Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Consult  (641 keer gelezen)

Speeldatum: 28 februari 1302 (Einde winter)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 4 jaar geleden »
Ze had natuurlijk allang een keer langs willen gaan bij Maida. Bijpraten over dingen enzo. Over Marcus, over haar zoon die naar Bumetrel was gekomen, over het leven van getrouwde vrouwen en alles wat daar achter weg kwam. Punt was, het kwam er nooit van.
Misschien was het wel zo dat het er nooit van kwam omdat er misschien andere dingen aan de orde zouden komen. Dingen waar ze niet over wilde praten, waar de school niets van wist, maar Maida ongetwijfeld wel. En als je bij dezelfde werkgever had gewerkt, wel, dan wilde je als Alaiz misschien een eventuele confrontatie wel voorkomen. Zelfs als je niet zeker wist of die er zou zijn.

Maar nu was er ook vanuit Maida een wens geuit om af te spreken. Iets met de wacht, had ze begrepen, maar Marcus was niet heel uitvoerig geweest in zijn rapport van het laatste overleg. Of misschien had ze gewoon niet zo goed geluisterd.
Alaiz meldde zich dus op het afgesproken tijdstip bij de secretaresse van Maida en werd al gauw binnen gelaten. Ze voelde zich een beetje als de eerste keer dat ze de phaosfee had gesproken. Gespannen, ongemakkelijk, maar ogenschijnlijk neutraal. Hoopte ze.
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)

« [Reactie #1] : 4 jaar geleden »
"Goedenavond Alaiz," sprak het zwarte schoolhoofd toen de centaur het kantoor binnenstapte. "Wil je iets drinken? Er hangt een keteltje boven het haardvuur." Mocht de vrouw wat sterkers blieven, dan kon dat uiteraard ook geregeld worden, maar Maida hield wel van een warme drank in de avond, ook zonder alcoholische inhoud. "En neem plaats, neem plaats. Voor de haard lijkt me wel comfortabel? Ik wilde dit 'consult' graag informeel houden, mits je het daarmee eens bent?"

"Hoe gaat het met je?" Uiteraard hadden de nodige geruchten en halve waarheden de zwarte toren bereikt en ook Marcus had het een en ander losgelaten, maar niet genoeg om de nieuwsgierigheid van de vrouw naar tevredenheid te voeden.

« [Reactie #2] : 4 jaar geleden »
"Goedenavond, de haard is een prettige plek, dank je." De centaur bewoog zich naar de haard en bediende zichzelf. "Het is het weer voor warme dranken en een opgestookt haardvuur," merkte ze op en nam plaats bij de haard. Ze vond het niet erg dat Maida haar niet zo formeel benaderde, hoewel het ook juist prettig zijn om een bepaalde afstand te bewaren. Zeker als je je positie in een gesprek wilde bepalen.

Het zwarte schoolhoofd was vriendelijk en gastvrij, maar Alaiz was niet helemaal op haar gemak. Ze had zich nog niet helemaal hervonden. Zo lang emoties plotseling opdoken op de meest ongelegen momenten, voelde ze zich niet zo zelfverzekerd als anders. Emoties gooiden eventueel toneelspel gruwelijk in de war.
Nu was 'hoe gaat het' een simpele vraag waar je heel simpel 'goed en met jou' op kon antwoorden, maar er was iets in de manier waarop Maida het vroeg dat Alaiz er bijna zeker van maakte dat de phaosfee de vraag nog eens zou stellen als Alaiz de vraag zo beantwoordde.
"Wisselend," antwoordde ze, na een tijdrekkend slokje uit haar beker. "Mijn herstel verloopt wat minder voorspoedig dan ik had gehoopt." Ze zweeg even, omdat ze niet goed wist hoeveel Maida wist en hoeveel ze eigenlijk kwijt wilde. "Ik heb... veel bloed verloren." Dat was niet helemaal wat ze wou zeggen, maar op zich wel accuraat. "Het kost tijd om daarvan te herstellen."

