Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Ben jij die avontuurlijke schavuit, die niet vies is van smerige handen?  (864 keer gelezen)

Speeldatum: 2 februari 1302 (Einde winter)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

Er was een goede tijd aangebroken voor Hector. Hij was in de leer bij de smid en dat was een prima bestaan. Het leek wel alsof hij veel harder moest werken dan tijdens zijn studieperiode, maar het was dan ook veel leuker werk. Hij had er aanleg voor, had de dwerg gezegd. Dat was een mooi compliment. Aan de andere kant had diezelfde dwerg hem ook al meer dan eens achterna gezeten met zijn grote tang. Onopgevoed, onbruikbaar en onvolwassen. Dat waren de woorden die hem als belediging toegeworpen werden. Hector vond dat enige nuance wel op zijn plaats was, dat was wat ouwe Zwets altijd zei tenslotte.

Maar vandaag zat de smid hem niet achterna met een grote tang en schold hij hem ook niet de huid vol. Hij had de opdracht gekregen de haarden in de school te controleren en zo nodig te repareren. De gorgo wandelde de smidse uit met een grote tang - een andere dan de smid gebruikte voor zijn jachtpartijen - en een oude doek die vroeger schoon was geweest. En wat zagen zijn ogen daar? Het was een weerwolf. En niet zomaar eentje, dat was De Haarbal. "Hé kale, ja jij daar! Ik kan je hier nog ruiken."

Hector grijnsde breed en trok een sprintje naar de weerwolf. "He, je moet me helpen. Of heb je het te druk met vloeren boenen, mevrouw de schoonmaakster?"
Een dag niet gelachen, is een dag nie- Hé, d'r staat iemand in de schandpaal!

"Slankop!" brulde Elias en enkele broodkruimels vlogen fier in het rond. Wat Hector misschien voor een spons had aangezien, was voorwaar een hard stuk brood. Het werd prompt doormidden gebro... het werd met tussenkomst van een flinke hamer doormidden gebroken en gedeeld. "Ik vind jou ook lief, mevrouw de interieurverzorgster... Nou... wahadjmevônoog?" vroeg hij, verder kauwend. Hij slikte. "Lijkt er meer op dat jij de poetsmadam hier bent. Of was je van plan om de kiezen te trekken van alle eerstejaars? Kheb de schandpaal net nog ingevet, dus tkan best. Geeft alleen zo'n herrie... oh, ja, ik heb ook touw. En ik ken nog wat lui van Heracor die wel iemands handje willen vasthouwen."

Hector woog het stuk brood op zijn hand alsof het een goudklomp was en besloot toen een hap te nemen. Dat was misschien niet het verstandigste besluit dat hij ooit had genomen, maar daar stond de gorgo toch niet om bekend. Bovendien had hij een sterk gebit.

Hij zwaaide even enthousiast met zijn tang. "Ja, mooi ding he? We kunnen wel kijken of we ergens een vampier tegenkomen, die zien er vast een stuk liever uit zonder slagtanden." Hector grijnsde enthousiast en gebaarde dat hij mee moest komen. De gorgo wandelde in de richting van het kasteel, onderwijl vervaarlijk met zijn tang zwaaiend.

"Moet de schoorstenen controleren. D'r is geklaagd en nou moet ik ze allemaal bij langs. Ook die in de leerlingenkamer van Merifel. Oh, en die van de keuken natuurlijk ook!" Dat beloofde altijd veel goeds, want de kok had bijna altijd wat restjes die hij bewaarde voor enthousiaste jongelieden zoals zijzelf.

"Heb je trouwens die nieuwe gezien, die Hilda die bij de schoonmaaksters is gekomen?" Hector grijnsde veelbetekenend. Hilda was een simpel kind met een tronie die er niet echt uitzag, maar ze kon genoeg compenseren.
Een dag niet gelachen, is een dag nie- Hé, d'r staat iemand in de schandpaal!

"Prachtig," zei Elias spottend. "Zelf gemaakt?" Zijn maat leek zijn plek wel gevonden te hebben bij de smid. De arme man had er al 10 grijze haren bijgekregen sinds het begin van het nieuwe jaar.

