Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Ken je me nog?  (1776 keer gelezen)

Speeldatum: 12 januari 1301 (Midwinter)

0 leden en 2 reizigers bekijken dit verhaal.

« [] : 6 jaar geleden »
Haveloos, gekleed in wat er nog over was van zijn eens prinselijke outfit en met een enorme deuk in zijn trots, stond Kaimi Arcenaux voor de poort van Bumetrel. Eens was hij kroonprins geweest van Nascam, nu niet meer dan een verschoppeling - een kruisling nog wel. Het voordeel was dat hoogstwaarschijnlijk niemand hem in deze staat zou herkennen. Hij zou hooguit aangezien worden voor een nachtelf die het de laatste weken te bont had gemaakt. Het nadeel was dat hij alles, maar dan ook alles wat hem dierbaar was geweest, had verloren. En dat hij niets meer was.

Maar dat ging veranderen.

Kaimi strekte zijn rug, toverde een harde blik in zijn gezicht en schraapte zijn keel. 'Goedenavond heren. Ik heb vernomen dat ene Fellow Merdun op Bumetrel werkt? Ik wens hem te spreken, en wel zo snel mogelijk.' En kroonprins of niet, ze deden er onverstandig aan zijn bevel niet in te willigen.

« [Reactie #1] : 6 jaar geleden »
".... vindt het helemaal geen slecht plan, Elik," zei de weerwolf. "Ze is koppig genoeg om zoiets te laten lukken. En nachtelfvrouwen zijn toch geen thuiszitters." Hij keek even naar beneden naar de jongeman die voor de poort stond. En ging toen onverstoorbaar verder: "Maar wat ga jij dan doen? Ga je dan stoppen als wachter? Nee toch? Iemand moet de biertjes toch betalen? Of dacht je dat Leroy ging trakteren als hij verloor?" Ook Elik keek even naar de bezoeker. Een haveloze vent met de kapsones van een verwend adellijk joch. "Ik denk dat hij morgenavond wel een gaatje heeft," riep hij naar beneden. "Probeer het dan nog eens."

"Ik weet niet, als ik het voor het bier moet doen, Jakobus..." Elik grijnsde naar zijn collega.
« Laatst bewerkt op: 6 jaar geleden door Elik Pillao »

« [Reactie #2] : 6 jaar geleden »
Had hij hier dat hele eind voor gelopen? Bloed, zweet en tranen getrotseerd - om zo brutaal weg te worden gestuurd? Geen wonder dat zijn vader er niet over had gedacht hem naar Bumetrel te sturen! Wat een manieren!

Kaimi keerde zich woest om en beende met zware passen een paar meter bij de poort vandaan. De neiging om de poort te bombarderen met een paar spreuken liep gevaarlijk hoog op. Slechts met heel veel moeite wist de jonge ex-prins zijn woede te bekoelen en zijn trots in te slikken. Hij wist dat zijn enige kans om Fellow te spreken te krijgen deze was, en hij was niet van plan om die te laten verpesten door een stelletje kinderachtige wachters. Bovendien had hij op dit moment wel belangrijkere zaken aan zijn hoofd dan hen een lesje te leren. Hij zou ze op een later moment nog wel onder handen nemen.

En dus zuchtte Kaimi heel diep, toverde dit keer een zo neutraal mogelijke blik tevoorschijn en liep terug richting de poort. 'Kom op, mannen,' zei hij, 'ik ben een oude vriend van de heer Merdun en heb lang gereisd om hem te kunnen spreken. Het is belangrijk.' Ik weet zeker dat hij het jullie niet in dank zal afnemen als jullie me nu wegsturen, wilde hij nog dreigen, maar hij slikte de woorden weer in. Hij was daar zelf namelijk nog helemaal niet zo zeker van. 
« Laatst bewerkt op: 6 jaar geleden door Kaimi Arceneaux »

« [Reactie #3] : 6 jaar geleden »
Ach kijk, de jongeman had toch wel manieren. Hij zei zowaar bijna alstublieft. "Volgens mij zit ie bij moeder de vrouw," zei Jakobus tegen Elik. "Ik loop er wel even heen."

De plaats van de weerwolf werd ingenomen door een andere loslopende wachter en Jakobus rende naar de vertrekken van de familie Merdun. "We zullen wel even kijken of hij aanspreekbaar is," riep Elik ondertussen naar de onverwachte gast.

Even later was Fellow gevonden. "Er staat iemand voor je bij de poort. Zegt dat ie jouw nodig moet spreken," praatte Jakobus de landelf bij. "Het is ontzettend belangrijk. Als je dat maar weet." De spot kon Fellow nauwelijks ontgaan.

