Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Verziekt verleden  (279 keer gelezen)

Speeldatum: 5 maart 1302 (Begin lente)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 4 jaar geleden »
Volgens Marcus was de krankzinnigheid van de vaste patiënt op de ziekenzaal afgenomen. Uiteraard vertrouwde ze wel in het oordeel van haar collega, maar aangezien het welzijn van het moordduo zo nauw aan haar fortuinhart lag, wilde ze dit ook met eigen ogen gezien en geconcludeerd hebben.

En dus was ze enkele dagen na de vergadering op de ziekenzaal. De dokter begeleidde haar naar de kamer. En nu, na een eenvoudig klopje, stond ze binnen.
Maida had het niet zo op de magisch begaafde krankzinnigen. Daar had ze niet echt goede ervaringen mee. Maar ze was geen zwart schoolhoofd als ze zich liet intimideren door de eerste de beste gek en dus werd dat unheimliche gevoel aan de kant geschoven.
Maida had haar handen ineengevouwen en bestudeerde de man kort, voordat ze zich ook met spraak introduceerde in de kamer. "Goedemorgen, meneer Mairtìn, ik wilde eens zien hoe het met u gaat."
Ze klonk koeltjes. Ze voelde dan enige antipathie voor deze man. Alle haat ontstaan in de gevangenis kon zich immers makkelijk centreren en richten op dit zieke personage.

« [Reactie #1] : 4 jaar geleden »
De belangstelling van het zwarte schoolhoofd werd op waarde geschat. Ajith wist op tijd een bijdehante opmerking in te slikken en reageerde in plaats daarvan op een verstandiger manier: hij boog elegant en vervolgde: "Uw bezoek verrast me, vrouwe, maar misschien had ik het mogen verwachten op basis van een eerder gesprek met de hooggeleerde heer Magvatero." De houding van de vrouw ontging de moordenaar niet en hij woog zijn woorden. "De geneesvrouwe verzekert mij dat ik aan de beterende hand ben. Ik ervaar dat zelf ook, hoewel ik me ervan bewust ben dat de huidige situatie ook niet zoveel gelegenheid of noodzaak voor 'afwijkend gedrag' biedt." Dat was ongetwijfeld ook het hele idee van zijn opsluiting hier.
Ajith kende de achtergrond van de vrouw tegenover hem niet. Ze was nog niet lang schoolhoofd geweest toen hij zijn verstand was verloren en daarnaast interesseerde het leven van de phaosfee hem ook niet. Ze was het zoveelste schoolhoofd, de zoveelste collega en voor zover hij wist geen persoon die veel invloed had in de wereld of op magiegebied interessante dingen had bereikt. Het witte schoolhoofd had zijn nieuwsgierigheid gewekt, vanwege diens academische achtergrond, maar ook vanwege zijn veel aangenamere benadering van de moordenaar Ajith Mairtín.
Echtgenoot van Tetachan Mocha

« [Reactie #2] : 4 jaar geleden »
Maida wandelde de ruimte wat verder in. "Ik had ook begrepen dat u wat perkament en inkt tot uw beschikking had gekregen om op kleine schaal een beetje te kunnen werken? Is dat al ingegaan en hoe bevalt dat u?" De phaosfee bekeek hoe de kamer er verder uitzag en maakte daarnaast ook een schets in haar hoofd van hoe het dagelijks leven van deze man eruit moest zien. Het leek haar, om eerlijk te zijn, een bijzonder saaie bedoening. Een kwelling misschien wel, want men moest immers in het gezelschap van deze fee verkeren. Gekmakend, wellicht, als je het niet al was.

"En wat is uw eigen inschatting wat u weer aan zou kunnen? Welke vrijheden zou u naar eigen inzicht weer kunnen invullen?" Ze glimlachte professioneel en keek de man aan na het stellen van de vraag.

« [Reactie #3] : 4 jaar geleden »
De nachtelf knikte en gebaarde vaag naar een stapel perkament. Het was efficiënt volgeschreven en het handschrift werd duidelijk steeds kleiner. En wie zei dat je marges nodig had? "Ik ben bezig met illusionisme. Voor eerstejaars. De lesstof kan wel wat aanvulling gebruiken. En het is vrij elementair dus ik ben er weinig energie aan kwijt." Hij was misschien wat uitgebreider geweest in het antwoord dan hij van plan was, maar hij had zich dan ook in geen tijden zo vermaakt en dat kon hij moeilijk verhullen.

"Lesgeven, schrijven, toezicht houden. Moeilijk te zeggen. Ik heb geen conditie, fysiek niet en mentaal ook niet." Hij keek de phaosfee aan. "Wat ik mag, is aan jullie, maar ik ben niet totaal onrealistisch. In deze toestand zou ik me niet te buiten gaan aan magie. Als ik illusies maak of wilsmagie gebruik, wil ik heer en meester zijn en niet meegesleurd worden door de magie."

