Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Uitgebreid overleg, zoals het heren betaamt  (591 keer gelezen)

Speeldatum: 28 februari 1302 (Einde winter)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

Over het terrein van Bumetrel liep een forse centaur, die zijn mantel strak om zich heen getrokken had. Het was het schoolhoofd, dat zich in de richting van de stallen begaf. Daar aangekomen liet hij zich teleporteren met de zips. Het verbaasde hem iedere keer weer hoeveel magie er in die beesten zat, want zonder problemen werd zijn kolossale lijf geteleporteerd. Het regende flink op Ypsilon, dus zette Marcus het op een drafje richting de personeelsgebouwen.

Hij had een afspraak gemaakt met Kenyi, als centaur tot centaur. Bijkomende overeenkomst was natuurlijk hun functie, hoewel Marcus niet expliciet had aangegeven dat het een zakelijk bezoek was. Aangekomen in het gebouw, wist Marcus feilloos de weg te vinden. Het was een vertrouwde omgeving, hoewel hij meer tijd had doorgebracht in de bibliotheek dan in de personeelsgebouwen. Even later klopte hij aan bij het directeurskantoor, waarna hij binnengelaten werd.

"Goedenavond," groette Marcus, "mijn excuses voor het wateroverlast, maar het hoost buiten." Hij glimlachte vriendelijk en hing zijn mantel waar hem dat gewezen werd. "Dankuwel dat u mij wilde ontvangen," zei Marcus. Hij was misschien geen liefhebber van sociaal gewenste intro's, maar hij beheerste ze uitstekend. "Hoe maakt u het? En hoe bevalt het directeurschap u?"

Het kantoor was deze dag nog meer op centaurs ingericht dan gewoonlijk. De grote werktafel had Kenyi tegen de muur aangeschoven en voor de haard lagen boven op de toch al dikke tapijten nog wat extra kleden. Allemaal geweven met vrolijk gekleurde motieven, uiteraard. De thee was gezet en voor de gelegenheid had de zwarte centaur ook wijn klaargezet.

De voorbereidingen hadden hem afgeleid van de dagelijkse zorgen die het bestuur van Ypsilon met zich meebracht en hij was dan ook in een goede stemming toen zijn rasgenoot en soort-van-collega zich meldde. 'Welkom,' begroette hij de ander. 'Geen probleem.' Een beetje regenwater kon hij nog wel laten verdwijnen. Als alle problemen zo makkelijk op te lossen waren, zou hij een gelukkig man zijn.

'Neemt u plaats. Wilt u iets drinken? Wijn, thee ...' Hij schonk het gevraagde in en zette de twee bekers en een schaal met koek op een laag tafeltje neer, waarna hij ook plaatsnaam voor het vuur. Het gesprek begon op de geëigende manier en Kenyi was maar al te bereid om daarin mee te gaan. 'Ik verkeer in goede gezondheid, dank u. Hoe vergaat het u? En uw vrouw?' Hij had over de trieste afloop van haar zwangerschap gehoord en de emoties die daarmee gepaard waren gegaan hadden hem nauwelijks kunnen ontgaan.

Ah, de zegeningen van een centaurgastheer: een plaats om comfortabel plaats te nemen. Toen hij plaatsgenomen had, nam hij een slok van zijn wijn. Het was prima wijn, hoewel het natuurlijk niet kon tippen aan wat Johlar iedere keer weer tevoorschijn wist te toveren. Maar ze waren hier niet om over Bumetrels kok te praten, noch over zijn wijnen.

"Het is goed te horen dat het u goed gaat," antwoordde Marcus, "met mij gaat het eveneens goed. Ik ben gezond en het leven als schoolhoofd is verrassend interessant." De glimlach verdween van het gezicht van de man toen het over Alaiz ging. Marcus keek serieus en knikte. Natuurlijk was Kenyi ingelicht door de geneesheer, dat had hij kunnen verwachten. Marcus had hier echter niet bij stilgestaan. "Mijn vrouw maakt het naar omstandigheden wel, haar lijf is weer hersteld."

Hij keek Kenyi aan en vroeg: "Hoe gaat het met de universiteit? Is alles weer terug naar het normale?"
« Laatst bewerkt op: 3 jaar geleden door Marcus Magvatero »

Blijkbaar gingen op Bumetrel de zaken voorspoediger dan hier, en Kenyi mompelde iets instemmends op Magvatero's positieve woorden. Zijn vrouw was klaarblijkelijk nog niet helemaal weer de oude. 'Dat haar hart ook maar spoedig moge genezen.' Het was een wat ongebruikelijke formulering, maar de ander zou ongetwijfeld de goede bedoeling erbij meekrijgen. Dat was het gemak - en soms het lastige - van communicatie tussen twee centaurs.