« [Reactie #4] : 6 jaar geleden »
"Dat 'ie mij moet spreken?" Fellow keek verbaasd. "Ik verwacht niemand bij mijn weten." En schijnbaar was het verschrikkelijk belangrijk, alhoewel de andere wachter daar duidelijk zijn twijfels bij had. De landelf zuchtte en keek naar zijn vrouw. "Nou, laat ik maar eens kijken wie het is. Kan je iets meer beschrijving geven van de persoon voor de poort?" Fellow probeerde iemand te bedenken, maar veel kwam er niet naar boven. Zijn broer of moeder hadden zich wel bekend gemaakt en dan had Jakobus vast niet zo laagdunkend gedaan. De meeste vrienden die Fellow had, werkte of hier op Bumetrel of zouden eerst schrijven voordat ze kwamen. Ach, hij zou het wel zien.

En dus kwam Fellow even later aan bij de poort en wierp hij van boven een blik naar beneden naar de gast. "Je wilde mij spreken?", vroeg de landelf aan de persoon in de hoop dat hij op zou kijken en hij de persoon zou herkennen.[1]
En dat moment van herkenning kwam. Verbaasd schoten de wenkbrauwen van Fellow omhoog.
"Kaimi? Wat doe jij nou weer hier." De landelf ging naar beneden, naar de deur in de poort en deed open. "Wel even je wapens afgeven.. Je weet hoe het werkt. Man, wat zie je eruit. Wat is je overkomen?"
 1. Ik ga er maar vanuit dat Kaimi dat dan ook doet.
Too sweet to function

« [Reactie #5] : 6 jaar geleden »
Fijn. Het was eindelijk tot de wachters doorgedrongen dat ze er toch beter aan deden zich beleefd te gedragen tegenover hun gasten. Eén van hen vertelde Kaimi dat ze zouden kijken of hij aanspreekbaar was - en die hij moest Fellow zijn. Wat betekende dat de geruchten die Kaimi op Ypsilon gehoord had, waar moesten zijn: Fellow had inderdaad zijn intrek genomen op Bumetrel en werkte hier om de kost te verdienen.

Terwijl Kaimi moest wachten op zijn vroegere kameraad van Ypsilon, begon hij zich toch een beetje ongemakkelijk te voelen. Tot hier aan toe had hij een plan gehad, maar nu stond hij met lege handen. Wat moest hij zeggen als hij straks oog in oog met de landelf stond? Zijn excuses aanbieden om zijn plotselinge vertrek? Vertellen wat er in Nascam was gebeurd (als hij dat niet al lang gehoord had)? Of gewoon liegen?

Voor Kaimi had kunnen besluiten wat hij zou gaan zeggen, trok de bekende, veel te hartelijke stem van Fellow hem uit zijn overpeinzingen. Na even aarzelen keek hij omhoog en nam hij de jongeman op, om vervolgens tot de ontdekking te komen dat hij nog geen haar was veranderd. Dat moest een goed teken zijn.

Binnen luttele seconden stond Fellow beneden en opende hij de poort. Kaimi hoorde zwijgend aan wat hij te zeggen had en bleef nog steeds een poosje zwijgend staan nadat de landelf uitgepraat was. Uiteindelijk schraapte hij zijn keel en zei hij: 'Ik heb geen wapens.' Dat was natuurlijk niet waar, maar hij was niet van plan zijn dolk - één van zijn weinige bezittingen die nog enigszins koninklijk waren - af te geven aan een stel onbekenden.

'En wat ik hier doe...' Kaimi keek omhoog om te zien of de wachters mee luisterden en besloot het zekere voor het onzekere te nemen. Hij verzamelde de weinige energie die hij nog had en verzond Fellow een telepathisch bericht. Ik wil het je wel uitleggen, maar niet hier. 'Ik was hier toevallig in de buurt en ik was eigenlijk wel nieuwsgierig naar hoe je het maakte.' Zijn niet al te koninklijke en onverzorgde verschijning zeiden waarschijnlijk wat anders, maar dat deed er niet toe.
« Laatst bewerkt op: 6 jaar geleden door Kaimi Arceneaux »

« [Reactie #6] : 6 jaar geleden »
Fellow fronste even en teleurstelling was duidelijk op zijn gezicht te zien. "Kaimi. We fouilleren hier magisch. Ik wéét dat je wapens bij je hebt. Maak het nou niet moeilijker dan het is. Ik kán je niet binnenlaten als je de dolk niet afgeeft." Wat de mans reden ook mocht zijn vast te willen houden aan het wapen, deed er niet toe. Dit waren nu eenmaal regels die vrij strikt werden nageleefd en als er wat gebeurde, dan zou Fellow verantwoordelijk zijn. Dus nee, met wapen kwam de kruisling prins niet binnen.

