Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Twijfelende twijfelaar  (396 keer gelezen)

Speeldatum: 11 februari 1302 (Einde winter)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 4 jaar geleden »
Miras zuchtte diep, verfrommelde het perkament en gooide het achteloos over zijn schouder.
Er was niemand in de buurt om het hierover terecht te wijzen en dat was maar goed ook, want het laatste waar hij op zat te wachten was terecht gewezen worden.

Met een gezicht als een oorwurm zakte hij door zijn knieën, waarna hij binnen mum van tijd bedolven raakte onder veelkleurige pluizige beestjes die allemaal interesse toonden in de stukjes gedroogd fruit die hij bij  zich had.
Hij werd echter niet vrolijker van het gekwetter van de hops. Toch bleef hij zitten. Even geen anderen om hem heen.

Tot zijn stomme verbazing had hij een paar dagen geleden een hop ontvangen van zijn oom. Die gaf duidelijk aan dat zijn ouders wilden dat hij naar huis kwam. De afgelopen dagen had hij met een loden last om zijn nek gelopen.
Sinds hij op Bumetrel was aangekomen had hij eigenlijk niets meer gehoord van zijn familie. Zelfs de vakanties was hij op Bumetrel gebleven om klusjes in het gebouw te doen. Hij had Bumetrel zeker in het begin vervloekt, maar nu hij terug naar Chebur kon twijfelde hij.

Toen hij dacht dat hij voor zichzelf eindelijk de knoop had doorgehakt was hij naar de hoppenvleugel gegaan en had zijn boodschap voor zijn oom opgeschreven om die zonet weer te verfrommelen. Hij wist niet wat te doen.

Hij was gewend geraakt aan het leven op Bumetrel.
Ok, hij gaf toe dat de hoeveelheid myrofas rassen hem zo af en toe op zijn zenuwen werkte, maar tegelijkertijd had hij wel hele leuke personen ontmoet die hij anders nooit tegen was gekomen.
Zelfs de Mocha stond bij hem in die lijst onder het kopje 'interessant'.

Hij wierp zijn hoofd in zijn nek, daarbij bijna een bruine hop plettend, die hier met  een schriel kreetje zijn ongenoegen over uitte,  en zuchtte nog een keer.
Hij begreep nog steeds niet waarom hij zo twijfelde.
Miste hij Chebur? Zijn vrienden, of wat daar voor door had moeten gaan?
Dat was iets dat hij bevestigend kon beantwoorden, maar miste hij dit zo erg dat hij school gedag wilde zeggen?
Wie en wat moest hij allemaal missen als hij vertrok.

Hij keek naar het propje op de grond, pakte het op en stopte het toen hij opgestaan was in zijn zak.
Het bericht terug kon nog wel even wachten wat hem betrof. Eerst moest hij zijn gedachten nog maar eens op een rij zetten.

Juist toen hij dit besluit had genomen ging de deur knarsend open.
At rrelasthirm ethi at besh dekkhi adelit en gerde
[een verstandig besluit is beter dan een harde les]
« Laatst bewerkt op: 4 jaar geleden door Miras Camealan »

« [Reactie #1] : 4 jaar geleden »
Kim opende de knarsende deur. Maar ze was niet alleen.  Op haar arm droeg ze Mia en in haar hand droeg ze een brief. Een brief voor haar zus, een brief waarin stond dat ze tante was geworden,  een brief.

Opeens merkte de landelf dat ze niet alleen was. Nu was ze bijna nooit meer alleen met het kind. Maar ze was geen duo meer.
De derde persoon in de ruimte kende ze ergens van. Was dat niet de strafklant die haar ooit geholpen had, ja dat was hem.

'Goedemiddag,  hebben de hops er een beetje zin in?' Ze lokte een hop, ten minste dat probeerde ze. De hop was het probleem niet. Mia begon gelijk in de hop te knijpen als haar handjes in de buurt kwamen. En de hop vond dat natuurlijk maar niks.
'Nee Mia mag niet, nee.' Ze zuchte, hoe kreeg ze nou ooit een hop te pakken als ze haar graaimonster bij zich had. Ze stond weer op en draaide zich naar Miras. 'Wil jij een hop voor mij vangen. Alsjeblieft? ' Ze vond het niet leuk om te vragen,  maar als ze het niet deed kreeg ze nooit voor elkaar.

« [Reactie #2] : 4 jaar geleden »
Door de deur verscheen een landelf, een die hij herkende.
Op haar arm had Kimberley de kleine die iedere hop die in de buurt kwam controleerde om te zien of ze al rijp was.

Miras keek het tafereel licht geamuseerd aan toen Kimberley hem vroeg een hop te vangen. 
Hij deed wat Kimberley hem vroeg. Miras kende haar van de keuken en hij vond haar aardig, wat hij zelf ook al eigenaardig vond aangezien ze een landelf was.
Hij lokte een groen[1]exemplaar en gaf die aan Kimberley.

