ze voelde het koude metaal tegen haar keel en ze slikte. Ze hield haar kind stevig vast en ze voelde zichzelf trillen van woede. Ze was dood als ze één verkeerde beweging maken en dat zou ook de dood van haar baby betekenen. Ze klemde de kaken opeen en snoof. "Ik geef me over." Ze spuugde de woorden haast uit. Als er niet een ander leven op het spel stond, had ze zichzelf nooit overgegeven. Wat graag zou ze zien dat de rollen omgedraaid waren, maar dan had ze geen genade. Dan zou de dolk nu al tussen zijn ribben zijn gezonken.
 1. (8, 2, 7) Winst bij hoger dan 5

« [Reactie #22] : 4 jaar geleden »
Kaimi trok de dolk weg bij haar hals en schoof hem terug in de schede. Daarna keerde hij zich met een ruk om en liep hij een paar meter van Signy weg. Op zijn kiezen bijtend staarde hij naar de boom voor hem. Het gevecht mocht dan misschien voorbij zijn en zowel hij als Signy waren er heelhuids uitgekomen, maar helemaal onaangedaan was hij niet. De wonden in zijn hals en op zijn hand brandden en maakten dat hij niet helder kon nadenken. Het liefst wilde hij zich van zijn kleren ontdoen en een duik in het water nemen, maar ergens had hij het vermoeden dat dat ijskoude water helemaal niet zo goed was op zijn brandende huid.

Kaimi haalde diep adem en keerde zich weer om. 'Dus, wat sta je daar nog? Doe hier iets aan. Heb je niet een of ander middeltje? Een zalfje of zoiets of een spreuk of een kruid? Anders zul je de rest van je leven tegen een verminkte man aan moeten kijken.' Kaimi gromde. Op deze momenten verlangde hij het meer dan ooit terug naar het hof waar er altijd en overal een dienstmeid of een arts klaar stond om hem bij het minste of geringste te hulp te schieten. Hij had nooit geleerd om dit soort dingen zelf te doen. En hij was ook niet van plan dat ooit te doen.

Ongeduldig liep Kaimi weer terug naar het water en trok hij zijn mantel uit. Hij maakte de bovenste touwtjes van zijn tuniek los en knielde neer bij het water om te voelen hoe koud het water was. En dat was koud. IJskoud. Een huivering trok door zijn ruggengraat en de brandende pijn maakte hem misselijk. 'Nou, leg dat kind aan de kant en doe iets!' Het was door Signy's toedoen dat hij er nu zo bijliep, dus ze mocht er ook voor gaan zorgen dat het opgelost werd. En snel een beetje, anders verloor hij straks echt zijn geduld.

« [Reactie #23] : 4 jaar geleden »
De dolk verdween, evenals Kaimi. Ook Signy knarste haar tanden. Ze had de kou van het water niet eens gevoeld, niet toen haar kind in gevaar was. En nu was het wel koud, maar de bijtende bevriezing voelde ze niet meer. De scherpe rand was eraf. Hopsend stond ze met haar kind in de armen. Bijna had ze zijn traantjes gedroogd en in de verte leek er een lachje door te schemeren.

Als door een bij gestoken, draaide ze haar hoofd naar Kaimi. "Jij durft." Ze siste. "Eerst mijn kind willen vermoorden en nu mij bevelen geven. Je verdient het om er zo bij te lopen." Ze werd haast gek als ze eraan terug dacht hoe Cyrano boven het water had gehangen, hoe hij bijna... Signy werd er bloedlink van.

De man liep naar het water. Zonder haar blik af te wenden keek ze hoe hij zijn bovenlijf ontblootte. Ze had dat nooit eerder bewust gezien.Ondertussen begonnen haar voeten en benen te protesteren tegen de kou waar ze instond, de kou begon pijnlijk te bijten. Ze wist dat ze hem niet aankon, ze wist dat hij een gevecht met haar, op leven en dood, zou winnen. Zeker nu zij ook een kind in haar armen had. Ze kon hem weigeren, voor de tweede keer. Ze zou de boel erger maken. Signy klemde de kaken op elkaar en wadend door het water, liep ze naar de oever. Cyrano werd veilig tussen een warme mantel gelegd. Ze nam er de tijd voor, stiekem om Kaimi te jennen. Daarna liep ze naar hem toe en knielde ze naast hem neer. Ze sprak met ijzige kilte tot hem. "Je hebt geluk dat ik Natuurwetenschappen heb gedaan",  ze had het tot en met het vijfde jaar afgerond. "En je bent een dwaas mij nu met kruiden en spreuken te vertrouwen." Ze keek hem aan. Hij wist evengoed als zij dat ze weinig keuze had. Hij was de vader, hij was het sterkst, hij kon haar eer redden en het kind een beter leven bieden, maar net had hij het nog willen doden. Was dit het waard? Zou hij het weer doen?

Signy sloeg Kaimi met de vlakke hand in zijn gezicht. Zo hard ze kon.[1] En wierp hem nog een blik toe die kon doden. Daarna legde ze haar handen op zijn verbrandde huid. Ze legde er een laagje koelend water op. Ze keek even in de mand met etenswaren en scheurde wat blaadjes sla af, die ze vervolgens ook op de beschadigde huid legde. Zwijgend stond ze op, maakte ze verder geen woorden aan hem vuil en ging ze terug bij haar kind zitten. Kaimi was voor nu lucht voor haar. Een nederlaag had ze verwacht, maar zijn poging Cyrano wat aan te doen, zou ze hem niet vergeven.
 1. (7, 8, 10) Winst bij hoger dan 5

« [Reactie #24] : 4 jaar geleden »
Kaimi had maar al te goed door dat het Signy alle moeite van de wereld kostte om hem te verzorgen. Maar hij onderging het geduldig en hield zich in. Pas toen hij haar hand niet al te zachtaardig in zijn gezicht voelde, brak er iets in hem. Hoe hij het volhield zijn drift in te houden en te wachten totdat zijn wonden enigszins bekoeld waren, wist Kaimi niet. Maar één ding wist hij wel. Hij had schoon genoeg van Signy's slechte manieren en hij was niet van plan zich zo door een vrouw te laten behandelen.

'Hier met dat kind.' Kaimi liep met zware passen naar Signy toe en trok Cyrano uit de beschermende armen van zijn moeder[1]. Het lukte hem niet om én het kind beet te houden en zijn mantel aan te trekken, dus liet hij dat laatste maar zitten. Ook de tas met voedsel liet hij achter. Dan had Signy tenminste iets om zichzelf mee warm te houden en te voeden, mocht ze de weg kwijt raken en verdwalen. Maar dat was nu niet zijn zorg.

Kaimi trok zichzelf met het kind in zijn armen op het paard en pakte met één hand de teugels vast. Natuurlijk moest Cyrano opnieuw luidkeels protesteren, maar daar zou hij straks snel genoeg mee ophouden als hij eenmaal kennis had gemaakt met de opvoedkunsten van zijn vader. 'Ik ga terug naar Bumetrel.' Kaimi keek Signy woest aan. 'Als je je kind nog wilt terug zien, ga je eerst maar eens nadenken over je ondankbare gedrag van vanmiddag. Vervolgens wil ik een gemeend excuses van je horen en dan zullen we er nog eens over nadenken of we dit hele plan gaan voortzetten. Tot die tijd blijft Cyrano bij mij.'

Nadat gezegd te hebben, zette Kaimi zijn hakken in de flanken van het paard en liet hij zijn verloofde alleen achter.
 1. (7, 7, 2, 8) Winst bij hoger dan 4