"Nee, niet gezien. Er zijn ook myrofas in dit kasteel die iets doen voor hun geld." Hij grijnsde. "Misschien moet je gelijk de schoorstenen daar dan ook maar even meenemen. Of haar vragen of ze mee komt om te poetsen. Trouwens..." hij keek even opzij naar de gorgo, "wat was je eigenlijk met die tang van plan? Kolen uit het vuur halen ofzo? Of verwacht je dat er leerlingen in de schoorsteen zitten?"

Al keuvelend naderden ze het kasteel.

Hector grijnsde. Het duo ging de school binnen, terwijl Hector antwoordde: "Geen idee wat d'r mee wil doen, maar het staat wel tof. En mochten we toch een leerling tegenkomen in een schoorsteen, dan kan 'em er in ieder geval aan z'n tenen weer uitsleuren."

De gorgo stak fier de tang omhoog en deed Zwets stem na: "Aanziet en beschouwt, o eenvoudigen van geest. Mortos, in de gedaante van de dappere en uhm, onvolprezen Hector." Hij grijnsde breed naar een voorbijsnellend elfje dat nauwelijks oud genoeg was om hier op school te kunnen zitten. Het jochie keek bijzonder angstig, maar dat had je wel vaker bij blauwerds.

Na een tijdje klopte Hector op een willekeurige deur en trok die open toen hij vaag het idee had dat hij binnen kon komen. "Hoi!" riep de gorgo vrolijk, voor het geval er iemand aanwezig was. "We komen voor de schoorsteen!"
Een dag niet gelachen, is een dag nie- Hé, d'r staat iemand in de schandpaal!

Molpe was bezig met wat theorie op het bord te schrijven. Over een half uurtje zou haar volgende les starten en aangezien ze niet gezien wilde worden terwijl er krijt aan haar vingers zat, moest ze het wel al nu doen. Uiteraard besteedde ze de tijd veel liever aan het borstelen van haar haren of poetsen van haar veren of gladstrijken van haar kleding of vijlen van haar nagels... En zo kon ze nog wel een heel langer rijtje maken.

Er klonk wat gebons op de deur en de deur zwaaide open. "De schoorsteen?" Molpe dacht niet dat ze dat woord kende als een eufemisme van het een of het ander... Een kleine denkrimpel ontsierde voor een kort ogenblik haar gelaat. "Wat is er daarmee?" Ze wierp een blik op de haard. Waarschijnlijk wilden het duo daarmee aan de slag. "En nu jullie er toch zijn.. Er zit een draadje los bij mijn gewaad.. op mijn rug, maar ik kan er niet bij.. wie van jullie twee is behendig genoeg om dat er voorzichtig... met nadruk.. voorzichtig.. vanaf te halen?"
Als ik je heb, dan eet ik je op.

"Hector hier," vrijwilligde Elias prompt zijn beste vriend. Die was goed met een tang en met hete vuren. De weerwolf zelf wenste zijn vingers niet te branden aan een sirene. Dat had hij eenmaal gedaan en dat was hem bij nader inzien minder goed bevallen. Hij had er veel van geleerd, zeker, maar hij hoefde geen nieuwe lessen van sirenes voorlopig.

"Zal ik dan maar even in die schoorsteen kijken, ondertussen?" Hij wierp zijn kameraad een lieflijke glimlach toe en voegde bijzonder kordaat het woord bij de daad. Niet dat hij een idee had wat er mis zou kunnen zijn met de schoorsteen, maar dat kon Hector hem eventueel altijd nog vertellen. In de tussentijd kon hij er in elk geval alvast heel intelligent in kijken. Aan een goed nachtzicht ontbrak het hem niet.

"Oh," zei Hector toen bleek dat dit het kantoor van mevrouw Van't Eiland was. Er waren vervelender kantoren om binnen te stormen. Die van Mocha bijvoorbeeld, of die van Zwets. Daar was je gelijk anderhalf uur verder voor je weer weg was. Het was misschien niet heel gepast om zo in het kantoor van de sirene binnen te vallen, maar ze waren met z'n tweeën en dan mocht het wel, meende Hector zich te herinneren.

"Nou-eh, ik kan wel even kijken," deelde Hector mee en een grijns verscheen op zijn gezicht. Hij kreeg half mee dat Elias de schoorsteen in ging klimmen, dus overhandigde hij subtiel de tang aan wolvemans. Het gezicht van de lerares was omlijst door schitterende blonde haren, die zacht heen en weer wiegden zoa- Hector schraapte even zijn keel. Er zat een draadje los bij Van't Eiland, dat moest gefikst worden. Maar die boezem! Het waren bloemkolen, maar dan elegant; misschien reuzentomaten. Hectors slangen sisten zachtjes en tevreden.

