Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Heidaar, paardmens  (751 keer gelezen)

Speeldatum: 23 februari 1302 (Einde winter)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 4 jaar geleden »
Een jonge knappe dame schreed door de bibliotheek. Ergens in de afgelopen jaren was ze meer op haar moeder gaan lijken. Dingen met heupwiegen en (on)bewuste elegantie. Sindsdien liep ze niet meer, trippelend, als een meisje. Sindsdien schreed ze, trippelend, als een dame met een hint van een iets te laag besef van goede zeden.

Ze schreed rechtstreeks op een centaur af die daar in de boekenkast bladerde. Het was het schoolhoofd.

"Heer Magvatero?"

Silke maakte een keurige reverence toen meneer omkeek. "Ik zou u graag een vraag willen stellen."

« [Reactie #1] : 4 jaar geleden »
Het witte schoolhoofd zat gebogen over een groot, dik boek dat tot in detail verhaalde over de geschiedenis van telepathie. Het was een werk dat hij vroeger wel eens doorgebladerd had, maar waar hij nooit rustig de tijd voor had genomen. Het was een fascinerend boek. Hij schrok dan ook op toen hij zijn naam hoorde. Heel even vroeg hij zich af hoe laat het was en welke afspraak hij dit keer vergeten was, maar er schoot hem niet zo heel veel te binnen. Over de tijd noch over een vergeten afspraak.

In plaats daarvan sprak er een leerlinge tegen hem. Marcus keek naar het elfje, maar er schoot hem zo snel geen naam te binnen[1]. Ze kwam in ieder geval uit Socophon en ze was beleefd. Zoals het hoorde. "Goedendag," antwoordde hij, "vertel het maar." En hij gebaarde ondertussen naar de stoel aan de andere kant van de grote tafel, voor het geval ze graag wilde gaan zitten.
 1. Ik weet niet in hoeverre Silke bekend staat als 'de dochter van'

« [Reactie #2] : 4 jaar geleden »
[1]
"Goedendag." Echode ze, en ging keurigjes zitten. "Ik vroeg mij af hoe u dat gedaan hebt, alle boeken lezen."

Ze twijfelde een paar seconden, las zijn gezichtsuitdrukking en besloot dat zelfs wijsgeren schijnbaar niet alles begrepen. "Nu, ziet u, ik wil voor ik ben afgestudeerd aan Socophon alle boeken hier gelezen hebben, omdat ik niet zeker weet of ik daarna de kans nog krijg. Maar er zijn lessen, en huiswerk, en dat is allemaal heel nuttig hoor, maar het kost tijd. En toen dacht ik, u bent de grootste wijsgeer van de school, misschien hebt u nog een planning van toen u alle boeken gelezen hebt. Misschien kan ik die lenen."

Wijsgeren hadden immers alle kennis in hun hoofd, hetgeen betekende dat ze zich alles al eigen gemaakt hadden, hetgeen volgde uit het feit dat ze alles gelezen hadden. Een wijsgeer las alleen nog nieuwe boeken, of oude, als geheugensteuntje.

En Marcus Kweetal was de grootste wijsgeer van de school. Hij was enorm, en moest dus wel de allermeeste boeken gelezen hebben.
 1. Ik denk niet dat Glöckelin persé heel bekend is, of je moet goed thuis zijn in de politieke kringen van Oikilan.

« [Reactie #3] : 4 jaar geleden »
De grootste wijsgeer van de school had even wat tijd nodig om de omschakeling te maken van de geschiedenis van de telepathie naar leesschema's. Hij knikte even en schraapte zijn keel. Wacht- dit was een prachtig moment om punten uit te delen! Marcus vroeg zich af wanneer hij voor het laatst punten had uitgedeeld, maar kwam niet verder dan 'nooit'.

"Een heel nobel streven. Je hebt een leergierige geest, dat mag ik wel. Drie punten voor Socophon, voor deze voorbeeldige houding," sprak het schoolhoofd. "Het lezen van boeken is een logische zaak: je begint bij de meest algemene werken en gaat vanuit die boeken naar de meer specifieke boeken."

Hij keek het meisje nog eens onderzoekend aan. "Waar ligt je interesse? En als je van plan bent om naar Ypsilon te gaan, dan kun je hier ook nog vaak genoeg komen. Ik heb ook tijdens mijn studie tijd in deze bibliotheek doorgebracht." Het was eigenlijk best grappig, contact hebben met leerlingen.

« [Reactie #4] : 4 jaar geleden »
"Oh, dat is heel vriendelijk van u, dankuwel." Incasseerde Silke de onverwachte afdelingspunten minzaam, alsof ze dagelijks niet anders deed.

