Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Godsdienst alle jaren - Scheppingsfeest  (852 keer gelezen)

Speeldatum: 23 februari 1302 (Einde winter)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 4 jaar geleden »
Dit topic speelt zich af op het grasveld voor de school

Het was feest! Niet alleen was dit een gezamenlijke les voor alle leerlingen, het stond ook nog eens in het teken van het Allereerste Begin. De leerlingen hadden dit jaar al enkele lessen gehad in hun eigen jaargroepen, maar traditiegetrouw gaf Rodric van Wiltz ieder jaar minstens één les aan alle leerlingen tegelijk. Dit bevorderde de saamhorigheid en de gemeenschapszin en daarnaast was goed bij tijd en wijle de goden collectief te dienen.

De leerlingen hadden in de vorige les te horen gekregen dat ze deze zondag een gezamenlijke les zouden hebben en dat zij daarvoor een voorwerp mee moesten brengen dat voor hen persoonlijk een scheppingsteken was. Gisterochtend tijdens het ontbijt had Van Wiltz hen daar nog even aan herinnerd, dus als het goed was zou iedereen rond het middaguur op het grasveld zijn. Midden op het grasveld stond een houten paal die de grond in was gehamerd door een aardige jongeman, met daaraan vastgebonden een jonge geit.

Aan de paal was ook een briefje gespijkerd dat in zwierig handschrift las: Leven is 's scheppings doel. Dus leef. Van de burggraaf was geen spoor te vinden.

Silke had zichzelf zojuist leren naaien. In haar eeuwigdurende queeste om alle boeken van de bibliotheek uit te lezen voor haar zes Bumetreljaren om waren (de tijd begon te dringen inmiddels) had ze ontdekt dat adelijke dames hoorden te naaien. Silke was van adel, maar kon niet naaien. Ook mama was van adel. Na enige contemplatie had Silke bedacht dat, mits je schuttingtaal in aanmerking nam, mama regelmatig naaide en dus voldeed aan de eis voor adelijke dames, alhoewel daar complexe problemen opdoemden met betrekking tot het lijdend voorwerp. Maar zelf deed ze (nog) niet aan de tweede vorm van naaien, en dus werd het tijd ten minste één van beiden eigen te maken, conform de goede zeden. Men diende tenslotte zich te gedragen volgens zijn of haar maatschappelijke stand.

Heer Zwets had de opdracht gegeven een voorwerp mee te nemen dat een persoonlijk scheppingsteken was. Nu, dat was eenvoudig. Silke nam een mes, duikelde naald en draad op en toog aan de arbeid. Ergens in haar achterhoofd besefte ze toch iets te scheppen dat enigszins dubieus was, en dus spoorde ze ook knopen op.

Na afloop van het karwij, dat helemaal niet moeilijk was, bezat Silke de nieuwste modetechnische stunt. Een jurk die haar buik tentoonstelde. Het front was ook weer keurig opknoopbaar, zodat ze netjes door de gangen kon lopen.

Er was, zo redeneerde ze, tenslotte niets dat zo'n persoonlijk scheppingsteken was als de buik van een vrouw. De afgelopen jaren hadden nog maar eens te meer duidelijk gemaakt hoe vaak zo'n buik eigenlijk wel niet zwanger kon worden en kindjes kon scheppen.

Nou. Dus.
Spoiler (klik om te bekijken/sluiten)

Silke begaf zich naar de les, knoopte het front van haar jurk los, en spreidde haar buik ten toon, geheel conform de eisen van de leraar. Silke leefde, op en top.
« Laatst bewerkt op: 4 jaar geleden door Tetachan U. M. Mocha »

De jongen had geen idee wat hij moest meenemen als persoonlijk scheppingsteken, als inspiratie was hij maar even naar de bibliotheek gegaan, maar veel nuttigs had hij niet kunnen vinden. Voor hem persoonlijk schiep magie dingen, maar magie was geen voorwerp, dus had hij maar wat zonnebloempitten, die hij nog ergens had om ooit op te eten, meegenomen.

De vraag was of dat wel een voorwerp was, maar een echt voorwerp met schepping kon hij niet bedenken, en uit zaden groeiden planten, en dat was ook een soort schepping. Bovendien kon je deze pitten dus eten, dus dat was ook nog eens iets wat er mee te maken had, vond hij, eten was belangrijk,  anders ging je dood. Het kwam er op neer dat hij argumenten zocht die het verantwoordden, want het was maar godsdienst en de leraar vond bijna alles wel goed.