"Leuk-uh om u te ontmoeten, hier," bracht Hector uit met nog steeds een brede grijns op zijn gezicht. "Uhm-uh, hoe maakt u het? De schoorsteen.." Schoorstenen, misschien was dat een betere vergelijki- Nee, het draadje. "Op uw rug, zei-u?" vroeg Hector even voor de zekerheid.
Een dag niet gelachen, is een dag nie- Hé, d'r staat iemand in de schandpaal!

Molpe glimlachte. "Ach, dat is lief van je Hector." zei Molpe, toen zijn vriend hem spontaan aanbood. "En ja, is goed. Doe maar met die schoorsteen wat je nodig acht. Zolang ik maar niet onder het roet zit straks. Een bad kost zoveel tijd, zeker als je dan niemand hebt om je haren te borstelen." Ze moest een klein grijnsje onderdrukken. Het viel haar immers ook wel op dat Hector haast liep te kwijlen. Het was haast aandoenlijk.

"Ja, hetzelfde, je bent geen leerling meer, toch? Werkte jij niet bij de smid? Klopt het dan dat je hele grote... spierballen hebt?" Molpe knipoogde naar de gorgo. "En ja, op mijn rug, ten midden van mijn heupen ergens. Misschien net iets eronder." De sirene draaide zich om en stak haar achterste iets naar Hector toe, zodat hij het draadje goed zou kunnen zien. "Voorzichtig hè, niet de jurk kapot maken." Stel je voor... een halfnaakte sirene...
Als ik je heb, dan eet ik je op.

Hector kon zich prima een halfnaakte sirene voorstellen. Dat lukte uitstekend zelfs. De gorgo grijnsde nog maar eens. Grote ballen. Ja, Hector had grote spierballen. Hij toonde ze enthousiast aan de sirene en werkte zich vervolgens richting haar achterzijde. De golving bevond zich daar wat zuidelijker. Heel voorzichtig raakte Hector de rug van de sirene aan, net onder haar schouderbladen.

Uiterst voorzichtig werkte hij naar beneden, op zoek naar het draadje. En inderdaad, het bevond zich op de door haar voorspelde hoogte. Ze was zo zacht! Haar schoonheid was zo oogverblindend dat Hector maar met moeite het draadje te pakken kreeg. Een zucht ontsnapte Hector, terwijl hij moeizaam het draadje van haar lichaam haalde.

"Donders lekker," prevelde hij zonder te beseffen dat hij het zachtjes hardop zei.
Een dag niet gelachen, is een dag nie- Hé, d'r staat iemand in de schandpaal!

Spoiler (klik om te bekijken/sluiten)

"Hmm, prachtig. Zelden zulke mooie gezien..", complimenteerde ze de gorgo toen hij vol trots poses aannam om zijn opbollende biceps te showen.

Molpe grinnikte. Ze voelde zijn handen heel lichtjes over haar rug glijden, helemaal tot de bovenrand van haar derrière. "Lukt het?", vroeg ze. "Op mijn bureau ligt een schaar. Wacht..." Ze bukte voorover, Hector nog steeds achter haar en leunde over het bureau heen om het ding te pakken. Ze wikkelde haar vingers rondom de schaar en toen ze weer recht stond, draaide ze zich half om om Hector de schaar te geven. Met haar andere hand reikte ze voorzichtig naar zijn gezicht, ze paste op voor de slangen, om langs zijn wang te strelen. "Hmm, het valt menu pas op hoe knap je bent, zo een symmetrisch gezicht. Dat zou ik graag eens schilderen." Ze bracht haar gezicht dichter bij het zijne. " Heb je wel eens eerder model gestaan?" Ze glimlachte. "Je wordt natuurlijk betaald." Ze liet haar ogen over zijn lijf naar beneden glijden. "In paluti  of in natura?" Ze keek weer op en ze had een duivels verleidelijk glimlachje rondom haar lippen.
Als ik je heb, dan eet ik je op.

