Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Een èchte ridder voor een èchte prinses  (810 keer gelezen)

Speeldatum: 13 oktober 1301 (Midden herfst)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 4 jaar geleden »
Het volgende ogenblik stond hij in een ruimte, hij vermoedde dat het Molpes vertrekken waren, te oordelen aan de spullen die er stonden. Behalve de spullen was er nog een vrij sterke aanwijzing dat hij op de plaats was die Molpe bedoeld had. Een klein meisje met vleugels dat precies op haar moeder leek, behalve haar haar. Het was donker, donkerder nog dan het zijne. En haar ogen waren net zo blauw als die van hem en Molpe. Ze was een stuk groter dan hij zich herinnerde, ze keek ook anders. Een beetje brutaler, alsof ze heel goed wist wie ze was, en dat ze zich absoluut van haar schoonheid bewust was. Zijn kleine fladdertje.

Hij liet zich op één knie vallen, maakte een zwierig gebaar met zijn hoed, en zei: "Tot uw dienst, princes." Zou ze hem nog kennen? Hij wist eigenlijk ook niet zo goed wat hij anders zou moeten zeggen. Hoi, ik ben je vader, je dacht dat ik door je moeder doodgemaakt was, maar dat was niet zo. Nee hè? Nee!

Hij weerstond de neiging om haar te omhelzen en met haar door de kamer te dansen, het arme kind zou niet weten wat haar overkwam. Maar zijn ogen glommen, en hij glimlachte breed. Deze dag was er een goede.

Het leven is een zichzelf herhalend agglomeraat van bijzondere en uitermate interessante kneuzingen en breuken.
« Laatst bewerkt op: 4 jaar geleden door Yidan Rasyr »

Natuurlijk was Teles niet op de crèche gebleven. Alweer niet. Nee ze was stiekem naar huis gegaan om haar moeder op te wachten.  Dat zou ze vast leuk vinden. Maar oh wat duurde het lang!
Ze had al vele documenten versierd,  ridders de dood in gestuurd en ze had haar glimlach getraind. 

Uiteindelijk was ze op het bureau in slaap gevallen. 
Totdat ze wat hoorde. Slaperig bekeek ze de man die haar prinses noemde.  Wie was? Ze krabde aan haar hoofd en voelde paniek opkomen.  Haar kapsel zat niet.  Zo snel als mogelijk bracht ze haar haar in model en stond op. Hoog op het bureau keek ze op de man neer.
'Hoe weet ik dat je een goede ridder zult zijn. Kun je een draak verslaan?' Dat was wel het minste wat een ridder moest kunnen. 
Kort keek ze naar haar moeder en schonk haar een glimlach. Ze vond het leuk dat mama een extra tegenspeler had gevonden. 

Een ridder en een prinses, het was te verwachten geweest dat het eerste spelletje wat die twee zouden hebben daarmee zou beginnen. Molpe was dan ook de kwaadste niet en besloot dat spel niet meteen te doorbreken door de waarheid aan haar dochter kenbaar te maken. Nee, misschien moest Teles de man eerst opnieuw leren kennen. En als ze hem aardig vond, dan zouden ze het haar vertellen.

"We kunnen hem wel testen, liefje, wat denk je daarvan?" En met behulp van Illusionisme verscheen daar een prachtige roze draak met schubben die goud glinsterden in het maanlicht. En hij had natuurlijk geen al te enge kop of te gevaarlijke klauwen, want Teles mocht er niet bang van worden. En toen spuwde de draak geen vuur, maar mooie glinsterende sneeuwvlokjes uit naar de man. Molpe had het nu eenmaal nog te koud om zich goed de hitte van vuur in te kunnen beelden, maar sneeuw? Ja, dat lag nog goed op haar netvlies.

En nu was het aan Yidan om met een mooie show deze draak te verslaan. Molpe was benieuwd of hij ook magie zou gebruiken of dat hij snel een speelgoed zwaardje zou fabriceren, maar haar blik was gericht op haar kleine meid en de nieuwsgierigheid naar wat Teles er allemaal van zou vinden, want dat was misschien wel het allerbelangrijkste.
Als ik je heb, dan eet ik je op.

