Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Heb jullie me gemist?  (1297 keer gelezen)

Speeldatum: 9 september 1301 (Begin herfst)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 5 jaar geleden »
Het boek stond op de onderste plank. Het was beter dan de bovenste plank, alles was bijna beter dan een boek op de bovenste plank, maar de onderste plank werd gemakkelijk tweede. Ze zuchtte eens demonstratief, haast alsof ze hoopte dat het boek daardoor onder de indruk zou raken en een naar hoogte zou springen waar ze hem wel gemakkelijk zou kunnen pakken, maar dat gebeurde niet. Het boek bleef waar het was.

Niks meer aan te doen, ze ging door haar knieën, waarbij haar linkerbeen de rest van haar lichaam negeerde en gewoon deed wat het zelf het liefste wou: niks doen. Terwijl ze het geschiedenisboek pakte, hoopte ze dat het na haar gebruik nooit meer gebruikt werd en zou worden opgevreten door muizen, en hees zichzelf weer overeind. Haar rechterbeen had nu wel weer zijn kracht terug, maar was niet zo sterk als het ooit was geweest, dat lag simpelweg aan conditie. De kruk was haar constante metgezel sinds een paar maanden. Samen stonden ze voor de taak om haar overeind te krijgen. Vroeger was dat de hel zelve, maar nu was het nog maar licht oncomfortabel. Ze had zelfs een klein glimlachje om haar mond spelen toen ze zich weer strekte. Ze werd hier beter in.

Ze liep naar haar tafel toe en gooide het boek met een klap neer, boven op haar wat dunnere lesboek. Ze zat weer op school, na een pauze van meer dan een jaar, maar haar lessen bestonden voornamelijk uit zelfstudie, pas volgend jaar zou ze weer "echt" beginnen.
Met Socophon. Het was niet wat ze gehoopt had, maar ze wist dat het een logische beslissing was geweest. Als alleen al een boek pakken al moeilijk was, hoe was ze van plan om Heracor te volgen?
Maar toch. Geschiedenis, filosofie, het was kennis en dus macht, kans op een goede toekomst, maar had het niet dezelfde aantrekkingskracht op haar als krijgskunde, wapenkunde enzovoort op haar hadden. Nu ja, ze had krijgskunde nog als keuzevak, maar de rest was ze kwijt.

Ze nam op de stoel plaats. Haar kruk had blijkbaar genoeg van haar gezelschap (nou, ze kon hem wat vertellen: ze was ook zat van hem), en gleed demonstratief naar links. Met een luid gekletter kwam het op de stenen terecht. Zare ging zich nu niet vermoeien om dat ding op te rapen, ze had het toch pas weer nodig als ze klaar was met geschiedenis en dat zou nog wel even kunnen duren. Problemen voor later konden het best ook later opgelost worden. Dat de kruk in het gangpad lag had ze niet eens door en zelfs als ze dat wel deed, hier kwam toch nooit iemand langs.
Ze begon met lezen.
Ugh

« [Reactie #1] : 5 jaar geleden »
Helaas voor het meisje, kwam er wel iemand langs. Een faun, met blauw uniform en een kkein boekje in de hand. Het boekje ging over verschillende soorten vogels, hij had gisteren een rare vogel gezien en wou weten wat het was. Het stond niet in het boekje, maar er stond een groter boek over vogels, waar hij in zou kijken. In gedachten verzonken stapte hij verder, tot zijn hoef tegen iets schopte. Het was een kruk, en de kruk twee meter verder.

Hij legde snel zijn boek op tafel, en ging achter de kruk aan. Terwijl hij terugliep naar de tafel met de kruk in zijn hand, keek hij snel even of er geen schade was. Gelukkig niet, zelfs niet een krasje.

"Zo, sorry daarvoor. Er is geen schade aan. Is er iets mis met je been misschien?"

Hij plaatste de kruk tegen de tafel, zodat ie recht stond, zodat niemand er over zou vallen.
The happy, crazy halfgoat!