Als reactie op de telepathische boodschap gaf Fellow een knikje. Ze zouden er later over praten. Fellow zou Kaimi wel uitnodigen in zijn huis. Hopelijk vond Iathenu het goed dat ze een gast hadden voor de nacht. "Nou gezellig. Ik kan je straks een biertje aanbieden en wat droge en schone kleding. En ik wil je voorstellen aan mijn prachtige vrouw en dochter." Kaimi wist vast niet dat Limki verdwenen was en dat Fellow nu keurig een landelfin aan de haak had geslagen. Ach, dat zou dan nog een leuke verrassing worden.
Too sweet to function

« [Reactie #7] : 6 jaar geleden »
Kaimi trok een gezicht als dat van een verwende kleuter dat niet van plan was toe te geven, maar uiteindelijk moest hij Fellow wel zijn zin geven. Met een zucht haalde hij het gevest met zijn dolk van zijn riem en gooide hij die naar de landelf. 'Maar wel voorzichtig zijn.' Kaimi keek Fellow waarschuwend aan. 'Ik wil hem graag heel weer terug.' Maar dat snapte hij ook wel.

Het was vernederend om Fellows aanbod te moeten aannemen, maar Kaimi wist dat hij wel een stel schone kleren kon gebruiken. En dan dat biertje... Het water liep hem al in de mond bij het idee. 'Bedankt,' wist hij alleen uit te brengen. Toen Fellow begon over zijn vrouw en dochter, fronste Kaimi zijn wenkbrauwen. Als hij maar niet zo'n burgerlijke zak was geworden en onder de plak zat van zijn vrouw. Dat zou het er niet gezelliger opmaken. 'Dus,' vroeg Kaimi terwijl hij de poort doorging en met de jongeman mee liep, 'en lijkt het een beetje? Ik bedoel een eh.. kruising tussen een landelf en een weerwolf?' Hij zag het nog niet echt voor zich.

« [Reactie #8] : 6 jaar geleden »
Fellow nam de dolk aan en borg het op in de daarvoor bestemde kist, die vervolgens weer op slot ging. Toen het seintje werd gegeven dat de man wapenvrij was konden ze verder. Elik kreeg een klopje op zijn schouder en een blik van dat hij het later allemaal wel zou horen.

De landelf liep toen met Kaimi het terrein op. Een hartelijke lach ontstond na de vraag van de man. "Ik dacht al dat je niet op de hoogte was. Limki en ik zijn al een hele tijd niet meer samen. Haar natuur riep en ze is met de noorderzon vertrokken. Ik heb nu een lief landelfmeisje als mijn vrouw en mijn dochter lijkt dus ook perfect op een elfje. En nee, met Limki heb ik nooit kinderen gekregen." Waarschijnlijk werkte dat hele kruisen tussen verschillende rassen niet zo goed. "Mijn dochter heet Sona, mijn vrouw heet Iathenu. Beiden hebben pit en een leuk karakter. Ik denk dat je ze wel mag."

De landelf keek opzij naar zijn studiemaatje. "Wil je eerst een stukje lopen en praten of al naar mijn woning? We zijn daar niet alleen, maar het is er warm, er is eten en drinken en goede kleding. En mijn vrouw vindt het vast goed als je een paar nachten bij ons slaapt. Ik heb wat schapenvellen waar je op kan slapen, daarbij kan ik ook wel wat stro uit de stal halen en als ik de haard wat laat smeulen is het vast warm genoeg. Beter kan ik je niet bieden, vrees ik." Fellow wist wel dat Kaimi ongetwijfeld beter gewend was geweest, maar hoelang geleden hij in een fatsoenlijk bed had geslapen, kon de elf nu niet raden.
Too sweet to function

« [Reactie #9] : 6 jaar geleden »
Met spijt keek Kaimi toe hoe zijn dolk werd ingenomen en achter slot en grendel werd gezet. Erg lang had hij echter niet om daarover te treuren, want Fellow nam hem mee het terrein op en gaf een verrassend antwoord op zijn eerdere vraag. Limki was weg en de man was getrouwd met een landelfin. En ze hadden een pittige dochter, wat niet veel meer kon betekenen dan dat dat kind de hele dag liep te mokken en te janken. Wat een prettig vooruitzicht. Maar wat wilde je ook met landelfen? Kaimi wist niet wat beter was, trouwen met een landelf of een weerwolf...

