Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Bevroren duisternis  (1180 keer gelezen)

Speeldatum: 15 februari 1302 (Einde winter)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [Reactie #25] : 4 jaar geleden »
Fellow was daadwerkelijk bijna in een staat van paniek, toen Vladimir duidelijk en zeker van zijn zaak vertelde welke kant ze op moesten. In de verte ging een lichtje branden. Weerwolf. Vladimir was een weerwolf. Weerwolven konden heel goed ruiken. Vladimir kon Sona vinden! Vladimir kon zijn kind redden. De weerwolf kon zijn huid redden!!

"Die kant... Oké ..  Leid de weg." De richting was die van de boomgaard. Fellow voelde een knoop in zijn maag. Waar was zijn kind. Was alles goed? Had ze zich geen pijn gedaan? Als ze maar niet door een vampier was meegenomen. Gelukkig was het terrein door een muur omsloten, maar er waren wel honderden plekken waar het met een peuter mis kon gaan, aldus de ongeruste vader. De landelf liep zo hard hij kon met Vladimir naast hem. "Lopen we nog goed. Komen we al dichterbij? Ruik je bloed?"

Sona wandelde ondertussen tussen de boompjes door en pakte en mooi blad van de grond. Ze had het prima naar haar zin en er was niets aan de hand.
Too sweet to function
« Laatst bewerkt op: 4 jaar geleden door Fellow Merdun »

« [Reactie #26] : 4 jaar geleden »
Fellow stopte gelukkig met schreeuwen en luisterde zowaar naar Vladimir, het zou de weerwolf hebben verbaasd als het geen volle maan was geweest. Toch was de rust van Fellow niet teruggekeerd. Het maakte Vladimir zeker niet rustiger. De landelf liep behoorlijk snel voor Vladimir om hem goed bij te kunnen houden. Vladimir probeerde zich op de geur te concentreren terwijl hij met een zeer been over het terein liep en er een man aan zijn kop zeurde over of hij bloed rook en of ze nog wel goed liepen.

Abrupt stopte de weerwolf en greep Fellow bij zijn arm.
"Kap eens met dat gestress! Man, doe eens rustig!" Het was duidelijk dat Vladimir de woorden meenden. "Natuurlijk lopen we goed. Nee ik ruik geen bloed en hoe moet ik nu weten of we dichterbij komen?! Ik ben niet helderziend!" Vladimir begon genoeg te krijgen van de man, als hij niet zou stoppen met stressen kon hij Vladimir's hulp wel vergeten.
"Bij Olki! Jou gestress kan ik er nu echt niet bij hebben!" Vladimirs handen begonnen weer te trillen terwijl hij Fellow nog steeds vast had. Het duurde een moment voordat Vladimir weer besef kreeg van de wereld om hem heen en Fellow los liet. Hij rook nog eens extra voor de geur en liep verder in de richting van de boomgaard.
« Laatst bewerkt op: 4 jaar geleden door Vladimir I. V. Ru. Teresjkova »

« [Reactie #27] : 4 jaar geleden »
Fellow schrok toen Vladimir hem beet greep. Het trok hem uit de vlaag van paniek, het schudde hem wakker. Hij slikte even en knikte toen naar de man. Dat er geen bloed werd geroken, dat was al een hele geruststelling. Verder moest hij maar zwijgen en Vladimir zijn werk laten doen. Gelukkig wilde de weerwolf nog verder helpen met zoeken.

Zwijgend liepen ze verder. Fellow probeerde wat meer de weerwolf te ondersteunen als dat nodig was en hield zijn ogen open. Zijn hart bonkte nog steeds als een razende van de angst zijn kind kwijt te raken, maar hij wist het nu beter in bedwang te houden.

Sona dwaalde verder tussen de bomen en giechelde toen ze een beestje in het gras zag. Het was een dikke bruingrijze pad. Die zijn wangen bol opblies en pad zat te zijn. 
Too sweet to function

« [Reactie #28] : 4 jaar geleden »
Gelukkig had de landelf snel door dat zijn gepraat het niet beter maakte en stopte hij er ook mee. Zwijgend liep Vladimir naast Fellow richting de boomgaard. Nu hij weer wat ondersteund werd, ging lopen weer sneller. Vladimir volgde de geur van het meisje tot in de boomgaard. Tot daar was het makkelijk geweest de geur te volgen, ze was in een redelijk rechte lijn naar de bomen gelopen zonder veel af te dwalen.

Tussen de bomen was het lastiger gezien het meisje dingen had aangeraakt en verschillende richtingen op was gelopen. De geur was ondertussen sterker geworden, maar de verschillende geursporen maakte het ingewikkeld voor de weerwolf.
"Ze is waarschijnlijk hier," zei hij en verbrak zo de stilte tussen de twee. "Maar ik kan niet precies achterhalen waar, teveel geuren in verschillende richtingen." Ze konden wel elk spoor gaan volgen, maar dat zou alleen maar tijd kosten, nu zou de landelf toch echt weer mee moeten gaan helpen.

« [Reactie #29] : 4 jaar geleden »
Vladimir deed  wat hij kon. Met een stille Fellow in de supporterende rol, leek het allemaal een stuk vlotter te gaan. De landelf vond het maar niets en moest zijn uiterste best doen om niet alsnog voor zijn dochtertje te gaan brullen.

Ten midden van de boomgaard hielden ze halt. Vladimir was het spoor kwijt. Nou, daar werd de onrustige vader niet echt vrolijk van. "Sona!" Hij liet Vladimir voor wat het was en begon tussen de bomen door te zoeken. Zijn dochter moest hier ergens zijn. Hij zocht overal, zocht naar de kleurtjes van haar kleding. Het waren natuurlijke kleuren. Dus niet echt opvallend tussen de bomen en bladeren.

En toen.... Daar waren blonde haren. De landelf rende erop af. Het was zijn kleine meid. Het meisje werd opgetild. Op haar beurt zette ze weer ene keel op van schrik, maar dat eerde Fellow niet. Hij plantte honderden kusjes op haar wang en liet haar voorlopig niet meer los. Fellow liep terug naar Vladimir schudde zijn hoofd.
"Oh man, oh man. Ik sta zo bij je in het krijt. Je hebt mijn huid gered man, en die van Sona. Ik weet niet.. ik weet niet wat ik had gedaan als je er niet bij was geweest. Bij Vanas..."

Fellow haalde eens diep adem. In door zijn neus, uit door de mond. Kale knetters, hoe moest hij nu nog geconcentreerd les geven straks. "Ik euh.. als je het goed vindt, ga nu terug naar mijn vertrekken. Maar ik beloof je... volgende week.. dan heb jij een date."
Too sweet to function
« Laatst bewerkt op: 4 jaar geleden door Fellow Merdun »

« [Reactie #30] : 4 jaar geleden »
Toen de landelf weer begon te roepen, vond Vladimir het tijd om richting de poort te gaan. Hij had genoeg van de stress en de landelf moest het zelf maar oplossen. Vladimir was al bijna het bos weer uit toen Fellow hem weer aansprak. Hij moest de lofwoorden van de landelf aanhoren, ze waren niet beter dan die van Kyna.

"Als ik er niet was geweest, was dit nooit gebeurt," zei de weerwolf kortaf en daarmee was hun gesprek ook afgelopen. Fellow kon terug naar zijn vertrek en Vladimir ging zo snel mogelijk richting de poort. Wat moest hij nu met een date? Nadat Vladimir weer door de poort was  gelaten, duurde het niet lang voordat hij zijn wolf bevrijdde en door de bossen rende om alle spanning van zich af te gooien.