« [Reactie #2] : 5 jaar geleden »
Als je het oplossen van problemen uitstelde, kunnen er twee dingen gebeuren. Of het probleem krijgt het voor elkaar om een hoop last te veroorzaken en het werd alleen maar moeilijker om op te lossen, of iemand anders loste het voor je op.
Dit laatste was nu het geval en het werd veroorzaakt door een blauwe faun, die hem per ongeluk wegschopte. Ze keek glimlachend op terwijl de kruk chagrijnig weer naast haar terecht kwam. Eigen schuld dikke bult. Je komt altijd wel terug naar mij. De kruk bleef zwijgen.

Hoewel de faun duidelijk van Socophon was (zijn uniform plus het feit dat hij op een zondag in de bieb was gaven dat weg), bleek hij nou niet bepaald de helderste te zijn. Op het eerste gezicht. Een jaar als schoonmaker, een val uit het raam en een te lange tijd met de arts opgescheept hebben gezeten had Zare iets toleranter gemaakt voor stomme vragen, maar een kans om ergens sarcastisch op te antwoorden zonder dat je van school werd gestuurd kon ze niet zomaar voorbij gaan.
"Nee, ik sleep het ding voor mijn lol mee. Ik kan er leerlingen over laten struikelen. Het is hoogst vermakelijk."
Ugh

« [Reactie #3] : 5 jaar geleden »
"O, maar in dat geval wil ik er ook wel een!", flapte hij eruit. Het was altijd leuk om mensen te zien vallen. Natuurlijk moet je ze daarna wel weer helpen, maar als je iemand zit vallen is je hele dag weer goed.

"Ik woundus eigenlijk weten wat er mis was met je been. Als je dat wil vertellen?"

Waarschijnlijk was ze van de trap gevallen, of verkeerd neergekomen, of misschien wel geschopt? Wingin was niet mee met de nieuwtjes, dat was hij ook nooit geweest. Dus terwijl bijna de hele school Zare kende, kende Wingin haar niet. Het was ook nutteloos om naar de roddels te luisteren. Als er iets was dat je echt moest weten, kwam je het vroeg of laat wel te weten.
The happy, crazy halfgoat!

« [Reactie #4] : 5 jaar geleden »
Ze trok haar wenkbrauw op. Ze had haar val eigenlijk als een soort algemene kennis beschouwd. Waarschijnlijk hadden veel mensen er van gehoord, maar niet iedereen. Dat het nou zo'n grote invloed had op haar leven betekende niet dat iedereen er automatisch van wist. Het was gemakkelijk te vergeten.

Nu dan, wel of niet vertellen? Ze kon stuurs zwijgen, maar dit zou haar afdelingsgenoot worden, misschien zelfs een klasgenoot. Ze had twee jaar overgeslagen, ze had de kans om weer opnieuw te beginnen en iets zei haar dat de het anders moest aanpakken dan de vorige keer.

Om te zeggen dat dat allemaal door Zare's hoofd was gegaan in die paar seconden zou misschien mooi zijn geweest, maar volkomen niet waar. Dit bedacht ze later pas. Nu had ze gewoon genoeg van geschiedenis en was ze toe aan een pauze.
"Het is verlamd. Misschien heb je er wel over gehoord, ik ben uit het raam gevallen."
Ugh

« [Reactie #5] : 5 jaar geleden »
Oh, wacht. Ze was uit het raam gevallen? En haar been was verlamd?  Dat was erg, heel erg, een verlamd been. Maar hoe viel je nu in godsnaam uit een raam? Ineens schoot er hem iets te binnen. Hij had gehoordnover een kleine brand in een van de leraarskantoren. Hij had altijd gedacht dat het een leugen was, en misschien was het dat ook, maar misschien ook niet?

"Heeft het te maken met dat ene brandje in een van de leraarskantoren?"

Het was eruit voor Wingin het zelf doorhad. Hij kwam daardoor misschien net iets te nieuwsgierig over. Hopelijk voelde ze zich niet ongemakkelijk omdat hij zo doorvroeg  over haar been. Ondertussen was Wingin gaan zitten, dat was wat gemakkelijker.