"Draken? Hoe zou ik mezelf met trots een ridder kunnen noemen als ik niet eens een draak zou kunnen verslaan? Met waardigheid voor u verschijnen als ik in mijn leven niet al talloze geschubde duivels had geveld?" Poëzie was nooit zijn sterkste kant geweest, hij citeerde deels uit een toneelstuk wat hij voor zijn afstuderen op Ypsilon had opgevoerd. Dat verhaal was minder goed afgelopen, de hoogmoed was de ridder aan de spreekwoordelijke val voorafgegaan, en in dat toneelstuk was de val tevens heel letterlijk geweest; van een hoge rots af toen hij naar een adelaarsnest op zoek was. Hij had opgeschept dat het een eitje - een van de vele taalgrappen in het toneelstuk - zou zijn om een gouden adelaarsei te bemachtigen uit het nest van de gouden adelaar. Aldus was hij roekeloos begonnen aan zijn tocht naar eeuwige roem en glorie, en hij had het met zijn leven moeten bekopen.

Toen Molpe de draak tevoorschijn toverde sprong Yidan met gespeelde schrik op, maar herstelde zich snel en ging tussen de draak en zijn kleine fladder in staan, zijn armen gespreid. "Een roze ijsdraak... De legendes zeggen dat ze naar aardbeien en room smaken." En hij liet een regen van zilveren sterren uit zijn handen stromen die om de draak heen wervelden. De draak hapte om zich heen naar de sterren, en lette er dus niet op dat Yidan ondertussen zijn hoed afnam en er een zwaard uit trok. Molpe wist dat het enige staal waar Yidan vaardig mee was een keukenmes was, en dat hij van zwaardvechten geen kaas gegeten had, maar Teles wist dat nog niet. Maar dat het geen gewoon zwaard was bleek na zijn eerste slag. Het staal van zijn zwaard kronkelde als een slang en snoerde zich om de roze reuzenhagedis; snoerde hem de mond, bonden zijn vleugels plat tegen zijn rug en bond de sterke achterpoten aan elkaar. Het geheel wankelde even en viel toen met een plof aan Teles' voeten neer. Om de show af te maken zette hij zijn ene voet op de nek van de draak, en boog zijn hoofd voor zijn prinses.

Yidan had, om het Molpe niet al te moeilijk te maken, de illusie van haar overgenomen op het moment dat de zijne het gedrag van de draak gingen beïnvloeden. Molpe had duidelijk haar best gedaan op de details. Hij dacht graag dat de tijd dat ze in één huis hadden gewoond een positieve invloed had gehad op haar creativiteit, maar hij wist dat hij daarmee teveel eer op zou strijken. Hij had niet de illusie dat hij Molpe in een eerlijk gevecht zou kunnen verslaan. Ze kende hem daar te goed voor. Een duel tussen twee illusionisten werd niet beslist door vaardigheid, maar door creativiteit; de magiër die als eerste 'gevonden' was verloor. Molpe zou heel snel doorhebben waar hij zich verstopt had.

De draak veranderde met een doffe 'plop' in een berg aardbeien die langzaam de grond in smolt terwijl Yidan zijn hoed weer opzette en met een feestelijk geluid zijn touwzwaard liet verdwijnen. En toen had hij genoeg gespeeld. Hij tilde zijn kleine meisje op en drukte haar tegen zich aan. "Ik heb je zo gemist, Teles." Zei hij, terwijl er tranen in zijn ogen opwelden.
Het leven is een zichzelf herhalend agglomeraat van bijzondere en uitermate interessante kneuzingen en breuken.
« Laatst bewerkt op: 4 jaar geleden door Yidan Rasyr »

Ja de ridder kon wel zeggen dat hij talloze draken had verslagen.  Maar wie zou dat geloven?  Iedereen kon zeggen dat hij draken kon verslaan. Maar als je een ridder wilde zijn van Teles moest je een draak verslaan in het bijzijn van de prinses.

Hoewel Teles zou ontkennen,  schrok ook zij van de draak die plotseling verscheen. Maar de ridder kwam al gauw voor haar staan.  Domme ridder zo kon ze toch niks zien! Zuchtend liep ze verder naar rechts voor een beter beeld. En wauw, de draak was groot! Misschien had ze toch achter de rug van de ridder moeten blijven. Maar daar was ze nu te laat mee. En zeg, ze was geen bange prinses.