Waarop dan het moment aanbrak dat ze Maida de onvermijdelijke tegenvraag kon stellen. Maar eerst nog wat drinken, het overkwam haar vaak genoeg dat ze het koud liet worden en dat zou zonde zijn.
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)

« [Reactie #3] : 4 jaar geleden »
Maida humde even. "Heb je genoeg ruimte om te herstellen en alles te verwerken, denk je? Een man is natuurlijk een zegen, maar soms heb je... vrouwelijke oren nodig. Vriendinnen." Maida had werkelijk geen idee of Alaiz vriendschappen had gehad buiten haar werk en familie en na wat er was gebeurd in de rechtszaak, zou er van oude verbintenissen wel niet meer veel zijn overgebleven. De phaosfee glimlachte even. Graag zou ze zichzelf een vriendin noemen, maar eerlijkheid gebood haar toe te geven dat ze de centaur te weinig had gesproken de laatste tijd én dat ze te weinig interesse had getoond om daadwerkelijk voor die positie in aanmerking te komen. Dus wellicht waren ze eerder oud collegae op goede voet. Het was een verhouding die zich niet gemakkelijk in één term liet vangen.

« [Reactie #4] : 4 jaar geleden »
Alaiz keek even op van haar beker en glimlachte. "Marcus is zorgzaam, maar.." ze lachte zowaar,  "een man." De centaur zuchtte. "Vriendinnen heb ik weinig, zoals je weet beperkt mijn vriendenkring zich noodzakelijkerwijs tot Bumetrel en Ypsilon."
Ze nam opnieuw een slok. "Ik heb overwogen om iemand op te zoeken," gaf ze toe. "Tetachan. Jou... het is er niet van gekomen." Of beter gezegd, ze had het niet gedurfd.
"Ik moet vooral wat om handen hebben. Rondjes rennen over het terrein mag dan goed zijn om je conditie op te bouwen, het is niet goed als het om teveel nadenken gaat. Marcus zou het goed moeten keuren natuurlijk, maar hij is erg redelijk."

"Maar goed," veranderde ze van onderwerp, "hoe is het met jou, met je zoon? Kan hij hier aarden?"
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)

« [Reactie #5] : 4 jaar geleden »
Maida knikte begrijpend. "En toch.. als het hebben van een man niet zou betekenen dat je al je zelfstandigheid verliest.. Dan zou ik een echtgenoot ook wel prettig vinden. Maar in de realiteit.. Mijn wijlen man heb ik ontmoet tijdens het studeren, we werden verliefd, dat was anders. Maar als ik nu zou trouwen. Ik vrees dat ik me niet zo makkelijk in het leven van een gehoorzame getrouwde vrouw zou kunnen schikken. Laat staan dat ik net als jij mijn baan als schoolhoofd zou moeten opgeven." Het hoorde zo, maar het zou niet van harte gaan. "Maar als weduwe..en iemand die zichzelf kan onderhouden.. ontspring ik de dans nog wel een aantal jaren, hoop ik."

"En lukt het om wat dingen om handen te hebben? Waar vul je dagen mee zoal? Op Bumetrel is er een kok en zijn er schoonmaaksters?" En ze vond Alaiz ook niet iemand om hele dagen te zitten borduren. "Maar je gaf ook nog les toch? Of is die tijd ook voorbij?" Ze meende dat Alaiz iets van Latijn gaf, maar zeker weten deed ze het niet meer nu ze er zo over nadacht.

"En mijn zoon is boos. Boos dat ik hem hierheen heb gehaald Boos over hoe alles is gegaan toen Tijmen overleed. Boos... en verdrietig. En een puber. En ik geloof dat hij druk voelt omdat hij de zoon van een schoolhoofd is. En hij kan de lessen magie niet goed bijbenen. En dan twijfel ik of ik er wel goed aan heb gedaan om hem hierheen te halen. Maar die oorlog die kwam en mijn enige kind zover weg..." Ze schudde haar hoofd. "Vader en moeder ineen zijn is lastig. Zeker op afstand. Dus al met al heb ik geen spijt van de beslissing. Ravan zal er wel mee leren omgaan."

« [Reactie #6] : 4 jaar geleden »
"Niet sinds Oikilan," antwoordde Alaiz. "Ik deed het ook eigenlijk vooral omdat het iets is dat schoolhoofden horen te doen. Om zicht te houden op de sfeer, het onderwijs. Leerlingen die hun lessen bespreken zijn een bron van informatie." Ze glimlachte flauwtjes. "Ik heb een tijdlang de administratie voor Marcus gedaan. Daar was ik ook mee bezig toen ik naar Ypsilon ging en.. nu ja, sinds die tijd zit ik voornamelijk thuis. Lezen, de oefeningen doen die dr. Krathais voorstelde. Maar ik ben inmiddels redelijk hersteld en om eerlijk te zijn: ik begin me stierlijk te vervelen. Ik ben geen lezer, ik moet ook iets anders om handen hebben. Buiten! Deel van de charme van mijn werk bij de IRMM was het reizen. En als schoolhoofd kon ik naar Oikilan of Evron. Een centaur heeft ruimte nodig, Maida, zoals een phaosfee ook wel eens zijn vleugels uit wil slaan."