Zodra hij op het grasveld aan kwam, zag hij dat er nog maar één iemand anders was, met een jurk die nogal schokkend was. Voor zover hij wist, was het helemaal niet de bedoeling dat jurken iets zichtbaar lieten, nouja vrij weinig in ieder geval, maar misschien was het mode. Hij staarde dus waarschijnlijk een beetje ongemanierd naar haar buik, dat was vast niet erg aardig, hij hoopte dat ze het niet had opgemerkt. "Hallo, sorry, nieuwe mode?" vroeg hij de nachtelf, terwijl hij naar het gras keek. Pas daarna legde hij eindelijk link tussen onzedelijke jurken, schepping, buiken en baby's. "Oh sorry, natuurlijk,  slim bedacht, " voegde Vini er snel aan toe, het meisje had gelukkig dus wel een reden voor het dragen van zo'n jurk.

Iarchon had lang nagedacht over wat hij als scheppingsteken mee zou nemen naar de les. Hij had er 's avonds van wakker gelegen en de boeken van godsdienst hadden ook niet echt geholpen. Hij vond het dit keer een lastige opdracht om iets origineels te bedenken. Als Socophonner moest je immers wel met iets komen waar overna gedacht was. Pas toen hij aan een nieuwe schets voor schone kunsten begon schoot het hem te binnen. Hij wist precies wat hij mee zou nemen.

Zondag liep hij met lege handen richting het grasveld. In zijn tas zat een net opgerold vel perkament, maar hij zou het pas laten zien als het moest. Het was zijn geweldige idee en niemand mocht het stelen! Bij aankomst was hij niet de eerste. Zijn oog viel op een van zijn afdelingsgenootjes. Silke had wel iets heel vreemds gedaan.
"Uhm Silke?" zei de luchtelf toen hij naar het meisje toe was gelopen. "Denk je dat dit-" Iarchon gebaarde naar het ding dat ze aan had. "wel zo'n goed idee was?"

Evoy was eigenlijk niet van plan geweest om naar godsdienst te gaan. Hij kon beter zijn conditie op pijl houden dan luisteren naar andere goden.
Maar toch trok de les aan hem, of beter gezegd een leerlinge. Evoy was gestopt met lopen en staarde naar de buik van het meisje. Hij kwam helemaal niet op woorden waar de andere jongens wel op kwamen. Hij voelde juist dingen wat zijn gedachtes wegduwde. Man een buik van een meisje dat had hij niet zo vaak gezien. Gebiologeerd bleef hij staren. En kon aan niks anders denken dan aan die blote buik. Alsof de buik van het meisje hem in zijn macht had. Hij kon er uren naar kijken.

Het was een prachtige morgen. Het was zondag en dan was iedereen vrij. Iedereen? Nee, een overwerkte nachtelf bood moedig weerstand tegen de zesdaagse werkweek. Hij zwoegde 's nachts als wachter, overdag als leerling van Tetachan Mocha en de gehele dag en nacht als liefhebbende man en vader.

Vandaag was het zo'n dag dat hij zich over het stukje kruidentuin zou ontfermen dat off-limits was voor de leerlingen. Er moesten ingrediënten gewonnen worden voor elixers en dat kwam nauw. Heel nauw. Dat was een van de eerste lessen die hij zo maar heel snel geleerd had toen hij Mocha's leerling werd.
Het was eigenlijk best leuk werk en nadat hij vrouw en zoon een goede dag gewenst had, was hij vol goede moed en een weinig slaapgebrek het kasteel uitgelopen. Tot zijn verbazing was er nogal wat te doen buiten. Er stond een groep leerlingen op het grasveld bij een paal. Een paal die er eerder nog niet had gestaan.
De kruiden mochten nog even blijven staan, besloot Elik, hij moest even kijken wat er aan de hand was. Misschien waren er wel Merifellers bij betrokken, je wist het niet.

