Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Weerwolf & Sirene, act IV Een slotscŤne?  (420 keer gelezen)

Speeldatum: 2 januari 1301 (Midwinter)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 3 jaar geleden »
AŽllo was boos. De dokter had beloofd dat Elias terug zou komen om sorry te zeggen, maar terugkomen deed hij niet. De fee leek ook te druk bezig om er wat aan te doen en die leek helemaal geen medelijden te hebben met de sirene. Ze vond het niet zo ernstig wat er was gebeurd en er was gezegd dat ze (Elias en AŽllo zelf) beiden schuld hadden aan wat er was gebeurd. De sirene echter vond niet dat de weerwolf er zo makkelijk van af mocht komen. Ze had wel twee dagen op de ziekenzaal gelegen! En ze was hartstikke gemeen behandeld door die jongen!

En nu was AŽllo ontslagen van de ziekenzaal. Elias was dan ook haar eerste bestemmen.
"Hť jij", zei de sirene toen ze het torenhoofd gevonden had en hij kreeg een tik tegen zijn achterhoofd. "Moest jij niet nog je excuses aanbieden." Het meisje sloeg de armen over elkaar aan en hief uitdagend haar kin een beetje op. Ze had nog wat troeven op hand, mocht hij niet mee willen werken.

"Hee!" zei Elias verontwaardigd. Hij hield er niet van als er lui tegen zijn achterhoofd sloegen. Meestal betekende dat dat ze vonden dat hij iets verkeerds had gedaan en dat was maar zelden het geval. Hij draaide zich om en stond oog in oog met zijn favoriete Sirene. Ze stond gevechtsklaar en Elias snapte op dat moment even niet waarom alle jongens met haar weg- of meeliepen. Ze mocht dan bloedmooi zijn, AŽllo Ar-Rannou was vooral bloedirritant.

"Excuses aanbieden?" herhaalde hij. "Oh ja.... Sorry." Excuses kon ze krijgen, maar ze moest niet denken dat ze welgemeend zouden zijn. Hij had in zijn recht gestaan, zij had gewoon de mazzel gehad dat ze zielig werd gevonden en hij de schuld had gekregen.

"Tsk" en ze lachte schamper. "DŠt is geen excuus, dat is een smoesje. En beter ga je wťl je best doen om het goed te maken met me. Want anders ga ik aan de mentor ťn het schoolhoofd vertellen wat je hebt gedaan." Ze kreeg een gemeen lachje op haar gezicht. "Want juf Kyna mag dan wel aan jou kant staan en mij hebben overgehaald niets te vertellen aan de centaurs, maar 't is niet alsof ze me kan stoppen..."

Want niet alleen Elias vond de ander bloedirritant en non-coŲperatief. Het was zo duidelijk allemaal de schuld van de jongen! Alles. Hij had zich aan haar vergrepen en hij had haar een hersenschudding bezorgd en nu deed hij ook nog eens stom. Dat was zů niet eerlijk. Hij mocht dan misschien de knapste jongen van de school zijn, AŽllo vond hem vooral een gemene sukkel op het moment.

"Je doet maar," zei Elias, vreselijk onverschillig. "Ik heb genoeg moeite gedaan, genoeg naar je pijp gedanst. Ik ben er klaar mee." Hij stak zijn duimen achter zijn riem. "We zullen wel zien wat de centaurs zeggen als ze horen wat er gebeurd is. Ik raad het je af."

En met die woorden beŽindigde hij het gesprek en liep gewoon weg. Hopelijk schrikte Elias' onverschillige antwoord haar genoeg af om niet daadwerkelijk naar een centaur te stappen. Hij was er vrij zeker van dat hij de schuld wel af kon schuiven, in elk geval wel grotendeels, maar hij had weinig zin om zich te moeten verdedigen voor een schoolhoofd. Laat staan voor HestŁr.

In haar hoofd had de droomElias nu toegegeven en was hij moeite gaan doen en was het allemaal goedgekomen. Maar de realiteitElias deed dat niet. AŽllo keek de weerwolf beledigd na. "Ik ga het echt doen hoor!" Ze wist wel dat hij dat horen zou. Hem achterna rennen deed ze niet, want ze voelde zich wel beter dan dat. Daarbij was dat de vorige keer behoorlijk misgegaan.

AŽllo draaide zich om, het kopje trots geheven in de lucht en wandelde met de nodige air de leerlingenkamer uit. Echt naar de centaurs zou ze niet gaan. Als sirene maakte ze vast weinige geloofwaardige indruk. Daarbij wilde ze niet dat meer myrofas wisten wat er was gebeurd. Het voelde als een nederlaag dat Elias hier nu mee wegkwam, maar ťťn dag dan zou ze hem krijgen en dat zou het laatste zijn wat men van Elias zou horen.