Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

De beleefde bovenbouw van Bumetrel - True story?  (544 keer gelezen)

Speeldatum: 3 februari 1302 (Einde winter)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

"Mijn naam is mevrouw Gnarl. Vanaf dit jaar ben ik aangesteld als docente etiquette. De meesten van jullie kennen mij al, ik woon hier inmiddels alweer tien jaar." De tijd vloog wel voorbij als je het zo bekeek, overwoog de kobold, terwijl ze door het lokaal wandelde.
"Als bovenbouwers hebben jullie al een groot aantal lessen etiquette achter de rug. Ik hoef jullie het nut en de noodzaak van het beheersen van de etiquette niet meer uit te leggen. Aan de spraak en aan het handelen van een myrofas kun je aflezen wat zijn opleiding of zijn status is. Dat is een feit waar men in de wereld buiten Bumetrel zowel gebruik als misbruik van maakt."

Evren liep terug naar haar bureau. "Maar genoeg gesproken. Jullie hebben ongetwijfeld gemerkt dat het hier koud is.[1] Verder is mijn stoel op een voor mij onbereikbare plaats terechtgekomen.[2] En bovendien heeft..." ze keek even rond..."juffrouw Carthe zich ernstig verlaat bij haar afspraak met juffrouw Ryxini Tirr.[3] Ik hoopte dat jullie het een en ander snel konden oplossen... En denk eraan... dit is een etiquetteles, dus ik verwacht de beste manieren!"

Spoiler (klik om te bekijken/sluiten)
 1. De haard gloeit nog, maar er ontbreekt duidelijk brandstof
 2. Bovenop een kast
 3. Volkomen random leerlingen die een eigen opdracht krijgen.
« Laatst bewerkt op: 4 jaar geleden door Evren Gnarl »

Met een brede glimlach luisterde Deborah naar de introductiewoorden van Evren. Ze kende de vrouw langer en beter dan alle andere aanwezigen in dit lokaal. Ze was immers al zesdejaars en ze had al heel wat jaren bijles gehad én ze kwam nog dagelijks in de stallen voor haar hondje Bolo.

Het was daarom ook dat Deborah ervoor wilde gaan om de stoel van Evren terug te brengen. Vuur maken was iets meer voor de jongens en aan de opdracht van haar zus en Aloisia kon ze niet zoveel toevoegen. De ruimte werd afgespeurd en de stout ontsnapte stoel werd algauw gespot. Langzaam kwam Deborah overeind van haar zitplaats en liep ze in de richting waar de stoel op de kast lag. Ze rekte zich uit en probeerde het object te pakken, maar ze kon er ruim niet bij. Voorzichtig ging ze wat op haar achterbenen staan, maar nog steeds... haar vingers aaide nu net aan de stoelpoot, maar het grijpen lukte haar toch echt niet. Ze had de hulp van iemand nodig. Misschien Julian? Hij was een stukje groter dan zij. "Meneer Hippokves, zou u mij kunnen assisteren met het verkrijgen van deze stoel?" Ze vroeg het op gedempte toon en zeer beleefd. Het was tenslotte etiquetteles.

Ryxini keek verbaasd op. Had ze een afspraak met Aloisia? De centaur had maar half opgelet. Ze was nog altijd zichzelf niet nu ze wees was geworden.  Haar zusje leek er beter mee om te kunnen gaan. Misschien omdat ze Julian had, die haar trooste. Maar misschien ook niet.

Ze zocht met haar ogen de fee. Zij mocht met de aanzet beginnen. De fee was immers te laat in dit toneelstukje.
Ryxini haalde haar handen weg onder haar hoofd en hield hem met eigen kracht omhoog. Ze zou haar best doen maar meer ook niet. Meer dan dat kon ze niet opbrengen.

Julian had bijzonder goed opgelet. Op Deborah met name. In dit geval was dat toevallig best heel handig, want nu kon hij meteen reageren op haar vraag om hulp. Hij glimlachte naar zijn vriendinnetje, boog even zijn hoofd en antwoordde: "Natuurlijk, juffrouw Tirr, met alle genoegen!" Hij baande zich een weg naar de kast, voorzichtig manoeuvrerend tussen de tafels van andere myrofas. De centaur zat in een groeispurt en dat maakte bewegen niet altijd even makkelijk. Het zorgde er wel voor dat hij de stoel op de kast vrij makkelijk kon pakken. Hij trok voorzichtig aan de stoelpoot en gebruikte zijn andere hand om de stoel voorzichtig van de kast te laten zakken.
Hmm, en nu? Hij keek Deborah vragend aan. Hij kon haar moeilijk de stoel aanbieden toch? Of was dat nu juist wel de bedoeling? Wat was eigenlijk het idee?