"Is het interessant, die geschiedenis?"
The happy, crazy halfgoat!

« [Reactie #6] : 5 jaar geleden »
"Ja?" zei ze, iets wat aarzelend. Het was nou niet bepaald een logische connectie om te maken. Misschien had de faun er toch wat over gehoord en probeerde haar nu uit te horen? Hij probeerde het maar. Zij vertelde wat ze wou vertellen en niets meer.
"Ik vond de snelste uitgang." En ze grijnsde quasi-vrolijk, maar eigenlijk enkel bitter.

En toen werd het gesprek omgegooid naar een veel onschuldiger onderwerp. Zare kon niet zeggen dat ze daar rouwig om was. "Hetzelfde als geschiedenis altijd is. Saai alsof Zwets het zelf heeft geschreven. Dat is waarom ik met jou praat." Ze grijnsde nu echt vrolijk en een beetje stekend. Waarschijnlijk zou de beleefde Socogeit het alleen maar opvatten als een grapje, maar het was de waarheid.
Ugh

« [Reactie #7] : 5 jaar geleden »
Oh, dus het gerucht was waar? Dat verraste hem, en nog niet een beetje ook. Hij dacht altijd dat die roddels leugens waren, maar blijkbaar zat er toch iets van waarheid tussen? Misschien moest hij wel meer gaan luisteren, en meer geloof hechten aan al de roddelverspreiders.

"Ja, de snelste uitgang, maar misschien niet meteen de veiligste..."

Terug naar geschiedenis, een van de minder interessante vakken, maar wel nog leuk. Enkel een andere leraar kon het nog verbeteren, maar een andere leraar zat er niet meteen aan te komen. Wingin keek even snel naar het boek van het meisje, maar kon er niet veel uit opmaken. Hij had gehoopt te acherhalen waar ze mee bezig was.

"Geschiedenis zelf vind ik niet saai. Zwets wel. Tijd dat hij eens vervangen wordt."
The happy, crazy halfgoat!

« [Reactie #8] : 5 jaar geleden »
Zare knikte. "Klopt, maar op het moment vond ik snel wegkomen het belangrijkst." Goh, dat was een leugen. Ze had niet eens gemerkt dat ze was begonnen met liegen, maar ze vond het niet erg. Deze versie liet haar een stuk rationeler nadenken dan echt gebeurd was. Toen was "aargh" een betere representatie van haar gedachten geweest.

"Wat geweest is is geweest, niet nodig om het te gaan herinneren." Ze streek nadenkend met haar vingers over de rand van het boek. "Tenminste, het is niet nodig om zoveel boeken erover te schrijven die leerlingen moeten lezen."
Klagen over Zwets was niet haar sterkste punt, gezien ze eigenlijk nooit les van hem had gehad. Ze had in haar jaren op de school echter wel genoeg meegekregen om zijn belangrijkste eigenschap mee te krijgen: hij was saai.

Een ontspannen gesprek was het niet. Zare moest steeds even denken voor een antwoord en het was uitputtend, maar ze zag het als een oefening. Als je het maar lang genoeg over koetjes en kalfjes had dan hoefde je er vast in verloop van tijd ook niet meer over na te denken, dat gebeurde bij alle dingen, en dat was een vaardigheid die de landelf wel uit zo komen.
Ugh

« [Reactie #9] : 5 jaar geleden »
Daar had ze een punt. Op het moment van de ramp zelf had je maar één gedachte: hoe kom ik hier weg? Achteraf bleek het dan niet de juiste keuze te zijn, en moest je de gevolgen dragen. Maar op het moment zelf dacht je niet na over de gevolgen. Ze was nog in leven, gelukkig. Zo'n val kon ook verkeerd aflopen. Wingin had het gevoel dat er niet veel meer te vertellen was over dat onderwerp.

