Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

't Is niet dat ik het zelf niet kan, hoor.  (497 keer gelezen)

Speeldatum: 6 juni 1301 (Begin zomer)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 4 jaar geleden »
Op advies van manlief wandelde Zemca de ochtend na het gesprek met dezelfde manlief naar de stallen toe. Ze was vastbesloten om de man te overtuigen van haar goede ideeën, maar de ervaring leerde dat kobolden hopeloos waren wat betreft vleierij. Gelukkig waren ze wel heel erg praktisch en kon ze daarom wel allerlei onnodige poespas en zinnetjes met gebakken lucht achterwege laten.

Sierlijk drentelde ze de stal binnen op zoek naar de groene stalmeester. Ze had op het terrein al een staljongen ontwaard, maar hij was vakkundig genegeerd. Met een glimlach bekeek ze de boxen, de kwaliteit van het hout. Ze stapte ook even een lege box binnen om te zien hoe groot het precies was en welke voorzieningen het allemaal had. Al met al was ze niet ontevreden. Met een beetje geluk zou ze hier met vier paarden kunnen beginnen of misschien drie en het dan langzaam uit kunnen bouwen in de tijd dat er ook nieuwe stukken stal aangebouwd zouden worden. Het zou nog een klus worden om de schoolhoofden te overtuigen, maar dat was een obstakel voor later. Voor nu moest ze de eerste kleine groene horde nemen.

Toen ze de lege box uitstapte, stond Zemca oog in oog met de gezochte man.[1]. "Ah, daar bent u. Ik had u net nodig. Heeft u even tijd voor me? Zemca Pillao is de naam."
 1. gm zonder toestemming
Luctor et emergo
~Ik worstel en kom boven.

Natuurlijk had Patu de onverwachte bezoekster al opgemerkt zodra ze de stallen binnenkwam, maar aangezien ze te oud leek om een strafklant te zijn - zelfs bij nachtelfen kon hij het leeftijdsverschil tussen een zesdejaars en een Ypsilonstudent inmiddels wel zien - had hij maar even afgewacht wat ze ging doen. Bovendien was hij bezig. Patu was altijd bezig, en in het bijzonder als men iets van hem wilde. Alleen Evren en de schoolhoofden konden zijn onmiddellijke aandacht opeisen, de rest had maar te wachten tot hij tijd had.

Hij ging dus rustig door met het onderzoeken van de pegasus die al een paar dagen niet helemaal fit leek te zijn, maar hij kon niets verontrustends vinden. Waarschijnlijk zou wat rust, extra appels en wat matige beweging wel genoeg zijn, besloot hij, waarop hij de pegasus verliet en zijn bezoekster eens ging opzoeken.

Die had de vrijheid genomen deuren te openen en een lege box in te stappen. Patu fronste zijn wenkbrauwen en kon zich met de beste wil van de wereld niet voorstellen wat de jongedame daar te zoeken had. In ieder geval leek ze wel degelijk een reden te hebben hier te zijn, gezien haar manier van voorstellen. 'Dat hangt ervan af,' antwoordde hij, 'hoeveel tijd je nodig hebt.' Hij liep verder in de richting van de voorraadkamer, om een appel voor de pegasus te halen. 'Wat is het probleem?' Een probleem was het ongetwijfeld, want voor zover hij wist had deze Zemca geen paard in de stallen staan, dus wat voor andere reden kon ze hebben?

Zemca haalde haar schouders op. "Dat ligt er maar net aan hoe snel we op een lijn zitten." De man begon een richting op te lopen die niet de hare was. En omdat ze zich niet al te snel uit het veld liet staan, stapte ze rustig achter de kobold aan. Gezien haar lengte had ze weinig reden om zich te haasten.
"Er is geen probleem. Juist niet. Er zijn eerder... ik zou het mogelijkheden willen noemen." Ze glimlachte even om zichzelf en zette toen door.

"Ik ben opgegroeid in Hazdor en daar hadden we onder andere een kleine paardenfokkerij. En het is mijn droom om zelf ook zoiets te beginnen. Bumetrel heeft de ideale locatie en ik kan via mijn familie wel wat goede en mooie paarden verkrijgen. Ik heb alleen een ruimte nodig. Zoveel kapitaal om zelf stallen te bouwen heb ik niet en ik dacht dat we misschien samen konden werken. Wellicht een percentage van de winst? En ik dacht dat een man als u vast zulke mooie dieren in uw stal kon waarderen. En uiteraard ga ik de schoolhoofden proberen te overtuigen meer stallen te bouwen." Maar ze had een plek nodig om te starten en die wezens in de torens wilden vast eerst zien wat ze kon en hoe succesvol haar bedrijf zou zijn.
Luctor et emergo
~Ik worstel en kom boven.

De kobold vroeg zich even af hoe hij op de openingswoorden moest reageren en besloot er het zwijgen toe te doen. Een uitstekende keuze, want de jongedame bleek niet op antwoord te wachten, maar sprak gewoon verder. Tegen de tijd dat ze uitgesproken was, waren ze in de voorraadkamer beland en had Patu een mooie appel voor de pegasus uitgezocht. 'Wacht hier,' gebood hij en gebaarde naar de tafel om aan te geven dat ze wel kon gaan zitten, terwijl hij zelf terugliep om de pegasus te verwennen. En na te denken. Dus de nachtelf wilde paarden gaan fokken. En wel hier, in zijn stallen. Hij voelde er veel voor om haar te vertellen dat ze zelf maar een plek moest zoeken, maar hij wist dat dat niet de meest verstandige reactie was.

