Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Geen wolkje aan de lucht  (465 keer gelezen)

Speeldatum: 14 januari 1301 (Midwinter)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 3 jaar geleden »
"Brrrr," brieste Elias, terwijl de waterdruppels uit zijn haren en langs zijn gezicht naar beneden drupten. "Frrrrrrisjes." En daarmee had hij geen woord teveel gezegd. Met een zon die nog nauwelijks opgekomen was, maakte de Mircamse wereld nog niet een hele warme indruk op zijn onderdanen.
Het vroor, merkte de weerwolf toen hij de ochtendlucht opsnoof. Tijdens het jagen had hij er nauwelijks iets van gemerkt; zijn vacht was dik en de adrenaline van de jacht had hem heerlijk warm gehouden. Nee, met dit weer kon je beter geen mensachtige zijn. Zeker als je uniform op zijn laatste benen begon te lopen.

Hij moest nog maar een stukje lopen, besloot hij. Een beetje opwarmen en afkoelen van de jacht tegelijk. Op zondag was het ontbijt later, dus dat gaf hem nog wel even. Elias, gooide de emmer terug in de waterput en ging op weg naar het oefenveld. Een kwartiertje later zat hij op het dak van wapenkundehokje. Hij staarde met een half oog naar de wolkjes die uit zijn mond kwamen. De zon begon al op te komen, een schouwspel waar hij nog wel even voor wilde blijven zitten.
« Laatst bewerkt op: 3 jaar geleden door Elias Lovitis Rugaru Melnitz »

« [Reactie #1] : 3 jaar geleden »
Och, zo zonder vacht redde ze zich ook wel prima. Mits ze in beweging bleef, maar dat was geen enkel probleem. De ochtendoefeningen vereisten beweging, snelle en handige, maar ook eindeloze en repeterende. Het ging er dan ook niet om nieuwe dingen te leren, het ging erom oude dingen niet te verleren.

Er waren altijd maar weinig myrofas wakker rond dit tijdstip. En de weinige myrofas die er waren, letten niet op van de slaapdronkenheid. Vampiers, die terugkeerden van de jacht, waren moe en voldaan. Geen zin meer om op te letten. Weerwolven nog niet wakker genoeg, maar op weg om dat te worden, buiten. En de rest van de menigte lag zoetjes in hun bedjes. Te stinken. Zéker op zondag, als ze niets hoefden doen.

Normaliter hoorden honden buiten. Tot zover was ze het daarmee eens. Maar op het dak, dat was merkwaardig. Haar wenkbrauwen opgetrokken bekeek ze Elias een moment vanuit haar ooghoeken.
No mercy for the wicked.
« Laatst bewerkt op: 3 jaar geleden door Tetachan U. M. Mocha »

« [Reactie #2] : 3 jaar geleden »
"Mogguh, mevrouw," zei Elias toen hij vrouwe Merifel haarzelf ontwaarde. Was het een vlaag van beleefdheid, een gevolg van een bijna voltooide Bumetrelopleiding - inclusief etiquette - of een uiting van preventief lijfsbehoud? Elias wist het niet en het was ook niet een vraag die hijzelf zou stellen.

"Toch wel mooi, toch?" keuvelde hij verder, wijzend op de opkomende zon. Hij had geen flauw idee want Mocha's van opkomende zonnen vond, maar zij zag hem ook, dus was het een gespreksonderwerp. De weerwolf voelde namelijk sterk de neiging om te praten. Hij werd altijd een beetje zenuwachtig als mevrouw Mocha in de buurt was, ook al had hij na al die jaren vastgesteld dat ze soms zo kwaad nog niet was. Vooral als ze niet kwaad was trouwens. Ach, en als ze kwaad was, was ze buitengewoon duidelijk en dat kon op een school als deze heel verfrissend zijn. Zeker als je Elias heette en een eigenwijze, heus wel bijna volwassen weerwolf was.
Wacht even, hij was nu volwassen!

« [Reactie #3] : 3 jaar geleden »
Mocha volgde de wijsvinger, en ontdekte de opkomende zon. "Prachtig." Zei ze koeltjes. "Werkelijk." En haar rug strekkend wreef ze in haar nek. Er was wel eens een tijd geweest dat ze soepeler was. Het langer volhield ook. Hoewel ze nu steviger in haar schoenen stond, en het een eventuele tegenstander veel meer moeite zou kosten haar uit balans te brengen.

