Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Bevroren duisternis  (1181 keer gelezen)

Speeldatum: 15 februari 1302 (Einde winter)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 4 jaar geleden »
 :prive:
Er zaten nog plantjes en kruiden in Vladimir's buidel. Hij zou het zo wel naar Kyna brengen, een beetje later kon voor een keer vast geen kwaad. De weerwolf liep naar een van de lerarenkantoren, ergens wilde hij dat Rhiakath er nog was. Hij had vast goed kunnen helpen nu, maar Vladimir had geen flauw idee waar die man te vinden was, als hij nog leefde. Na de aanvaarding op Ypsilon was de man verdwenen, tenminste voor zover Vladimir wist.

In zijn hoofd was Vladimir het lijstje met personeel nagegaan, er waren er maar weinig waar Vladimir naar toe zou willen. Centaurs waren nu niet wat de weerwolf nodig had en zo'n types als Zwets kon hij zeker niet gebruiken. Vladimir klopte op de deur van een van de kantoren. Zijn keuze was gevallen op een landelf, hoewel Vladimir niet wist of het een goede keuze was. Voor nu was het maar hopen dat de Fellow thuis was. Gespannen stond hij voor de deur, nog niet wetende wat hij zou zeggen als Fellow daadwerkelijk open deed. Vladimir keek wat ongemakkelijk naar zijn laarzen terwijl zijn handen wat ongemakkelijk een plek probeerde te vinden die hem rust zou bezorgen.

« [Reactie #1] : 4 jaar geleden »
De deur werd opengedaan door een drukbezette vader. Sona, die inmiddels al een leeftijd had dat ze kon lopen en wat woordje kon zeggen, lag niet meer het grootste deel van de tijd in een wieg, maar er werd druk door de kamer heen bewogen en er werden ook hogere eisen aan papa gesteld (ook door mama, want dat had papa beloofd omdat papa een beetje stout was geweest). De kleine hing op dit moment aan zijn been, want er was toch niets grappigers dan door de lucht te zwieren wanneer papa liep.

"Ha! Vladimir, wat kan ik voor je doen? Kom binnen, kom binnen... Heb je mijn dochter al ontmoet? Ze heet Sona. Een schattig elfje lijkt het he? Nou het is een ondeugd..." En hij kon er niet trots genoeg bij kijken. "Wil je wat eten.. ik heb nog worst enne.... bier?" Hij klopte even op zijn ton ter inspectie. "Ja, ook nog genoeg." De elf grijnsde.
Too sweet to function

« [Reactie #2] : 4 jaar geleden »
Misschien was het beter geweest als Fellow er niet was geweest en de deur gewoon niet open was gegaan. Fellow was niet de enige die in de deuropening stond. Zijn ogen gleden naar een klein elf-achtig ding en volgens de leraar had het of eerder zij ook een naam. Vladimir volgde de grote landelf naar binnen en sloot de deur achter zich.
"Hallo, nee nog niet ontmoet. En uhm ja denk ik?" Wat moest Vladimir met de vraag of het een schattig elfje was? Het boeide hem niet dat er iets aan Fellow's been hing.

"Nee bedankt, ik moet zo Kyna nog helpen en mag ik?" Vladimir gebaarde naar een van de stoelen die in de kamer stonden. Er werd even ongemakkelijk door de kamer gekeken, Vladimir's ogen zagen alles behalve Fellow.
"Fellow, ik..uhm.. weet het niet meer." Het kwam er maar moeilijk uit en het was dan ook niet iets wat de weerwolf snel tegen iemand zou zeggen. "Ik kan weer lopen, maar nog steeds.. uhm.. ben ik niet veel meer waard als weerwolf." Vladimir wist niet goed wat hij met die gevoelens aan moest. Hij had nooit het gevoel gehad dat hij echt bij de weerwolven paste, maar nu was het ook gewoon waar.

« [Reactie #3] : 4 jaar geleden »
Fellow nam zelf ook plaats en fronste even. de weerwolf had het idee dat hij niet veel waard was. Vrouwen zouden waarschijnlijk meteen beweren dat dat allemaal anders was en dat hij dat niet moest denken en dat hij ontzettend veel waard was en bla bla bla. Maar daar had je niet aan. De weerwolf voelde zich nu eenmaal zo.

