Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Emoties en andere merkwaardigheden  (461 keer gelezen)

Speeldatum: 24 februari 1302 (Einde winter)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 4 jaar geleden »
Alaiz trok de deur van Nillais kantoor achter zich dicht en sloeg af in de richting van de torens. Haar hoofd was vol gedachten en vragen, hetgeen mede mogelijk werd gemaakt door allerlei emoties die elders vandaan kwamen. Het was een vreemde, vermoeiende soep en ze was dan ook blij toen ze bij de witte toren was. Ze beklom de trappen totdat ze de tweede verdieping bereikte, stapte naar binnen en trok de deur achter zich dicht.
Kruidenwijn werd klaargemaakt en opgewarmd, terwijl ze de kleden en kussens schikte om zich de rest van de avond te kunnen ontspannen. Marcus zou haar vast niet storen. Er was een ruime voorraad nieuwe boeken in de huiskamer verschenen, dus hij was wel zoet.
Als ze mazzel had, ging hij zelfs nog even wandelen in de buitenlucht, zodat ze alleen kon zijn.
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)

Er was inderdaad een stapel boeken gearriveerd, maar Marcus had nog geen tijd gehad om ze in te kijken. Hij had het te druk gehad met de dossiers die op zijn bureau lagen. Overzichten van wat er zoal moest komen voor de schoonmakers, de kok, de tuinman, de smid en de stalmeester. Het financiële aspect was voor Maida, gelukkig. Maar aangezien bijna al het personeel onder hem viel, moest Marcus toch een beetje in de gaten houden wat er zoal gebeurde. En toen hij de lijsten had doorgenomen, lagen daar nog alle brieven te wachten die de afgelopen week waren binnengekomen.

Ouders die wilden weten hoe het met hun zoon en dochter ging, de IRMM die een aantal nieuwe bepalingen aankondigde, twee universiteiten die allerlei verzoeken hadden. Marcus was er nog lang niet klaar mee. Zijn wijn was er echter wel klaar mee, dus stond de man op en begaf zich naar de woonkamer. Alaiz had zich nedergevlijd, constateerde Marcus en hij groette haar kort. Pas toen hij met wijn en al weer wilde vertrekken, realiseerde hij zich dat ze er anders uitzag dan normaal. De centaur deed drie stappen terug en keek haar nog eens aan. "Is er iets.. mis?" vroeg hij en keek van zijn vrouw naar zijn wijn en weer terug.

Alaiz groette haar man, maar kwam niet overeind. Hij leek op doorreis te zijn, dus wat hadden dat soort beleefdheden voor zin? Bovendien lag ze net.
"Hmm, wat?" vroeg Alaiz verward toen Marcus plotseling besloot om een gesprek te beginnen. "Iets mis? Nee, hoor. Helemaal niet."

Was er iets aan haar te zien? Was ze zo'n open boek dat zelfs haar echtgenoot opmerkte dat ze zich niet goed voelde? Hij was de tweede al vanavond. Sinds wanneer waren mannelijke centaurs zo goed in het lezen van Alaiz? Normaliter was er maar een die dat kon en dat was haar priesterbroertje. En die hield ze meestal verre van zich en tegenwoordig deed hij hetzelfde, helemaal uit zichzelf.
Het was bijna zenuwslopend. Er hoorde niets aan haar te merken te zijn. Niemand had ooit zomaar ontdekt dat ze moe was of in de war of een kluwen van onhandige emoties of dat de kruidenwijn haar harder aanpakte dan anders.
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)

Marcus trok een imposante wenkbrauw op. Alaiz deed raar. Niet raar zoals het een vrouw betaamde, maar raar-raar. "Ah," zei de man en keek bedenkelijk. Misschien wilde ze graag alleen zijn en zei ze daarom dat het goed ging. Of misschien had ze zelf niet door dat er iets aan de hand was. En dan had je ook nog de mogelijkheid dat ze wist dat er iets mis was en dat ze ook wilde dat hij aandacht besteedde, maar dit ontkende in de hoop dat Marcus haar wel aandacht zou geven.

Vrouwen waren oprecht ingewikkelde wezens, concludeerde Marcus. Hij had geen idee welke van de opties momenteel speelde, maar het leek hem dat een goede echtgenoot aandacht besteedde aan zijn vrouw wanneer ze dit nodig had. "Ik denk dat er iets is," deelde Marcus dus mee. Hij wist niet zeker of het constructief zou zijn om en ik ga niet weg voor ik weet wat er is te zeggen, dus liet hij dit maar. "Ben je ziek? Is het je...? Of heb je iets verkeerd gegeten?"