Teles stond al klaar om te juichen. De ridder had zijn zwaard gepakt en.. Verbaasd keek Teles naar het zwaard. Het zwaard wikkelde zich om de draak heen, dat hoorde niet. Maar het werkte wel dus kraaide Teles vrolijk van plezier. 
Ze klapte in haar handen. 'Je hebt bewezen een ridder te zijn.'  En daar mocht de ridder heel trots op zijn.

Net toen ze wilde vragen naar het zwaard, deed de ridder wat raars. Iets waarvoor je een ridder mocht ophangen. Hij raakte haar aan, erger nog greep haar vast in een omhelzing!  Dit was niet de bedoeling.  Ze voelde nu al dat er veren waren verschoven. En de man was haar te dichtbij.
Na enkele seconden van verbazing deed ze een poging om los te komen. 'Mama!?' Ja zelfs haar moeder werd erbij geroepen. Dit kon toch zomaar niet!

Molpe voelde hoe de illusie van de draak van haar werd overgenomen. Ze gaf hem uit handen. Het was waarschijnlijk mooier als Yidan het geheel beheerste. Zo zou het samenspel veel mooier zijn en het ging er natuurlijk om dat Teles een prachtig schouwspel voorgeschoteld kreeg. Met een glimlach hield de sirene haar meest kostbare schat in de gaten en ze voelde haar hart zwellen van trots bij de prinsesachtige uitstraling die het meisje had.

En toen ging het mis. Yidan hield zijn emoties niet onder controle en omhelsde het meisje te snel, zei dat hij haar miste en de kleine Teles? Die snapte er natuurlijk niets van. De situatie was zelfs zo verwarrend voor het kind dat ze om haar moeder moest roepen en dat deed de eigenwijze dondersteen nog maar zelden. Snel deed Molpe de paar passen die nodig waren om bij haar dochter te komen staan en ook zij hurkte en ze maakte de armen van Yidan los en trok vervolgens haar dochter een stukje naar achteren.
Nu knielde Molpe voor haar dochter neer en zachtjes aaide ze het meisje met haar vingertoppen over de wang. "Niet bang zijn, liefje. Deze man is niet zomaar een ridder. Het is de belangrijkste ridder van mama. Hij is mijn..." Ze keek even opzij. "Mijn lijfwacht. Hij heeft mama zijn leven beloofd en gezworen haar te beschermen en bij haar te blijven tot zijn dood." Ze streek het meisje door de haren en glimlachte even. "En hij is jouw papa. Dus ook jou zal hij beschermen met zijn leven en hij kent je al sinds dat je een klein kuikentje was. Dit is heel zeldzaam dat dat gebeurt, maar dat betekent alleen maar dat dit een ridder is die je kan vertrouwen." Molpe hoopte dat Teles het op deze manier zou begrijpen. Dit was iets totaal anders dan wat ze haar hele bewuste leven had meegekregen, maar hopelijk paste het op deze manier nog een beetje in het plaatje.
Als ik je heb, dan eet ik je op.

Yidan werd zich bewust van de kleine uitbraak van paniek. Toen Teles bij haar moeder verhaal probeerde te halen en los probeerde te komen besefte hij dat het geen handige zet van hem was geweest om haar zomaar vast te pakken en op te tillen. Hij verzette zich niet tegen Molpes bevrijdingspoging en liet Teles los. Hij deed een stap achteruit, en mompelde iets korts en onverstaanbaars.

Toen Molpe de situatie uit begon te leggen, was hij benieuwd naar wat ze zou zeggen. Toen ze hem na enig aarzelen zijn lijfwacht noemde sloeg Yidan zijn ogen neer. De stroom van gevoelens die zijn hart verkilden duurden echter maar kort, totdat ze onderbroken en weggevaagd werden door een andere stroom, krachtig en warm.

Misschien begrijp je nog niet hoe uniek deze situatie is, maar op een dag zul je het weten. En misschien zul je het ermee eens zijn, en misschien niet, maar in ieder geval zul je weten dat sirenen met een nog levende man of vader ook gelukkig kunnen zijn, jawel hè? Ja!