'Nou,' zei hij, niet al te enthousiast, 'ik ben benieuwd.' Oké. Dat klonk wel heel erg ongeïnteresseerd. 'Leuk voor je, man,' voegde hij er gauw aan toe, waarop hij glimlachte als een boer met kiespijn. Maar het vooruitzicht om de komende nachten te verblijven bij een zielsgelukkig landelfgezinnetje, stond hem steeds minder aan. En wat wilde hij eigenlijk? Wilde hij wel vertellen wat er in de afgelopen maanden gebeurd was? En waarmee kon Fellow hem überhaupt helpen? Hij had zelf waarschijnlijk amper inkomen. En veel langer dan een paar nachten onderdak kon hij vast ook niet bieden.

Maar hij had bier. Kaimi's ogen lichtten enigszins op en hij schraapte zijn keel. 'Laat me eerst maar eens kennismaken met je paleis en prinsesjes. En en biertje gaat er op dit moment wel in.' Of twee. Of tien. En dan zou hij daarna wel zien of hij zin had om te praten.

« [Reactie #10] : 6 jaar geleden »
Toen 'Kaimi' vertrokken was met Fellow, wisselde Elik een veelbetekenende blik met Jakobus. Die knikte, vermoedelijk dacht hij hetzelfde: ondanks Fellow zouden ze de man goed in de gaten houden. De manier waarop hij zich gedroeg... en dan ook nog proberen om een wapen binnen te smokkelen. "Jij ging het wachtrapport schrijven toch?" vroeg de nachtelf met een onschuldige blik. Eigenlijk was hij dit keer het bokje, maar Jakobus was toch soort van eerste officier van de wacht nu. Heel belangrijk enzo.
"Jij hebt een veel beter handschrift, jongen. Bovendien werk ik hier langer dan jij. Balen, jongen." Jakobus grijnsde lieflijk naar zijn collega en richtte zich toen weer op zijn taak.

« [Reactie #11] : 6 jaar geleden »
Fellow grinnikte. Je hoefde geen professor te zijn om door te hebben dat Kaimi maar weinig enthousiast was over het vooruitzicht bij een klein kind en de rest van een landelffamilie te moeten logeren. De vergane prins vereenzelvigde zich vooral met nachtelfen, was Fellow bekend en had de neiging om op andere neer te kijken, terwijl hij zelf nota bene een kruisling was.

"Nou, hier zijn we dan", zei Fellow best een beetje trots toen ze bij zijn woning in de lerarengang aankwamen. "Welkom bij mijn paleis." Hij grijnsde en zwaaide de deur open.
"Oh mijn liefste, ik ben thuihuis." De elf liep de kamer binnen en gaf Iathenu een kus in de haren. "Kaimi, dit is Iathenu, mijn vrouw. Iathenu, dit is Kaimi, een maatje van de universiteit en hij blijft een paar dagen bij ons logeren, goed? En Sona ligt al op bed. Dus die zal je morgenochtend waarschijnlijk wel ontmoeten." Hij glimlachte even naar zijn koningin. Als ze vragen had, dan moesten ze dat maar later bespreken, maar in het bijzijn van een gast was dat niet netjes.

"Schat, hebben we ergens nog kleding van mij, die Kaimi aan kan? Wil je die dan even pakken? Dan schenk ik ons wat bier in.. wil jij ook?" De landelf was ondertussen al wat aan het rommelen en haalde wat schone bekers tevoorschijn. "Oh, Kaimi, ga zitten, maak het jezelf gemakkelijk. Wil je wat eten. Ik meende dat we nog ergens wat worst hadden liggen?" Nu nog herinneren waar dat lag. Fellow was nog altijd een behoorlijke rommelkont, ook in zijn hoofd.
Too sweet to function

« [Reactie #12] : 6 jaar geleden »
Ze kwamen aan bij Fellows woning en terwijl de landelf zowaar een serenade zong aan zijn vrouw, keek Kaimi met een hoofdschuddende blik het huisje rond. Een paar jaar terug zou hij er vreselijk op neer gekeken hebben. Het zou klein zijn, gewoontjes, saai, alleen geschikt voor arbeiders en arme lieden met een schamel inkomen. Maar nu was het beter dan wat Kaimi in de afgelopen maanden had gezien en daarom trok hij enkel zijn schouders op. ''T is ehh... gezellig.' Dat was het. Meer ook niet. Geen mooie gouden pilaren of marmeren vloeren, laat staan purperen of fluwelen mantels om te dragen. Nee, dit was niet het hof van Nascam. Het zou misschien nog wel jaren duren voordat hij daar weer een stap binnen zou zetten. Een droevige blik tekende Kaimi's gezicht.

Hij werd uit zijn gedachten gehaald, toen een hij werd voorgesteld aan Iathenu, Fellows echtgenoot en landelfin. Ze was niet uitzonderlijk knap, vond Kaimi. Blond haar en slank, weinig vrouwelijke vormen...[1]. Nee, afgezien van het feit dat ze maar een landelfin was, zou Kaimi nooit op haar uiterlijk gevallen zijn. Maar gelukkig waren er dan altijd nog zulke vriendelijke jongens als Fellow.