Rustig luisterde Aloisia naar wat de docente te vertellen had. Het zou een doe-les worden, hoorde ze al, maar toen-

Te laat? Een torenhoofd kwam nooit te laat![1] Laat staan ernstig te laat. Aloisia begon zich bijna écht schuldig te voelen voor het feit dat ze zogenaamd te laat was gekomen. Ze sprong op van haar plaats en sjorde snel even haar kleding recht, want te laat komen met onfatsoenlijke kleding kon natuurlijk al helemaal niet. Met een tempo dat volgens de fee nog net netjes kon zijn haastte ze zich naar het tafeltje van Ryxini toe.

"Het spijt me echt verschrikkelijk, juffrouw Tirr! Ik kon er niets aan doen, ik, echt niet. Vergeef het me, alstublieft. Ik zal het nooit meer doen, echt niet. Kan onze afspraak als nog doorgaan?" Ging het op deze manier volgens de etiquette? Aloisia keek naar de docente om te kijken of zij een blik van goedkeuring of afkeuring zou geven.

OOC: Sorry voor de verschrikkelijke post :(
 1. Moet. Niet. Tekst. Jatten. Aaaargh!
Een dag niet geknuffeld is... een dag niet geknuffeld. Doe er iets aan!

'Juffrouw Carthe, daar bent u.' Ze knikte naar de fee ten teken dat ze haar opmerkte. 'Ik zal het deze keer door de vingers zien maar als u de volgende keer weer te laat bent is mijn deur gesloten. Heeft u dat begrepen juffrouw Carthe?' Ze wachtte een gepast moment, zodat Aloisia kon antwoorden.

'Goed u wilde met mij praten over verbeterpunten. Want ik heb horen zeggen dat u het niet altijd eens ben met mijn lesmethodes? Is dat correct?' Opnieuw wachtte ze even. 'Nou vertel wat u dwars zit juffrouw Carte. Ik luister.'

En zo had Ryxini wat verzonnen waar ze waarschijnlijk wel even zoet mee konden zijn. Of dat hoopte ze. Ze wilde geen tweede onderwerp verzinnen.

"Maar natuurlijk zal ik de volgende keer op tijd komen. Het was echt eenmalig en buiten mijn wil om dat te laat ben gekomen." Ze keek er erg moeilijk bij en stond nog steeds aan de andere kant van het tafeltje.

Aloisia was vervolgens even van haar stuk gebracht door het onderwerp dat Ryxini aansneed. "Uhh, ja, ehh, dat klopt." Dit gesprek zou nog wel een poosje duren en met een schuin oog keek ze naar de lege stoel die in de buurt van het tafeltje stond. Centauren hadden misschien geen stoel nodig, maar feeën stelden het comfort van een stoel erg op prijs.
"Uw lesmethodes komen nogal, laten we zeggen, gruwelijk en leerling onvriendelijk op mij over. Mentor zijnde krijg ik regelmatig bezoek van leerlingen, die mij ook het een en ander over hun docenten vertellen." De fee was even stil om te verzinnen wat ze verder kon zeggen. "Is er een mogelijkheid aanwezig dat u uw lesmethodes aanpast zodat ze beter bij het beleid van de school passen?"

Opnieuw keek ze naar de stoel. Ze wist dat de docente niet blij zou zijn als ze zomaar plaats zou nemen op de stoel, maar dan nog: het was maar een oefening. Zou het Ryx al opgevallen zou zijn dat haar gesprekspartner eigenlijk wel wilde zitten?
Een dag niet geknuffeld is... een dag niet geknuffeld. Doe er iets aan!