"Ik weet niet of de hops er zin in hebben Kimberley. Ik heb eigenlijk nog niets verstuurd."
Hij nam de twee voor hem nog eens op. De kleine wiebelend en wurmend op de arm van haar moeder[2].
"Kan ik je verder helpen? Wordt anders een hele klus om iets te versturen geloof ik." Miras was blij met de afleiding die onbedoeld werd gegeven door de kokshulp. Het was een mogelijkheid om zijn eigen gedachten te verzetten.
 1. geen idee of ze ook in het groen worden gemaakt.
 2. niet echt een GM, meer ervaringsdeskundige
At rrelasthirm ethi at besh dekkhi adelit en gerde
[een verstandig besluit is beter dan een harde les]

« [Reactie #3] : 4 jaar geleden »
Kimberly pakte de hop aan maar liet daarbij haar brief vallen. 'Misschien kan ik wel wat hulp gebruiken.' Het schaamrood stond op haar wangen. Ze gaf de hop terug aan Miras en pakte haar brief weer op. Wilde ze hem versturen? Kon ze haar zus vertrouwen? 'Heb jij ooit een brief moeten versturen naar iemand waar aan je twijfeld. Of die gene een geheim kan bewaren?' Ze schudde haar hoofd. 'Nee laat maar, ik moet je niet lastig vallen.' Leerlingen met haar problemen opzadelen. Dat moest ze niet doen. 'Ik verstuur hem maar gewoon.' Het was haar zus, die kon ze vast wel vertrouwen.
Ze stak de brief uit naar Miras. Als hij hem pakte kon ze niet meer terug.

« [Reactie #4] : 4 jaar geleden »
Miras grinnikte zachtjes toen hij zag dat het gestuntel gepaard ging met een knalrood hoofd bij de landelf.
Hij pakte de hop aan en wilde juist naar de brief reiken toen de inhoud van de vraag tot hem doordrong.
 
"Twijfel jij dan ook, urm..". Hij kon zich wel voor zijn grijze hoofd slaan. Zonder het te willen gaf hij meer informatie dan hij eigenlijk wilde. Hij probeerde het gesprek zijn kant op te draaien.
 
"Waarom twijfel je dan of iemand een geheim kan bewaren?" Hij vroeg zich af wat het geheim was. Die kleine in ieder geval niet, die was niet meer geheim te houden. Zeker niet als ze zo doorging met het mishandelen van hops die uit pure nieuwsgierigheid bij haar in de buurt kwamen.
Tegelijkertijd moest hij denken aan zijn eerste ontmoeting met Eleonora. Hij had Leo meer informatie gegeven over zijn verleden dan wie dan ook. Leo had zijn vertrouwen nooit beschaamd, maar wat als ze dat wel had gedaan.
 
Miras ontwaakte uit zijn overpeinzing en reikte naar de brief van Kimberley maar pakte hem nog niet aan.
"Weet je het zeker? Ik kan hem ook verfrommelen of opeten hoor, daar heb ik ervaring mee."
At rrelasthirm ethi at besh dekkhi adelit en gerde
[een verstandig besluit is beter dan een harde les]

« [Reactie #5] : 4 jaar geleden »
'Nou...het kan verkeerd uit lopen.' Haar zus haar mond niet kunnen bijvoorbeeld. En als dat gebeurde wist ze al wie haar op kwam zoeken. En dat zou geen gezellig gesprek worden. Daar durfde ze op te wedden.
'Op familie kan je rekenen toch. Wat je ook gedaan hebt.' Ze wist niet wat Miras wist van haar. Niet veel hoopte ze. Niet veel van haar slechte daden, verbeterde ze zichzelf. Haar goede daden mocht iedereen weten.

'Slecht in brieven schrijven? Of ben je van mening dat je te weinig eten krijgt?' Ze glimlachte naar de jonge nachtelf. Naar Mia kijkend haalde ze de brief weer naar zich toe. 'Nee ik weet het niet zeker. Jij over jou brief?' Ze kon het mis hebben maar de jongen had gezegd dat hij nog niks had verstuurd. En je kwam naar de hoppenvleugel om een brief te ontvangen of te versturen. Niet om zomaar wat rond te hangen.

« [Reactie #6] : 4 jaar geleden »
Op je familie kun je rekenen....
Miras had dit graag volmondig met ja beantwoord maar wist helaas beter. 
Hij was tot twee keer toe verraden door zijn familie. Welliswaar niet in de letterlijke zin van het woord, maar zo voelde het wel.

Miras had werkelijk geen idee waarom Kimberley twijfelde of haar familie haar zou helpen. Hij wist eigenlijk helemaal niets van haar behalve dat ze in de keuken werkte en een kind had gekregen. 

Haar zwangerschap was weliswaar tot roddel van de maand gekozen, maar Miras had het te druk gehad met de ellendige klusjes van Mocha om zich daar druk over te maken. 

De grijze rode haalde zijn schouders op.
"Het eten valt wel mee, maar als ik je brief opeet hoef je niet meer te twijfelen of je hem wel of niet wil versturen."