Dingen liepen uit de hand, oordeelde Elias. En daarmee doelde hij niet op de toestand van de schoorsteen. Met een laatste blik op het geheel, liet hij zich naar beneden glijden, zich zo nu en dan afremmend met zijn voeten. Hij klom uit de schoorsteen, met de tang in zijn riem gestoken.
"Zo," zei Elias, luid en duidelijk. Ook hij vertoonde een glimlachje, maar dan van een grimmige variant. Hij haalde de tang uit zijn riem en liet die met een harde klap neerkomen op Hectors goddelijke kontje. "Kom je, Adonis? De schoorsteen is in orde en als hij al vuil was dan nu niet meer.
Elias daarentegen had inmiddels veel van iemand die niet meer zo genoemd mag worden.

O, dat achterwerk. Het was volmaakt! Hector nam de schaar over, terwijl hij keek naar het zachte deinen van de zee des lusts. Een engelenvinger beroerde zijn gezicht, zo licht en schoon dat Hector een stroom van poëtische vergelijkingen in zich op voelde borrelen. Voorzichtig knipte hij het draadje door en luisterde naar wat de engel te zeggen had.

"Nee, nee, nog nooit, nee," brabbelde Hector opgetogen, "ja, zeker, tuurlijk. Model staan, schilderen." Hij glunderde bij de laatste woorden van de sirene. De hele wereld was zoveel mooier met haar erin. Haar lichaam was als ee- Au. Hector knipperde even met zijn ogen, terwijl hij aan zijn goddelijke kontje zat. Dat zou een blauwe plek worden.

"Uhm," zei hij aarzelend en keek van Elias naar de vrouw. Hij had het idee alsof hij net wakker geworden was uit een mooie droom. Maar ze was er nog. "Ja, 's goed," zei hij en lachte even naar de sirene. "Fijne dag hoor!" En zo werd hij door zwarte piet weggesleept.
Een dag niet gelachen, is een dag nie- Hé, d'r staat iemand in de schandpaal!

Molpe glimlachte. "Nou bedankt, heren, jullie inzet en werk wordt zeer gewaardeerd." Ze raakte nog even kort Hector zijn onderarm aan en wuifde de twee heren daarna uit. "Kom je anders na de lessen even langs. Dan kunnen we de details bespreken." De roetman werd enkel vaarwel gezegd, want hij was een vervelende spelbreker. Niet dat daar wat van werd gezegd, want de gorgo leek niet de meest moeilijke te zijn als het ging om een avontuurtje beleven. Hij was aandoenlijk geweest,zo puur in zijn bewondering. En Molpe genoot daarvan. Een vrouw had nu eenmaal iemand, meerdere iemanden, nodig om haar op handen te dragen.
Als ik je heb, dan eet ik je op.

Elias trok Hector snel de gang op, voordat hij zelf zijn zelfbeheersing verloor en zijn hamer naar de havik gooide. Rhiakath en Mocha zeiden immers altijd dat hij niet zo snel kwaad moest worden.
"Uitgekwijld, liefje?" vroeg Elias belangstellend. "Als je wilt kan ik wel een emmertje water voor je halen? Dan kun je die over je goddelijke hoofd gieten." Hij gooide Hectors tang in Hectors algemene richting, er vanuit gaand dat de jongen hem ofwel zou vangen ofwel druk genoeg met oprapen om een eventuele uitval te voorkomen.
"En nu?" informeerde de weerwolf. Hector had het schema van hun onderhoudsklusbeurt. "Staat de leerlingenkamer van Socophon ook op je lijstje? Of zullen we de eerst ovens bij Johlar nakijken?"

"Ja, ja," bromde Hector. Die haarbal kon gewoon geen schoonheid op waarde schatten, dat was het. Er kwam een tang op hem afvliegen, maar kwam vlak naast hem terecht. De smidsjongen bukte zich om het ding op te rapen en dacht even na. "Socophon klinkt goed. Volgens mij staat-ie wel op het lijstje."

Het tweetal begon in de richting van de blauwe toren te wandelen. Hector moest nog even bekomen van de indrukken van net. Sirenes, het waren maar bijzondere wezens. De gorgo schudde eens zijn hoofd. Misschien was het beter om uit de buurt te blijven sirenes, maar ze waren zo mooi! Nee, het leven van een man was een zware tocht.

Gelukkig kon Hector rustig bijkomen in de rustieke omgeving van het blauwe hoofdkwartier.

Vervolg: Blauwerds, zo zwart als roet
Een dag niet gelachen, is een dag nie- Hé, d'r staat iemand in de schandpaal!
« Laatst bewerkt op: 4 jaar geleden door Aegnor Ancalimë »