Nicodemus, de geit, keek met zijn mooie grote kijkers naar de leerlingen die zich rondom zijn paal aan het verzamelen waren. Zou er iemand een appeltje bij zich hebben? Of een stukje brood? Hoe zou een stukje gewaad eigenlijk smaken? Er was een allervriendelijkst meisje die blijkbaar wilde helpen met het geven van het antwoord op die levensvraag, want ze haalde een stukje van haar gewaad los. Hij was natuurlijk ook wel een sympathieke geit. Dus dat iemand dat voor hem kwam doen was heel normaal. Maar die gemene meid kwam het niet geven, stond het daar in de buurt ermee te wapperen!

Klaaglijk mekkerde het jonge geitje, naar het stomme jonge meidje, maar met al die kwijlende jongens op een rijtje, duurde dat wachten nu alweer een tijdje.

Het staartje wipte ongeduldig op en neer en met een sprongetje besloot Nicodemus nu maar om een rondje om de paal te lopen. Misschien was er ergens anders nog wel een vriendelijke kerel die hem wat te eten wilde geven. En ondertussen liet hij het ook gul keutels regenen op het gras. Als dat niet scheppen was.

Toen Ravan het grasveld opliep was de aanblik van Silke het eerste wat hem opviel. Het was dan ook onmogelijk om de niets verhullende jurk niet te zien. Hij probeerde te beredeneren wat precies haar bedoeling was. 

Hij mocht de excentrieke Silke wel, hij kon er goed mee filosoferen en de gekozen denkrichtingen van haar kant verbaasden hem vaak genoeg om het interessant te houden.

Dat wat ze nu aanhad verbaasde hem echter zodanig dat hij van schrik bijna zijn uit perkament gesneden ei liet vallen.

Hij liep op haar af en begroette haar vriendelijk. "Laat me raden," zei hij grinnikend,  "de buik als begin van het nieuwe leven, of is het alleen maar een manier om alle aandacht op je te vestigen."

----------------------------------------------------------------------

Miras liep het grasveld op zich afvragend wat hij moest verwachten van de les van de burggraaf. Hij was niet bijzonder geïnteresseerd in godsdienst. Cerce vond hij al complex genoeg dus behoefte aan andere goden had hij eigenlijk niet. 

Daar kwam nog bij dat na al die offers die in het verleden waren gebracht hij nog nooit iets concreets terug had ontvangen en hij was nu eenmaal iemand die sterk geloofde in 'voor wat hoort wat.'

Het viel hem na een tijdje op dat iedereen wat in zijn hand had. Had hij weer iets niet meegekregen? Nou ja dat zou hij vanzelf merken.

Hij ging naast Evoy staan die gebiologeerd naar de buik van Silke staarde en stootte hem aan.
"Je weet toch dat het onbeleefd is om te staren hè?"Miras schudde quasi verwijtend zijn hoofd.
"Stel je nou voor dat we allemaal naar vrouwenbuiken gaan staren? Dan komen we helemaal nergens meer joh."

Het was tijd. Statig schreed Bumetrels godsdienstleraar door de gangen van het kasteel, op weg naar het grasveld. Het was rustig en de leerlingen die hij zag, gingen dezelfde kant op. Dat was ook logisch, want iedereen zou aanwezig zijn. Het kwam niet eens in Rodrics hoofd op dat leerlingen ergens anders konden zijn dan in zijn les. Het was immers niet zijn les, maar die van de goden. En de goden stonden boven iedereen.

De wandelstok tikte ritmisch op het steen, maar dat hield al snel op toen hij op het grasveld aankwam. Rustig ging de landelf voort, terwijl hij zag dat de groep leerlingen langzaam toenam. Het was goed om te zien dat er zoveel liefde voor het verstand was, zoveel honger naar kennis. Van Wiltz begaf zich rechtstreeks naar de geit, die het middelpunt vormde voor deze les. "Wees welkom," groette de landelf vriendelijk de aanwezigen. "Wees welkom op deze prachtige dag. Iedereen die aanwezig is krijgt één punt, als een teken van waardering. Ja, wees welkom, want vandaag zullen wij gezamenlijk stilst-"

Halverwege zijn opening was de man bij de geit aanbeland en had zich richting de leerlingen gedraaid. Zijn blik viel op een lichaamsdeel dat de zon niet hoorde te zien. Rodric slikte even en hij fronste zijn wenkbrauwen. "Ahum, uhm, welaan jongedame," begon de man en liep op het meisje af. "Wel, goed, een zeer eigen invulling, ja een geheel vrije interpretatie." Een van de leerlingen kreeg Rodrics wandelstok in zijn handen geduwd, waarna de landelf zijn mantel met een zwierige beweging afdeed en om het meisje heen drapeerde.