"Je voelt je ook niet nuttig bij je baan op de ziekenzaal?" Er waren niet echt grote operaties geweest bedacht Fellow zich toen én erg zieke myrofas waren er ook niet geweest. Fellow wist ook niet hoe trots hij zou zijn op het afvegen van snotneuzen. "Je moet iets of iemand vinden waar je verantwoordelijk voor bent, die afhankelijk van je is, dan zie je meteen dat je onmisbaar bent. Zonder dat is dat ook wel, maar dan zie je het zelf niet, weet je.." En het was makkelijker om te... Hmm.

"Ik weet misschien wel een leuk meisje voor je." Hij krabbelde haar naam op een briefje. "Ga eens bij haar langs. Misschien klikt het wel." Fellow gaf de jongen een knipoog en overhandigde het papiertje. "En mijn aanbod om met je samen te trainen, staat nog steeds uiteraard."
Too sweet to function

« [Reactie #4] : 4 jaar geleden »
Vladimir's blik ontweek die van Fellow nog steeds. Hij had niet zo veel met kleine landelfwezens, maar voor deze keer waren ze een mooie afleiding om naar iets te kijken. Zijn hoofd steunde in zijn handen terwijl hij over de vraag van Fellow nadacht.
"Jawel, een beetje... denk ik, maar er gebeurt niet zoveel en Kyna doet nog alle echt-belangrijke dingen." Het was wel goed werk, maar zolang er niet veel meer gebeurde dan grieperige leerlingen of een klein ongeluk.

Vladimir nam het briefje aan en keek ongelovig naar de naam en vervolgens nog ongeloviger naar Fellow.
"Wat moet ik hiermee?" vroeg de weerwolf. "Ik kan toch niet zomaar langs gaan, niet na alles van afgelopen tijd." Fellow wist niet wat er op Ypsilon gebeurt was. "De vorige keer ging, zeg maar, het ook fout." Vladimir's uitdrukking veranderde terug naar zijn oude emotiloze-gezicht bij die gedachten. "Zou ik op het aanbod in mogen gaan?" Vladimir staarde weer naar de tafel.

« [Reactie #5] : 4 jaar geleden »
Fellow haalde zijn schouders op. "Het ergste wat er kan gebeuren, is dat je wordt afgewezen... En dat gebeurt iedere man wel een paar keer in zijn leven. Tenzij je je ouders een huwelijk laat regelen." Fellow grinnikte. "Of ze wordt ongepland zwanger. Dat kan echt. Dus kijk ermee uit." Hij was veelvuldig ervaringsdeskundige. "En natuurlijk kan je daar wel heen. Neem wat te eten mee, nodig haar uit voor een wandelingetje, complimenteer haar over het uiterlijk of haar kleding. Vrouwen hebben aandacht nodig, positieve. Kind kan de was doen."

"Uiteraard," knikte de landelf. "Kun je overmorgen in de ochtend beginnen?"
Too sweet to function

« [Reactie #6] : 4 jaar geleden »
Nee dat was niet het ergste dat er kon gebeuren.
"Mijn ouders weten niet eens van het bestaan van weerwolven, laat staat dat ze een huwelijk voor me regelen," zei de weerwolf chagrijnig. Hij luisterde maar half naar de tips die Fellow gaf. Die man snapte het ook niet, nouja hij kon het ook niet snappen, hij wist niet wat er op Ypsilon gebeurt was.

Vladimir zuchtte, de tips van Fellow werkte misschien, maar niet voor de weerwolf.
"Nadat zegmaar mijn been stuk ging, kwam ik meer in contact met een landelf van ons huisje, ze zorgde een beetje voor Tobias en ik enzo. Nou ja je snapt wel waar dat naartoe zou gaan toen ik haar meer zag. Maar Tobias besloot dat hij beter voor haar was en dat vond zij ook. Weg meisje, weg vriend en een kapot been erbij." Naast Kyna was Fellow de eerste waaraan Vladimir dit vertelde. Hij wist nog niet zo goed waarom hij het deed, maar het leek wel vanzelf te komen.