Marcus was de kwaadste niet, die wilde haar graag helpen bij haar denkproces.

Alaiz keek verbluft naar haar echtgenoot. Hij liet zich zowaar niet met een kluitje in het riet sturen. Hij sprak haar tegen bovendien. Ze wilde graag alleen zijn, wist niet goed wat er met haar aan de hand was en wilde vooral dat Marcus bleef.

Ze twijfelde, wilde hem wegsturen en vragen of hij bij haar kwam liggen, wilde hem dichtbij en ver weg, kortom: ze begon van pure besluiteloosheid te huilen. Iets dat haar overigens ontzettend ergerde, want ze kon er niet mee stoppen, zo bleek. En omdat alles toch al verloren was op het gebied van zelfbeheersing en trots, besloot ze haar man maar te informeren. Via telepathie. Dat leek de beste manier om hem enigszins duidelijk te maken wat ze voelde en dan kon hij er zelf soep van maken. Als hij de kluwen kon ontwarren tenminste.
Het was een kluwen van beelden en woorden en emoties: een inauguratie als opperhoofdrechter, een recente strafzaak in Oikilan, de ziekenzaal van Ypsilon, de witte toren (net opnieuw ingericht), een vonnis, trots, schaamte, verdriet, rouw, boosheid, vernedering, verwarring, onzekerheid. Onzekerheid die richting vrees ging en die direct op Marcus was gericht. Een gevoel dat ze níet had door willen geven. Maar misschien had hij het niet opgemerkt.

Ze durfde hem niet aan te kijken. Het had een goed idee geleken en nu had ze er spijt van. Hoe stom kon je zijn om je zo bloot te geven aan een man die je amper kende? Had ze dan niets geleerd in al die tijd dat ze op eigen benen stond?
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)

Marcus wachtte rustig af wat er zou gebeuren, maar keek enigszins geschrokken toen Alaiz in huilen uitbarstte. Tranen maakten alles ingewikkelder. Waarom huilde ze? Waren zijn suggesties niet goed geweest, of was het toch de bedoeling geweest dat hij zichzelf verwijderd had uit de kamer? Maar al snel kwam het antwoord. Nou ja, niet per se een antwoord op zijn vragen. De stortvloed aan telepathische prikkels verraste Marcus. Het bleef even stil, waarna er een bedeesd 'oh' uit zijn mond kwam.

En daarna duurde het nog even voor hij alle informatie verwerkt had. Dat lukte niet volledig, maar hij had in ieder geval een deel er van geordend. Marcus gokte dat hij de hoofdzaken wel te pakken had, maar hij zou zich er later nog eens over buigen. Maar nu hij wist wat er was, werd het er niet makkelijker op. Wat wilde ze? Moest hij haar met rust laten? Of met haar praten? Misschien wilde ze wel lichamelijk contact. Voor nu hield Marcus het maar op praten, dat was de veilige middenweg.

"Uhm," begon hij en viel toen opnieuw even stil, zoekend naar woorden. "Als ik het goed begrijp, ben je bezig met alle vervelende dingen die gebeurd zijn." Hij liet maar even buiten beschouwing dat hijzelf in diezelfde categorie viel. Ineens schoot hem te binnen dat hij iets kon doen en hij pakte een schone doek en gaf die aan Alaiz. Dan kon ze haar tranen drogen. Of het als een tent gebrui- Marcus schudde zijn hoofd. Op zachtere toon vroeg hij aarzelend: "Komt het door het kind?"

In haar ooghoek zag Alaiz een stuk tentzakdoek wapperen. Ze nam het aan en merkte in dezelfde beweging de blik van Marcus op. Zijn gezichtsuitdrukking luchtte haar op en deed haar, ondanks alles, glimlachen. Zij droogde haar tranen en stond op om haar lauwe kruidenwijn aan te vullen met warmere. Ze nam voorzichtig een slokje en voelde hoe de warme drank naar haar buik stroomde.

"Het spijt me, Marcus. Mijn zelfbeheersing is niet wat het geweest is." De luchtigheid waarmee ze het probeerde te zeggen ging enigszins verloren in haar wat trillende stem. Ze zuchtte diep, zoekend naar de eerdergenoemde zelfbeheersing. "Ik denk dat dat het is, ja," antwoordde ze zijn vraag. "Het is gek, het laat me niet los. Ik denk steeds aan hoe het zou zijn geworden..." Ze schudde het hoofd, want erover spreken bracht weer herinneringen boven. "Het was nooit de bedoeling, ik bedoel... ik had er nooit over nagedacht. Jason had kinderen, maar ik zou alleen blijven. Niet trouwen, al helemaal geen kinderen... en nu. Ik had er een en hij werd me meteen weer afgenomen." Ze lachte, schudde opnieuw haar hoofd. "Ik wist niet eens dat ik het wilde!"