Maar Wingin was het niet eens over haar mening over geschiedenis. Geschiedenis was wel degelijk belangrijk. De boeken hadden een nut, de mensen die het onderzochten deden dat met een reden. Gescheidenis had wel degelijk een nut: niet zozeer de acties zelf die gebeurden, maar wel de lessen die je eruit kon trekken.

"Geschiedenis is wel belangrijk. Je kunt er lessen uit trekken: de slechte dingen die vroeger gebeurden, die doen we vandaag niet meer, omdat we weten wat er dan gebeurd. Maar de goede dingen die gebeurden, die konden we dan opnieuw doen."
The happy, crazy halfgoat!

« [Reactie #10] : 5 jaar geleden »
Zare had dan misschien geen idee wie wie precies had vermoord, waar ze dat hadden gedaan en wat voor ongeluk er allemaal tot gevolg kwam, maar ze had wel genoeg nagedacht over waarom geschiedenis precies onzin was.

Ze schudde haar hoofd resoluut. "Lessen worden getrokken nadat de geschiedenis is geschreven. Je kunt niet weten wat de gevolgen van een bepaalde actie zullen zijn. Geschiedenis is gewoon achteraf je hoofd schudden en zeggen dat jij het beter gaat doen."
Nee, Zare had niks met geschiedenis. Het voordeel was dat ze er wel vrij gemakkelijk door heen kwam. Filosofie bijvoorbeeld zou veel moeilijk worden. Zelf nadenken, lag haar minder dan het logisch leren van oorzaken en gevolgen.

"Bovendien, dingen veranderen. Is er vroeger een oorlog ontstaan doordat prins dingus prinses nogwattus geen handkus had gegeven en dat als een belediging werd opgevat, is het nu juist zeer ongepast om het wel te doen."
Ugh

« [Reactie #11] : 5 jaar geleden »
"Maar sommige dingen blijven wel hetzelfde. Het was vroeger al slecht om mensen te beledigen, daar hebben we genoeg voorbeelden van vanuit het verleden. Maar ook nu nog is het slecht, en de geschiedenis leert ons wat de gevolgen zouden kunnen zijn als we het toch doen. En moesten mensen nu geschiedenis leren waarderen, dan zouden er nu veel minder slechte dingen gebeuren."

Ze hadden duidelijk elk een andere visie oo geschiedenis. In zijn hoofd herhaalde hij nog een wat hij net gezegd had, het was een lange uitleg en misschien had hij wel een fout gezegd. En juist dan realiseerde hij zich dat hij Zare eigenlijk beledigd had. Hij had net gesproken over 'mensen die geschiedenis niet apprecieren', en het leek er niet op dat zij geschiedenis apprecieerde.

"Ik bedoelde niets slechts over jou, het kan zijn dat jij geschiedenis niet apprecieert. Iedereen zijn mening, toch?"
The happy, crazy halfgoat!

« [Reactie #12] : 5 jaar geleden »
"Ik denk dat we ook wel tot die prachtige conclusie gekomen zouden zijn zonder er drie oorlogen over uit te vechten, er twee boeken over geschreven te hebben en een er compleet nieuw schoolvak voor te hebben bedacht, maar ik begrijp je punt."

Ze moest een beetje inbinden en dat beviel haar niks. Socophoners ook, van Heracors had ze de meeste discussies nog wel kunnen winnen. "Er is dan wel wat profijt te halen, maar de moeite is de beloning niet waard. Het is allemaal vaag en niets gebeurd altijd precies hetzelfde. En trouwens, alleen belangrijke mensen kunnen stomme fouten maken. Of ik de fouten in de geschiedenis vermijdt kan toch niemand wat schelen.

Ugh

« [Reactie #13] : 5 jaar geleden »
Ook het meisje had een punt. Ze moesten inderdaad heel veel details vanbuiten kennen en jaartallen enzo, en dat was veel werk. Maar als je daardoor slimmer werd, en goede punten haalde voor een goed diploma, dan was dat het waard. Je moest altijd vooruitstreven naar een goed diploma, zodat je een goed leven kon hebben.