"Ik wou dat ik iets wijs kon zeggen over je zoon, Maida, maar ik ben geen moeder en ook geen phaosfee. Praten heeft in elk geval geen zin. Mijn moeder probeerde dat altijd met Jason en Alictor maar ze kreeg er nooit een zinnig woord uit in die tijd. Ze waren meestal bezig elkaar zo kwaad te maken dat Jason bij mij kwam klagen dat ie niet dom was en ik Alictors blauwe plekken moest camoufleren 'voor 't geval pa denkt dat ik een bang veulentje ben'. Hmm, er zijn ook niet veel phaosfeeën op dit moment, met die oorlog. Veel volwassenen, maar niet veel jongere phaosfeeën dacht ik. Had je er laatst niet één uit de gracht gevist?"
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)

« [Reactie #7] : 4 jaar geleden »
"Misschien kan je Marcus vragen of je weer wat kan lesgeven of wellicht leerlingen ondersteunt met huiswerk of bijlessen? Iemand die zo gesteld is op de kwaliteit van het onderwijs, kan dat toch niet weigeren? En dan heb je meteen wat meer om handen en nog wat contact met de leerlingen? Naar mijn idee vond je dat altijd wel leuk. En je hebt nog de kudde centaurs op Bumetrel, die misschien ook wel een moederfiguur kunnen gebruiken?" En met een klein zuchtje knikte Maida. "Ik begrijp je zeker. Dan moeten we onder het motto van de veiligheid van Bumetrel in kaart brengen maar eens uitstapjes naar de omgeving gaan maken? En de komende tijd valt er genoeg te doen, vermoedelijk. Ik weet niet of je het al van Marcus had gehoord, maar er lijken grote veranderingen op stapel te staan en dan kunnen we iemand met jouw intelligentie en oog voor omgeving en orde wel goed gebruiken."

Maida keek nadenken in de haard. Praten had geen zin.  Haar zoon had inderdaad niet meer de leeftijd dat hij behoefte had aan een belerende moeder overste. Hopelijk kon ze zijn vertrouwen winnen en dat hij haar in ieder geval alles bleef vertellen, maar ook dat leek soms een onhaalbaar doel te zijn. Ach, ze zou hem binnenkort weer bij haar uitnodigen voor een etentje. Ze vreesde dat het gespreksonderwerp op niet veel anders uit zou komen dan hoe het ging met school en of hij al vrienden had gemaakt. Als ze er zo over nadacht, werd ze daar zelf ook niet enthousiast van. Stel je voor dat haar eigen moeder zulke vragen ging stellen? Daar was ze als tiener zeer chagrijnig va geworden. Nee, school en controles of alles wel goed ging, dat was niet de juiste aanpak.
"Och, goede genade, dat is waar ook.. Glad vergeten om me daar verder over te bekommeren. " Maida schudde haar hoofd. "Wat een moederfiguur ben ik ook.." Ze had het nooit zo hoeven doen.Ze had altijd gouvernantes en kindermeisjes gehad voor die taken of Ravan had ergens op een school gezeten. "Bedankt dat je me daaraan helpt herinneren." Ze vond het maar moeilijk. Ze voelde zich bij kinderen altijd een soort ijsheks die emoties probeerde te acteren. Zelfs bij haar eigen zoon ging het niet soepel en natuurlijk. Ratio en helder nadenken, dat was makkelijk, maar zodra er emotie bij kwam kijken, dan sloeg ze de plank dikwijls volledig mis. "Ik ben niet gemaakt voor het moederschap, denk ik." Ze miste daar net de juiste elementen voor. Daarom was ze een goede gevangenisbewaarder geweest. En nu een zwart schoolhoofd. Wat soms precies dezelfde baan leek.