"Nou, zo dan. Hoogst ongebruikelijk, niet geheel kuis, nee, geen goed voorbeeld," bracht de elf uit. "Wel, de achterliggende gedachte is zeker goed, ja, het is de vrouw die schiep en het is nog steeds de vrouw die schept. Geheel in lijn met hoe de goden ons geleerd hebben, en dat verdient waardering. Je krijgt twee punten voor de filosofie achter je actie, maar ik moet zeggen dat dit hoogst ongepast is. En je zou kou kunnen vatten." Rodric gaf het meisje een zacht klopje op haar hoofd. "Goed, ga maar snel naar binnen en kleed je maar om."

Het arme kind, ze was in haar onschuld zo kwetsbaar. Rodric rechtte zijn rug, schraapte nog eens zijn keel en nam de wandelstok weer aan van de leerling. "Een punt voor je coöperatieve houding[1]." De burggraaf liep weer naar de geit en vroeg: "Wie kan mij tonen wat hij heeft meegenomen en uitleggen wat de symboliek daar achter is?" Mochten er geen vrijwilligers zijn, zou hij hen stimuleren door iemand aan te wijzen.
 1. Ik zie wel wie hem gaat incasseren :P

Daryn
Daryn stond naast Evoy op het grasveld. In zijn hand had hij een oud voorwerp dat hij, als oudste van het stel, van zijn vader had gekregen. Het was een klein wapenschild met het familiewapen, een teken van zijn afkomst. Zijn ogen waren dezelfde kant op gericht als die van Evoy.

Hij kende het meisje niet, maar ze was een nachtelf en ze was ouder dan hen. Daryn wist niet wat hij met dat nieuw gekregen inzicht moest doen. De geit, waar hij eerst op had gelet, was niet meer interessant. Hij werd uit zijn gedachten gehaald doordat zijn leraar begon te praten. Het was maar een vreemde man, concludeerd hij. Daryn kreeg als tweede de stok in zijn handen gedrukt van de man. Had hij zojuist punten verdiend voor het vasthouden van een stok? Dat mocht ook wel na dat fiasco van Miras tijdens wapenkunde...

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Iarchon
Iarchon luisterde aandachtig naar wat de landelf te vertellen had. Het was hem allang duidelijk geworden dat de man een excentrieke gedachtengang had. De luchtelf kon dan ook geen andere leraar bedenken die een geit aan een stok midden op het grasveld liet maken.
"Ik, heer." Iarchon bood zich vrijwillig aan, hij was wel trots op wat hij bedacht had. Hij stapte iets naar voren zodat hij niet meer midden tussen de myrofas stond. Uit zijn tas pakte hij het leeg vel perkament, dat hij meegenomen had.

"Voor deze opdracht heb ik een leeg vel perkament als teken van de schepping. Het lege vel perkament staat symbool voor het Niets. Het Niets dat er was voor het Iets of het Iemand, nog voor de Chaos en de Eerste twist. De leegte strekt zich uit over het vel perkament en als het maar lang genoeg leegte zou blijven, zou er uiteindelijk Chaos bestaan, er zal op geschreven of getekend gaan worden waardoor het Iets op dit vel perkament zou ontstaan." De luchtelf haalde even adem. "Als er eenmaal een Iets is gecreeërt op het perkament het perkament vol raken en zou er een gevoel ontstaan, een drang terug naar het Niets dat eerst op het perkament was, een gevoel van Leegte en Gemis. En daarom symboliseerd dit lege vel perkament de schepping van deze wereld en alles dat daarin aanwezig is."

Oh, het was hoogst ongepast. Maar ze kreeg wel punten. Waaruit maar weer te concluderen viel dat ongepast gedrag beloond werd. Had ze niet haar buik meegenomen als voorwerp, dan had ze geen punten gekregen. En geen mantel, dat was ook best leuk.

Silke knoopte haar jurk maar weer dicht, en genoot van de extra warmte van de mantel. Dat was nooit weg, zo'n extra beloning. Ze had van mama geleerd dat cadeautjes vrijelijk te incasseren waren, maar dat het goed was zo nu en dan de gevende partij te inspireren tot meer cadeautjes. Dat moest spaarzaam gebeuren, maar met flair, en als een gunst. Men diende dan bijvoorbeeld een kusje te geven. Of een oogopslag op een cruciaal moment.