Dus het lezen van boeken was een logische zaak. Nu ja, dat was waar. Het was niet-logisch om het niet te doen, tenslotte, anders was ze niet op het idee gekomen. Ideeën waren logisch, want logica zat in je hoofd, en ideeën ook. Simpel. Tot zover niets nieuws.
Ze overdacht de volgende woorden voor ze haar mond peinzend opende om een nieuwe vraag tot het bestaan te roepen: "Maar waar ligt het onderscheid tussen algemeen en specifiek?"

En dan was er nog de moeilijke vraag waar haar interesse lag. Ja, tja, hoe moest je dat weten? Haar interesse, lag die ergens? Ze was hem nog nooit echt tegengekomen, en dat zou je toch verwachten als hij ergens lag. "Mijn interesse... dat weet ik niet. Misschien wel overal. Of misschien wel nergens?"

« [Reactie #5] : 4 jaar geleden »
"Algemeen en specifiek zijn geen tegenstrijdige zaken, ieder in hun eigen categorie, maar ze bevinden zich op een spectrum. Net als bij begrippen als veel en weinig is het lastig om te bepalen waar precies de scheidslijn ligt. Eén is weinig en tien is veel. Twee is ook weinig, maar toch al meer dan één," antwoordde het witte schoolhoofd. De meeste gesprekken die hij de afgelopen jaren had gevoerd waren met hoogopgeleide myrofas geweest. Het was interessant om een gesprek te voeren met iemand die nog relatief weinig opleiding had gehad, maar wel intelligente vragen stelde.

Haar antwoord op zijn vraag was cryptisch en Marcus kon niet zo goed opmaken of het een filosofisch antwoord betrof of een nietszeggend antwoord. Hij liet het maar in het midden en vroeg in plaats daarvan: "Wat zijn je plannen voor wanneer je klaar bent met Bumetrel?"

« [Reactie #6] : 4 jaar geleden »
"Soms is tien ook weinig. En één helemaal niks. Mijn mama zegt dat één de moeite niet waard is, bij tien begint het pas interessant te worden. Ik weet niet wat ze veel vindt." Dat was het overpeinzen ook waard. "En mijn vader heb ik er nog nooit over gehoord, maar ik denk dat hij één ook te weinig vond. Daarom deed hij direct alles." Dat was een halve gedachte, die eigenlijk niet bewust werd uitgesproken.

"Ik snap het, denk ik. Mijn plannen? Volgens dit boek..." begon Silke, en ze klapte de fikse folio Over Den Goede Zeden op tafel "... dient men zijn ouders op te volgen, omdat alle andere opties onbehoorlijk zijn. Maar dat weet ik nog niet zo goed. Mijn ouders zijn onbehoorlijk, zeggen alle leerlingen altijd. Dus ik kan het niet goed doen, want als ik ze opvolg is het fout en als ik ze niet opvolg ook. Nu moet ik zelf maar het beste verzinnen, maar als je alleen bent is dat lang niet eenvoudig. Hoe weet ik nu wat het beste is, helemaal in mijn eentje?"

« [Reactie #7] : 4 jaar geleden »
Telepathie in historisch perspectief lag vergeten op de tafel. Marcus was geïntrigeerd door dit meisje en haar bijzondere antwoorden. Hij twijfelde ergens aan hoe serieus ze was, maar de signalen die hij oppikte wezen daar wel op. Het punt dat ze maakte was interessant en het amuseerde Marcus, aangezien ook hij de sociale normen niet altijd even logisch vond. 

"Mijn vader was geen schoolhoofd en mijn moeder ook niet. Toch ben ik het nu wel," antwoordde Marcus. "Je moet je ouders navolgen, maar dat is niet altijd mogelijk. Men zou zelfs kunnen beargumenteren dat het niet altijd goed is en dat het kwaad van het niet je ouders volgen kleiner is dan het kwaad van het wel volgen."

Heer van Wiltz kon ongetwijfeld een hele reeks argumenten aandragen waaruit ook vanuit godsdienstig oogpunt bleek dat het niet altijd verstandig was om de ouders na te volgen. Maar Marcus hield zich daarvoor niet genoeg bezig met godsdienst en daarbij was het leven zo al ingewikkeld genoeg.

"Wie zijn je ouders eigenlijk en wat doen ze dan, dat de andere leerlingen zo oordelen?"

« [Reactie #8] : 4 jaar geleden »
Daar moest ze even over nadenken. Schoolhoofd worden was dus beter dan geen schoolhoofd worden, ook al waren je ouders het niet. Dat wilde zeggen, er was verschil in kwaden. Het was relatief beter het wel te doen.