Ze pauzeerde een paar tellen, en begon opnieuw. "Heb je al plannen voor ná Bumetrel, Elias?" Vroeg ze, "terug naar waar je vandaan komt? Alfa's onttronen? Of blijf je hier nog langer rondhangen?" Als het niet zo neerbuigend had geklonken, had het bijna oprechte interesse kunnen zijn.

Er was nog een probleem meer aan jonge weerwolven dan aan oude. Oude waren vervelend, lastig, onpraktisch en beestachtig. Jonge weerwolven waren vervelend, lastig, onpraktisch, beestachtig en onvoorspelbaar. Elk van hen zou op een dag besluiten een levensgezel nodig te hebben, en er ergens eentje kidnappen. Want de eerste myrofasouder die zijn dochter aan een weerwolf uithuwelijkte moest nog geboren worden.
Wat dat betreft was het beter ze niet al te lang rond Bumetrel rond te laten struinen. Voor je het wist schaakten ze een of andere leerlinge, en kreeg de school de schuld.
No mercy for the wicked.

« [Reactie #4] : 3 jaar geleden »
Geen zonne-aanbidder kennelijk. "Kweenie," antwoordde Elias. Het neerbuigende in Mocha's toon negeerde hij, merkte het waarschijnlijk niet eens. Mocha was altijd neerbuigend. "Terug naar huis zou kunnen. Moe'k wel even zoeken. Laatste brief kwam uit Almaria geloof'k. Maar ik weet niet. Ik heb nog schulden. En ik wil ook niet met lege handen thuiskomen. Ik wil pa en ma toch een beetje trots maken. En zo breed hebben ze het niet..."

Hij keek verder naar de zon hoe die langzaam klom. Je zag het klimmen niet, maar hij stond toch duidelijk hoger dan daarnet. "Ik zou op Bumetrel blijven eerst. Bij de wacht gaan als leerling. En dan zou meneer Worrseyu me leren hoe je een goeie Alfa werd. Maar die is weg. En nu weet ik niet waarom ik zou blijven. De wacht lijkt me saai. Hard werk, discipline. Vast heel nuttig, maar niet spannend." De weerwolf zuchtte diep. "Ik vond het leuk hier, weet u. Vooral toen ik torenhoofd was. Een beetje zoeken waar de grens ligt en toch ook een beetje op anderen passen. En leuk en serieus."

Elias sprong van het gebouwtje. "Ik wil wel even met u sparren?"

« [Reactie #5] : 3 jaar geleden »
"Ah." Zei ze, "Je doet een gooi naar het alfaschap op Bumetrel." Hij leek het zelf niet helemaal door te hebben, maar het was bijna letterlijk wat hij opnoemde. Zoeken waar de grens lag, op anderen passen. Leuk en serieus. Goeie alfa worden. "Het is al lastig om weerwolven als leerling toe te laten, maar zonder alfa is het onmogelijk. Misschien moet je mevrouw het schoolhoofd eens overtuigen van het belang van een vaste alfa voor de leerlingen. Kun je blijven rondhangen als de lapzwans die je bent, en er nog betaald voor krijgen ook."

Ergens fonkelde iets dat op spot leek, gemixt met een kleine dosis belangstelling. Dat verdween volkomen zodra hij voorstelde te gaan sparren. "Pardon?"

Och ja, het was een heracorjongen. Die dachten altijd dat ze er wat van konden, al vanaf jaar één. Hoofdschuddend rechtte ze haar rug, de punt van haar zwaard zorgvuldig naar de grond gericht. "Ik zou je tot moes hakken, jongen. Leer eens beter je opponenten uit te zoeken."
No mercy for the wicked.

« [Reactie #6] : 3 jaar geleden »
"Alfa worden? Hier? Nou, ik denk niet dat dat hem gaat worden. Jakobus is veel sterker en bovendien, dan heb ik nog steeds geen werk."
Hij begreep niet helemaal waar Mocha het absurde idee vandaan haalde dat hij Alfa kon worden. Hij was 20 en net afgestudeerd, geen 30 met de levenservaring en spieren die je nodig had om een clan te leiden. Ook al bestond die clan dan voor een groot deel uit leerlingen. Ze zagen hem aankomen!