Wingin had vaag het gevoel dat het meisje een laag zelfbeeld had, nadat hij haar laatste zin gehoord had. Natuurlijk waren er wel mensen die gaven om Zare's beslissingen. En niet alleen belangrijke mensen konden de geschiedenis veranderen, maar ook gewone burgers deden soms dingen, dingen die heel belangrijk waren en hun sporen nalieten in de geschiedenis van deze wereld.

"Jij kunt wel belangrijke beslissingen nemen. Gewone mensen, zoals jij en in, zullen misschien later de wereld veranderen. Jisschien beseffen we het dan niet eens, maar ook gewone burgers kunnen fantastische dingen doen."
The happy, crazy halfgoat!

« [Reactie #14] : 5 jaar geleden »
De faun had teveel sprookjes gelezen. Zare had bijna medelijden met hem. Dat een onbelangrijk iemand de koers van de geschiedenis kon veranderen gebeurde alleen in verhalen. Zare was alleen van plan om zichzelf te kunnen handhaven in deze wereld en dat alleen al was blijkbaar al een hoog doel, werd haar steeds verteld.

"Bedankt voor de inspirerende speech, maar dat is onzin. Onbelangrijke personen kunnen enkel belangrijk zijn doordat ze met veel zijn, en dan is er nog altijd wel een of ander koninkje die ze boos maakt of een generaal die ze het slachtveld op schopt. Het zijn nooit de burgers zelf."
En werkelijk, ze vond dat prima. De wereld mocht in revoluties, oorlogen en apocalypsen verwikkeld raken, als zij maar een comfortabel leven leidde.
Ugh

« [Reactie #15] : 5 jaar geleden »
Het was blijkbaar vergeefse moeite. Wingin geloofde echt dat gewone burgers dingen konden veranderen. Misschien ging hij wel iets uitvinden, iets wat de wereld zou veranderen. Of misschien startte hij wel een beweging, een opstand, of gewoon ee nieuwe vreedzaam iets, zodat de politiek zoh veranderen. Er waren zoveel mogelijkheden, en je hoefde niet per se in groep zijn.

"Nu, ik blijf bij mijn speech. Ik zou later wel de wereld willen veranderen. En als dat niet lukt, dan wordt ik gewoon leraar. Hopelijk wordt ik niet zoals Zwets dan.... heb jij geen toekomstplannen?"

Het was niet de meest normale vraag om te stellen aan een persoon die je amper kende, maar het kwam in hem op, en hij had de gewoonte om zijn gedachten meteen te vertellen aan iedereen die hij tegenkwam. Hij was een flapuit, en had best nog een grote mond.
The happy, crazy halfgoat!

« [Reactie #16] : 5 jaar geleden »
Thajiël had zojuist een nieuwe plek in het kasteel ontdekt, zodra ze binnenkwam, kon ze de enge bedrukte sfeer al merken. De ruimte was vervloekt, overal waren onschuldig lijkende monsters, boeken gemaakt, die je in slaap wilden brengen, om je daarna in hun wereld te zuigen, waarna je er nooit meer uit kwam. Nee, de waarheid was niet zo spectaculair, in werkelijkheid moest ze even iets opzoeken voor haar huiswerk, en hield ze gewoon niet zo van boeken, maar ach, dat is bijna hetzelfde.

Toen ze het boek aan het zoeken was, zag ze die ene faun en Zare, ze was nooit echt veel met de elf omgegaan, maarja ze hadden een jaar bij dezelfde afdeling gezeten, en iedereen wist wel wat er met haar gebeurd was. Eigenlijk wilde ze wel even zeggen dat ze 't sneu vond van d'r been en dat ze nu een socophonner was enzo, dus het meisje liep naar de twee blauwe myrofas toe. ''Hey, Zare en uh Wingin, uh Zare heel erg sorry van je been, nouja niet sorry, ook niet niet sorry, je weet wel,'' ze glimlachte verontschuldigend. ''Wordt het nog beter? Ik wil je wel helpen als je me als pakezel nodig hebt ofzo,'' de centaur probeerde vriendelijk en medelevend tegelijk te lachen, om haar slechte monoloog toch nog een beetje goed te glimlachen.