Silke was best goed in oogopslagen, en Elias leek ook wel onder de indruk van haar kusjes. Maar ze was in dubio of ze meneer Zwets ook moest belonen voor de mantel. Misschien. Ooit. Voorlopig kreeg hij een aandachtige blik, en de heren leerlingen geen. Die moesten eerst zelf maar over de brug komen.
« Laatst bewerkt op: 4 jaar geleden door Tetachan U. M. Mocha »

Het meisje was richting het kasteel vertrokken[1] en de les werd voortgezet. Of misschien werd de les begonnen, het was maar hoe je het bekeek. Begin was immers een begrip dat nooit goed te specificeren viel, want wanneer hield het begin op begin te zijn en ging het voort in voortgaan? Rodric begreep dit soort vragen.

Aandachtig luisterde de man naar de verklaring van de jongen met zijn lege perkament. Het was een visuele weergave van het scheppingsverhaal, met een goede uitleg er bij. Het iets en het niets waren grote thema's in het leven, aangezien het de basis was voor ieder bestaan. Of het iets machtiger was dan het niets, viel nog maar te bezien. Men zou kunnen zeggen dat het iets machtiger is het niets, aangezien het niets ophield te bestaan toen het iets geschapen werd. Maar aan de andere kant, als het iets ophoudt te bestaan, is het niets weer tot existentie geroepen. Wellicht was het beter te stellen dat het iets en het niets gelijkwaardig waren en simpelweg elkaars tegenpolen die nooit tegelijkertijd konden bestaan. Rodric begreep dit soort gedachten.

"Heel goed gedaan, je hebt een punt verdiend voor je afdeling. Laat de woorden die je gesproken hebt je leiden, jongen." De elf kreeg een vriendelijke glimlach een een knikje, ten teken dat zijn bijdrage gewaardeerd werd. "Jij en jij," wees Rodric vervolgens twee anderen aan[2], "jullie mogen één voor één je voorwerp tonen en de uitleg hierbij geven. Daarna zullen we kort stilstaan bij de geit die hier aanwezig is." De geit was hier duidelijk met een reden. Hij had een doel in deze les, zoals eenieder een doel had in het leven. Nicodemus begreep dit soort dingen niet.
 1. Rodric heeft dat gezegd, dus dan is dat zo. In ieder geval in zijn beleving.
 2. Voel je vrij
« Laatst bewerkt op: 4 jaar geleden door Aegnor Ancalimë »

Bij Cerce! Miras gromde inwendig toen Zwets hem aanwees om zijn voorwerp te tonen en hierbij uit te leggen waarom dit voor hem het scheppingsteken was.
Hij had niets, helemaal niets. Zelfs als hij niet had vergeten wat mee te nemen had hij werkelijk geen idee gehad wat mee te nemen.

Als hij hier openlijk vertelde dat hij niets bij zich had zou hoon zijn deel zijn. Het zou waarschijnlijk ook punten voor Heracor kosten. Dat interesseerde hem op zich niet direct, maar hij wist dat de overige heracori hem het zeker niet in dank zouden afnemen.

Ondertussen voelde hij de dat de ogen van alle leerlingen op hem gericht waren.
Hij haalde diep adem, niet voor de eerste keer moest hij figuurlijk met de billen bloot. Hij keek mistroostig naar de damp die zijn warme adem veroorzaakte.
Adem. Wacht even! Een glimlach gleed nauwelijks waarneembaar over het gezicht van de jongen.
Hij moest snel een verhaal bij elkaar graaien waardoor het daadwerkelijk leek dat hij niet was vergeten iets mee te nemen.

"Ik heb iets bij me dat iedereen bij zich heeft, maar waar niemand bij stilstaat," zo begon hij zijn betoog, hij nam een stap naar voren en draaide in het rond terwijl hij nogmaals diep adem haalde en dit met open mond uitblies waardoor zijn adem als damp zichtbaar werd.