'Goedenavond,' zei Kaimi tegen de jonge vrouw. 'Aangenaam. Kaimi, dus.' Hij was niet van plan zijn familienaam direct te geven. Je wist maar nooit wat voor verhalen hier de ronde zouden gaan. Gelukkig was Fellow zo vriendelijk geweest ook zijn mond te houden. Hij riep het een en ander naar zijn vrouw - of ze naar kleren wilde zoeken en zo - en ging duidelijk op zoek naar bier. Dat was een goede zaak - dat er zometeen bier klaarstond én dat hij in de loop der tijd duidelijk had geleerd zijn vrouw wat meer aan te pakken.

Kaimi gaf de vrouw dan ook niet meer dan een knikje en zakte neer op de bank. 'Ik kan het bier al proeven,' zei hij, al iets opgewekter. 'Ik neem aan dat we straks wel privé kunnen praten?'
 1. Afgaand op haar kk. Maar mocht je het er niet mee eens zijn, dan pas ik het graag aan.
« Laatst bewerkt op: 6 jaar geleden door Kaimi Arceneaux »

« [Reactie #13] : 6 jaar geleden »
Koningin in kwestie was zojuist als overwinnaar uit de strijd gekomen, de dagelijkse strijd van voeden, in bed stoppen en in slaap krijgen van Sona. Nu was het meisje wel eens vervelender geweest dan vanavond, dus Iathenu was in een uitstekend humeur. Fellow zou elk moment thuis kunnen komen en dan hadden ze met een beetje mazzel een avondje voor zichzelf. Tenzij Sona haar opriep of Smanswoski Fellow. Je wist het nooit in dit roerige leven vol avontuur.

Gerommel aan de deur klonk al gauw, gevolgd door Fellows bekende 'Ik ben tuihuis'. Een stem die gevolgd werd door een andere, onbekende stem die ook al heel snel met bijbehorend lijf werd geïntroduceerd en tot gast was gebombardeerd. Voordat ze 'oh...?' laat staan 'ja maar...' kon zeggen, had ze Fellow de worst al aangereikt (die lag over het algemeen ergens waarvan Fellow op cruciale momenten[1] dacht: huh, die had ik toch hier ergens... oh, niet zeker. Vervolgens ging ze op zoek naar kleren en iets van beddegoed en dacht ze na over echtgenoten, aankondigingen en hopelijk blijvende slapende dochters.

Ergens tussen de bedrijven door wist ze 'Kaimi' een groet toe te werpen. Kortom, ze was de perfecte huisvrouw.
 1. De momenten dat zij niet thuis was

« [Reactie #14] : 6 jaar geleden »
Fellow kreeg de worst aangereikt. "Ah, perfect." De bekers waren gevonden en werden gevuld met bier en  niet veel later stonden alle lekkernijen voor Kaimi zijn neus, zat Fellow ook weer op de bank en had hij zelfs ook een biertje voor Iathenu neergezet, zodat zij ook kon ontspannen en genieten, zodra zij klaar was met de spulletjes zoeken.

"Oh, ja, we kunnen zo wel naar het sterrenplateau gaan of een andere plek zoeken om te praten. Maar eerst even zitten jij en goede kleding aankrijgen en iets van voedsel in je maag. En wanneer je je weer het heertje voelt, dan praten we wel verder." Fellow sloeg de man vriendelijk op zijn schouder. "Maar wat goed je weer te zien, man" En dan even een neutraal onderwerp zoeken. Wat hij hier kwam doen of wat er was gebeurd, leek hem niet het meest geschikte onderwerp. Daarvoor wilde de beste kerel waarschijnlijk privacy. Dus dan maar een ander populair onderwerp. "En de laatste tijd nog geluk gehad bij de vrouwtjes?"
Too sweet to function

« [Reactie #15] : 6 jaar geleden »
Kaimi kon een grijns niet onderdrukken toen Fellow begon over 'heertjes' en 'vrouwtjes'. Hij nam de beker van tafel en dronk een paar slokken. Het gouden goedje dat door zijn slokdarm naar beneden kroop, deed hem werkelijk goed. Nog een paar biertjes en hij was weer helemaal de oude.

'De vrouwtjes... tja.' Kaimi trok een paar keer geheimzinnig zijn wenkbrauwen op. Wat een domme vraag eigenlijk. Was Fellow dan alweer vergeten hoe de vrouwen op Ypsilon voor hem in de rij hadden gestaan? Smachtend achter zijn kont aan liepen alsof er stroop aanzat? Weg zwijmelden als ze zijn stem hoorden of hij hen zijn glimlach toewierp? Sophie, Autumn, Mirwen, Katiana.... ze hadden het allemaal geprobeerd. Of nou ja, Katiana was dan weer een geval apart, dus misschien telde zij niet mee.