Hij kon alleen maar knikken en dom glimlachen.

Hier op Bumetrel hoeven we in ieder geval van niemand iets te vrezen, hier komen geen legers nachtelfen of boze schoonmoeders met de bedoeling me alsnog te vermoorden, hier maakt het niet uit of Molpe haar recht op de troon heeft opgegeven of een schande is voor het halsstarrige deel van haar volk.

"Weet je nog dat we vroeger met de muur speelden? Je werd toen je nog maar een klein fladdertje was altijd razend enthousiast als er dieren of wolken op de muur gespreukt werden. Ik hoefde maar te wijzen naar het plafond met vogels of je begon al te lachen, jawel hè? Ja!" Yidan zuchtte. "En hoewel ik jarenlang gedacht had dat ik je nooit meer zou zien, dat ik júllie nooit meer zou zien- Maar nu ben ik er, en ik hoop dat ik de beste ridder kan zijn die er bestaat."
Het leven is een zichzelf herhalend agglomeraat van bijzondere en uitermate interessante kneuzingen en breuken.

Haar mama, Teles zou het niet hardop zeggen maar ze had haar soms toch nog nodig. Zeker bij grote sterke mannen die haar kwaad wilde doen! Of zo had Teles het even gezien.

Oh, hij was niet zomaar een man. Hij was de lijfwacht van mama hij was haar vader. Oohw. En hij zou haar beschermen.
Er klopte iets niet aan het verhaal. Sirenes hadden dode papa's geen levende. Maar mama vertelde dat het zeldzaam was. Dus.. Kon het waar zijn? Een levende papa?

Kritisch werd de 'papa' bekeken. Hij had ook zwart haar. Droeg een hoed, al had dat niks met veergelijkenissen te maken. Oh en hij was een nimf. Mama had altijd gezegd dat haar vader een nimf was dus dat klopte ook.

Teles luisterde naar haar vader, maar kon zich niks herinneren van een muur, of vogels of wolken. Of iets van de nimf. Maar die woorden, die kende ze!

Teles ogen werden groot, van schrik, van angst en van verbazing. Hij zei een zin die Teles absoluut nooit meer mocht zeggen. Haar mama had het verboden! En de nimf zei het zonder angst.

'Je mag dat niet zeggen. Jawel hé? ja! Ja toch mama.' Onee haar vader had haar aangestoken! Ze keek even naar haar moeder maar wisselde gauw van plek. In plaats van haar moeder stond ze nu naast haar vader. Of eigenlijk iets schuin achter. Haar vader zou vast geen straf geven. Hij zei het immers ook! En mama had gezegd dat hij haar zou beschermen dus ook tegen haar eigen mama.



Molpe glimlachte even en zuchtte toen. Het was allemaal heel ontroerend ja, zo'n reünie.  Maar ze had helemaal geen zin om weer strak in een 'wij zijn een gezinnetje'-regime te zitten. Ze kon het lonken niet laten en ze wilde niet kuis en trouw zijn. Yidan mocht bij haar wonen, bij haar in bed slapen, dagelijks van haar aandacht genieten. Maar wat ze ernaast deed, dat waren haar zaken en daar had hij zich niet mee te bemoeien. Oh, en... hij moest het zelf natuurlijk niet proberen om naar een andere vrouw te kijken.

En toen begon Teles, de kleine schavuit, over het zinnetje wat zij niet mocht zeggen en wat papa zojuist had gebruikt. Uiteraard werd dat nu schandalig uitgebuit. Molpe kreeg een lach op haar gezicht. "Kleine feeks, ja, ga maar veilig achter papa staan." De vrouw grinnikte. "Dat mocht je inderdaad niet zeggen, omdat het me teveel aan Yidan deed denken." Ze keek opzij en de blik in haar ogen was voor een kort moment schuldbewust. "Maar nu... ach.." Nu maakte het niet meer uit. "Zullen we dat verbod maar eens opheffen? Anders moet ik je vader ook zijn stopwoordjes ontnemen." Want er golden natuurlijk dezelfde regels voor de nimf als voor de sirene. Als er al een verschil was, dan was dat in de voordeel van het mooiste ras: de sirenes dus.