Al snel nadat de les begonnen was, veranderde het lokaal in een nette ruimte waar ieder zo zijn eigen functie had. Voor de stoel werd gezorgt door Deborah en Julian, Aloisia en Ryxini raakte in gesprek en Iarchon kreeg dus de taak van het vuur. Zonder de andere af te leiden snelde hij naar de open haard om er daar achter te komen dat deze zo goed als opgebrand was. Langs de haard stond nog wel een bak met houtblokken waarmee de haard weer opgang gebracht zou kunnen worden.

De luchtelf hield zich afzijdig van de gesprekken. Hij was nu eenmaal met het vuur bezig en dan hoorde je belangrijke myrofas niet te storen. Hij zocht in de mand naar niet te grote stukken om die vervolgens op het vuur te leggen, zo voorzichtig dat zijn uniform niet onder het roet zou komen te zitten. Het leek nog niet veel te doen en hij keek even rond. Zijn oog landde op de Heracori die eigenlijk niet meer zo goed wist hoe hij verder moest en Iarchon besloot Deborah's initiatief te herhalen.
"Heer Hippokves, heeft u een moment om mij te assisteren met de haard?" zei hij op zijn netst.

Sluw. Aloisia was sluw bezig. Even was te zien dat Ryxini van stuk was gebracht. Maar al gauw sprong ze weer in haar rol. Ze zou het nu misschien iets anders moeten aanpakken maar dat lukte haar wel.

Het viel Ryxini op dat de fee al twee keer naar een stoel had gekeken. 'Mijn excuses, neem plaats. Ik krijg niet vaak bezoek en als centaur. U kent het wel.' Ze gebaarde naar de stoel waar Aloisia al twee keer naar had gekeken. 'Kan ik u nog wat te drinken aanbieden.' Niet dat ze dacht echt kon maar het was dan ook voor de show.

'Gruwelijk en leerling onvriendelijk zegt u.' Kort deed ze alsof ze nadacht. 'Kunt u voorbeelden geven want ik heb niet echt het idee dat ik dat doe.' Ze was misschien wat strenger dan anderen maar toch niet gruwelijk.
« Laatst bewerkt op: 4 jaar geleden door Ryxini Tirr »

Ravan verwonderde zich eigenlijk over de ijver van een aantal van zijn medeleerlingen.
Nog voor vrouwe Gnarl goed en wel uitgesproken was werd voor zijn ogen een toneelstukje opgevoerd en probeerde iemand een stoel te pakken te krijgen.

Aangezien al zijn acties onder een vergrootglas lagen en passief gedrag zeker gesignaleerd en (vervelender) gerapporteerd zou worden aan zijn moeder besloot hij dat er geen tijd te verspillen was.

Hij stond op van zijn plaats en liep naar de docente.
"Vrouwe Gnarl, staat U mij toe het vuur op te stoken, zodat U zich kunt verwarmen aan de hitte van de vuurtongen."
Hij liep op de haard af, pakte een houtblok en pook en probeerde deze op te stoken.

Mevrouw Gnarl was al bijna even verwonderd over al het enthousiasme als Ravan. De opdrachten die ze had bedacht werden vrij snel opgepakt en voordat ze het wist was ze voorzien van een stoel, hield juffrouw Carthe een functioneringsgesprek met juffrouw Tirr en begon de ruimte aanzienlijk warmer te worden. Er waren misschien hier en daar wat verbeterpunten te benoemen, maar dit was de eerste les en ze wilde ook niet flauw doen. Dit was precies wat ze had willen bereiken: een goede inschatting van het niveau van de leerlingen.

"Goed," onderbrak de kobold met luide stem alle verrichtingen. "Heel goed, neem allemaal maar plaats. Op een stoel graag, centaurs uitgezonderd natuurlijk." En even wachtend, vervolgde ze: Jullie hebben het goed gedaan. Het lijkt me niet meer dan terecht om 5 punten toe te kennen aan elke afdeling."

Met lichte bewondering keek Deborah hoe Julian zich uitrekte. Hij was zo groot aan het worden en onder zijn uniform zag je zijn spieren zich aanspannen. Hij was ook zo sterk. En dat dan zo'n stoere échte centaur wel trots op haar kon zijn en haar niet het gevoel gaf dat ze niet goed genoeg was of haar ras teleurstelde, dat was toch haast niet te geloven?

