Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Zoals een vader zich bekommert om zijn kinderen  (342 keer gelezen)

Speeldatum: 2 maart 1302 (Begin lente)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

Het was avond, nadat hij die dag godsdienstles had gegeven aan alle leerlingen van de school. Het was een vermoeiende bezigheid geweest en ook een koude. Maar het was het meer dan waard, naar heer Van Wiltz' mening. Nadat hij zichzelf een goede brandewijn had ingeschonken, had de burggraaf in zijn fauteuil plaatsgenomen. "Wat een dag," zei hij tegen zichzelf en nam een goede slok van de drank.

In stilte overdacht hij de gebeurtenissen van die dag en zo kwam hij al snel tot de conclusie dat het goed was om actie te ondernemen. Met wat gesteun worstelde hij zich dus uit zijn zetel en nam zijn wandelstok ter hand. Met het glas brandewijn, en zijn wandelstok in de andere ging hij op pad om even later aan te komen bij het kantoor van de mentor van Socophon. Hij hoopte maar dat ze nog aanwezig zou zijn. Na aangeklopt te hebben, kon hij inderdaad binnenkomen en dit deed Rodric dan ook.

"Goedenavond," groette hij de vrouw. "Mijn welgemeende excuses voor het tijdstip, maar ik zou graag een kort moment van uw tijd willen gebruiken om mijn zorgen te delen. Ik hoop dat u niet te zeer bezet bent," vervolgde Rodric en hij nam plaats op dezelfde stoel als waar hij de vorige keer op had gezeten. "U ziet, het gaat om één van uw leerlingen, vandaag in mijn godsdienstles. Ik maak mij zorgen om haar. Het is het meisje uit Oikilan, u weet wie ik bedoel? Heeft u wel eens.. bijzonder gedrag bij het arme kind gemerkt?"

Evina was in bad geweest en had zich net aangekleed toen heer van Wiltz aanklopte. Hij had geen tien minuten eerder moeten aankloppen. 'Kom binnen.' Ze haalde nog een keer haar borstel door haar haar en liet het verder los hangen. Ze was in haar eigen kantoor dan mocht het best.

'Heer van Wiltz, neem plaats. Wilt u. Oh u bent al voorzien van een drankje.' Had hij nou echt zijn eigen wijn meegenomen? Ze nam weer plaats en liet van Wiltz zijn zegje doen.
'Voor mijn leerlingen ben ik nooit bezet.' Tenzij ze in bad zou zitten dan zouden de leerlingen toch echt moeten wachten.

'U bedoelt Silke. Ze is geen standaard leerling dat moet ik u toegeven. Maar waarom maakt u zich zorgen?'

Ja, Silke was de naam. Het zijden meisje uit Oikilan. De vrouw kende haar, dat was ook logisch natuurlijk. Rodric nam een kleine slok van zijn brandewijn en begon toen antwoord te geven.

"Vandaag tijdens de godsdienstles hadden de leerlingen de opdracht gekregen om een voorwerp mee te nemen dat de schepping uit te beelden. U zult als geen ander de kracht begrijpen van een beeld, gezien het vak dat u doseert. Een beeld zegt meer dan duizend woorden, hoewel ik daarbij moet opmerken dat niet iedere duizend woorden gelijk zijn. Nuances kunnen beter aangebracht worden met woorden dan met beelden, maar de kracht van een beeld is toch iets dat niet onderschat moet worden.

Welaan, ik dwaal af. Ik had de jongelieden dus deze opdracht gegeven en dit pakte zeer goed uit. Er waren heel creatieve en persoonlijke voorwerpen en concepten die gedeeld werden. Nu was er één arm kind, het zijden meisje, dat een zeer merkwaardig voorwerp had meegenomen. Ik maak mij zorgen om de geestelijke gesteldheid van het arme ding, ze had geen idee van de consequenties van haar gedrag. Ze had haar buik ontbloot, ten teken van de scheppingskracht des vrouws. Nu kan niet ontkend worden dat dit een zeer valide punt is, aangezien wij allen geschapen zijn in de vrouw.

Maar het deerntje had geen idee van de normen die ze overtrad, volledig onschuldig in haar onwetendheid." Rodric boog zich een beetje naar de vrouw toe en vroeg: "Heeft ze een geschiedenis van wanen? Ze is nog zo jong, och bij Vanas, zo jong nog en dan al.." De man schudde meegaand zijn hoofd. Het verbaasde hem keer op keer hoe hard het leven soms kon zijn, geen onderscheid makend tussen man en vrouw, jong en oud, verstandig en volks. Natuurlijk waren de goden goed en rechtvaardig, dat stond buiten kijf, maar het was niet altijd te bevatten. Nee, op zo'n leeftijd al aan wanen lijden was een gruwelijk lot wat je niemand toewenste.

"En ze had wel kou kunnen vatten," voegde Rodric er aan toe, waarna hij een flinke slok nam en nog eens vol medeleven zijn hoofd schudde.

De heer had gelijk. Evina kon prima in beelden denken. Zo kon ze ook bedenken dat Silke wat aandacht had getrokken van jongens. De arme pubers. Een klein glimlachje verscheen maar die verdween ook weer zo snel als hij gekomen was.

'Het is zeker creatief maar ongehoord.' Gauw pakte de faun het dossier van Silke erbij. 'Ik heb nog niet de tijd gehad om alle leerlingendossiers door te lezen.' En een snelle blik op het dossier van het meisje maakte haar ook niet veel wijzer. Een om een heel dossier bij heer van Wiltz te lezen was onbeleefd.

'Ik zal met haar gaan praten, dit gedrag mag niet zo doorgaan.' Strak zouden de leerlingen het nog normaal gaan vinden. 'Graag wil ik u bedanken voor uw zorg en medeleven. Dat waardeer ik zeer.' Hoe meer ogen er op haar afdeling letten hoe beter. Tenzij de man nog meer kwijt wilde, waarnaar de faun dan braaf zou luisteren. Mocht de heer gaan. Graag zou ze voor het slapen gaan nog een hoofdstuk willen lezen uit haar boek. Dan zou ze de volgende dag een gesprek kunnen plannen met het meisje.

Leerlingendossiers, een heel eigen bron van informatie. Rodric knikte hummend. "Vanzelfsprekend, het is de taak van een leraar om te zorgen voor de leerlingen. En evenzo is het de taak van een edelman om te zorgen voor het volk, als waren het zijn eigen kinderen. Bij tijd en wijle kan het een inspannende verplichting zijn, maar tegelijkertijd geeft het ook een verfrissende beloning. Jazeker." De landelf knikte nog eens en stond toen langzaam op. Hij nam nog een slok van zijn drank en nam tegelijkertijd zijn wandelstok ter hand.

"Het is goed te zien dat u een groot hart hebt, een hart dat niet voor eigen gewin maar voor het welzijn van de jongen klopt. Een zeer te prijzen eigenschap. Het moederschap is het hoogste goed voor een vrouw en u bent een ware moeder voor velen," sprak Rodric plechtig. En met die woorden nam hij afscheid, om zich terug te trekken voor een eenvoudige doch aangename avond.