Het zoutgehalte in de wijn steeg gestaag en toen Alaiz dat eindelijk opmerkte, vloekte ze zachtjes. "Ik kan bij Ikaturs sik[1] gewoon niet ophouden met janken."
 1. bij Ikaturs sik
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)

Marcus zweeg en luisterde naar wat Alaiz zei. Het kind, wat er was gebeurd, ze hadden er niet over gepraat. Niet direct in ieder geval. Hij had haar voor haar gezorgd, zoals het een echtgenoot betaamde wanneer zijn vrouw ziek was, maar dat was gericht op haar fysieke herstel. Het was een te gecompliceerd onderwerp om te bespreken met haar. Of met wie dan ook. Marcus had besloten dat het maar het beste was het helemaal te laten rusten en verder te gaan met het leven.

Hij knikte instemmend bij wat ze zei en scheidde wat hij voelde vol zelfbeheersing van de rest[1]. Het was voor een man het beste om emotionele herinneringen zoveel mogelijk te negeren, want de gevoelens die deze opriepen konden nooit beter zijn dan het verstand dat ze verdrukten. Vrouwen waren als emotionele wezens geschapen en daarom was het ook minder erg wanneer zij gevoelens de overhand lieten krijgen. "Het is niet erg om te huilen," antwoordde Marcus dus. "Het is ingewikkeld wat er is gebeurd, moederinstincten zijn ingeschapen bij de vrouw. Ik gok dat het tijd nodig heeft."

Marcus had eigenlijk geen idee of het klopte wat hij zei en die twijfel was minder goed te verbergen dan de rest[2]. Hij dacht even na en vroeg toen: "Kan ik iets doen? Wil je nieuwe wijn? Een deken?"
 1. D20: 8
 2. D20: 11

Hij was zorgzaam, zei ongeveer de goede dingen, meende het in elk geval goed. Alaiz glimlachte tussen het huilen door. - En zo blijkt maar weer dat vrouwen meerdere dingen tegelijk kunnen - "Ik vind het fijn dat je er bent, blijf nog even? Drink je wijn hier. Administratie loopt niet weg, Marcus. Helemaal als je het straks weer aan mij overlaat."

Het zou haar wat om handen geven. Maar misschien was hij inmiddels zo gewend om het zelf bij te houden dat ze er niet meer aan te pas kwam. En op zich... Magdalene was vrij punctueel en brieven schrijven kon je leren, dus... Misschien zou het de goden gunstiger stemmen als ze eindelijk deed waarvoor ze gemaakt leek te zijn: echtgenote en moeder zijn, het huishouden bestieren. Ikatur leek haar bepaald niet te mogen op het moment, dus misschien moest ze wat goede wil kweken.
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)

Marcus humde even en nam plaats bij zijn vrouw. Ze had natuurlijk gelijk: hij kon zijn wijn hier ook drinken en de zaken liepen niet weg. "Nou, het is natuurlijk mooi om te horen dat je blij bent met mijn aanwezigheid," constateerde Marcus. Hij wist niet zo goed wat hij met de situatie aan moest. Alaiz was kwetsbaar en instabiel, het klopte niet met hoe zij hoorde te zijn. De suggestie die ze hem deed was een veilig onderwerp, wat Marcus betreft.

Alaiz had hem in het begin op weg geholpen, maar de laatste tijd had Marcus steeds meer overgenomen constateerde de centaur. Het was goed als Alaiz bezig zou zijn, dat zou haar afleiden van alle vervelende zaken. Misschien was het goed als Alaiz weer dingen van hem zou overnemen. Het zou hem meer tijd geven voor andere zaken, hoewel Marcus nu wel een mooi eigen systeem in de administratie had aangebracht. Dit woog echter niet op tegen de nadelen van een huilende echtgenote.

"Uhm ja, dat zou een goed plan zijn denk ik," antwoordde Marcus dus uiteindelijk. Hij knikte instemmend en dronk vervolgens zwijgend van zijn wijn. Wat hem betreft werd er verder niet al te veel gepraat, hij had genoeg om over na te denken.