"Ik zou graag naar buiten willen, de lucht zien, frisse lucht inademen, de wereld ruiken. Dat is een gunst die ik wil vragen, vrouwe Luthés. Desnoods 's nachts. U weet niet hoezeer de muren... als nachtwezen moet u zo'n wens toch begrijpen."
Echtgenoot van Tetachan Mocha

« [Reactie #4] : 4 jaar geleden »
"Hmm." Maida luisterde naar de woorden van de man. Hij klonk niet onredelijk. Hij klonk verbijsterend redelijk als je bedacht dat ze met een krankzinnig persoon te maken had. "Welke mogelijkheden u erbij zult krijgen en op welk tempo, zal ik samen met het witte schoolhoofd bespreken." Dit waren geen zaken voor een enkeling om te bepalen en zo hoefde Ajith ook niet te proberen een van de twee te bespelen of de schoolhoofden tegen elkaar uit te spelen.

"Wel wilden we het contact met leerlingen zo lang mogelijk uitstellen. Maar daar vindt u uzelf ook nog lang niet fit genoeg voor, begrijp ik." Maida was klaar met haar rondje en eindigde weer bij haar startpunt vlak bij de deur. "Hoe vult u op dit moment uw dagen? Heeft u enige afleiding? Hoe is het contact met de zaalarts en haar assistenten?"

« [Reactie #5] : 4 jaar geleden »
"Ik probeer mijn conditie op peil te krijgen, maar de bewegingsruimte is er niet naar. Het neemt niet veel tijd in beslag. Sinds ik toegang heb tot schrijfmateriaal, probeer ik wat te schrijven. En ik maak regelmatig een praatje met de zaalarts," vertelde Ajith.
"De assistenten komen hier niet. Ik moet zeggen dat ik alweer vergeten was, dat die er zijn. Vrouwe Kyna heeft het vast wel eens genoemd, maar ze bespreekt zelden haar werkzaamheden als ze langskomt. Over het algemeen beperken onze gesprekken zich tot mijn gezondheid en wat nieuwtjes. Het zal u niet verbazen dat de waarde van nieuwtjes erg afneemt als je niet deelneemt aan het kasteelleven. Ik ben vooral geïnteresseerd naar nieuws over mijn gezin en daar is altijd te weinig van."
De nachtelf lachtte bitter.

Hij keek op naar de phaosfee. "Ik heb een lange tijd gehad om na te denken, vrouwe Luthés. U houdt van duidelijkheid, directheid, die zal ik u bieden. Elk schepsel in het nauw zoekt een uitweg. Hoe groter de wanhoop des te feller die zoektocht wordt. De stap van wanhoop naar waanzin is klein. U kunt zich vast momenten voor de geest halen waarin dat soort situaties zich voordeden... Dat is geen dreigement, vrouwe, het is de sleutel.
Ik droom van vrijheid. Sinds ik hier ben, heb ik daar ijverig naar gestreefd, maar ik heb mijn kansen alleen maar zien slinken. Als ik van ouderdom sterf, dan is dat hier. Hier in deze kamer of ergens anders, maar Bumetrel zal het zijn. Vechten noch vluchten brengt me ergens. Ik word te oud, ik kan mijn zwaardarm niet meer gebruiken, geen macht over mijn geest. Ik heb een vrouw en kinderen die teveel waard zijn. Dat is voor een nachtelf..." Ajith zocht naar woorden. "Ingewikkeld."
Maar wat had hij nou eigenlijk willen zeggen? De phaosfee was ook een nachtwezen, maar niet een nachtelf. Zou zij het verband zien tussen een verslagen nachtelf en wanhoop? Dat juist zij de mate van wanhoop kon sturen?
Echtgenoot van Tetachan Mocha

« [Reactie #6] : 4 jaar geleden »
Maida luisterde naar Ajith. Ze aarzelde. En in tegenstelling tot wat er in absurde versies gebeurde, hakte Maida niet het hoofd van AJith eraf zonder dat hij de kans had gekregen zijn haar te borstelen of te vlechten. Ook vloog ze niet snel de kamer uit om passioneel met Kyna te gaan zoeken om te verzuchten dat ze eigenlijk op vrouwen met vleugels viel. Nee, niets van dit alles.

Zwijgend keek het zwarte schoolhoofd naar de man. Aan haar gezicht was te zien dat ze nadacht. "Ik weet genoeg, bedankt voor uw antwoorden meneer Mairtìn. Later zullen we er nog op terugkomen en zult u horen wat ons besluit betreft uw situatie is geweest." De man kreeg een knikje, waarna het schoolhoofd zich omdraaide en de kamer verliet. Achter haar werd de kamer weer vergrendeld.

Bij Marcus zou diezelfde dag op het bureau nog een briefje verschijnen met de vraag of het voorgestelde tijdstip zou schikken voor een vergadering over de gevangene.