« [Reactie #8] : 4 jaar geleden »
"Als je werkelijk zo'n slechte moeder was, dan zou je je geen zorgen maken om je zoon. Misschien moet je de zaken anders bekijken. Je hebt Ravan naar Bumetrel gehaald, maar ondanks zijn woede en zijn leeftijd gehoorzaamt hij je wel. Als hij geen respect voor je had dan was hij hier niet gebleven. En uiteindelijk moet hij ook wel. Behalve jou heeft hij niemand. Zodra dat tot hem doordringt, zal hij vanzelf ofwel vrienden zoeken ofwel zo hard studeren dat hij zich alleen kan redden."

Ze glimlachte. "Aldus de deskundige. Een moederfiguur voor de centaurs, zei je?" Ze schudde haar hoofd. "De laatste keer dat ik dat probeerde, had ik twee woedende centaurs in mijn huiskamer. En de bedoeling was dat ik ze troostte! Ik ben beter in telepathie dan de meeste anderen van mijn ras, maar als het gaat om het goed gebruiken wat ik heb opgevangen... Als je het als vrouw wilt redden in deze wereld, als je carrière wilt maken, dan heb je niets aan moedergevoelens. Het punt is dat als je dan stopt met je carrière je erachter komt dat je iets vergeten bent te leren... Ironisch is het niet? Ik herinner me dat ik je toevertrouwde dat ik nooit zou trouwen, nooit kinderen zou krijgen en nu, een jaar later, is het enige dat me nog enigszins terug kan brengen in de gratie van de clan een kind krijgen. Bij voorkeur een zoon. Eentje die 15 talos en een huwelijk met de hoogedele heer Marcus Magvatero waard is."

De centaur schrok van haar eigen woorden. De bitterheid was niet geveinsd, maar het was niet goed dat ze die uitte. Recht was gesproken en daar had ze zich bij neer te leggen. Dat was haar van kindsaf bijgebracht. De kleuren in het wapen van de Trezeguets waren bewust gekozen.
"Begrijp me niet verkeerd," haastte ze zich te verbeteren. "Ik ben me ten volle bewust van mijn positie. Ik heb het getroffen met Marcus. Hij had het huwelijk kunnen annuleren. Hij misbruikt zijn macht niet, geeft me meer ruimte dan Gnark leuk zou vinden."

Ze aarzelde. Maida moest op de hoogte zijn van wat er gebeurd was in Oikilan. Desondanks behandelde ze haar niet anders dan voor Gnarks komst naar Bumetrel. Ze had zich ook nooit uitgelaten over het overhaaste vertrek en ontslag van Alaiz, maar toch... Ze hakte een knoop door. "Je vroeg me of ik iets om handen had, of ik iets wist om te gaan doen. Er is wel iets... iets dat onder jouw functie valt en ik verwacht niet anders dan dat je eerlijk kunt inschatten of je het haalbaar vindt... Ik wilde vragen of je me iets wilde laten doen waar ik werkelijk goed in ben. Iets met orde, iets met recht... een functie in de wacht. Administratief, ondersteunend. Ik weet hoezeer wachters een hekel aan papierwerk hebben. Ik zou dat op me kunnen nemen. Ik hoef er het terrein niet voor te verlaten. Er komen geen wapens aan te pas. Ik heb de opleiding. Je weet hoe zwaar de opleiding bij de IRMM is..." Ze keek haar oud-collega verwachtingsvol aan. 
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)

« [Reactie #9] : 4 jaar geleden »
Maida schudde haar hoofd even. "De positie van de vrouw kan nog een stuk beter. Zolang je geen man hebt, is het allemaal nog best aardig. Zeker zolang je uit een goede familie komt die voor je instaat, maar zodra er eenmaal een man in beeld komt of de eer van de familie..." Dan zat er niet veel anders op dan gehoorzamen en ja-knikken. Of je was je leven niet meer zeker. Juist als je uit een invloedrijke familie kwam, begon vanaf dat moment dat je moest oppassen met alles wat je deed. Nee, soms was het leven van een simpele burger te benijden. Misschien kon je niet zo hoog klimmen, maar je kon ook een stuk minder hard vallen.

