Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Je harten luchten  (623 keer gelezen)

Speeldatum: 22 februari 1302 (Einde winter)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 4 jaar geleden »
Zelfs Alaiz was naar hem toe gekomen, dan moest Ryxini er toch dagelijks slechter uitzien dan in zijn lessen. Dat was genoeg voor Nillai om zijn torenhoofd eens uit te nodigen. Het werd geen mentor op leerling gesprek aan zijn bureau. Voor dit soort gelegenheden was de haard een vele betere plek. Deze brandde goed en de dekens op de grond maakte het geheel centaur-vriendelijk.

"Ryxini, zou je eventjes langs willen komen?" De mentor deed niet aan briefjes, leerlingen met briefjes waren immers niet betrouwbaar. Telepathische boodschappen waren vele malen makkelijker en ook sneller. En de mentor wist zeker dat de betreffende leerling de boodschap gekregen had.

« [Reactie #1] : 4 jaar geleden »
Ryxini was net nutteloos uit het raam aan het staren toen meneer Hestür in haar hoofd kwam spoken. Ze wilde helemaal niet 'even' langskomen. Daar had ze geen zin in. Weer zo'n saai gesprek over torenhoofd zaken, of over haar cijfers of nog erger hoe het met haar ging. Kon niemand haar gewoon even de tijd geven?

Niet gaan klonk verleidelijk maar dat zou meneer Hestür niet accepteren. Goed ze ging wel naar de man, het was immers haar voogd en die mocht je ook niet negeren.
'Ik ben onderweg.' Zond ze terug naar de rode mentor.

En zo stond ze een paar minuten later voor zijn deur. Ze klopte aan en stapte naar binnen. Nou wat had de man haar te zeggen.

« [Reactie #2] : 4 jaar geleden »
De mentor ontving een bevestiging van zijn torenhoofd. Ze was al onderweg, heel mooi dan ze er over niet al te lange tijd zijn. Nillai wist nog niet hoe hij dit precies ging aanpakken, och hij zag het vanzelf wel en anders zou hij wel improviseren. Ze stond niet veel later al voor de deur en magisch opende Nillai deze toen ze geklopt had.

"Kom binnen, Ryxini," zei de man en keek even op van het huiswerk dat hij aan het corrigeren was. "Neem maar ergens plaats, er staat vruchtensap op de kast als je dorst hebt." Na die woorden ging hij weer verder met het corrigeren van het huiswerk. Eerste jaars wisten duidelijk nog niet wat er verwacht werd als Nillai huiswerk opgaf, daar zou hij in de les maar eens aandacht aan besteden. Hij liet de jonge centaur begaan met wat ze zou doen.

« [Reactie #3] : 4 jaar geleden »
Ryxini schonk wat te drinken voor zichzelf in en nam plaats voor de haard. De vormen van het vuur trokken haar aandacht en hielden haar even bezig. Meneer Hestür zou vast van zelf beginnen met praten. En vertellen waarom ze hier moest zijn. Ze nam een slok van haar sap en wachtte af.

Het bleef stil. Of nou er werd niks gezegd. Af en toe hoorde ze haar voogd een perkament verplaatsen, krassen zetten en wat hij nog meer dan ook deed. Ze wachtte nog een paar minuten maar was het toen zat. Ze had haar beker inmiddels al leeg en haar geduld was op.

Ze stond op en liep naar het bureau van Nillai. 'Wat wilt u van me. U laat me hier zitten, en gaat gewoon verder met uw eigen zaken. Ik heb wel wat beters te doen dan hier te zitten, staren naar het vuur.' Het mocht duidelijk zijn dat Ryxini flink chagrijnig was. 'Als u nu niet duidelijk maakt waarom ik hier ben vertrek ik.' De jonge centaur sloeg haar armen over elkaar en wachtte boos op een reactie van de man.

« [Reactie #4] : 4 jaar geleden »
Nillai hield de jonge centaur in de gaten terwijl hij verder ging met het nakijken. Het duurde even voordat ze reageerde op het feit dat Nillai niks zei en alleen maar met zijn eigen werk bezig was. Er kwam een verwachtte reactie van het meisje. Eindelijk zat er weer wat pit in haar. Het maakte hem niet uit dat ze chagrijnig was, alles was beter dan de rustige Ryxini van daarvoor.

"Eindelijk, dit is het meeste pit dat je hebt gehad in de afgelopen weken, mogelijk wel maanden," zei de centaur, niet duidelijk reagerend op de dingen die ze gezegt had. Met een simpele handbeweging sloot hij de deur van zijn kantoor.
"Jij gaat nu nergens heen." Nillai was nog steeds kalm en sprak rustig. "Het wordt eens tijd dat je uit die teleurgestelde bui komt. Zou je vader trots op je zijn als hij je zo zou zien? Zo rustig, zo teleurgesteld? Of zou hij liever de vrolijke, avontuurlijke Ryxini zien? Vertel me eens, denk je dat het helpt om je zo neer te laten halen?"

