Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Afscheid voor de toekomst  (409 keer gelezen)

Speeldatum: 17 juli 1301 (Midzomer)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 4 jaar geleden »
Laurinde liep de gelagkamer van de herberg binnen om vast te stellen dat het naar haar zin nog steeds ongezond druk was.
Niet zo raar, bedacht ze, het weer liet te wensen over en op dit tijdstip van de dag waren veel boeren nu eenmaal toe aan een hartversterkertje.
Ze was echter ongerust dat zich slecht volk tussen de menigte zat.

Ze liep zo onelegant mogelijk naar de tafel in de hoek waar haar zusjes zaten, daarbij de neiging haar neus dicht te knijpen onderdrukkend.
Daar aangekomen ging ze aan tafel zitten en bedacht zich dat ze veel te veel op vielen in dit gezelschap, maar daar kon ze nu niet veel aan doen.
Drie jonge vrouwen waarvan iedere pummel kon zien dat ze meer waren dan boerenmeiden met een bont uiterlijk.

Ze boog zich voorover en sprak haar zussen zacht toe.
"Het is tijd dat we besluiten wat te doen." Laurinde had juist nog een verontrustend bericht ontvangen van vrienden van haar ouders.
Het was haar in ieder geval duidelijk geworden dat ze allesbehalve veilig waren.
Toen ze de aandacht van haar zussen had vervolgde ze op zachte toon.
"We moeten Kaimi zien te vinden en snel ook. Het enige aanknopingspunt dat we nu hebben is die Fellow Merdun."

« [Reactie #1] : 4 jaar geleden »
Fel blauwe ogen keken vanonder donkere wimpers kwaad naar het persoon die het waagde haar te storen en dunne grijzige vingers smachtten naar het verborgen mes in haar laars. Niet uit achterdocht, maar gewoon omdat ze dat meestal deden tegenwoordig. De blik verzachtte echter toen ze merkte dat het Laurinde maar was. Zandra had haar oudste zus niet opgemerkt tussen de herrie van de gelagkamer, haar concentratie was volledig gericht op het buitensluiten van de rest van de wereld, met name herrie en alles wat daar bij hoorde.

Onwillekeurig verscheen er een glimlach op haar gezicht, onbezorgd en zoet. De zorgen die haar oudste zus voelde bij de drukte waren bij het jongste zusje niet aanwezig. Het enige wat zij voelde was ergernis. Ze was nota bene prinses van Nascam geweest! Die zaten niet met allemaal armoedzaaiers in een veel te klein krot dat zich de naam herberg niet waard was. De gedachte dat die armoedzaaiers stuk voor stuk rijjker waren dan heel haar koninklijke familie bij elkaar gestopt zorgde ervoor dat Zandra weer achterover in haar stoel zakte en haar onbezorgde glimlach bewaarde voor een later moment.

De kruislinge bleef zo zitten terwijl haar oudste zus vertelde. Kaimi, Fellow Merdun, beide namen zeiden haar niet veel. Die eerste was weliswaar haar broer, maar die was zo onbekend aan haar als de roodharige boeren lummel die bij de haard een praatje maakte met de waard. Bij nader inzien was zelfs die boeren lummel bekender dan Kaimi - Had ze de jongen die ochtend niet gezien toen ze uit het raam keek? Of leken alle roodharige sproetenbollen op elkaar?

Aangezien Zandra toch niet zo heel veel medezeggenschap had in het gesprek besloot ze haar mond maar te houden over het boerenjoch en richtte haar ogen op Huelwen. Die had vast wel een mening, dat had ze immers over alles.

[1]
 1. VAKANTIE!!!! Tijd om te posten dus :D Althans, als ik niet moest werken =_=
Laters lieverdjes, en ik hoop jullie allemaal op te vrolijken met posts in de komende dagen.
« Laatst bewerkt op: 4 jaar geleden door Zandra A. Arceneaux »

« [Reactie #2] : 4 jaar geleden »
Afwezig plukte Huelwen een stukje brood van de homp en en plette die tussen haar vingers. Na een paar keer kneden werkte ze het naar binnen en trok neerbuigend een kant van haar lip op. Het brood was zo ruw dat ze de graankorrels haast nog kon proeven. Sterker nog, het kon wel eens dat er eentje tussen haar tanden zat. Haar opvoeding dwong haar nu om discreet met haar tong het probleem te lijf te gaan, het zorgde waarschijnlijk niet voor het intelligentste beeld.

