Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Gearriveerd in Bumetrel  (192 keer gelezen)

Speeldatum: 16 februari 1302 (Einde winter)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 4 jaar geleden »
Het moment was er, Bertrada zag de poort van Bumetrel voor zich. Zij had een zware, 15 daagse reis achter de rug. Een goede vriend van haar, Luke, was meegekomen en ze gingen te paard op pad. Zij hadden jammergenoeg niet het goede seizoen uitgekozen.
Het had gesneeuwd en gevroren en de wegen waren spekglad. Zij zijn dan ook grotendeels te voet gegaan, want Bertrada wilde niet riskeren dat een van de paarden zou uitglijden. Het was ijskoud en veel meer dan een paar grote stukken brood, wat droog vlees en een paar theebladen hadden ze niet.

3 dagen geleden moest Luke terug, omdat hij een hop van zijn vader had gekregen. Zijn moeder was ziek geworden. Bertrada wenste hem sterkte en is verder gegaan, in haar eentje. Gelukkig was het al wat opgeklaard en kon Bertrada te paard verder.

Maar nu was het dan zover. De zon scheen en de vogels floten vrolijk naar elkaar. Haar paard had ze in een klein dorpje achtergelaten bij een knecht, die het zou verzorgen en terugsturen. De vrolijke landelf liep de toegangsweg op vol zelfvertrouwen en had er zin in! (Stiekem was ze ook wel blij dat de reis over was.) Ze zag de grote poort voor zich, stopte even om diep in en uit te ademen, en klopte toen zachtjes maar hoorbaar op de deur.

« [Reactie #1] : 4 jaar geleden »
Het was weer het begin van een nieuw schooljaar en dat betekende meestal een nieuwe stroom van leerlingen. Sommige kwamen in de vakantie aan, sommige aan het eind van het vorige schooljaar en sommige aan het begin van het nieuwe schooljaar. Nu was het schooljaar al iets meer dan een maandje begonnen, dus begon de grote toestroom van leerlingen wat af te nemen. Het was juist aan het begin van het jaar dat Cillian regelmatig bij de poort was te vinden, blijkbaar vond de kapitein van de wacht het leuk om de phaosfee in de koude periodes meer in te roosteren bij de poort. Daarom zat hij in het kleine gebouwtje bij de poort met zijn voeten dicht bij een warm vuurtje. Hij zat wat met een mes en hout te spelen om de tijd te doden. Onwillekeurig sleep hij een puntje aan het stukje hout. Met een zacht gegrinnik bedacht hij zich dat hij daar letterlijk de tijd mee kon doden. Of was dat figuurlijk? Latijn was nooit zijn Tuddors' sterkste kant geweest.

Zijn collega was met eigen zaken bezig en gebaarde naar Cillian dat hij de poort deze keer open mocht doen. De phaosfee legde zijn stukje hout weg en stopte zijn mes in zijn riem. Vervolgens liep hij naar de poort om daar de kleine deur in de grote poort een klein stukje te openen. Er stond een nieuwe leerlinge. Een landelf, constateerde hij zonder erbij na te hoeven denken. "Hallo", sprak hij het meisje aan, "nieuwe leerlinge, hè?" Het kon haast niet anders, dus dit was meer een retorische vraag. Hij opende de deur in de poort wat verder en gaf het landelfje de kans om binnen te komen. "Je kunt bij het vuur gaan staan, daar is het warmer. Heb je je aanmeldingspapieren bij je?" Hij sloot de deur weer toen het meisje naar binnen was gelopen. "Heb je een goede reis gehad?" Hij had collega's die vraag horen stellen bij myrofas die aankwamen bij de poort en de meesten leken de interesse op prijs te stellen, vandaar dat Cillian het zich ook probeerde aan te leren om ernaar te vragen. Het was nu echter niet bepaald iets wat hem boeide, maar dit wist hij redelijk te verbergen.
« Laatst bewerkt op: 4 jaar geleden door Cillian N. Tuddors »

« [Reactie #2] : 4 jaar geleden »
De poort ging open. Voor Bertrada stond een vrij lange, zwart gevleugelde phaosfee, die haar op het eerste gezicht angst deed aanjagen, maar toen zij zijn vriendelijke stem hoorde voelde ze zich weer op haar gemak en liep ze naar het vuur. Ze haalde haar leren tas van haar schouder en doorzocht het. Toen vond ze haar papieren en gaf ze zelfverzekerd aan de poortwachter, die vroeg hoe de reis geweest was. Het kalme landelfje antwoordde, een sarcastische lach trachtend te verbergen: "Niet al te erg, ik kon altijd nog doodgevroren zijn." Zij keek de gespierde phaosfee voor haar aan en zag vaag een glimlach in de hoek van zijn mond.
« Laatst bewerkt op: 4 jaar geleden door Bertrada Tinyfoot »

« [Reactie #3] : 4 jaar geleden »
Het meisje had een bijzonder gevoel voor humor, merkte hij en wat ze zei deed hem een soort van glimlachen. Niet heel erg zichtbaar, maar als iemand erop zou letten, zou het zeker te zien zijn. "Fijn om dat te horen", zei hij terwijl hij de papieren die het meisje aan hem gaf aannam. Haar naam was Bertrada Tinyfoot, hij wist vrij zeker dat ze er zo een nog niet hadden op Bumetrel en hij keek even naar haar voeten, die inderdaad vrij klein waren. Ze zou socophon gaan doen, de studiebolletjesafdeling. Tenminste, zo werd het in zijn tijd altijd genoemd.

"Mijn collega", dit zei hij duidelijk wat harder zodat zijn collega het ook zou horen, "zal je straks nog magisch fouilleren, heb je nog spullen zoals wapens of andere verboden voorwerpen bij je die je af wilt geven? Je krijgt ze na je opleiding op Bumetrel weer terug, tot die tijd worden ze veilig opgeborgen." Oftewel: ze had geen keus en moest eventuele wapens wel afgeven.

"Aangezien je socophon gaat doen zal je mentor mevrouw Meradon zijn. Om bij haar kantoor te komen loop je deze weg af totdat je bij het kasteel gekomen bent, ga je vervolgens gelijk rechts de gang in en loop je die helemaal uit. Bij het einde van de gang ga je naar links en dan is het het eerste kantoor aan je linker hand.[1] Ze verwacht je al." Hij gaf haar aanmeldingspapieren weer terug zodat ze die straks aan haar mentor af kon geven.
 1. Hier op de kaart en hier op het forum

« [Reactie #4] : 4 jaar geleden »
Bertrada luisterde aandachtig naar de poortwachter, ze wilde zeker weten dat ze niks verkeerd zou doen op haar eerste schooldag. Toen ze hoorde dat ze haar eigen zakmes moest afgeven en pas aan het einde van de opleiding terug zou krijgen werd ze verdrietig van binnen.

Ze had het houten en prachtig gesneden zakmes van haar moeder gekregen voor haar tiende verjaardag en ze heeft het altijd bij zich gehouden.

Vooral nu het het enigste was dat Bertrada bij zich had van haar ouders kreeg ze een beetje heimwee. Ze dacht terug aan haar huis en haar familieleden en Luke, van wie ze abrupt afscheid had moeten nemen, maar voornamelijk aan haar paardje, die niet mee kon omdat het zijn knie gekneusd had.

Toen de phaosfee verder praatte, verdwenen haar gedachten en sloeg ze de wegwijzingen goed in haar hoofd op. Ze bedankte de poortwachter en zijn collega en ging dan op weg, haar toekomst tegemoet.