En toen waren de beleefdheden afgewikkeld en kwam het tot de kern van de zaak. Ging het Magvatero wat aan hoe het op Ypsilon ging? Mogelijk niet, mogelijk wel - Bumetrel en Ypsilon stonden los van elkaar, maar aan de andere kant was Ypsilon wel de gebruikelijke vervolgopleiding voor Bumetrelleerlingen. Tot voor kort tenminste. Het deed er ook niet toe of Magvatero er wat mee van doen had, eigenlijk. Het zou goed zijn om eens met een gelijke over zijn moeilijkheden te spreken. Wellicht had de ander nog goede ideeën.

'Helaas moet ik daar ontkennend op antwoorden. Ik had verwacht dat na een jaar, twee wellicht, de rust wel weergekeerd zou zijn. We hadden al spoedig de beveiliging weer op orde en zelfs flink verscherpt, maar het vertrouwen is weg. Docenten nemen ontslag en het is lastig om bekwaam nieuw personeel aan te nemen. Om maar niet te spreken over nieuwe studenten.' Hoe veel waren er weggegaan zonder hun opleiding af te ronden? En hoe weinig hadden zich voor het nieuwe jaar aangemeld? Ondanks alle toezeggingen, alle verzekeringen, waren de myrofas huiverachtig geworden en wachtten ze liever nog een jaar of twee - of tien - af voor ze besloten hier te gaan werken of studeren.

Marcus knikte bij Kenyi's wens. De boodschap kwam over, wat inderdaad een voordeel was van communicatie tussen centaurs. Het was duidelijk dat het gesprek zakelijk werd en daar was Marcus blij om. Dat communiceerde een stuk makkelijker en directer. Er viel een korte stilte[1], waarin Marcus wat gemengde gevoelens meende op te pikken bij de ander. Uiteraard was Marcus niet zo onbeleefd om heel actief te proberen om de geest van Kenyi te lezen, maar met behulp van telepathie kon hij ook op een meer passieve wijze signalen oppikken.

"Het doet me pijn om te horen dat het zoveel impact heeft," antwoordde Marcus en het was te merken dat hij het meende. Veel van zijn tijd had hij doorgebracht op Ypsilon en hij had was begaan met haar lot. Hij had de geruchten gehoord en dat was dan ook mede de reden van zijn komst, maar op de een of andere manier raakte het hem toch om het Kenyi zo te horen zeggen. "Ik heb gemerkt dat er veel minder leerlingen doorstromen naar Ypsilon, inderdaad. Het is een schande wat die vervloekte elfen hebben aangericht, de barbaren dat het zijn." Het was laf en smerig geweest wat de Hazdoriaanse honden hadden uitgehaald bij zijn Ypsilon en dat maakte Marcus boos.

"Ik probeer ouders over te halen om hun kind door te laten studeren aan een universiteit, idealiter Ypsilon, maar ik stuit op weerstand. Men leidt liever zelf de kinderen verder op, wat niet alleen slecht is voor Ypsilon maar ook voor het niveau van mijn oud-leerlingen." De meeste ouders waren rijk en machtig en wilden geen enkel risico lopen met hun kinderen. Marcus zuchtte. "Hoewel ik uiteraard ook als schoolhoofd hier ben, kom ik niet officieel namens Bumetrel. Ik wilde graag ontdekken of de geruchten waar zijn en wat ik kan doen om te helpen. De geruchten zijn grotendeels waar, als ik u goed begrijp. Als u het niet erg vindt, zou ik graag samen willen kijken wat er mogelijk is. U heeft ongetwijfeld ideeën over wat voor opties er zijn."
 1. (6, 7, 10, 3, 9) -2 aftrek vanwege Kenyi's ras. Winst bij hoger dan 4