Kaimi keek naar de lekkernijen voor hem en nam een stuk worst. Voordat hij het in zijn mond stak, zei hij enigszins triomfantelijk: 'Meer dan genoeg vrouwtjes tegengekomen op mijn reis. Heb me geen moment alleen gevoeld... En jij? Hoe bevalt het om eh... aan iemand vast te zitten?' Die gedachte benauwde Kaimi, maar hij vertrouwde er maar op dat Fellow wist wat hij deed. En ach, als je er goed mee omging, kon het natuurlijk ook zo z'n voordelen hebben. De vrouw kon je was doen, het eten koken, en als je dan behoefte had aan intimiteit was er tenminste altijd iemand om je te vermaken. Kaimi wierp kort een blik op Iathenu[1]. Zou Fellow haar ook uitlenen?

 1. Ervan uitgaand dat ze (toevallig) in dezelfde ruimte is.

« [Reactie #16] : 6 jaar geleden »
Iathenu deed maar alsof ze Kaimi's blik niet merkte. Ze merkte dat ze deze vriend van Fellow niet erg mocht. Hij had een arrogante houding, terwijl hij in Fellows kleren van Fellows worst en bier zat te eten. Het leek haar een merkwaardige combinatie. De manier waarop hij over vrouwen praatte was ook al niet echt een pre op Iathenu's lijstje.

Ze nam de kleren van Kaimi ter hand en oordeelde al snel dat die uit elkaar zou vallen op het moment dat er een wasbord of naald in de buurt kwamen. "Die kun je wel weggooien," concludeerde ze dan ook.

« [Reactie #17] : 6 jaar geleden »
Fellow grinnikte. "Ik had ook niet anders van je verwacht. Je had altijd al honing aan je reet." De vraag over hoe Fellow het getrouwde leven beviel, verbaasde de landelf niet echt. Hij haalde zijn schouders op. "In het begin moest ik wel wennen, maar nu ben ik erg gelukkig met mijn lieverd." De man ging wat rechter op zitten en knipoogde naar Iathenu. Fellow miste de blik van Kaimi in de richting van zijn vrouw en dat misschien maar beter ook.

"Hm, dan mag je mijn kleding wel lenen tot je een uniform hebt. Ik kan je moeilijk naakt over Bumetrel laten lopen." Alhoewel het wel een prachtige grap zou zijn.
Fellow reikte zijn hand uit naar Iathenu. "Kom maar even zitten, lieverd. Anders gaat je biertje nog dood. Al die andere dingen kunnen later ook wel."

"Zullen wij als het biertje op is een wandeling over het terrein gaan maken?" vroeg Fellow aan Kaimi. Hijzelf had geen geheimen voor Iathenu, maar hij begreep wel dat zijn vriend niet al zijn sores bij de vrouw kwijt wilde.
Too sweet to function

« [Reactie #18] : 6 jaar geleden »
Ik ben erg gelukkig met mijn lieverd. Een huivering trok door Kaimi's ruggengraat. Dat was echt walgelijk. Hij kon zich niet voorstellen dat hij dat ooit over een vrouw zou zeggen. Maar ach, hij was Fellow niet (gelukkig), dus hij hoefde zich daar nog niet druk over te maken.

Maar dat zou hij wel moeten doen over zijn kleding, als hij Iathenu moest geloven. De vrouw meende dat het bijna uit elkaar viel van ellende. Wat op zich niet heel vreemd was, gezien hij dit paar kleding nu al een paar dagen achtereen droeg. Zijn dure, brokaten mantel was hij kwijtgeraakt tijdens het gokken en de andere blouse die hij had gehad, was gescheurd tijdens een gevecht met een andere man in een kroeg. Zonde, natuurlijk. Al helemaal nu hij het de komende dagen met Fellows kleding moest doen. Nou ja, dat was beter dan dat hij naakt over straat moest.

Alhoewel, Kaimi grijnsde, dat zouden de vrouwen vast ook niet erg verkeerd vinden.

Fellow nodigde Iathenu uit om bij hen te gaan zitten, wat Kaimi maar onzin vond. Ze hoorde een gesprek tussen twee vrienden niet te verstoren en er waren vast genoeg andere dingen die ze nog kon doen. Toch hield Kaimi wijselijk zijn mond, want hij wist heel goed hoe kwaad Fellow kon worden als het ging om het (naar zijn idee) slecht behandelen van vrouwen. Hij kon zich nog heel goed die ene keer met Katiana herinneren...