Het meisje zakte iets door haar voorste benen en boog haar hoofd als dank toen Julian de stoel voor haar neerzette. "Heer Hippokves, ik dank u zeer vriendelijk. Zonder uw hulp was me dit nooit gelukt." Ze wilde wel nog meer zeggen, maar toen vroeg Iarchon, een luchtelf van hun afdeling, of hij misschien niet ook hem kon helpen. Ja, Julian was gewoon overal goed in. Dus zo gek was dat niet. De jongen kreeg een glimlachje. "Dan zal ik de stoel naar vrouwe Doubek brengen." Want het was immers de opdracht om de lerares aan een zitplek te helpen.

Deborah tilde de stoel met beide handen op en ze liep voorzichtig tussen de leerlingen door naar voren om  het meubelstuk bij de kobold te zetten. "Alstublieft, vrouwe Doubek, uw zetel. Ik hoop dat hij uw rug en benen rust geeft." Deborah maakte opnieuw een buiginkje en ging toen weer terug dieper het lokaal in om te zien of iemand haar hulp kon gebruiken, maar daar leek het niet op. En dus ging ze in de buurt van haar zus zitten om te zien hoe dat toneelstukje ging. Deborah wist namelijk hoe kapot Ryxini zich voelde, zo verdrietig en zo verloren. Ze was veel meer aangeslagen dan Deborah zelf. Dat zijzelf Julian had, had er absoluut mee te maken. Dat was echter niet het enige. Deborah had zich nooit echt geaccepteerd gevoeld door haar vader en hoewel ze wel van hem gehouden had en hem miste, was dat gevoel van gemis anders en minder dan bij Ryxini, die zeer tegen de man had opgekeken en altijd zijn prijzingen en lof had gekend. In zijn laatste brief had gestaan dat haar vader wel degelijk trots op haar was. Ze had gewild dat ze dat eerder had geweten. Ze had gewild dat ze hem nog eenmaal had kunnen omhelzen. Natuurlijk was zij ook verdrietig, maar de liefde en het gevoel dat ze haar plek had gevonden waar ze wel werd gewaardeerd hielden haar goed overeind.

Nog niet lang zat Deborah naar haar zuster te luisteren, toen de stem van de kobold door het lokaal klonk. Iedereen mocht gaan zitten en ze hadden allemaal goed hun best gedaan! En alle afdelingen kregen punten. Dat was een goed begin van een nieuw jaar qua etiquetteles!

Kennelijk was dit functioneringsgesprek tussen Allie en Ryxini zo interessant dat ze zelfs een toeschouwer kregen. Helaas voor haar kon zij niet veel van het gesprek beluisteren. Het beste was nog niet eens aan bod gekomen. Aloisia wilde net uitgebreid gaan uitleggen dat Ryxini toch echt moest ophouden met tijdens elke les leerlingen zweepslagen te geven; leerlingen voor straf met hun hoofd onder water te houden (voor een periode die langer duurde dan een persoon zijn of haar adem in kon houden); letterlijk de duimschroeven aan te draaien; vingers van leerlingen af te bijten en leerlingen met hun tanden over de tafel heen laten schrapen toen mevrouw Gnarl aangaf dat ze genoeg hadden laten zien. Teleurgesteld ging Aloisia zitten op de stoel die ze na veel subtiel hintende blikken alsnog aangeboden had gekregen.

Gelukkig hadden al haar inspanningen samen met de rest nog wel vijf afdelingspunten opgeleverd... voor elke afdeling. Dus eigenlijk stonden ze nog steeds allemaal op 0.
Een dag niet geknuffeld is... een dag niet geknuffeld. Doe er iets aan!

De kobolt gaf aan dat ze weer konden gaan zitten en Iarchon liet de haard voor wat het was en nam weer plaats. Iedere afdeling kreeg dus vijf punten, dat was behoorlijk wat in één keer, maar gezien iedere afdeling dat kreeg, maakte het weinig verschil. Nou ja, het was een teken dat het goed was gegaan dus Iarchon vond het allang goed.

Rustig wachtte  hij tot de vrouw verder zou gaan met de les. Hij kon zich niet voorstellen dat dit het einde al zou zijn. Normaal duurde lessen langer en ze hadden alleen maar iets voorgedaan. Hoe konden ze de les nu verlaten zonder iets geleerd te hebben?