Ze hield er mee op toen Laurinde zich bij haar en Zandra voegde en knikte kort op de twee feiten. "Dan lijkt het me duidelijk wat te doen. We gaan naar Bumetrel en zoeken hem op."
Deze herberg en zijn slechte brood kwam haar tot hier. Ergens anders kon het nauwelijks slechter zijn.

« [Reactie #3] : 4 jaar geleden »
Laurinde glimlachte terwijl ze bijna onmerkbaar haar hoofd schudde. Huelwen had als altijd impulsief bijna geagiteerd gereageerd op haar hypotetische vraag.
Ze hield van haar zusjes en kende ze beter dan wie ook, zelfs vader en moeder kenden de gewoonten en nukken van hen niet zo goed als zijzelf.  Desondanks werd ze altijd weer verrast door de scherpe randjes aan het karakter van Huelwen.

"Lieve zus," sprak ze zich tot Huelwen richtend. "Uiteraard gaan we hem zoeken, maar de grote vraag is wie gaat hem zoeken."

Ze boog zich iets verder naar voren, wierp een verwijtende blik op Zandra die afwezig de gelagkamer in zat te staren en ging op fluistertoon verder.
"Het probleem is, dat we niet alle drie kunnen gaan. Het liefst zou ik dat wel doen, maar de kans is groot dat we teveel opvallen."

"Er valt veel voor te zeggen als ik ga," vervolgde ze serieus, "maar dit is geen besluit dat we licht kunnen nemen."

Ze richtte zich iets op en keek haar zussen onderzoekend aan. Ze had een duidelijk idee over wie moest gaan, maar wilde eerst afwachten hoe haar zusjes reageerden.
« Laatst bewerkt op: 4 jaar geleden door Laurinde C. Arceneaux »

« [Reactie #4] : 4 jaar geleden »
Natuurlijk was Laurinde de beste keuze. Die was charismatisch, volwassen, diplomatiek en had genoeg vrouwelijke charmes om menig man van zijn mening en kleding te ontdoen. Niet dat jonge meisjes als Zandra daar over nadachten. Het prinsesje was uiteraard keurig netjes opgevoed. Je gebruikte je vrouwelijke charmes niet om iemand over te halen - daarvoor gebruikte je iets scherps en het liefst ook puntig.

Zandra boog met een zucht voorover en zette haar beide ellebogen op de tafel. Haar stem klonk zacht maar fel. "En dan moeten Heulwen en ik zekers hier met zijn tweetjes nog een paar godverlaten nachten doorbrengen in een bed dat meer uit vlooien bestaat dan stro?"

Ze werd ook overal buitengesloten! Ze was al vijftien hoor, prima in staat om mee te gaan naar diplomatieke partijtjes. "Vertel me die vele redenen dus eerst maar even." Ongeduldig werd er met haar nagels op tafel getikt. Ze was nu eenmaal een ongeduldig type, wilde altijd liever ondernemen dan afwachten. Laurinde kon daar natuurlijk ook niet zo veel aan doen, maar Zandra had gewoon een slecht humeur.

« [Reactie #5] : 4 jaar geleden »
Het beviel ook Huelwen niks, maar ze kon geen goede reden bedenken om er tegen in te gaan, nu nog niet tenminste. Zandra's tegen-argument sneed op een egoïstische manier wel hout, maar ze betwijfelde of Laurinde zich dáár iets van aan te trekken. Laurinde was nobeler dan zij en Zandra bij elkaar, en nobele wezens deden niet aan egoïsme.

"Neh," was dus haar professionele mening, "gescheiden raken is bijna even gevaarlijk als met z'n drieën het kasteel binnen stormen. Wie zegt dat we elkaar ooit weer vinden?" Geen van beiden was een goede oplossing dus, misschien moest er maar voor de derde oplossing gekozen worden, lief vragen aan de mythische sprookjesfiguren of zij misschien een bericht wouden afgeven.

Ze sloeg haar armen over elkaar en leunde naar achteren, als om zich uit de conversatie uit te sluiten. Er was toch geen goede oplossing, dus waarom energie verspillen om de andere te helpen ook die conclusie te bereiken?

« [Reactie #6] : 4 jaar geleden »
"Je begrijpt de redenen best wel Zandra," wees ze de jongste van het stel terecht.
"Huelwen heeft wel een beetje  gelijk." Laurinde probeerde bewust haar onrust te verbergen.