"Maar vertel eens, Teles, wat vind je ervan?"
Als ik je heb, dan eet ik je op.

'Yidan?' Oh ja de man waar ze achter stond, haar vader. Zo heten hij dus.
Teles knikte. 'Ja doe dat maar.' Dan kon haar vader het gebruiken en belangrijker nog dan mocht zij het gebruiken.
Ze stapte achter haar vader vandaan en ging naast hem staan. Beide ouders werden even aangekeken. Twee ouders, wat een luxe had ze toch.

Ja wat vond ze ervan. Raar, ja. Leuk nou ja ook wel maar vooral. 'Lief.' Ze glimlachte lief zoals ze zo goed kon. 'Je hebt papa in leven gehouden dat is lief, maar waarom?' Dat wilde ze dan wel weer weten. Want ze had geleerd dat Sirene's de mannen vermoorden. Dus mama mocht wel even gaan uitleggen waarom deze nog leefde.

Waarom? Ja, dat was natuurlijk de ham-vraag. "Dat is een goede vraag, liefje. En je moet weten dat dat voor ons sirenen hoogst merkwaardig en ongewoon is, maar jouw papa en ik hebben een deal gemaakt. Ik mag hem doden wanneer hij stervende is en dan zijn hart hebben en tot die tijd mag hij leven met jou en mij." Molpe keek voor een moment opzij naar Yidan en kortdurig was de blik in haar ogen wat zachter.

"En waarom? Hij maakte me aan het lachen." Ze haalde haar schouders op. "Zo begon het. Ik kwam bij hem langs, als studente, om wat te vragen, gebruikte geen technieken om hem te verleiden, maar van het één kwam het ander. Toen kon ik hem niet doden omdat ik op de universiteit was en hij een professor daar. We hielden omgang, hij maakte me vrolijk en aan het lachen. En toen besloot ik dat hij mijn ridder mocht zijn en dat ik hem, tot zijn eigen tijd daar was, niet wílde doden. We gingen samenwonen en hij verzorgde jouw mama als een prinses en toen kwam jij. We waren heel gelukkig en gezellig met zijn drieën, maar toen had tante Ligeia hulp nodig en vertrok ik."  En dat was maar goed ook. Zo had ze mooi de bezetting op Ypsilon ontweken. En het lot of de goden hadden hen weer bij elkaar gebracht. "Snap je het zo een beetje? Heb je nog meer vragen?"
Als ik je heb, dan eet ik je op.

Yidan grinnikte toen Teles meteen aanspraak maakte op zijn capaciteiten als ridder. Toen ze achter hem vandaan kwam legde hij een hand op haar schouder en kneep er zachtjes in. Ergens in hem was wel het besef dat kinderen van alles overnamen, maar dat ze blijkbaar dát ene van hem onthouden had vond hij om een of andere reden erg grappig. Toegegeven, het was een van de dingen die zijn leerlingen altijd van hem onthielden. Dat en de gele hoed die hij had gebruikt in een van eerste lessen. De gele hoed die hij bij zich had gehouden sinds Aeson...

"Je moeder is ook lief, meer dan ze zelf soms wil toegeven. Jawel hè? Ja... Hmm ja." En ditmaal was het zijn beurt om zich achter iemand te verschuilen. Hoewel het meer een komisch effect gaf aangezien hij een stuk langer was en bijna op zijn hurken moest gaan zitten om over Teles' schouder heen te kunnen gluren. Hij grinnikte opnieuw en fluisterde Teles in haar oor dat ze hem zo nu en dan ook maar moest beschermen als hij iets stoms zei. En dat kwam nog wel eens voor.

"Wat denk je, Molpe, als we het schoolhoofd eens lief aankijken, zou ik dan hier kunnen logeren?" En hij keek haar veelbetekenend aan. Misschien dat ze hun kleine gezinnetje konden voortzetten hier op Bumetrel. Waar het veilig was. Hij had zoveel dingen nog aan Molpe te vertellen, en Teles had ook nog genoeg verhalen voor de rest van de winter.
Het leven is een zichzelf herhalend agglomeraat van bijzondere en uitermate interessante kneuzingen en breuken.