Kenyi deelde de gevoelens over de nachtelfen en waardeerde het dat de ander uit - zo te merken - oprechte bezorgdheid was gekomen en niet uit bemoeizucht. 'Ik merk hetzelfde. Al mijn contacten met oud-studenten en hun families komen op hetzelfde neer. Als het over een jaar of wat nog steeds goed gaat, dan willen ze best hun kinderen hierheen sturen, maar vooralsnog blijven ze afwachten. Hetzelfde geldt voor potentiële docenten.' Hij nam een slok van zijn wijn. 'Misschien kunt u onze financieel adviseur terugsturen,' grapte hij toen, in een poging wat luchtigheid in het gesprek te bedenken. Nu ja, niet alleen maar luchtigheid. Kenyi had het helemaal niet leuk gevonden dat Evren had besloten haar positie aan Ypsilon weer in te ruilen voor een baan aan Bumetrel. En iemand vinden die net zo veel zicht had op de ingewikkelde financiële boekhouding was evenmin eenvoudig.[1]

'Ik ben nu aan het kijken of we een aantal academies kunnen samenvoegen.' Dat was momenteel zijn beste optie. Afslanken en indikken, want er waren nu veel te veel vakken die uitvielen bij gebrek aan docent of leerlingen en veel te vaak zaten collegezalen maar halfvol.
 1. Of was het geen inruil, maar doet ze nu allebei? Laat het me dan ff weten, dan verwijder ik voorgaand stukje!

Marcus glimlachte even. "Touché," antwoordde hij, "ik moet erkennen dat dat niet heel chique was." Achteraf gezien was het niet de briljantste zet, maar hij had er wel een uitstekende etiquettelerares aan overgehouden.

"Verkleinen zal het ongetwijfeld beter maken," beaamde Marcus. "Ik heb het idee dat de meeste van uw studenten van Bumetrel komen, dus wellicht is het verstandig de academies terug te brengen naar de drie richtingen die ook op Bumetrel gekozen kunnen worden. Onderwijs voor lichaam, geest en magie." Het was een prima plan, vond Marcus. Hij kon de gedachte niet van zich afzetten dat het vechten tegen de bierkaai[1] was.

Marcus bleef een tijdje stil, en vroeg toen aarzelend: "Ik weet niet of het aan mij is om dit te vragen, maar gelooft u dat dit de universiteit kan redden?" Telepathisch zond hij Kenyi het deel toe dat hij niet onder woorden kon krijgen: verontschuldiging om te twijfelen aan de plannen van Kenyi, somberheid om het lot van Ypsilon en een stilzwijgende vraag om een eerlijk antwoord. Marcus wist niet goed of hij het recht had om zich zo te bemoeien met de ander, maar op dit moment vond hij het Ypsilon belangrijker dan sociale normen.
 1. Marcus weet in al zijn wijsheid van de bewoners van de Bierkade in Amsterdam

'In die richting gingen mijn plannen inderdaad ook,' antwoordde Kenyi. Dit was meteen een mooie kans om van de Academie voor Nachtwezens af te komen - briljante leerlingen konden ook wel bijvakken nemen. Alleen Germanica, die zag hij nog niet zo gauw verdwijnen, ook al was daar het leerlingenaantal eveneens geslonken.

En toen kwam de vraag waar het allemaal om draaide. Kenyi ontving de ermee gepaarde gevoelens en herkende ze. Het bleef een tijdje stil, toen zei hij langzaam: 'Ik weet het niet. Ik weet het echt niet. Minder academies en vakken lost in ieder geval voorlopig het probleem op van het gebrek aan docenten en studenten, maar het zal het gevoel van veiligheid niet verbeteren. Maar wat zijn de alternatieven? Ypsilon is altijd een open instelling geweest, de studenten zijn te oud om ze nog achter muren op te sluiten.' Dat was inderdaad een verwijzing naar Bumetrel, maar het ging wel vergezeld van een gevoel dat de vergelijking niet negatief bedoeld was.

Het bleef een tijd stil in de kamer. Vaak was het beter om te zwijgen dan te spreken, zeker wanneer het over belangrijke zaken ging. Gelukkig waren zowel Marcus als Kenyi op een leeftijd gekomen dat ze hun jeugdige enthousiasme om tot oplossingen te komen ietwat konden temperen. Marcus nam een slok van zijn drinken, het gebeurde gedachteloos.

"Alternatieven," herhaalde de centaur langzaam. Het bleef weer even stil, waarna Marcus verder sprak. Hij woog zijn woorden zorgvuldig en sprak voorzichtig. "Verkleining lost het financiële en onderwijskundige aspect op, maar inderdaad niet het gevoel van veiligheid. Ik zie twee realistische mogelijke oplossingen voor het veiligheidsaspect. Ypsilon zou zich kunnen binden aan een instituut met macht: het hof van Mircam, de IRMM of zelfs Bumetrel." Maar dat zou betekenen dat Ypsilon en daarbinnen vooral Kenyi verantwoordelijkheden zou moeten afdragen. Marcus mocht de man wel, en het zou spijtig zijn wanneer deze gedeeltelijk of geheel het veld moest ruimen om iets waar hij juist zoveel moeite in had gestoken.