"Overmorgen ochtend is prima." In princiepe was elk moment behalve midden overdag prima. Hij wist niet helemaal wat Fellow ging doen, maar wellicht zou het hem helpen.

« [Reactie #7] : 4 jaar geleden »
Fellow was even stil. Hij schudde zijn hoofd en ondanks dat Vladimir het in eerste instantie had afgewezen, werd er toch een biertje voor hem getapt.
"Dat is zuur man. Vrienden... daar moet geen meid tussenkomen." Gelukkig hadden Elik en hij een heel andere smaak in vrouwen. Dus het was niet eens in hem opgekomen dat zij daar ooit ruzie over zouden hebben, maar hij had dat bij een landelfvriend toch ook niet snel verwacht.

"Dan kan je nu twee dingen doen. Of die chick schaken en meenemen en tot de jouwe claimen." Maar dat was misschien moeilijk als je kreupel was. "Of verder gaan en zorgen dat je gelukkiger wordt dan die twee. Erin blijven hangen.. man.. dan maak je alleen jezelf ongelukkig. Hef je kop, laat ze je niet raken." De weerwolf kreeg een vriendelijk schouderklopje. "En oefen gewoon een beetje op de meisjes, totdat je echt de ware tegenkomt.. en dan ben je in ieder geval niet meer roestig." Fellow krabde in z'n stoppels. "Ik kan ook bij haar langsgaan voor je. En dan moet jij een romantische plek uitzoeken met wat te drinken en uitzicht. En dan regel ik wel dat ze daar heen komt. "
Too sweet to function

« [Reactie #8] : 4 jaar geleden »
Er werd naar het net getapte bier gestaard. Vladimirs hoofd steunde nog steeds op een van zijn handen en uiteindelijk pakte hij met zijn andere hand het bier dat Fellow voor hem neer had gezet. Binnen enkele slokken was alles in zijn mond verdwenen en was de beker leeg. Met een doffe klap kwam de beker weer op de tafel terecht. Helaas voelde Vladimir zich niet beter door de drank.

"Haar claimen? Laat me niet lachen Fellow, ik kan geen gevecht meer winnen zoals ik er nu bij loop. Dat kon ik al niet toen alles nog wel werkte." Vladimir lachte, hoewel het niet meer was dan een zure grimas. "Ik heb er geen vertrouwen meer in," zei de weerwolf teneergeslagen, "ik heb toch niks te bieden. Jij hebt makkelijk praten, bij jou gaat dat practisch vanzelf. Sowieso is het makkelijker voor een landelf." Vladimir moest er niet aan denken dat vrouwen voor weerwolven gewoon opgeëist werden  als dat nodig was.
"Laat maar het zal toch niet lukken, bedankt voor de moeite. Ik moet nog aan het werk, voordat de maan er is en Kyna vind dat ik te lang weg blijf." Voor het eerst dat Vladimir gewoon geen zin had om naar de ziekenzaal te gaan. Hij deed zijn best om weer een vriendelijk gezicht op te zetten, maar dat kostte hem dit keer de grootste moeite. Het werd tijd voor volle maan, of meer bier.

« [Reactie #9] : 4 jaar geleden »
"Nou, daar gaan we wat aan veranderen. We gaan zorgen dat je weer sterk wordt en dat je zo goed mogelijk om kan gaan met je beperkingen. 't Zal je magie ook wel ten goede komen om je conditie weer wat op te krikken." Dus dat waren dan twee vliegen in één klap en wie weet kon hij dan over een tijdje dat meisje wel schaken. "Of je speelt het sluw. Wie niet sterk is... je kent het wel." Maar hij wist niet hoe eerlijk Vladimir het wilde spelen.