Huelwen had niet een beetje gelijk, ze had volledig gelijk en dat zorgde voor een vervelende druk achter de ogen bij Laurinde.
Ze waren nu continue op de vlucht geweest voor Everhard en zijn mannen. Er was werkelijk geen enkele garantie dat er niets met haar of de beide zusjes zou gebeuren. Alles wat ze deden nam een bepaald risico met zich mee. 
Het had echter geen enkele zin om de onrust bij Huelwen te voeren.
Laurinde vond het belangrijk dat ze gezamenlijk tot een besluit kwamen, alhoewel ze deze zelf al genomen had.

"Ik sta open voor suggesties zusjes, " sprak ze zacht, "dus ieder idee zonder mythische figuren is welkom[1]. Ik denk om te beginnen dat ik alleen minder opval, maar ik hoor graag waarom dit geen goed idee is."
Laurinde keek de zusjes één voor één aan en hoopte diep in haar hart  dat ze met een goed argument kwamen om toch met elkaar op pad te gaan.
 1. tja dat hebben zussen hè. Het lijkt wel gedachten lezen

« [Reactie #7] : 4 jaar geleden »
Zandra reageerde ongewild op het strenge toontje wat haar zus aansloeg. Ze had geleerd naar dat toontje te luisteren over het laatste jaar. Soms hing haar leven er vanaf, soms was het iets minder drastisch, maar de kruislinge wist dat ze op zulke momenten op moest letten en bij moest dragen aan hun gezamenlijke veiligheid.

Dus, het tegenbeeld van Huelwen, leunde Zandra juist dichter naar Laurinde toe en veegde de geïrriteerde uitdrukking van haar gezicht af. Ze liet haar hersenen ratelen om iets nuttigs bij te dragen aan dit gesprek, maar ze was niet het meest slimme wezen dat hier rondliep. Ze was meer het vechterstype. Misschien was dat wel de manier waarop ze moest denken.

"Samen zijn we juist nog opvallender dan gescheiden, Huelwen." merkte ze op. "Nu ben ik geen expert, maar als iemand ons dood wil hebben, denk ik dat het niet veel uit maakt of we met drie zijn of alleen. Alleen is er zelfs meer kans dat het niet opvalt. Dus... dan is het toch beter als een van ons gaat." Zandra zuchtte en zag de logica van haar oudste  zus in. Nu zou Laurinde haar nooit laten gaan, vlooien of niet. Maar een hele tijd met Huelwen opgescheept zitten leek haar ook niet echt wat... dan liever Laurinde.

"Kan Huelwen niet? Mama zei altijd dat je op Kai- onze broer lijkt." Het meisje wierp ietwat verschikt een blik op de gelagkamer. Roodharige sproetenbol zat wat schaapachtig naar haar te lachen maar verder werden ze genegeerd. "Misschien is die Fellow dan eerder overtuigd." Huelwen leek van de zusjes nog het meest op een nachtelf, ze zou er zo voor door kunnen gaan.

« [Reactie #8] : 4 jaar geleden »
Hoewel Huelwen eigenlijk van plan was zich te beperken tot een chagarijnig stilzwijgen de rest van het gesprek, kon ze het niet laten om commentaar te leveren toen haar argumenten zo verkeerd begrepen en verdraaid werden, voornamelijk door haar jongste zusje. Ze leunde nog steeds naar achteren in haar stoel.

"Het is niet voor de macht van grote getallen dat we bij elkaar moeten blijven, Zandra. Als vijand ons herkent kunnen we net zo goed meteen dood neervallen, want dan is er toch niks meer aan te doen. Wat ik bedoel is..." Ze fronste even haar wenkbrauwen, er niet zeker van hoe ze dit ging uitleggen. Kijk," ze leunde weer wat naar voren, "een iemand gaat naar Fellowdingus twee andere blijven achter." Ze stak om haar redenatie te demonstreren twee vingers van haar rechterhand op en een van haar linker.
"Maar de eenling blijft lang weg. Wat moeten de achtergebleven twee doen? Moet ze haar zoeken, maar misschien is ze gewoon een beetje later en lopen ze elkaar mis als dat gebeurt. Of ze komt terug in de herberg en merkt dat de andere twee weg zijn." Ze haalde haar schouders op. "Er kan een heleboel misgaan."

Het idee van Zandra vond ze een stuk beter, gewoon omdat zij dan meer in het middelpunt stond en dat was altijd een beter idee. Haar eigen redenatie sprak het echter een beetje tegen. Ze zei daarom maar niks. Dat was altijd een goede oplossing.