« [Reactie #17] : 5 jaar geleden »
Er waren twee mogelijkheden op de vraag die Wingin stelde en dat was of een koele blik, of een uitgebreid antwoord. Ze neigde naar de blik, aangezien de hele geschiedenisdiscussie haar stekelig had gemaakt, maar toen werd zo onderbroken door Thajiël.
Die was ondanks dat alles waarschijnlijk goed bedoeld was (er was daarmate veel gestotter en onduidelijk taalgebruik dat ze daar niet helemaal zeker van kon zijn),  toch zeer ergerlijk.

"Bedankt, Thaji, neem ik aan," zei ze wat kil. "En ik denk dat ik je kan besparen van jezelf degraderen tot pakezel. Ik blijf hier de rest van mijn leven wel mee zitten, dus kan maar beter leren mijn eigen boontjes te doppen." Bovendien was hulp een ding voor zwakken. Ze mocht dan een been niet meer kunnen gebruiken, maar ze kon er tenminste nog wel zeker van zijn dat ze zichzelf kon redden.
Ugh

« [Reactie #18] : 5 jaar geleden »
Er werd njet geantwoord op zijn vraag, maar dat vond hij niet erg. Het gesprek was maar wat eentonig geworden, en dat was nooit goed. Hij had al ondervonden dat Zare niet de meest geschikte persoon was om lange, uitgebreide gesprekken mee te voeren. En zeker niet over geschiedenis of filosofie ofzo. Misschien dat ze door Socophon te volgen wat meer geinteresseerd ging raken?

Hoe dan ook, Thajiel zorgde voor een leuke afwisseling. Ze begon met wat onduidelijk te praten, Wingin had even nodig om te begrijpen wat ze zei. Daarna zei hij maar vriendelijk hallo, en lachte hij eens bij het woord pakezel. Het was zoiets waar hij morgen, tijdens de les, nog eens zou moeten mee lachen. Een binnenpretje, zoals dat genoemd werd.
The happy, crazy halfgoat!

« [Reactie #19] : 5 jaar geleden »
"Oké, maar als je me toch nodig hebt moet je het maar vragen hoor, met iets vangen of anderen achterna rennen enzo," zei de centaur vriendelijk. Zare wilde haar hulp niet, ze had het wel kunnen weten,  maarja ze wilde gewoon aan de ex-heracori laten weten dat iedereen er nog wel voor haar was. Natuurlijk was het wel waar dat ze alles toch moest leren, omdat het voor altijd zo zou blijven, maar toch had ze gehoopt dat ze iets kon doen.

"Dus, eh, waar waren jullie over aan het praten, ik wil op zich wel gaan hoor, sorry enzo, maar ik wil ook best wel blijven," praten ging vandaag niet errug goed, maarja, kon gebeuren. Ze vroeg zich af of haar aanwezigheid of die van anderen Zare pijn deed, zovan van binnen, omdat zij nog wel alles zou kunnen doen. Ze hoopte zo dat Zare een goede toekomst kregen en haar been magisch weer beter zou kunnen worden, dat ze dat later konden, en dat ze met een aardige man zou trouwen.


« [Reactie #20] : 5 jaar geleden »
Thaj hoopte vast een heleboel, maar Zare kon het worst wezen. Hopen maakte haar niet beter. Maar goed, ze had er niks op tegen als de centaur wél deed.
Ze grijnsde dus maar als een boer met kiespijn en mompelde een bedankt.
"We hadden het over het nut of onnut van geschiedenis. Niet toevallig jou keuzevak, he?" Het zou ook nog eens kunnen. Ze had geen idee wat voor iemand Thaji was. Vreemd eigenlijk, want ze hadden een jaar bij elkaar in de klas gezeten (hoewel dan niet in dezelfde jaarlaag).
Ze keek wat ongemakkelijk naar haar boek, ze moest er mee zo mee verder. Niet omdat ze dat nou zo leuk vond, maar simpeweg omdat het moest. Deze pauze had eigenlijk al te lang geduurd.
Ugh

« [Reactie #21] : 5 jaar geleden »
"Ja, ik vind geschiedenis best wel nuttig, maar Zare denkt daar anders over. Daar waren we wat over aan het discussieren. Wat denk jij?"