En toen kwam Alaiz met een voorstel. Ergens was de phaosfee niet verbaasd. Was dit de reden dat Marcus had gehint op een consult met zijn vrouw. "Mits je de toestemming hebt van Marcus.." En daar leek wel sprake van te zijn "denk ik dat ik wel wat voor je kan betekenen. De kapitein functioneert niet meer zoals ik zou willen. Als iemand als jij op zijn minst het schrijven van rapporten zou kunnen ondersteunen, aansterken, aanscherpen. Dan ik zien of het dan beter gaat of dat ik echt op zoek moet naar een nieuwe kapitein. Er lijkt wel een vloek te rusten op die functie." Net als op de positie van de schoolhoofden. Er werd daar zo vaak gewisseld, dat iedereen tegenwoordig vanaf het begin af aan al sceptisch was of de nieuwe kandidaat het wel langer vol zou houden dan een jaar. "En het is voor mij wel prettig om daar een extra paar ogen te hebben zitten die de wachters geen hand boven de hoofd houdt." Dat was soms ook wel een probleem, dat je als schoolhoofd moeilijk kon controleren of alles wat je onder ogen kwam klopte. Collega's dekten elkaar allemaal, niemand wilde een klikspaan was en problemen leken pas bij haar terecht te komen als men dacht dat ze daar echt niet meer onderuit konden. "Dus als je daar geen problemen mee hebt, neem ik je graag aan als klerk van de wacht."

« [Reactie #10] : 4 jaar geleden »
"Hij zal het contract namens mij moeten tekenen...," antwoordde Alaiz. "Als hij geen toestemming geeft, dan valt er ook niets te tekenen." Ze glimlachte, want ze kon zich niet voorstellen dat Marcus voor deze functie geen toestemming zou geven. "Ik zou het graag doen. De kwaliteit van de wacht is goed, maar het is goed dat je ernaar streeft om die kwaliteit goed te houden."

De centaur keek naar de vlammen in de haard, vele malen ontspannener dan ze was geweest bij binnenkomst. "Je bent een bijzondere vrouw, Maida. Je had een andere opstelling kunnen kiezen." Ze dronk van haar beker. "Ik zal Marcus voorleggen wat we besproken hebben. Hij kan het dan verder afhandelen."
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)

« [Reactie #11] : 4 jaar geleden »
Maida knikte. "Dan is dat geregeld. Ik zal een contract maken en daar ook je taken in verwoorden. Het is een nieuwe functie die we zo creëren, maar wel een hele zinvolle. Met toestemming verwacht ik dat je in de loop van de volgende week wel aan het werk kan." De phaosfee glimlachte en kreeg een kleur bij de woorden van Alaiz. "Och, het is niets. We zijn oud collega's. Zie het maar iets voor van die goede oude tijd." Ze kuchte even en nam een slokje van haar thee. Straks zou men nog denken dat ze een softie was en dat was ook niet de bedoeling.

Maida staarde in het vuur en probeerde haar verstand op nul te zetten, zodat haar kleur ook weer naar de normale tint grijs zou bijtrekken. "En hoe bevalt het getrouwde leven verder? Naast dat Marcus een redelijke is?"

« [Reactie #12] : 4 jaar geleden »
De centaur concentreerde zich op haar beurt op de kruidenwijn. Het verwonderde haar hoe Maida reageerde op haar dankbaarheid, maar aan de andere kant, de phaosfee was zelden scheutig met tekenen van emotie.

"Het is minder erg dan ik had gedacht," antwoordde Alaiz. "Marcus laat me redelijk vrij in wat ik doe. Hij heeft weinig aandacht nodig. Hij is tevreden met een boek en een beker wijn. Volgens mij weet hij de helft van de tijd niet waar ik ben of dat hij een echtgenote heeft."
Als ze niet zo stom was geweest, had ze nog veel meer haar gang kunnen gaan, maar zelfs nu was ze nog redelijk vrij voor een getrouwde vrouw.
"Zou jij weer trouwen? In de toekomst? Als de gelegenheid zich voordeed?", vroeg Alaiz op haar beurt. Ze stelde de vraag zo voorzichtig mogelijk, maar misschien had ze hem beter helemaal niet kunnen stellen. Maar ze was nieuwsgierig naar Maida's ervaringen met het huwelijk en dit was de beste manier om het te vragen, hoopte ze.
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)

« [Reactie #13] : 4 jaar geleden »
Maida grinnikte bij de beschrijving van de centaur. "Je beschrijft een warrige en verstrooide professor." Ach, mannen waren soms ook zo aandoenlijk. En in zijn werk kende ze hem als heel helder en als een man met een doel. Hij leek nooit te vergeten dat hij een zwarte collega had, maar dat was net iets te vals om te zeggen. "Maar voel je iets voor hem? Ik heb me nooit goed kunnen voorstellen hoe dat werkt in een gearrangeerd huwelijk."