En dus zei hij er niets over. Hij nam de laatste slokken van zijn biertje en knikte op Fellows vraag. 'Een wandeling lijkt me prima.' Een extra biertje - of vijf - zouden er overigens ook wel in gaan, maar dat was wel erg onbeleefd om te vragen nu hij niets terug kon geven.

« [Reactie #19] : 6 jaar geleden »
En toen was het bier op. Fellow stond op, knipoogde nog eens naar zijn vrouw, hoopte dat ze niet boos was of dat ze zich buitengesloten had gevoeld, want dan zou hij daar mogelijk nog last mee kunnen krijgen. "Wacht maar niet op mij, Iath, kan een latertje worden." En daarna verliet hij zijn woonruimte.

De landelf wandelde in de richting van de toegangsdeur van de school. Hij had wel zin om naar buiten te gaan. De avondlucht was het beste. Een zwarte lucht, de maan, enkele sterren. Het gaafst was misschien nog wel de stilte, alsof je helemaal was afgezonderd van alles en iedereen. Dus buiten was voor Fellow een betere plek dan ergens in een verdoemhoekje in het kasteel.

"Nou, vertel op man, wat is er allemaal gebeurd? Dit is niets voor jou."
Too sweet to function

« [Reactie #20] : 6 jaar geleden »
Helaas, een tweede of derde biertje zat er voor vanavond niet in. Kaimi stond op van de bank, trok zijn kleren recht - voor zover dat nog lukte - en liet zich door Fellow mee naar buiten nemen. De gure buitenwind was als een klap in zijn gezicht. Hoe behaaglijk het in Fellows vertrek zojuist nog was geweest,  zo kil en onheilspellend zag de nacht er op het moment in Kaimi's ogen uit. Heel even zakte de moed hem weer in de schoenen en opnieuw begon hij te twijfelen of hij er wel goed aan had gedaan om hier te komen.

Nadat ze een paar minuten zwijgend naast elkaar hadden gelopen, verbrak Fellow de stilte. Zelfs al had Kaimi geweten dat deze vraag zou komen, hij had er tot aan dit moment niet over na willen denken. De gebeurtenissen van de afgelopen periode had hij weggestopt - zo ver, dat hij ze bijna kwijtgeraakt was. De alcohol en de vrouwen hadden geholpen om de pijn wat te verzachten, maar nu, nu hij voor het eerst sinds tijden in het gezelschap was van iemand om wie hij echt had leren geven, kwam de pijn keihard weer terug.

Kaimi schopte een steen weg en stak zijn handen in zijn zakken. 'Je hebt vast wel het een en ander gehoord,' begon hij zijn verhaal schouderophalend. Het was te vernederend om hardop te moeten vertellen wat er in Nascam gaande was op het moment. 'Ik eh... zit nogal in de problemen, zeg maar. Heb het de laatste weken een beetje te bont gemaakt en...' Kaimi probeerde een zorgeloze grijns tevoorschijn te toveren. 'En nou ja, nu is mijn geld op. En gezien mijn huidige situatie hoef ik even geen hulp te verwachten van mijn familie. Dus ik was toevallig in de buurt, enne ik dacht dat jij me vast wel zou kunnen helpen.'

« [Reactie #21] : 6 jaar geleden »
Fellow haalde zijn schouders op. "Het is niet alsof ik de politiek erg uitvoerig volg. Dat is meer iets voor adellijke mensen en lui die veel brieven ontvangen en dergelijke." Fellow was een leraar en een wachter. Hij hield zich er eigenlijk totaal niet mee bezig, maar hij kreeg inmiddels de indruk dat de situatie er voor Kaimi niet rooskleurig uitzag.

"Maar helpen kan ik je wel. Je kan een tijdje bij me logeren. Misschien kan je hier solliciteren? Het is iets anders dan politiek, maar ik had begrepen dat de positie leraar gymnastiek vrijkwam. Misschien is dat iets voor jou? Je hebt er in ieder geval de opleiding voor en het brengt geld en een verblijfplaats." Meer kon Fellow de man niet bieden. Geld uitlenen deed hij niet en hij wilde Iathenu niet al te lang een logee aandoen. Gasten waren net als vis; niet langer dan drie dagen houdbaar voordat het ging stinken.
Too sweet to function

« [Reactie #22] : 6 jaar geleden »
Solliciteren op Bumetrel? Kaimi wilde uitroepen dat hij echt nog niet zo laag gezonken was en dat hij zich niet ging verlagen tot het niveau van een simpele arbeider. Maar terwijl Fellow onverstoord door ging met advies geven, landde er een engeltje op Kaimi's schouder die hem vertelde dat hij kalm moest blijven. Hij moest kalm blijven, Fellows advies ter harte nemen en de opties serieus overwegen. Want was hij per slot van rekening niet inderdaad zo laag gezonken?