Dus dat kon je ook zo regelen? Dit was nieuw. Als iemand je dus aan het lachen maakte en je gebruikte niet je magische uiterlijk dan kon je hem ook gewoon laten leven en als hij dood ging zijn hart opeten. Zou dat ook met meerdere mannen kunnen?

Teles knikte. 'Ik snap het.' Ze snapte het een beetje maar dat was goed genoeg.
Diep dacht het kuiken na. Durfde ze de vraag te stellen? Natuurlijk ze was een Sirene! 'Mag ik mee eten van papa's hart.' Ze glimlachte naar de vader. Natuurlijk wilde ze hem daarmee een eer bewijzen.

Teles moest grinniken toen de grote nimf achter haar kwam zitten. Ze sloeg haar vleugels wat uit zodat hij zich beter zou kunnen verstoppen.
'Ik zal je beschermen.' Fluisterde ze terug tegen de nimf.
Teles had besloten, haar vader mocht hier wel blijven.

Molpe trok haar wenkbrauwen op en knikte toen. "Natuurlijk mag dat, liefje. Dat lijkt me zeer fijn om dat samen met je te doen." Dat het een gruwelijk idee was voor de gewone myrofas kwam niet eens in haar op. "Dat lijkt me een mooi ritueel om samen te doen. Maken we er een mooi uitgebreid moment van."

De sirene grinnikte even om de opmerking van Yidan. Hoe durfde hij haar lief te noemen? Hij leek wel niet goed wijs. Dat kon ze natuurlijk niet over haar kant laten gaan.[1]Ze liet een bol water boven zijn hoofd verschijnen, die al vrij snel kennis maakte met de wet van de zwaartekracht én op Yidans zijn hoofd zou eindigen, mits de nimf daar niet snel iets aan zou doen.

Zijn laatste opmerking deed haar echter fronsen. "Dat zou kunnen." Ze klonk wat terughoudend. "Misschien wat snel. Teles weet pas net dat ze een vader heeft..." En ik kan je niet beloven dat ik me aan enige vorm van lichamelijke huwelijkse trouw hou. Ze was het in ieder geval niet van plan. Wellicht dat het op natuurlijke wijze zou gebeuren, maar als zich een verzetje voordeed, zou ze dat echt niet afslaan.
 1. (9, 3, 4, 8) Winst bij hoger dan 4
Als ik je heb, dan eet ik je op.

Yidan kreeg een beetje kippenvel bij het horen van zijn dochter. Het was niet helemaal wat hij zich voorstelde bij een gezellig moeder-dochter moment. Natuurlijk zou hij dood zijn als het zich voltrok, maar toch... Hij zag de glimlach van zijn dochter voor zich, maar in zijn hoofd was die gevuld met vlijmscherpe, bebloede tanden. Zíjn bloed. Het was die blije glimlach met die woorden die hem waarschijnlijk nog nachtmerries zouden bezorgen. 'Oh wat leuk! Je zei al wel dat papa een hart van goud had, maar dat het ook nog hemels zou smaken had ik nooit verwacht!'

Veel tijd om bevroren stil te zitten had hij niet, boven hem ontstond een langzaam groter wordende bol van nog meer kippenvel. Maar goed, dat had hij verdiend. Gracieus zette hij zijn hoed af, en vrijwel meteen kreeg hij een flinke klots water over zijn haar, kleren en nek heen uitgestort. Hij veegde een natte pluk haar uit zijn gezicht en mompelde gespeeld sikkeneurig iets over wederzijdse bescherming tegen zijn dochter. Waarna hij naar Molpe een gebaar met zijn hand maakte wat zoveel betekende als 'Tja, mijn verdiende loon'. Hij droogde zichzelf en de vloer magisch af, en zette zijn hoed weer op. Was het warm weer geweest dan had hij de boel laten drogen op het bloementerras, maar nu was het te koud om nat rond te lopen. Lesgeven met niesbuien was moeilijk. Hij kwam nu al wat verstrooid over - en terecht, maar met niesbuien zou het helemaal een ramp worden.