En toen werden de vragen omgedraaid en was Maida aan de beurt voor de persoonlijke vragen en antwoorden. De phaosfee dacht erover na. Het was een vraag die ze zichzelf ook wel had gesteld, maar het antwoord bleef lastig. "Ik weet het niet. Ik maak me geen illusies. De liefde van mijn leven heb ik al gehad én weer verloren. Zoiets gebeurt me geen tweede keer. Misschien zou ik het doen als ik denk dat Ravan een vaderfiguur nodig heeft, maar daarvoor is hij eigenlijk al te oud. Misschien als mijn familie er op staat, vanwege uitbreiding van rijkdom en invloed." De phaosfee schudde even haar hoofd. "Maar ik heb al een zoon en ik heb een landgoed. Dus ik heb niet de noodzaak." Ze keek op naar Alaiz. "Dus ik vermoed dat het wel een hele leuke man moet zijn voordat ik me daar aan waag."

« [Reactie #14] : 4 jaar geleden »
Dat was een goede vraag, eentje waar ze nog niet over na had gedacht sinds ze met Marcus getrouwd was. Niet bewust tenminste. "Ik euh... ik weet het niet. Een soort genegenheid misschien."
Ze kleurde een beetje. Het was wel meer dan dat. Marcus bleek een verrassend stabiele rots in de branding te zijn. Of het van zijn kant ratio, koppigheid of genegenheid was, wist ze niet, maar hij stond er en er was (nog) niets geweest dat hem weg had geblazen uit haar leven. Hij behandelde haar als een gelijke, zonder iets van minachting of arrogantie ten toon te spreiden. Ze hoefde niet eens de koppige, zelfbewuste centaur uit te hangen. Marcus was niet de liefde van haar leven, maar ze was gewend geraakt aan zijn aanwezigheid. Ze voelde geen weerzin meer als hij zijn huwelijkse plichten meende uit te moeten voeren, maar onderwierp zich eraan zonder te klagen.

"Het is niet zo erg," zei Alaiz, "we zijn getrouwd omdat de familie dat van ons eiste, niet omdat we een partner voor het leven zochten. Hij vraagt niet veel van mij en hij respecteert me. Ik had een slechtere man kunnen treffen, Maida." Ze glimlachte tevreden.
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)

« [Reactie #15] : 4 jaar geleden »
Ja ja, genegenheid, nou, haar kleur zei wel anders. Niet dat Maida daar een punt van zou maken. Het was iets wat Alaiz eerst maar voor zichzelf moest uitzoeken en niemand hield van betweters van buitenaf binnen het huwelijk.

"Ik ben blij voor je, Alaiz. In het begin, toen ik het hoorde, moest ik niets van die centaur weten" Ze had het oneerlijk en belachelijk gevonden dat Alaiz haar functie als schoolhoofd op moest geven omdat die Marcus toevallig iets tussen zijn benen had hangen. En daarna kwam ook nog het hele schandaal met dat de vrouw voor de rechter moest verschijnen en toen was Marcus eigenlijk een uitkomst geweest en liep het voor de school allemaal heel vloeiend. "Maar uiteindelijk is hij goed geweest. Goed voor jou, goed voor de school. Hij kwam op het juiste moment je leven binnen gewandeld om het zo te zeggen." Want hoe waren de zaken gelopen als Marcus er niet was geweest om voor haar in te staan. "En het is nog beter dat je dat niet iedere dag van hem hoeft te horen. Respecteert hij je?"

« [Reactie #16] : 4 jaar geleden »
"Hij heeft een gebruiksaanwijzing," bevestigde Alaiz droog, "maar ik ben blij te horen dat je die inmiddels hebt gevonden. Hij past misschien nog wel beter op die plek dan ik. Bij Ikatur, hij ademt kennis in en ademt onderwijs uit. Het is geen politicus noch een bestuurder, maar daar heeft hij jou voor." Ze glimlachte. "Jullie zijn er samen in geslaagd om deze school zijn reputatie te laten houden. Dingen hadden heel anders kunnen lopen."
Ze schudde haar hoofd. "Hij spoort niet, Maida. Hij heeft stomweg geweigerd om de verloving te verbreken en heeft alles geregeld. Hij is naast mijn echtgenoot ook mijn voogd, hij weet alles, maar hij behandelt me nog net zo als bij onze eerste ontmoeting. Als dat is wat een huwelijk inhoudt, dan houd ik hem nog een tijdje aan."