"En weet je wat jij nodig hebt, een vrije dag. Ik ligt Kyna wel in, als je wilt. Ik heb nog een paar uur vrij. Ik heb wel beloofd op de kleine te passen. Maar als je dat niet erg vindt, dan kan je hier chillen, bier drinken, worst eten enne... we kunnen een beetje sparren, of beetje trappen en slaan tegen een baal stro, zodat je wat frustratie kwijt kan."
Too sweet to function

« [Reactie #10] : 4 jaar geleden »
Fellow leek wel een duidelijk idee wat ze in de training zouden gaan doen, ergens stelde Vladimir dat wel gerust. Het was wel een goed idee om zijn conditie op te krikken. In de ziekenzaal moest je af en toe wel doorwerken, maar dat zorgde niet voor een topconditie en die had je wel nodig voor magie.

Een vrije middag klonk Vladimir erg goed in zijn oren. Dankbaar knikte hij en nam weer plaats op de stoel.
"Heel erg bedankt, Fellow," zei hij. "Geen probleem, even vrij zijn is al voldoende." Hij zou toch niet nuttig zijn in de ziekenzaal met dit humeur. "Doe vooral geen moeite, het is vanacht volle maan, morgen gaat het wel weer beter." Het lag niet aan de landelf dat hij zo snel gefrustreerd raakte. "Ben gewoon extra gespannen, er is niet zoveel aan te doen." Zijn buidel werd afgedaan en belandde samen met zijn mantel op de grond. Nu hij niet meer naar de ziekenzaal ging, was er een last van zijn schouders gevallen. Voor nu mocht hij ontspannen, tenminste tot het nacht was.
« Laatst bewerkt op: 4 jaar geleden door Vladimir I. V. Ru. Teresjkova »

« [Reactie #11] : 4 jaar geleden »
Fellow knikte. "Ik weet er alles van. Ik ben een paar jaar met een vrouwelijke weerwolf getrouwd geweest. Die had dit soort dingen twéé keer in de maand en soms viel het samen en dan... pfoe.. dan zorgde ik dat ik ergens anders was, maar hee... beetje stoom afblazen kan geen kwaad toch. Misschien is het juist wel lekker om je fysiek helemaal af te matten en dan kan je je daarna overgeven aan de vermoeidheid van de spieren en dan in een droomloze slaap rollen en dan... ahh."
Dat was wat Fellow het allerlekkerste vond aan harde trainingen. Dat en dat je er van die echte spieren van kreeg. Niet veel elfen hadden die, daar waren ze niet voor gebouwd. En Iathenu leek dat altijd wel sexy te vinden. Dus hij moest zorgen dat hij ze op peil kreeg. Een weerwolf of een dwerg kreeg vast veel makkelijker die spiermassa. Dus als hij van zo'n ras was geweest, dan had hij zich helemaal uitgeleefd met krachttrainen.
Too sweet to function

« [Reactie #12] : 4 jaar geleden »
Vladimir had inmiddels wel begrepen wat er allemaal gaande was in een vrouwenlichaam op sommige momenten. Hij kon zich niet voorstellen hoe een vrouw zich moest voelen op zo'n moment, maar het  moest nog erger zijn dan verschrikkelijk. Hij kon Fellow's reactie dan ook goed gebrijpen.

"Hmm." Veel meer kwam er eerst niet uit de weerwolf. "Het is lang geleden." Hij telde de gymlessen van Kyna niet mee. Het gevecht met Tobias misschien wel, maar de gedachtes die hij daarbij had, maakte hem chagrijniger.
"Ik heb geen Heracor gedaan, weet je. Ik ben niet getraint om anders te vechten dan magisch of als wolf." Magisch moest hij nu zeker niet gaan proberen, dat zou waarschijnlijk meer problemen opleveren dan dat er nu al waren. "Maar misschien heb je gelijk en werkt het wel. Ik heb het nooit bewust geprobeerd." Vroeger had hij wel eens zoveel moeten werken dat hij niets anders kon dan slapen, maar hij had zichzelf nooit bewust afgemat. Dat was iets wat Heracori deden, een Merifeller deed over het algemeen niet aan lichamelijke inspanning. Alles dat magisch kon, werd magisch gedaan.

"Wat heb je in gedachten om te gaan doen?" vroeg hij en stond weer op "Iets beters heb ik nu toch niet te doen.". Dat hij in een gesprek met een landelf was, deed hem niet meer zoveel. De sfeer die de man bij zich droeg, was prettig en hij leek Vladimir te begrijpen. Hij zei tenminste geen dingen die de weerwolf al wist.