"Adem, heer Van Wiltz, is wat ik heb meegebracht."
Miras wachtte even met verder gaan alsof hij de spanning op wilde voeren. In werkelijkheid werkten zijn hersens onder hoogspanning om een logisch vervolg op zijn eerste zin te geven.
"Ik weet het is niet tastbaar en nu slechts door de kou zichtbaar," om zijn woorden kracht bij te zetten ademde hij nog een keer overdreven uit.
"Zie maar," de nachtelf wees naar de damp, "nu is het zichtbaar."
"Maar door de adem is het dat ik leef en dat U leeft en omdat we leven bestaan we, maar als we geen adem zouden hebben zouden we niet bestaan en niet alleen wij niet, " Miras begon op dreef te raken, verbaasde zichzelf over de snelheid waarmee hij nu aan het praten was  en vond het ergens wel diepzinnig klinken,  "ook de vogels en beesten en ik denk dat zelfs de bomen en rotsen misschien ademen. "
"Dus," zei Miras even samenvattend wat hij zojuist had verzonnen, "zonder adem geen leven, zonder leven geen bestaan en als we niet bestaan zijn we niet geschept!"

De jonge heracori stopte met praten vroeg zich af of geschept niet geschopt had moeten zijn en keek naar de burggraaf. Hij hoopte dat hij had kunnen maskeren dat hij er geen moment aan had gedacht dat hij iets mee moest nemen.
At rrelasthirm ethi at besh dekkhi adelit en gerde
[een verstandig besluit is beter dan een harde les]
« Laatst bewerkt op: 4 jaar geleden door Miras Camealan »

Deed hij toch nog mee in de les? Dat was helemaal niet de bedoeling geweest! Meisjes met hun blote buiken ook! Het bracht hem alleen maar van slag.

Toen Miras met zijn adem scheppingsverhaal klaar was, was hij aan de beurt. Dat ook nog. Gauw keek hij om zich heen wat met scheppen te maken had. En zag toen zijn broer.
'Ik heb mijn broer meegebracht heer. Samen zijn wij een schepping geweest maar op het laatste moment bedacht Cerce zich vast dat wij tweeën beter waren als we los van elkaar zouden zijn. Samen als een goed team. Maar toch los zodat we meer kunnen. Dat is voor mij een scheppingsteken heer.' Man hij was trots op zichzelf, hij wist niet dat in de ogen van zijn broer dit verhaal stond.

Ach, wat waren de jongelieden creatief! Hun antwoorden waren ware kunst. Met een gelukzalige glimlach op zijn gezicht keek de landelf naar de schare die verenigd was om zijn woorden te horen. Adem en broederliefde, het waren scheppingstekenen als geen ander. Want was het niet de adem die het leven voortbracht? Enkel vampiers konden bestaan zonder adem en zij waren wandelende doden, wiens bestaansrecht zeer te betwijfelen viel. Vampiers waren vervloekten die zo vasthielden aan het leven dat ze de dood probeerden te overwinnen.

Rodric voelde een intens medelijden met deze trieste wezens. Wat moest het een vreselijk bestaan zijn om in zulke doodsangst te moeten leven. Altijd maar zichzelf te moeten voorliegen, te zoeken naar dat wat nooit gevonden zal worden. De dood was een overgang die wellicht bij tijden gruwelijk kon zijn, maar het was iets onvermijdelijks. Het was een avontuur dat zo mooi werd als je zelf wilde. Nee, vampieren waren meelijwekkende figuren die iedere hulp voorbij waren.

Zo niet de broederliefde. Godenzonen hoorden broeders te zijn. Mensen zonen hoorden broeders te zijn. Liefde was de kracht die sterker was dan het leven, sterker dan de dood. Het was daarom dat vampiers geen liefde konden voelen. Wanneer zij die wel zouden voelen, dan zouden zij de ware schoonheid van de dood begrijpen. Het was goed dat de aanwezigen hier de liefde ervoeren.

"Uitstekend geantwoord, uitstekend. Ja, zeker. Beiden een punt voor jullie afdeling." Rodric glimlachte vriendelijk naar de beide nachtelfen. Zo zag je maar weer dat niet alles wat in de nacht leefde een monster hoefde te zijn.

"Wie mij kan vertellen hoe onze gast van vandaag symbool staat voor de schepping, kan meerdere punten verdienen voor zijn afdeling," zei Rodric en gebaarde naar de geit. Hij zou uiteraard meerdere personen de gelegenheid geven te antwoorden. Een edelman was een genereus man.