"Waarom zou u me tot moes hakken?" antwoordde hij op Mocha's laatdunkende antwoord. "Misschien moet u gewoon beter luisteren, met alle respect. Ik zei, sparren, niet vechten tot er doden vallen. Ik twijfel er niet aan of u zou zoiets kunnen, maar daarom kan ik u nog wel aanbieden om een bewegend doelwit te vormen in plaats van dat u tegen lucht vecht? Ik dacht dat u het leuk zou vinden, maar ik heb me weer eens vergist. U snapt het werkelijk niet, he, dat er wezens zijn die... ach, laat ook maar. Ik zal u met rust laten. Tis toch al bijna ontbijt."

« [Reactie #7] : 3 jaar geleden »
"Wezens die...? Het punt is niet zozeer dat jij sparren bedoelde, het punt is dat je onderschat wat ik doe tegen een weerwolf. Ik betwijfel of ik met jou kan sparren. Het probleem is dat ik het te serieus zou nemen, niet jij." Ze haalde haar schouders op. "En wat er gebeurt als ik iets te serieus neem weet de volledige bewoonde wereld."

Ze hief haar zwaard op, bekeek de glans. "Jakobus is geen alfa-materiaal. Jij wel. Het is niet noodzakelijkerwijs de sterkste wolf die alfa wordt, maar de wolf die zijn hersens gebruikt om zijn spieren op het juiste moment in te zetten. Het zou jammer van je potentieel zijn als je vlak voor je het gebruikt door een ouwe nachtelf tot dobbelsteentjes werd gereduceerd."

Schokschouderend stak ze het zwaard terug in de schede. "Maar je moet nog steeds leren je hersens te gebruiken wat betreft je opponenten. Dus misschien moet ik mijn woorden maar weer intrekken. Misschien is Jakobus een betere alfa. Die laat het tenminste uit zijn hoofd mij met een zwaard tegenover zich te lokken."
No mercy for the wicked.

« [Reactie #8] : 3 jaar geleden »
"U bent geeneens een oude nachtelf en u zou me ook niet in dobbelsteentjes reduleren. Ten eerste zou de hele school direct weten dat u het was en dan zit u zwaar in de penarie. En ten tweede geloof ik er niks van dat u zomaar een leerling dood zou maken omdat hij met u wil oefenen. Goede zwaardvechters hebben zelfbeheersing zeg meneer Merdun altijd."

En dat moest wel waar zijn, want Elias was er niet zo goed in: zowel de zelfbeheersing als het zwaardvechten. Nu ja, het ging wel beter dan eerst.

"Oh, en ik lok niet. Als ik van een nachtelf wil winnen, kan ik beter in attanna gaan, maar dan kan'k die hersens niet meer gebruiken en het mag ook niet."

De weerwolf zweeg, terwijl hij door liet dringen wat Mocha tot nu toe had gezegd. Kon hij alfa worden? Maar dat was toch geen baan? Dat was toch gewoon wat je was? Misschien moest hij eens langs de zwarte vrouwe gaan. Al was het maar om erachter te komen hoe groot zijn schuld was. 

« [Reactie #9] : 3 jaar geleden »
"Ik ben tweehonderdnegenenzestig, Elias." Ze glimlachte. "En jij praat sneller dan je denkt. Goede duelisten hebben zelfbeheersing, jawel. Maar niemand heeft ooit mij het predikaat 'goed' durven geven. Hooguit, om in jouw woorden te spreken, 'link'."

Hoofdschuddend bekeek ze de jongen. "Het mag niet, nee. En het is onverstandig. Net zoals wanneer jij in attanna gaat. En net zoals wanneer jij in attanna wilt gaan, kun je dat beter niet teveel uitlokken. Voor je het weet overkomt het je. Maar het doet me deugd dat je inmiddels weet wat wel en niet mag, en zelfs een inschatting van de gevaren kunt maken. Zij het dan alleen van je eigen vormwisseling. Misschien heb je toch wat geleerd. En dan mag ik hopen dat het niet alleen door mijn strikte straffen kwam, maar ook door de zachtzinniger opvoedmethodes van je eigen leraren."

Hoewel ze twijfelde aan het nut, zo nu en dan, zou ze niet denken dat ze de enige opvoeder was op de school. Niet snel. Hooguit soms.
No mercy for the wicked.