« [Reactie #13] : 4 jaar geleden »
Fellow grijnsde. "Ik ben niet zo dom om daadwerkelijk te gaan worstelen met een weerwolf op de dag van de volle maan. Een beetje teveel agressie en poef.... ik heb een probleem. En jij ook trouwens. Dus ik dacht eraan om straks een paar mooie balen stro te pakken en daar dan omstebeurten tegen aan te rossen. Of we kunnen er wat moois van bouwen en het daarna helemaal in elkaar boksen." Een beetje onschuldig spelen met dingen vernietigen was hartstikke leuk, vond Fellow in ieder geval.

"En daar kan je dan al je frustraties in gooien. Ga maar trappen, ga maar los, zie zijn gezicht dan maar voor je. Schop en sla het allemaal in die baal stro. Jij voelt je dan opgeluchter, je slaapt als een roos en je wordt er op den duur nog sterker en beter van ook. Win win win."
Too sweet to function

« [Reactie #14] : 4 jaar geleden »
Echt tegen elkaar worstelen was misschien ook een slecht idee. De weerwolf kon nog wel eens uitschieten met de hoeveelheid kracht die hij zette en Fellow bezeren was wel het laatste dat hij nu wilde. De landelf gaf twee opties die ze konden gaan doen. Vladimir zag de tweede wel zitten.
"Laten we eerst maar eens wat strobalen gaan verplaatsen en dan helemaal los." zo gaf hij aan voor optie twee te gaan. "Ik heb iets meer ervaring met zware dingen verplaatsen dan met dat los gaan, zoals je dat noemt."

De weerwolf hoopte maar dat zijn lichaam het toestond om zo ineens weer zware dingen te gaan verplaatsen. Hij vond dat het maar moest kunnen, als weerwolf was hij sterker dan als mens dus hij had er vast niet zoveel problemen mee dat hij niet in vorm was.
"Wat doe je ondertussen met die kleine?" het gesprek leek steeds natuurlijker te gaan voor de weerwolf en het drong nog niet helemaal tot hem door dat hij iets 'leuks' ging doen met iemand.

« [Reactie #15] : 4 jaar geleden »
Fellow lachte. "Dan gaan we dat doen." Eigenlijk was eenvoudigweg iets bouwen van strobalen al fantastisch leuk om te doen. Vervolgens alles slopen maakte het alleen nog maar beter. "En de kleine? Oh die kan wel mee? Maken we voor haar een klein hutje en dan mag ze papa na doen met overal doorheen kruipen en tegenaan duwen en dan gaat Ome Vladimir voor het grotere sloopwerk, toch Sona?" De kleine meid werd opgetild - ze zat zoet met wat blokken te spelen- en op schoot genomen.. voor even. "Heb je een beetje ervaring met kinderen, Vlad? Broertjes of zusjes gehad? Of in de roedel? Of vind je het maar kleine enge wezentjes met vooral veel poep en spuug en aandacht?"

"Klaar om te gaan? Of wil je eerst wat drinken?" Je moest natuurlijk niet dorstig aan zo'n missie beginnen.
Too sweet to function

« [Reactie #16] : 4 jaar geleden »
De landelf was het met het plan eens en legde uit dat de kleine gewoon mee kon. Zij kon mooi in een hutje gaan spelen, of wat Fellow precies in gedachten had.
"Ome Vladimir? Je wordt toch niet zo als Kyna hoop ik?" zei de weerwolf en moest zelf bijna lachen van zijn opmerking.
"Ik had één jonger broertje en twee zusjes en in de roedel zijn er wel meer dan dat, maar ik heb me nooit zoveel bezig gehouden met het kleine grut." Vladimir was meestal aan het werk geweest of weg van huis. In de roedel waren zoveel mensen en weerwolven om rekening mee te houden.
"Vrouwen horen voor kinderen te zorgen, tenminste als mens en in een roedel wel."