« [Reactie #5] : 4 jaar geleden »
Even verbaasde Ryxini zich om de reactie van haar mentor. Ze had wat anders verwacht.
De deur sloot en Ryxini voelde zich meteen minder op haar gemak. Opgesloten, nee ze haten het. 'U kunt mij niet vasthouden.' Eigenlijk kon hij dat wel want het was haar voogd. Maar dat zou ze hem niet helpen herinneren.

'Hoe durft u over hem te praten. U heeft hem nooit gekend.' Hij mocht gewoon niet zeggen wat haar vader zou kunnen vinden, hij had het recht niet. Met veel irritatie werd er met haar staart gezwiept. Ze wilde dit gesprek helemaal niet hebben. Ze was er nog niet aan toen. Weg wilde ze. 

« [Reactie #6] : 4 jaar geleden »
De mentor bleef nog steeds kalm, terwijl hij Ryxini uit liet praten. Het maakte hem niet zoveel uit hoe ze reageerde.
"Zolang je in mijn kantoor bent en onder mijn verantwoordelijkheid valt, kan ik dat," zei Nillai rustig. Hij zat nog steeds aan zijn bureau terwijl hij Ryxini aankeek.

"Denk je dat ik geen vader heb gehad die trots op me was? Dat ik niet zou begrijpen wat je speciaal maakt en waar een vader trots op zou zijn?" Nillai stond op en liep naar de kast om voor zichzelf wat bier in te schenken en vervolgens weer achter zijn bureau te gaan zitten.
"Je hebt mijn vragen nog steeds niet beantwoord."

« [Reactie #7] : 4 jaar geleden »
Opgesloten het maakte haar kwaad. En dat kwaad schoot door haar been heen. Ze tilde haar been op en liet hem hard op de grond neerkomen. Het was niet eerlijk!

Ze draaide zich om en begon weer naar de haard te lopen om boos naar het vuur te staren. 'Hoe moet ik weten of u een troste vader hebt gehad, ik ken hem toch niet.' Hoe moest ze het dan weten. Opnieuw draaide ze zich om, richting de man.

'Ik weet niet wat hij zou vinden, hij is er niet meer.' Goed ze wist heel goed wat haar vader zou willen. De vrolijke enthousiaste centaur. Maar die was ze nu even niet. Mocht het? 'Kunt u me gewoon niet tijd gunnen?'

« [Reactie #8] : 4 jaar geleden »
De jonge centaur liep door zijn kantoor, terwijl Nillai nog steeds aan zijn bureau zat. Hij volgde de bewegingen van Ryxini terwijl hij rustig afwachtte wat ze zou doen.
"Nee, je kent hem niet, maar je hoeft iemand niet altijd persoonlijk te kennen om te weten dat het zo is." Nillai kende haar vader ook niet, maar hij kon zich wel inbeelden wat zijn vader zou hebben gezegd of zou doen nadat hij een briefwisseling met de man had gehad.

"Je zou weten wat hij zou vinden als hij er nog wel was. En ik kan je wel tijd gunnen, maar dat kan heel lang duren, soms moet er actie ondernomen worden. Ik heb al van meerdere myrofas te horen gekregen dat je nog steeds niet de oude Ryxini bent." Nillai stond op en liep naar de jonge centaur toe. "Dat hij er niet meer is, betekend niet dat hij helemaal weg is. Hij zal altijd bij je blijven." Nillai gebaarde naar zijn eigen hart. "In hier."

« [Reactie #9] : 4 jaar geleden »
Ryxini wilde niet luisteren naar de man en koppig beweren dat het allemaal onzin was. Maar toch raakte de woorden haar. Hij was er dan niet meer fysiek maar mentaal rende hij nog over de weide's. En wellicht kwam hij op bezoek hier. Maar toch was het gemis nog te groot om zomaar te accepteren.

'Ik wil hem terug,' bracht ze in wat gestamel uit. Nu wist ze dat Hestür daar weinig aan kon doen maar dan wist hij ten minste wat ze wilde. 'Debb heeft iemand om tegen op te kijken, de mijne is verdwenen.' Dat was waarschijnlijk ook de reden dat Deborah er al veel beter mee om kon gaan.
Nu keek ze wel een beetje tegen haar mentor op maar het was nog een liefde voor haar, nog haar vader. Al had ze dat ooit wel gedacht. 'Ik kan niet zomaar vrolijk verder leven.' Al had haar vader dat nog zo graag gewild. Het lukte haar gewoon niet goed.