"Schoolhoofd worden..." Peinsde ze. "Daar had ik nog niet over nagedacht." Het was een optie, eentje die ogenschijnlijk sociaal geaccepteerder was dan de levens van haar ouders. Die leken er niet altijd mee weg te komen, al was het dan soms achter hun rug om dat er werd gepraat. Omdat ze bang waren, of omdat het lafaards waren, daar was ze nog niet over uit. Misschien was het wel hetzelfde.

"Oh," zei ze alsof ze de was ophing, zo kalmpjes "mijn moeder is courtisane en mijn vader was moordenaar. Of zou hij dat nu nog zijn. Is dat net als met een dief, eenmaal een moordenaar altijd een moordenaar? Dat zou wel gek zijn toch, als het lang geleden is en hij het niet nog een keer gedaan heeft. Eenmaal een leerling, altijd een leerling. Nee, dat klinkt ook nergens naar. Eenmaal een schoolhoofd..." Ze schudde haar hoofd. "Met andere dingen is het ook niet zo. Dan was hij moordenaar en is hij nu... weet ik niet."
« Laatst bewerkt op: 4 jaar geleden door Tetachan U. M. Mocha »

« [Reactie #9] : 4 jaar geleden »
Het gesprek werd iedere keer een beetje vreemder, maar daarmee ook interessanter. Het meisje zou de dochter zijn van een courtisane en een moordenaar. Had de vader het meisje verwekt toen de moeder nog een hoer was? Of misschien was dat gebeurd nadat de moeder in ongenade was gevallen. Maar ze sprak in de tegenwoordige tijd over het beroep van haar moeder. Welke moordenaar verwekte een kind bij een courtisane? Wellicht bedoelde ze het in een minder letterlijke zin: de vader was een hoge edele waarvoor mannen gestorven waren.

Het kind bleef raadsels opwerpen. "Een afgestudeerde myrofas is altijd een afgestudeerde, zo is een moordenaar ook altijd een moordenaar. Hoewel het wel zo kan zijn dat hij in de rest van zijn leven zoveel goeds doet dat zijn moordenaar-zijn naar de achtergrond verdreven wordt." Als hij het voor elkaar kreeg om niet zelf ter dood gebracht te worden, in ieder geval. En blijkbaar was het deze man gelukt, gezien de woordkeus van het meisje. "Hoe heet je vader en hoe heet je moeder? Zie je hen vaak?"

« [Reactie #10] : 4 jaar geleden »
"Hm." Zei Silke, en dacht diep na. Die vergelijking was dan weer wél logisch. Maar de vorige nog steeds niet. "Maar het woord 'afgestudeerd' geeft een staat van zijn aan, terwijl het woord 'dief' een soort van..." ze peinsde even "beroep aangeeft. U bent afgestudeerd, maar dat is niet uw... uw..." met een blik op het boek dat ze had gelezen wist ze op het juiste woord te komen: "occupatie. Dat is een graad. Terwijl ze over een dief zeggen dat ie altijd een dief is, of ie nu steelt of niet. Of is een diefstal of een moord plegen ook een graad?"

Ze streek in gedachten over het boek, en keek toen met een ruk op. "Oh, mijn moeder heet Glöckelin Lanc. En mijn vader heet-" er kwam een plotselinge blik van achterdocht in haar ogen, gevolgd door een moment van contemplatie en bezinning. Gevolgd door vertrouwen. Maar ook iets van spot, of een grapje. "Mijn vader heet Florian Galli. Ik zie ze niet zo vaak. Vroeger wel vaker, maar nu niet want nu kan het niet."

« [Reactie #11] : 4 jaar geleden »
De blik van Silke ontging Marcus[1]. Het meisje kon haar vader niet meer zien, wat niet zo gek was met een moordenaar. Hij onthield de namen die het kind had genoemd, om dat later nog eens na te kijken. Dit soort informatie was wel van belang. Mocht het kind trekken van haar ouders vertonen, dan was het zaak haar weg te sturen. Maar voor nu was er wat Marcus betreft niets aan de hand.

Daarbij was het nog maar de vraag of het allemaal klopte wat ze zei, aangezien kinderen nu eenmaal graag verhalen vertelden. De centaur glimlachte even vriendelijk. "Als je van plan bent de hele bibliotheek nog te lezen, zal ik je niet langer ophouden. Veel succes met je leesavontuur." Het kind kreeg een knikje en toen keerde Marcus zich weer tot Telepathie in historisch perspectief. Ook hij was nog niet uitgelezen.
 1. D20: 18
« Laatst bewerkt op: 4 jaar geleden door Marcus Magvatero »