Hij had al een biertje op vandaag dus de weerwolf was er klaar voor. "Ik ben klaar, meer bier lijkt me voor nu een slecht idee. Misschien straks nog." Als ze klaar waren wilde Vladimir misschien nog wel wat te drinken, maar voor nu wilde hij liever snel bezig gaan.

« [Reactie #17] : 4 jaar geleden »
Fellow grijnsde. "Goed ik zal je de volgende keer wel enge meneer Vladimir noemen. Daar worden kleine kinderen vast blij van." Hij grinnikte. "En waag het niet om me nog eens met dat fladderige vrouwelijke wezentje te vergelijken. Anders zal er niets anders opzitten dan dat ik mijn mannelijkheid moet bewijzen met mijn vuisten." Het was geen echt dreigement, daar klonk het ook veel te opgewekt voor.

"Kom, Sona." Hij reikte zijn hand uit naar het kleine meisje. "Iathenu, ik ben even naar buiten en ik neem de kleine mee!" Hij wist niet wat zijn vrouw in de andere kamer aan het doen was, maar hij zou vandaag voor Sona zorgen. Dus daar bemoeide hij zich verder niet mee. "En ja, bij elfen is het ook gewoon dat de vrouw voor de kinderen zorgt, maar.. nouja.. ik heb wat goed te maken." Fellow haalde zijn schouders op. "En aangezien vrouwlief de kleine goed heeft opgevoed, is het nog best grappig met zo'n kleintje."

En zo gingen de heren en het kleine meisje op pad naar het oefenterrein. Sona kletste wat over alles wat ze zag en naar alle gekke dingen werd gewezen. Fellow babbelde wat met haar mee terug en leek stiekem wel erg gelukkig met de situatie te zijn.Bij het veld aangekomen, wandelde Fellow naar zijn opslaghok. Daar lagen ook de balen stro, want daar wilde hij nog wel eens banken van maken of een parcours mee neerleggen. "Zie hier...je kan helemaal los gaan met wat te bouwen. Ik ga eerst even Sona helpen en daarna ga ik jou helpen met het bouwen van een burcht of wat ook."

Too sweet to function

« [Reactie #18] : 4 jaar geleden »
"Ome Vladimir is dan nog beter," zei de weerwolf en lachte. "Ik hou me al stil, ik zou niet durven met jou op de vuist te gaan." Straks raakte Fellow nog gewond, dat moesten ze niet hebben natuurlijk. Vladimir keek hoe het kleine ding mee ging met Fellow die even gedag had gezegt tegen zijn vrouw. De weerwolf liep met de landelf mee naar buiten. Het oefenterein was een plek waar Vladimir niet snel kwam. Hoewel hij er steeds vaker strandde als hij een rustige plek zocht. Het landelfje praatte onderweg vrolijk verder, hoewel er nog niet zo heel veel van te versnaan was leek Fellow er behoorlijk wijs uit te worden. Hij praatte in ieder geval veel tegen haar en leek dat ook totaal niet vreemd te vinden. Vladimir vroeg zich maar af hoeveel het meisje ervan begreep.

In het opslaghok lagen inderdaad strobalen van een tilbaar formaat. Vladimir knikte bij de woorden die Fellow had gezegt, hij kon zichzelf wel vermaken, hij was nu al een grote jongen. De weerwolf liep een stukje het hok in en greep de touwen die er omheen zaten vast. Rustig ging hij door zijn knieën en rechtte zijn rug. Hij kon zich de slagen van een Micramse boer nog wel herinneren toen hij niet vanuit zijn knieën tilde. Voeten iets gespreid, knieën in een mooie hoek, rug recht en hopen dat zijn been het hield.[1] Het ding kwam iets van de grond, maar de weerwolf was niet meer gewend aan het gewicht en het tillen. Al snel landde de strobaal weer voor hem op de grond. Hij voelde dat zijn been het niet prettig vond en zijn spieren het niet meer gewend waren.

