Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Centaurreize  (281 keer gelezen)

Speeldatum: 7 maart 1301 (Begin lente)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 3 jaar geleden »
Hoewel Marcus haar in eerste instantie meegenomen had naar Bumetrel, meldde Alaiz' oudste broer zich al snel om zijn jongere zuster naar Almaria te brengen. Alle gebeurtenissen ten spijt lag er immers nog steeds een bruiloft in het verschiet. Niet alleen was er nog veel voor te bereiden, het was ook gebruikelijk dat de bruid de tijd tot haar huwelijk bij haar ouders door zou brengen.

Nadat Jason enige zaken met Marcus had besproken, werd de reis naar het zuiden aangevangen. Veel werd er niet gesproken. En Alaiz vermoedde dat het enkel uit fatsoen was dat hij naast haar reed en haar niet bij zijn personeel liet rijden. Ze had geen telepathie nodig om aan te voelen dat de rechtzaak iets kapot had gemaakt in de speciale band die ze altijd met haar oudste broer had gehad. Hoe logisch zijn gedrag ook was, het deed haar pijn tot diep in haar wezen. En als Jason al zo was, wat mocht ze dan nog van Alictor en haar ouders verwachten? Haar schoonzus?

In Icdor voegde Alictor zich bij hen. Ze had hem niet meer gezien sinds hij met Marcus en Jason naar Bumetrel was gekomen. Bij de rechtzaak was hij niet aanwezig geweest. Als priester en tweede zoon had hij er ook niet veel te zoeken.
Geruime tijd reden Alictor en Jason samen op, vermoedelijk nieuws en nieuwtjes uitwisselend. Tegen de avond, toen ze een kamp hadden opgeslagen, verdween Jason in de schemering, Alaiz achterlatend bij zijn jongere broer. Er was nog geen moment geweest dat ze haar alleen hadden gelaten, precies zoals de rechtbank bevolen had, bedacht Alaiz wrang.
Ze aten in stilte en ze wilde net een plaats zoeken om zich terug te trekken, toen Alictor tegen haar begon te spreken: "Is dit de vrijheid die je zocht, Alaiz? Heb je nu bereikt waar je altijd naar gestreefd hebt? Zelfstandigheid? Vrijheid? Macht? Aanzien? Ik heb gevoeld hoe vastberaden je was, gemerkt hoezeer je hechtte aan je droom van vrijheid. Toen je toegaf en toestemde in een huwelijk met mijn beste vriend, was ik blij en trots. En ik verbaasde me erover dat Ikatur juist jullie met elkaar verbond."

Alictor keek op vanuit het vuur waar hij tot nu toe in gekeken had. "Jason heeft me het een en ander verteld. De feiten. Je motief: je werd gedwongen, je moest wel. Je was bang voor je reputatie, bang om je mooie baan te verliezen."
De centaur lachte kort. "Natuurlijk was je bang om je baan te verliezen. Zijn we dat niet allemaal? Zou niet iedereen zo'n noodsprong hebben gemaakt?" Alictor keek haar recht aan. "Of was je bang voor wat er zou gebeuren als je ontslag moest nemen? Bang misschien dat je terug moest keren naar huis? Dat vader je je vrijheid zou ontnemen en zou uithuwelijken? Was dat de reden, Alaiz Mel'nas?"
Zijn ogen boorden zich in haar geest en vonden het antwoord moeiteloos.
Met een van woede vertrokken gezicht schoot Alictors vlakke hand vol in het gezicht van zijn zuster. "Uit mijn ogen," siste de priester. En terwijl Alaiz haar hand naar haar gezicht bracht, merkte ze hoezeer hij op dat moment op hun vader leek. Ze sloeg haar ogen neer en verwijderde zich snel, huilend van pijn en spijt.

Terwijl ze zich opkrulde om te gaan slapen, bleef ze maar huilen. De walging van Jason en Alictor, het idee dat ze haar ouders onder ogen moest komen, de ouders van Marcus...
Ze voelde zich alleen. Alictor had gelijk: ze was zo ongeveer alles kwijtgeraakt wat ze had willen behouden. En nog meer dan dat: de waardering van haar familie.

Maar, bij Ikatur, dit was niet het leven dat ze ging hebben. Ze ging niet als een musje in elkaar gedoken leven. Ha, ze zou laten zien wat een Trezeguet waard kon zijn. Ze zou haar ouders trots maken. Ze zou Marcus' ouders verbluffen. Ze zou Marcus tonen dat hij een volwassen vrouw ging trouwen. Ze zou haar broers laten zien dat ze voor hen niet onder deed, ook al was ze er misschien een beetje laat bij. Was zij soms niet Alaiz Mel'nas Trezeguet? Was ze niet opperhoofdrechter geweest bij de IRMM, geen schoolhoofd van de beste school van Europa?
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)