« [Reactie #10] : 4 jaar geleden »
Eindelijk had Nillai de jonge centaur waar hij haar hebben wilde. Nu mocht hij niet te vroeg juichen, het kon nog allemaal mislukken als hij niet oplette. Haar koppigheid was verdwenen en de echte reden voor haar gedrag kwam aan het licht.
"Het is heel logisch dat je hem terug wilt. Dat wilt iedereen op zo'n moment," zei de man rustig. "Kom, we gaan bij de haard zitten en dan pak ik nog wat te drinken voor je." Hij liep met Ryxini's beker naar de kast en pakte nog wat vruchtensap.

"Daar heb je gelijk in. Deborah heeft inderdaad iemand die haar afleid en waar ze tegen op kan kijken." Het was makkelijker als je iemand had die om je gaf op zo'n moment.
"Niemand heeft je gevraagt om meteen vrolijk verder te leven, maar als de alleen maar in de put wilt blijven zitten, zal het niet beter worden. Je zou opzoek moeten gaan naar waar je passie ligt, iets waar je je best voor kan doen en dat je kan afleiden."

« [Reactie #11] : 4 jaar geleden »
Ze wilde het niet alleen op het moment, ze wilde haar vader voor altijd terug. Een onmogelijke wens maar toch wenste ze het.
Gehoorzaam draaide ze zich weer naar de haard en nam plaats op het kleed.

'Ik ken het rouw proces. Ik heb hem eerder meegemaakt.' Zei ze lichtjes aangebracht. Ze wist dat ze uit die put moest, maar hoe!?

'Mijn passie is mijn vader wreken, mijn moeder wreken en mijn broertje. Allemaal bruut vermoord door mensen. Ik haat ze, en zal hun kinderen en vrouwen en mannen vermoorden.' De woede was weer opgewaaid al was het deze keer niet tegen Nillai. 'Mensen mogen niet leven.' Ze haatte ze, en ze wilde bloed van hun zien.

« [Reactie #12] : 4 jaar geleden »
Nillai ging naast Ryxini op een kleed zitten. Hij overhandigde haar de beker met het drinken en luisterde naar de antwoorden. Helaas waren het niet de antwoorden die hij verwacht had. De centaur moest er even overna denken. Hoe moest hij hier nu weer op reageren.

"Dus jij zou hetzelfde willen doen als de mensen bij jou hebben gedaan?" vroeg hij maar als eerste. Als zij uit wraak dat dacht, deed ze immers hetzelfde als de mensen hadden gedaan. "Als centaur zou je wijzer moeten zijn dan mensen en moeten weten dat wraak het niet op gaat lossen. Daar krijg je niemand mee terug en uiteindelijk zul je inzien dat het alleen maar meer problemen geeft."

« [Reactie #13] : 4 jaar geleden »
'Ik zou ze laten lijden.' Ze zou erger dan de mensen zijn. Ze verdiende om meer pijn te voelen.
'Wijsheid lost niet alles op. Het is niet altijd het antwoord. En misschien lost het niks op maar het zou goed voelen. En de mensen zullen leren dat je niet zomaar centaurs kan vermoorden.' Ze was het gewoon zat. Drie van haar gezinsleden waren weg, dood en verdwenen. Die kwamen niet meer terug. En de mensen die dat veroorzaakt hadden liepen gewoon nog vrolijk rond. Het was oneerlijk. Ze kwamen onder hun straf uit als ze naar haar voogd zou luisteren.

'Mag ik weg? Ik word helemaal niet goed van dit gesprek.' Ze wilde wat lucht en ze wilde rust aan haar hoofd.

« [Reactie #14] : 4 jaar geleden »
Er klopte iemand op de deur. De deurklink werd naar beneden gedrukt, maar er kwam niemand binnen. De deur was immers op slot. Elias fronste. Hij hoorde duidelijk stemmen aan de andere kant van de deur, dus waarom was de deur op slot? Een geheim overleg?
Nu ja, hij had geklopt, dus meneer Hestür zou vast wel open doen, toch? Voor de zekerheid klopte hij nog maar een keer, terwijl hij heen en weer hupte van ongeduld. Goed, het was misschien niet heel, heel belangrijk waar hij de centaur mee wilde storen, maar toch ook wel, want het was iets rood en meneer Hestür was ook rood.
Elias grijnsde nog eens breed als hij dacht aan de stunt die de rooderds hadden uitgehaald. Werkelijk geniaal. En Hector en hij hadden er niets mee te maken gehad natuurlijk.
« Laatst bewerkt op: 4 jaar geleden door Elias Lovitis Melnitz »

« [Reactie #15] : 4 jaar geleden »
"Spreek met meneer Mairtìn, je vind om in de ziekenzaal, vraag Kyna of je hem kunt spreken." Nillai kon zo niet tot haar doordringen en hij ging het ook niet proberen. Het meisje had hem genoeg nieuwe informatie gegeven om overna te denken.
"Kom maar terug als je weet waar je je voor gaat inzetten op deze school." Nillai liep naar de deur en opende deze opnieuw.