Frustraties werden geuit in verschillende talenvoordat Vladimir het lompe ding opnieuw beed pakte.[2] Gelukkig kwam deze wel goed van de vloer en met de baal stro in zijn handen, liep de weerwolf naar buiten. Met wat kracht gooide hij de  baal op het veld, oplettend dat hij niet in de richting van de landelfen mikte. Om vervolgens naar binnen te lopen en een tweede te halen.[3] Deze keer ging volledig mis. Meer gevloek dan de eerste keer galmde in combinatie met een hoop gegrom door het opslaghok. De strobaal was op de grond gekieperd en de weerwolf had naar zijn been gegrepen.[4] 
 1. (2, 3) -1 aftrek. Winst bij hoger dan 5
 2. (4, 9) -1 aftrek. Winst bij hoger dan 5
 3. (1, 1) -1 aftrek. Winst bij hoger dan 5
 4. 1-2 hele zware verwonding. 3-5 zware verwonding, 6-8 lichte verwonding, 9-10 uiteindelijk niks aan de hand (10)

« [Reactie #19] : 4 jaar geleden »
Toen Vladimir begon met zijn strobalen, begon Fellow ook met een paar voor zijn kleine guppie. Hij had het plan om er twee op elkaar te stapelen en het dan vier muren te geven, maar dan wel zo dat er bij een zijde een opening ontstond, zodat er in en uit gekropen kon worden. Het geheel kreeg geen dak, want dat vond hij te gevaarlijk bij zijn kleintje. De boel zou maar instorten en als Sona gewond zou raken.. Dan zou Iathenu hem vast verlaten of ook erg... Dan sliep hij waarschijnlijk de rest van zijn leven op de bank.

Fellow was met zijn tweede baal stro bezig, toen er vanuit het hok een enorm gevloek kwam. "Zeg, let je een beetje op je woorden en zijn kinderen bij.." Vladimir kwam even later ook naar buiten en het leek hem allemaal wel te lukken. Zie, die jongen was prima sterk genoeg. Hij moest alleen nog een beetje zelfvertrouwen krijgen. Toen Fellow met zijn vierde baal bezig was,klonk het gevloek nog intenser en ook een stuk serieuzer. "Wacht hier, Sona." En de elf snelde zich naar de weerwolf toe, die al grijpende naast zijn been naast een wilde strobaal stond. "Man. Gaat het. Je liet me schrikken."

Ondertussen luisterde een peuter uiteraard niet.
Too sweet to function

« [Reactie #20] : 4 jaar geleden »
Het kon Vladimir niet schelen dat er kinderen bij waren. Het deed pijn en ze verstond de helft toch niet. Het duurde niet lang voordat Fellow bij hem stond.
"Nee," gromde hij en ging voorzichtig op de gevallen strobaal zitten. Voorzichtig trok hij zijn been op zijn knie en probeerde te voelen wat de schade was. Zijn gezicht vertrok een aantal keer en zijn kaken zaten stevig op elkaar geklemd om niet nog meer uit te kramen.

Gelukkig, voor zover Vladimir kon voelen was er niks aan de hand. Hij lette niet meer op Fellow of zijn dochtertje, ze konden wat hem betrof wel even oprotten. De weerwolf had het helemaal gehad met zijn been, met de landelf, met alles. Langzaam zette de weerwolf zijn been weer op de grond en voorzichtig stond de weerwolf weer op. Een zucht ontsnapte zijn mond toen hij merkte dat hij nog op zijn been kon staan.

« [Reactie #21] : 4 jaar geleden »
"Moet ik effe kijken? Ik ben we geen dokter, maar ik zie wel vaker blessures." Natuurlijk was Vladimir zelf ook dokter in opleiding en wist hij een boel vast beter dan de landelf, maar hij vond het rot dat Vladimir zich had bezeerd tijden eens oefening die hij had bedacht.

Fellow knielde naast de weerwolf neer. "Anders bouw ik wel wat van stro, hoef jij zo alleen maar met je vuisten te beuken. Sorry man, ik was even vergeten dat je natuurlijk ook je benen nodig hebt om dingen te sjouwen en niet alleen je armen." Hij zuchtte even en voelde zich zowaar schuldig.