Toch kon Kaimi een geërgerde grijns niet onderdrukken. 'Kom op, man,' zei hij hoofdschuddend. 'Ik begrijp echt wel dat ik iets moet regelen om geld te krijgen, maar werken? Zie je mij al lesgeven?' Oké, hij was slim en hij had de academie van Nachtwezens en zelfs de Academie Germanica met een zeer goed resultaat doorlopen - maar lesgeven? Dat was een vak apart en niet weggelegd voor een prins.

Kaimi slaakte een zucht. 'Zeg me alsjeblieft dat er nog andere opties zijn om aan geld te komen.' Misschien was het beroven van een nietsvermoedende winkelier of een rijke reiziger een betere optie om te overwegen.

« [Reactie #23] : 6 jaar geleden »
Fellow grinnikte. "Lesgeven? Niet echt. Je zou de grootste nachtmerrie zijn van al die jonkies hier op school. Maar dat is nog de hoogste baan die ik kan bedenken. Wachter of schoonmaakster leek me ook niets voor je? Kapitein van de wacht is al bezet, mentorfuncties ook maar daar moet je ook wel wat ervaring voor hebben, denk ik. En ik denk niet dat het je gaat lukken om schoolhoofd te worden, haha."

De landelf had weinig betere opties. Hij kon nog voorstellen dat Kaimi terugging naar Ypsilon, maar hij vermoedde dat de man dat ook niet zag zitten. Ten eerste kende men hem daar en daarbij had hij geen geld om te studeren. Of je meteen professor kon worden, wist Fellow niet, want daar had hij zich nu eenmaal nog nooit in verdiept.

"Of misschien moet je een rijke vrouw zoeken met een grote bruidsschat." Fellow grijnsde, want als er iets was wat Kaimi de rillingen gaf... misschien nog wel meer dan werken, dan was het wel trouwen en vastzitten aan één vrouw.[1]
 1. Of zo denkt Fellow iig over Kaimi.
Too sweet to function

« [Reactie #24] : 6 jaar geleden »
Een nachtmerrie voor jonkies op school... Een voorspelbare grijns gleed op Kaimi's gezicht. Dat klonk nog niet eens zo slecht. Kon hij mooi ergens zijn woede en frustratie op afreageren.

'Wachter? Schoonmaakster?' Kaimi gaf Fellow een klap op zijn schouders. 'Sorry hoor, jongen, maar ik hoop niet dat je denkt dat ik zoiets serieus zou overwegen. Dan ga ik nog liever dood.' En dat meende hij uit de grond van zijn hart. Toch zag Kaimi met tegenzin in dat Fellow gelijk had. Mentor of schoolhoofd werd je niet zomaar (hoewel dat hem nog best iets leek, schoolhoofd zijn van Bumetrel en zijn onderdanen en leerlingen terroriseren), dus dan bleef de optie tot leraar over.

Tenzij... Toen Fellow het idee opperde om een vrouw te trouwen met een grote bruidsschat, keek Kaimi iets opgewekter. Dat was natuurlijk een optie! Hij trouwde een vrouw, nam haar geld en vermoordde haar vervolgens. Er waren genoeg manieren te bedenken om het te doen lijken als een ongeluk.

Maar ach. Ook daar zaten weer allerlei nadelen aan. Allereerst moest hij een rijke vrouw zien te vinden, ten tweede moest hij haar zien over te halen te trouwen met hem... en wie wilde nou trouwen met een nachtelf - een kruisling, zelfs - die uit zijn eigen land verbannen was en die niets meer had om te geven? Niet eens een onderkomen of wat dan ook maar? Geen enkele vader zou hem zijn dochters hand geven.

En dus waren ze weer terug bij af. 'Leraar dus. Gymnastiek zei je?' Kaimi aarzelde. Hij herinnerde zich zijn jaren gymnastiek op Bumetrel van professor Krause. Hij had het lang niet altijd leuk gevonden om zich in het zweet te werken en zijn lichamelijke conditie en dergelijke te verbeteren, laat staan te moeten luisteren naar een leraar die hem bevelen uitdeelde. Maar nu, nu kon hij zelf de leraar zijn en kon hij de leerlingen tergen tot bloed, zweet en tranen. En dat was best een aangenaam vooruitzicht.

'Kost het veel tijd, leraar zijn?' vroeg Kaimi. 'Ik bedoel, is het hard werken en zo? Want daar ben ik niet zo van gediend. En hoe krijg je betaald? Denk je dat ik me onder een andere naam kan aanmelden?'