Tot zijn verbazing vond hij erachter een hupsende Elias. Nillai had het geklop wel gehoord, maar het was niet eerder tot hem doorgedrongen.
"Je kunt vertrekken," zei hij streng tegen Ryxini om zich vervolgens naar Elias te richten. "Verdwijn!" De mentor liep een stukje de gang in. "Morgen kun je terug komen." Hij had nu geen behoefte aan de informatie die de weerwolf kwam brengen, wat het dan ook had mogen zijn. Hij keek hoe Ryxini zijn kantoor verliet[1] om vervolgens de deur te sluiten en met een snelle pas opweg te gaan naar buiten.

[ooc]Open vanaf deze post[/ooc]
 1. Neem ik aan tenminste, anders pas ik wel aan
« Laatst bewerkt op: 4 jaar geleden door Nillai Hestür »

« [Reactie #16] : 4 jaar geleden »
Ryxini snoof en stond op. Moest ze nou met die moordenaar gaan praten? Zat hij vast op te wachten. Ryxini wilde dolgraag het kantoor verlaten maar een weerwolf versperde de deur. Of een mens. Elias had geluk dat ze hem mocht. Niet op het moment maar normaal gezien was hij niet verkeerd.
'Opzij,' en ze duwde de weerwolf aan de kant.[1] Was Elias niet Elias geweest dan had ze hem op de grond geduwd.

Ze keek even welke kant Nillai opging en besloot toen tegenoverstelde richting te nemen. De ziekenzaal sloeg ze voorlopig even over ze moest eerst even rennen. En flink ook!

[ vervolg Ryxini
 1. (7, 7) Winst bij hoger dan 5
« Laatst bewerkt op: 4 jaar geleden door Ryxini Tirr »

« [Reactie #17] : 4 jaar geleden »
Elias had een onverwachte omhelzing met een pilaar en het was aan zijn snelle reflexen te danken dat hij de vaas die erop stond nog net kon vangen voordat die de vloer raakte. Wie haalde het ook in zijn hoofd om vazen op pilaren te zetten? Dat was vragen om ongelukken.
Een beetje beduusd keek de weerwolf beide centaurs na. Het was maar goed, overwoog hij bij zichzelf, dat hij niet aan de deur had staan luisteren, want dan had hij nu behoorlijk hoofdpijn gehad.

Nee, dat was niet helemaal gegaan zoals hij gepland had. Meneer Hestür had een pesthumeur en Ryxini was net bij hem in het kantoor geweest. Hij durfde wel te gokken dat zij ook een pesthumeur had. Hij kon natuurlijk achter haar aangaan en verhaal halen, maar Elias had genoeg gezond verstand om bij een boze vrouw uit de buurt te blijven.

Waarom was hij hier eigenlijk ook alweer gekomen? Oh ja! Een grijns verspreidde zich over het gezicht van de weerwolf. Ach, wat, hij ging Hector wel lastigvallen. Die zou hem vast niet afsnauwen of neerslaan. Dat gevaar kwam meestal van de smid zelf vandaan. Hoofdschuddend stak Elias de handen in de zakken en liep fluitend de mentorgang uit.

« [Reactie #18] : 4 jaar geleden »
Nillai keek niet meer om naar de personen die hij zojuist achter had gelaten. Het maakte hem nu niet uit wat Ryxini er van dacht. Hij hoefde haar voor nu niet meer te spreken, ze kon pas terug komen als ze wist wat ze gezegt had. Ze mocht dan wel Heracor zijn en liever acties ondermenen, als centaur was het ook belangrijk om soms wijsheden in te zien en ze te gebruiken. Zolang Ryxini dat niet begreep, kon Nillai niets bij haar bereiken of haar duidelijk maken.

Ook Elias werd genegeerd, als zijn zegje echt belangrijk was, kwam hij morgen wel terug om het opnieuw te doen. De centaur maakte gebruik van de kortste route die naar buiten zou leiden. De frisse lucht was wat de centaur nodig had. Hij had veel te lang binnen gezeten.

Vervolg Nillai