Al lopende overwoog hij het voorstel. Het had mogelijkheden, besefte hij wel. En natuurlijk zou het een hoop extra werk opleveren. Eerst maar eens zien hoe serieus ze hierover had nagedacht. Toen hij terugkwam, ging hij aan de tafel zitten. Thee zetten deed hij niet, dat was te veel moeite voor een nachtelf. 'Dromen zijn mooi,' begon hij. 'Maar hoe gedetailleerd zijn je plannen?' Hij keek haar doordringend aan en begon toen de vragen op haar af te vuren die als eerste in hem opkwamen. 'Ga je zelf voor de dieren zorgen of huur je iemand in? Heb je ervaring met fokken? En met moeizame bevallingen?' Kortom: zou ze zelf het zware werk doen of verwachtte ze dat hij dat ging doen? Alsof zijn dagen niet al meer dan gevuld waren!

Zemca zuchtte. Die vent was net een mier. Hij kon geen seconde stilstaan en het enige waar hij mee bezig leek te zijn was werken. Hij mocht best even gaan zitten en luisteren naar haar verhaal. Er zat echter niets anders op dan te wachten. Zitten deed ze echter niet. Met de armen over elkaar geslagen leunde ze tegen de muur en wachtte ze meer dan ongeduldig op zijn terugkomst.

Gelukkig liet de kobold haar niet al te lang wachten. Natuurlijk kon het niet kort genoeg zijn, maar ze wist dat ze haar redelijkheid en koelte moest bewaren, wilde ze dit gesprek tot een succesvol einde brengen en dus werden de kaken opeen geklemd en werd al die koboldenonzin maar geslikt.

"Redelijk gedetailleerd, al moet ik toegeven dat ik meer bezig ben geweest met de handel, de contacten, de zaken, omdat het financieel ook wel reëel en haalbaar moet zijn, voordat je eraan begint." En uiteraard kwam daar het verwachtte vragenvuur. "Ik ben wel van plan om de dieren zelf te verzorgen en ik heb ook wel ervaring met het fokken. Mijn vader fokte ook wat paarden. Al was het dan voor zijn bedrijf en niet zozeer om te verhandelen. Ik heb dus ook wat jaren wel geholpen in de stallen en gezien hoe het eraan toegaat. In het begin denk ik wel dat ik het kan redden. Later zal ik wel iemand moeten inhuren denk ik, afhankelijk van de drukte." Alleen bij de laatste vraag aarzelde Zemca. Ze besloot echter om eerlijk te antwoorden. "Met moeilijke bevallingen heb ik geen ervaring." Misschien zou de man wel aanbieden om haar daarbij te helpen of op zijn minst om te assisteren de eerste paar keer. Daarom vragen zou ze niet. Ze was al sociaal genoeg aan het doen naar deze mier.
Luctor et emergo
~Ik worstel en kom boven.

De dame was meer een handelaar dan iemand wie het uitsluitend om de dieren en de rasverbetering ging, oordeelde Patu, maar wat kon je anders van een nachtelf verwachten? Dat vooroordelen zijn beoordelingsvermogen konden beïnvloeden, kwam natuurlijk niet eens in hem op. 'Je hebt dus geen recente ervaring in dierverzorging en fokplannen,' concludeerde hij. 'Bovendien kun je niet tegelijk je dieren verkopen en ze verzorgen.' Het eerste bracht nu eenmaal veel reizen met zich mee.

'Me dunkt dat zo'n plan alleen haalbaar is als je een partner hebt. Iemand met wie je het werk kunt delen en die ook de dierkundige kennis heeft om verantwoord te fokken.' Want dat haar vader ook wat paarden fokte, leek Patu geen gegronde basis om zelf aan de slag te gaan. Dieren waren geen speelgoed waarmee je maar wat uitprobeerde, je moest weten wat je deed. En natuurlijk had Patu de perfecte partner allang in beeld. Mits beiden in staat waren over rasverschillen heen te stappen. Maar als zelfs hij redelijk met een nachtelf kon praten ...

Zemca moest wederom de kaken opeenklemmen. De manier hoe de man met haar omging was stuitend, maar ze had hem nodig en kon het zich daarmee niet veroorloven om hem tegen de schenen te schoppen. Ze glimlachte dus maar als was het geen vriendelijke. "Daar heeft u een punt. " Geen recente ervaring, maar ze vergat heus niet één, twee, drie het werk en de klusjes die ze decennia lang had gedaan. En het was waar dat ze niet het magisch vermogen had zichzelf te klonen. Dus in haar eentje werd het lastig. Maar met een paar jaar kon Effyr helpen en Elik kon ook wel bijspringen, vond ze.

"Waar vindt men zo iemand? Ik moet diegene ook kunnen vertrouwen, er moet de juiste achtergrond en kennis zijn en die persoon moet lef hebben. Een goed inkomen is de eerste jaren geen optie en ook in de nabije toekomst nog niet gegarandeerd." Landelfen waren te laf, feeën te zwak, andere nachtelfen zou teveel kapiteins op een schip geven, vampieren aten de waar op, weerwolven hadden een oppas nodig. Een partner vinden, was makkelijker gezegd dan gedaan.
Luctor et emergo
~Ik worstel en kom boven.