"De andere oplossing zou een geografische verplaatsing zijn, eventueel in combinatie met binding aan een instituut. Hazdor ligt dichtbij, Oikilan daarentegen veel verder. Verplaatsing van de opleidingen naar Oikilan - of ook hier: zelfs naar Bumetrel - zou de fysieke veiligheid veel meer garanderen." Marcus voelde zich niet op zijn gemak om deze suggesties aan te dragen, het voelde alsof hij agressief ingreep in een situatie waar hij niets te zeggen had. Kenyi zou de gemengde gevoelens ongetwijfeld oppikken, maar dat veranderde niets aan het ongemak van Marcus.

Het hielp niet mee dat Marcus niet goed wist wat Kenyi wilde. Hij was een tijdlang decaan geweest, maar was sinds de dood van Aeson directeur van Ypsilon. Was het plichtsbesef dat hem ertoe had bewogen deze taak op zich te nemen, had Kenyi deze positie al langere tijd geambieerd of sloot het een het ander niet uit?[1] Marcus keek Kenyi aan, nog steeds met het gevoel zich in een sociaal moeras te bevinden.
 1. Kenyi kan deze vragen vrij makkelijk oppikken, maar Marcus stuurt ze niet bewust naar de ander toe

De voorstellen van zijn rasgenoot gingen verder, veel verder, dan Kenyi had durven gaan. De ideeën overvielen hem ietwat en plotseling leek zijn toch behoorlijk ruime kantoor twee centaurs te veel te bevatten. Hij kwam overeind. 'Volgens mij is het opgehouden met regenen. Laten we dit gesprek buiten verder voortzetten.' Het kon hem niet schelen of dit sociaal wenselijk was of niet, hij had frisse lucht nodig. En tijdens de wandeling door de gangen kon hij de voorstellen van Magvatero kalm overdenken.

Niet veel later[1] wandelden ze over het terrein in de richting van de brug en het pad naar de Bode. 'De afgelopen twee jaar heb ik mijn uiterste best gedaan de IRMM buiten Ypsilon te houden,' sprak hij toen ze buiten gehoorsafstand van eventuele nieuwsgierige studenten kwamen. 'Ik vrees dat hun vorm van veiligheid eerder verstikking betekent. Hetzelfde geldt voor het hof.' Hoewel dat minder hard geprobeerd had een voet tussen de deur te krijgen.

Kenyi bedacht dat het wel wrang was dat Ypsilon zo duidelijk uit het lijstje met machtige instituten was verdwenen, terwijl Bumetrel daar duidelijk nog wel op stond. Of was het grootspraak van de andere centaur? Nee, het directeurschap had hem wel enig inzicht gegeven in de machtsverhoudingen van dit moment en het was duidelijk dat er rekening gehouden werd met de school aan de andere kant van de zipanzo's.

'Wat u voorstelt is nogal ... verstrekkend. Revolutionair, als ik het zo mag zeggen. Dit is Ypsilon.' Hij gebaarde om zich heen. De locatie riep op dit moment misschien een gevoel van onveiligheid op, maar aan de andere kant was er ook de vrijheid. 'Wat is Ypsilon nog als het een onderdeel wordt van Bumetrel, of een verzameling gebouwen in Oikilian?' Tegelijk: Oikilian, de aantrekkingskracht die dat zou hebben voor studenten, woog dat niet op tegen het verlies van een historische plek? Tegen de vrijheid in de bergen? De zwarte centaur deed geen poging om zijn gemengde gevoelens te verbergen.