Wingin was nieuwsgierig wat een ander erover dacht, al dacht hij niet dat Thajiel een fan was van geschiedenis. Ze deed Heracor, en heracori stonden niet bekend om hun voorliefde voor geschiedenis. Nochtans, geschiedenis was wel degelijk interessant. Voor socophoni toch.

De subtiele hint werd wel gezien door Wingin, maar hij besteedde er geen aandacht aan. Hij moest zelf ook nog wat werken, maar had er eigenlijk totaal geen zin in. Dus hoe langer ze konden praten, hoe minder snel hij moest beginnrn aan zijn schoolwerk!
The happy, crazy halfgoat!

« [Reactie #22] : 5 jaar geleden »
"Nee sorry, niet echt iets voor mij," zei ze maar. Het meisje vond geschiedenis overduidelijk heel nutteloos, je had er helemaal niks aan. Wat was het nut ervan om te weten wanneer koning dinges op visite ging bij prinses dinges en dat ze saampjes in het jaar dinges op de dag dinges in de maand dinges een nieuw regelsysteem bedachten, waardoor dinges gebeurde in het jaar dinges. Dinges. Verhaaltjes over zovan dingen van lang geleden konden wel leuk zijn, maar dat was meestal als er weinig waarheid in zat, of als het over heldhaftige myrofas ging, die iets heel slims deden of iets heel episch waardoor ze van de slechteriken wonnen, zolang het een verhaaltje was, was het goed.

"Eh nou ik denk niet dat het erg nuttig is, omdat," ze pauzeerde even, nu moest ze met een goede reden komen, "het toch niet uitmaakt wat er jaren geleden gebeurd is, het gaat erom hoe het nu is, en ik zie niet in zie wat je er zovan kunt leren, misschien dat je het kunt uitleggen?" zei Thajiël maar. Ze had geen goede redenen, en ook geen zin om huiswerk te doen, Zare blijkbaar wel, ze werd echt al een socophonni, of dat nou goed was of niet.

« [Reactie #23] : 5 jaar geleden »
Zare had geen zín om huiswerk te maken. Haar geschiedenisboeken verbranden zou een veel betere tijdsbesteding zijn, om maar wat te noemen, maar daarmee kon ze haar studie moeilijk voltooien. Het was enkel nodig.
"Ja, Wingin, leg haar dat maar uit. Dan ga ik ondertussen verder met dit nutteloze vak." Ze keerde de twee haar rug toe en sloeg haar boek open. Ze luisterde nog steeds naar de conversatie, maar met enkel een half oor. Ze had al lang genoeg pauze gehad. Ze kon haar werk niet langer negeren.
Het bleef nog steeds saai als wat.
Ugh

« [Reactie #24] : 5 jaar geleden »
Nu hij de toestemming had, begon hij maar uit te leggen:

"De precieze details doen er misschien niet toe, maar de geschiedenis leert ons lessen. Uit de geschiedenis kunnen we leren hoe we bepaalde dingen kunnen verkomen, we kunnen leren welke oorzaak tot welk gevolg leidt. Als een oorlog gestart is met de moord op een prins bijvoorbeeld, dan hebben we geleerd dat we geen prinsen meer moeten vermoorden. We leren er ook uit hoe ons verleden eruitzag, wat dan weer interessant is om dingen te voorspellen."

Hij zag dat Zare zich ondertussen weer op haar boek aan het concentreren was, dat ze weer nuttige geschiedenis aan het studeren was. Misschien moest hij wat meer pleidooien houden over het nut van verschillende vakken. Of toch niet, want dan zou hij bekend staan als de grootste nerd van de hele school. Ook nie de meest aantrekkelijke titel.
The happy, crazy halfgoat!