Sona was ondertussen aan de rand van het oefenveld en zag in de verte boompjes staan en besloot daar eens te gaan kijken.
Too sweet to function

« [Reactie #22] : 4 jaar geleden »
Met tegenzin zat Vladimir op de baal stro zitten en liet de landelf naar zijn been kijken. Zijn nagels sneden in zijn handpalm en de knokkels van zijn gebalde vuisten trokken wit weg. De weerwolf moest zichzelf eraan herinneren om door te ademen en zijn spieren zo voor momenten te ontspannen, waardoor zijn ademhaling onregelmatig was.

"Laat maar, gast," zei de weerwolf kortaf nadat Fellow klaar was met het onderzoek. "Ik zoek het zelf wel uit." Hij moest hier weg voordat hij letterlijk uit zijn vel zou springen. Zijn ogen zochten naar de deur en probeerde de weg naar de poort in te schatten. Voor nu was het ver, zeker gezien het nog geen nacht was. De weerwolf vond steun bij de landelf toen hij opstond. De hand waarmee hij op Fellow steunde, trilde duidelijk van de spanning.
"Moet naar buiten," zei de weerwolf haastig terwijl hij tevergeefs met zijn andere hand opzoek ging naar een muur die hem kon ondersteunen.

« [Reactie #23] : 4 jaar geleden »
Fellow knikte. Hij leek wel te begrijpen waar dit heen ging. En het was de dag van volle maan. Dat was niet goed. De elf hielp de weerwolf met opstaan. "Ik breng je wel even naar de poort. Dan zie ik je wel weer als de volle maan verdwenen is. Goed?" De elf glimlachte veen. "En maak je niet druk. Niets aan de hand. Ga jij die maanstonde maar van je af gooien." Hij grinnikte inwendig.

Terwijl de elf Vladimir ondersteunde, liepen ze het hok uit. "Sona, kom je mee... we gaan even.."  Midden in zijn zin stopte hij met praten. Angst vloog hem om het hart. Waar was zijn dochter! Hoe... waar... Hij liet Vladimir los. Verwilderd keek hij om zich heen. "Sonaaaaaa. Sona!!!" Waar was de kleine. Waar was ze? Hoe kon hij haar kwijt raken? waarom had hij haar uit het oog verloren. Waarom was hij zo'n stomkop. Iathenu zou hem leven villen. "Sooonaaaa??!!!"
Too sweet to function

« [Reactie #24] : 4 jaar geleden »
De rust die de landelf uitstraalde, had een positief effect op Vladimir. Hoewel zijn lichaam nog strak stond van de spanning, ademde hij weer wat rustiger. De weerwolf was blij met de steun die Fellow hem gaf terwijl ze het opslaghok uitliepen.

Vladimir wankelde even toen Fellow hem plots losliet. De rust die de man zonet uitstraalde, was veranderd in angst voor zijn dochtertje. Angst sloeg makkelijk over op Vladimir. De gedachtes die door zijn hoofd spookten en hem gek maakte, waren als sneeuw voor de zon verdwenen en vervangen door één naam. Hoe kon dat kind nu kwijt zijn?! De weerwolf sloeg zijn handen tegen zijn oren toen de landelf begon te schreeuwen. Was die man soms vergeten dat er een weerwolf naast hem stond?! Snel sloot Vladimir zijn ogen, de elf zag beter dan de weerwolf dus het had geen zin om ze open te houden, het was alleen maar verwarrend.

Voorzichtig haalde Vladimir zijn handen weer van zijn oren en hij hoopte dat de man even zou stoppen met roepen. Het was haast instinktief hoe hij reageerde. Aandachtig luisterde hij naar de omgeving[1] Hij hoorde veel, maar het geluid van het meisje was niet heel duidelijk te onderschijden. Vladimir draaide zijn hoofd om de richting van het geluid te bepalen, maar meer dan een globale richting kreeg hij niet. Zijn handen werden weer tegen zijn oren gedrukt en langzaam snoof de weerwolf de lucht. Hij deed het een keer of drie om de geur van het meisje proberen te achterhalen.[2] Dit lukte een stuk beter dan zijn vorige poging en Vladimir rook de geur die hij al eerder geroken had toen hij voor het eerst Fellow's kantoor binnen was gegaan.
"Die kant," zei hij snel tegen de landelf terwijl Vladimir een kant op wees.
 1. d20: 11
 2. d20: 18