Ze grijnsde half en reageerde toen op wat de phaosfee eerder had gezegd over het huwelijk. "Maida Luthés trouwt niet omdat het moet." Ze schudde haar hoofd. "Ravan en je familie zouden geen rol meer moeten spelen, niet op dat gebied. Een nieuwe man in je leven moet iemand zijn die jou heeft veroverd. Eentje die je vorige man niet uit je herinnering wist, maar ook geen plaatsvervanger is. Een nieuw iemand, iemand om wie je geeft en die je meer gezelschap weet te bieden dan je ..." hoe heetten die beesten ook alweer? "dingesen."
Ze zweeg even en schoot toen in de lach. "Denk ik." Alsof zij zoveel over relaties wist.
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)

« [Reactie #17] : 4 jaar geleden »
Maida glimlachte. "Dat is misschien wel een goede eigenschap van die boekenwormen. Ze denken zelf na en zijn te druk bezig met in hun eigen boekenwereld leven, dat de zaken van de echte wereld ze soms minder uit lijken te maken." En het was goed dat Marcus Alaiz respecteerde. Niet dat zij zich ermee had kunnen bemoeien, maar ze had soms hier en daar een opmerking kunnen laten vallen.

En ook de phaosfee begon te lachen."Oei,dat klinkt wel heel erg modern, niet?" Ze grinnikte na."Maar ik kan voor mezelf zorgen en heb geen bescherming nodig." Dus waar had ze dan een man voor nodig? Behalve als hij haar van haar voeten wist te vegen en een toevoeging was op haar leven. 'En die toekomstige aanbidder krijgt er nog een kluif aan om mijn armadillo's te overwinnen hoor. Guido en Marius zijn de sloomste en minst bewerkelijkste wezens van dit hele kasteel, vermoed ik."  En een klein glimlachje verscheen op haar gezicht. "En Ravan moet met hem overweg kunnen." De jongen moest de nieuwe man van haar moeder wel een beetje goedkeuren. Niet helemaal, want waarschijnlijk zou hij hem moeilijk accepteren omdat het een vervanger van zijn vader leek, maar ze moesten elkaar niet de hersenen willen inslaan. Dat was ook nog een uitdaging. Phaosfeeën waren wat dat betreft niet het gemakkelijkste ras en zeker in Mircam niet in overvloed aanwezig.

« [Reactie #18] : 4 jaar geleden »
"Je hebt genoeg macht om modern te zijn," zei Alaiz met een glimlach. "Bovendien, wie zou het nog verbazen bij de vrouw die zich opgewerkt heeft van vrouwe van tot schoolhoofd van Bumetrel? De vrouwe die een menagerie bij elkaar verzamelt van exotische dieren en verschoppelingen? Een moderne echtgenoot kan daar ook nog wel bij."

Ze nam de laatste slok uit haar beker en terwijl ze hem wegzette, zei ze: "Mocht ik hier op Bumetrel nog eens een eenzame, arme, zwakke, maar woest aantrekkelijke phaosfee van de mannelijke kunne aantreffen, dan zal ik hem subtiel bij Haddewych afleveren."

"Nu, waren er nog zaken die we moesten bespreken?" Ze keek de vrouw tegenover haar vragend aan.
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)

« [Reactie #19] : 4 jaar geleden »
Alaiz had gelijk. Maida had zich inmiddels een behoorlijk excentrieke status aangemeten. Ze had twee armadillo's als huisdier en ontfermde zich over Haddewych, een kruislinge en een voormalig slavin en over Joash, een phaosfee zwervertje met een grote mond maar een klein hartje.

De phaosfee grinnikte. "Hij moet niet té zwak zijn, want een man die niet zijn brood kan smeren, is maar weinig aantrekkelijk. " Ze zag het al voor zich. Dan was haar verzameling stumperd wel compleet.

"Nee,  ik denk het niet. Al ben je altijd welkom voor wat kruidenwijn en een goed gesprek. Misschien is het beter als ik nu eerst dat contract ga opstellen. Ik zal je binnenkort weer opzoeken, maar na dit gesprek besef ik me dat ik ook even bij de jonge phaosfee langs moet en ook mijn assistente weer eens moet vragen hoe het gaat." En haar zoon moest aandacht krijgen op een niet moederlijk bemoeizuchtige manier. Nee, armadillo's waren dan een stuk makkelijker. "Bedankt voor ons gesprek, ik heb in tijden niet meer zo kunnen lachen."