"Wat vind jij Teles? Hmm... Wel of niet logeren?" Ik snap wat je bedoelt, en dat hebben we eerder ook al besproken. Jawel hè? Ja. Ik moet er niet aan denken om jou in een kooi te stoppen, ha! Ik kan alleen laten zien wat je voor mij betekent. En terwijl hij dat telepathisch tegen Molpe zei veranderde hij de vloer in een veld van witte bloemen die een eind beneden hen onder hen doorschoof. Hij had dat moment nooit vergeten.

"Voordat je antwoord op die vraag geeft, Teles, bedenk dat ik regelmatig de muur een andere kleur of omgeving laat worden, hmm... Kleuren, landschappen, alles eigenlijk wel als ik er zo over nadenk. Dus als je dat leuk vind..."

Hij verviel een beetje in zijn normale manier van praten. Dat deed hij meestal als hij zich op zijn gemak voelde.
Het leven is een zichzelf herhalend agglomeraat van bijzondere en uitermate interessante kneuzingen en breuken.

De jongen sirene knikte enthousiast. Ze zouden het hart samen eten. Ze had er nu al zin in. Maar ze mochten hem pas eten als haar vader dood was. Nou zolang hij niet vervelend zou zijn kon ze wachten.

Teles volgde de water massa en liep snel van haar vader weg om droog te blijven. En ze was net op tijd!
Teles begon met een grijs maar kon haar giechel niet inhouden. Het zag er gewoon zo leuk uit dat ze de man uitlachte. Ze had dan wel net beloofd hem te beschermen maar tegen mama ingaan.. Nee dat kon niet. En hoe kon ze hem beschermen, ze was nog niet al te best in magie.

Teles was nog steeds half in haar lachen terwijl haar vader een vraag stelde en de vloer in een bloemenveld veranderde. Het lachen stopte en de aandacht werd gericht op de vloer. 'Ik wil dat ook kunnen!' Ze keek haar vader aan. 'Dan mag je blijven.' En als hij niet teveel haar moeder in nam. Maar dat zou hij dan wel merken.

Fijn dat je er nog steeds zo over denkt. Molpe keerde zich met haar rug naar Yidan toe, terwijl hij een praatje aanknoopte met haar dochter. Ze zag de vloer onder haar voeten veranderen en herinneringen van jaren geleden, veilig weggeborgen in een poging te vergeten, kwamen terug naar boven borrelen. Het was alsof ze een bal te lang onder water naar beneden had gedrukt. En alsof die bal nu als een kanonskogel de lucht in vloog en zich onder geen beding weer terug liet stoppen onder het wateroppervlak. Een sirene met emoties, emoties van verdriet en gemis, en niet door verval van schoonheid, maar toegebracht door een man. Het was ongehoord en een schande. Het was de uitzondering op een eeuwenoude vuistregel. Het was...het ging tegen alles in wat haar definieerde. Het was te veel. Molpe wilde vluchten. Opnieuw lag ze in de knoop met hetzelfde gevecht van vijf jaar geleden. Of ze toen had gewonnen of verloren lag maar net aan welke mening de beoordelaar had aangemeten.

Het opgewekte gepiep van haar kuikentje trok haar uit deze oneindige overpeinzing. Teles vond het goed. Teles kon zich aanpassen. Teles leek te genieten. En eerlijk was eerlijk. Het was nu wel makkelijker om een oppas te regelen. Molpe zuchtte inwendig, maar toonde voor de eeuwige schone schijn een glimlach op haar gezicht. Ze liep naar haar meisje en hurkte door haar knieën om het kind te omhelzen en een zachte kus op het voorhoofd te drukken. "Als je maar niet vergeet dat jij de allerbelangrijkste voor ons bent, ook al geven papa en mama elkaar ook wel eens aandacht. Soms wille we misschien even samen zijn. Maar dat is dan niet omdat we jou niet meer lief, mooi of geweldig vinden. Geloof je dat? En jij mag ook dingen samen met alleen papa doen en ook alleen met mij. Goed?"

Molpe keek over haar schouder naar Yidan. Ze zei niets, maar de blik in haar ogen zei alles over wat er door de vrouw heenging.
Als ik je heb, dan eet ik je op.