"Ik weet ook nog niet of ik hem verstuur." Miras haalde als bewijs het propje uit zijn zak. Hij kreeg de behoefte om zijn hart te luchten maar wist niet of Kimberley daarvoor nu wel de geschikte persoon was. Erg goed kende hij haar nu ook niet.  Hij besloot dat het geen kwaad kon om een tipje van de sluier op te lichten. 
"Ik weet niet of het antwoord dat ik hier in geef ook het antwoord is dat ik wil geven."

"En jij, waarom twijfel jij?"
At rrelasthirm ethi at besh dekkhi adelit en gerde
[een verstandig besluit is beter dan een harde les]

« [Reactie #7] : 4 jaar geleden »
Kim knikte. Nu snapte Kimberly nog niet aan wie hij antwoord moest geven en wat. Maar ze snapte dat het een lastige keuze was. 'Normaal zou ik zeggen volg je hart, volg je gevoel. Maar dat kan soms verkeerd uitlopen.' Je kon er een kind aan overhouden bijvoorbeeld. Nee dat mocht ze niet denken, Mia was geweldig.
'Ik zou verstandig kiezen denk ik.' Verstandig wat was er nu verstandig. 'Of wat jij denkt dat goed is.' Ze keek naar haar eigen brief. Deed ze hier goed mee?

'Ik twijfel of ik mijn eigen zus kan vertrouwen. Daar hoor je toch gewoon honderd procent op te kunnen vertrouwen?' Maar als ze het toch zou vertellen. Het risico was groot.

« [Reactie #8] : 4 jaar geleden »
Miras knikte afwezig.
"Volg je hart, " had Kimberly gezegd. "Doe wat je denkt dat verstandig is."
In eerste instantie leken het adviezen van niks. Miras begreep niet 1-2-3 wat hij hier mee aan moest.
Hij was juist tot de conclusie gekomen dat hij zijn gedachten op een rij moest zetten toen de landelf binnenkwam. Die had zijn gedachten door deze opmerkingen nog wat verder door elkaar geschud, waardoor het op een rijtje zetten nog wat langer zou gaan duren.

Toen drong het besef tot hem door. Kimberly vertrouwde haar familie niet en dat was precies het probleem dat Miras ook had.
Had hij zelf niet tegen Leo gezegd dat zij dingen wist die zelfs zijn moeder niet wist? Dus, zo dacht hij, kon je stellen dat hij een nimf meer vertrouwde dan zijn eigen familie. Hoe gek was dat!
Moest hij dit dilemma dan  met Leo bespreken?  Of moest hij iemand van zijn eigen ras opzoeken om te praten?  Direct kwam Mocha in zijn gedachten, maar die zou waarschijnlijk zo blij zijn dat die mogelijk ophoepelde dat ze hem naar de poort zou begeleiden om zeker te weten dat die weg ging.

Miras kreeg een kloppend gevoel bij zijn slapen van het denken. Toen nam hij een besluit. Hij moestLeo opzoeken om het dilemma te bespreken, maar niet voordat hij iemand anders het probleem in verkorte vorm zou voorleggen. Aangezien Kimberly bij hem in de buurt stond  koos hij haar als slachtoffer.
"Ik denk dat je je familie altijd moet vertrouwen Kimberly," Miras sprak met zoveel overtuiging als hij kon, "of hebben ze je in het verleden al een keer pijn gedaan?"
"Overigens," gooide hij het op een andere boeg, "als jij de keuze had tussen naar huis terugkeren of hier blijven, wat zou je doen?"
At rrelasthirm ethi at besh dekkhi adelit en gerde
[een verstandig besluit is beter dan een harde les]

« [Reactie #9] : 4 jaar geleden »
Altijd vertrouwen,  met echt alles!? 'Nee dat hebben ze nog nooit gedaan. Maar misschien ga ik ze pijn doen. Ik weet niet hoe ze zal reageren.' De laatste keer dat ze haar zus gezien had was al weer een paar jaar geleden.  Natuurlijk hadden ze brief contact maar dat was toch anders. Misschien was ze wel veranderd. Zelf was ze namelijk ook erg veranderd. Maar het bleef haar zus.

De vraag van Miras steekt haar. Ze had geen huis, nou ja misschien kon ze het landhuis van de Melicroth's als haar thuis zien. Ze had daar van jongs af aan gewerkt. Maar ze wilde niet terug, ze zou zich teveel schamen.
'Hier blijven, buiten Bumetrel maak ik geen kans.' Het waarom kreeg Miras niet te horen. Zo goed kende ze de nachtelf nou ook weer niet. En hij was jong en een nachtelf. Nee Aymee was voldoende om al haar gevoelens bij te uiten.
'Bind hem maar vast aan de hop.' Ze stak haar brief opnieuw uit. 'Ik heb er goed over na kunnen denken. Ik hoop dat jij ook uit eindelijk op een beslissing komt.'