Ze staken de brug over en namen het pad dat naar de Bode leidde. 'Ik zal eerlijk tegen u zijn.' Kenyi besloot het erop te wagen en erop te vertrouwen dat de ander geen misbruik zou maken van zijn openhartigheid. 'Ik heb Aesons taak overgenomen omdat er niemand anders was die het kon doen.' Dat wilde zeggen: die in Kenyi's ogen geschikt genoeg was. 'Ik doe wat ik kan en ik weet niet of een ander betere resultaten had gehaald.' Want ook al was het directeurschap niet Kenyi's aanvankelijke roeping, hij had zich er naar zijn idee aardig goed doorheen geslagen. 'Maar ik geniet meer van de contacten met de studenten dan van eeuwige correspondentie die met deze taak gepaard gaat.' Even liet hij een stilte vallen. 'Aan de andere kant heb ik het op mij genomen om Ypsilon zo goed mogelijk te behouden. Niet alleen omwille van het instituut zelf, maar ook om persoonlijke redenen. Dit is mijn thuis.'
 1. Ik neem maar aan dat Marcus niet al te hard tegenstribbelt, anders hoor ik het graag

Zwijgend liep het tweetal naar buiten. Marcus was het wel gewend om hele dagen in een kamer te zitten, maar bij lastige gesprekken was het nooit verkeerd te kunnen lopen. Dan hoefde je niet naar de ander te kijken en had je meer tijd om na te denken over je antwoord.

"Zeker verstrekkend," beaamde Marcus. "Maar zoals u zei: de IRMM of het hof invloed geven is iets wat slecht zou zijn voor de universiteit." Het tweetal bewoog zich in de richting van de rivier. Het was rustig hier, ze waren de enige twee. "Dit was ook mijn thuis, zoveel jaren." Het was een prachtig instituut, dat behouden moest blijven wat Marcus betreft.

"Ik ben uiteraard slechts een buitenstaander," begon Marcus na een tijdje, "maar voor zover ik kan zien heeft u alles gedaan wat in uw macht lag om Ypsilon er bovenop te helpen. Zonder een leider was er niemand meer geweest, dan was iedereen weggetrokken."

De twee centaurs kwamen aan bij de Bode, dat rustig voort kabbelde. De natuur hier was wat ruiger dan bij Bumetrel, dat kon Marcus wel waarderen, hoewel hij makkelijk praten had met een goed dak boven zijn hoofd. "Als ik u hoor, lijkt het alsof u liever de decaansfunctie dan de directeursfunctie vervult," sprak Marcus. "Mocht u besluiten dat u Ypsilon bij Bumetrel zou willen voegen, dan zou daar uiteraard een constructie voor gevonden kunnen worden." Het schoolhoofd glimlachte even en voegde er aan toe: "Dat kan uiteraard ook wanneer Ypsilon hier blijft of wanneer het verhuist naar Oikilan, maar wie dan het directeursdeel van de constructie moet uitvoeren? Onze geliefde IRMM of het hof, neem ik aan."

"Het zijn ingewikkelde zaken, heer Tupac, ik waardeer het dat wij er zo'n open gesprek over hebben."

Ingewikkelde zaken, dat waren het zeker. Zaken waarover Kenyi liever niet zo een-twee-drie een beslissing wilde nemen. Ook niet kón nemen overigens, want de besturing van Ypsilon was omgeven met magische contracten en ingewikkelde bepalingen.

Ze spraken nog lang verder, niet altijd met woorden, en maakten in de tussentijd een flinke wandeling langs de Bode. Niet al te snel uiteraard, want Kenyi liep nog steeds ietwat mank. Uiteindelijk besefte de zwarte centaur dat Magvatero waarschijnlijk de beste oplossing bood voor de problemen op Ypsilon. 'Het is niet eenvoudig om degene te zijn die een punt zet achter Ypsilon als universiteit op deze plaats,' zei hij uiteindelijk. 'Maar waarschijnlijk geeft dit het beste toekomstperspectief voor wat betreft de voortgang van het onderwijs.' Hij wilde tenslotte ook niet degene zijn die over vijf jaar de toegangspoort sloot omdat er geen studenten meer waren.

En daarmee lag het plan er. Ypsilon zou inkrimpen naar drie academies en onderdeel worden van Bumetrel. Uiteraard had Kenyi bedongen dat er een gedegen bestuurlijke structuur zou komen, waarbij Bumetrel niet zonder meer kon beslissen over de inhoud en uitvoering van Ypsilons colleges. En hoezeer het hem aan het hart ging dit gebied te verlaten, Kenyi besloot met Ypsilon mee te verhuizen naar Bumetrel. 'Ik meen wel eens begrepen te hebben dat Bumetrel een tamelijk grote centaurgemeenschap heeft, klopt dat?' informeerde hij toen de zakelijke kant van het gesprek afgerond was. Want dat had hij op Ysilon altijd gemist, dat er niets was wat zelfs maar op een kudde leek.