Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Niks mee te maken!  (1930 keer gelezen)

Speeldatum: 5 december 1300 (Begin winter)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [Reactie #25] : 3 jaar geleden »
Fellow drapeerde de mantel van Ehriondah over het gemangelde lijfje van Zare. Ze was nog niet bij kennis gekomen en de landelf maakte zich ernstig zorgen. Er werd naar beneden geroepen dat de dokter er aankwam en dat gaf hoop. "Kom op... hou vol... wees nu net zo pittig als normaal. Niet opgeven. We gaan je beter maken." Hij bleef tegen het meisje praten. Als ze ook maar iets hoorde van wat hij zei, dan hoopte hij dat dat haar zou helpen en haar kracht zou geven. "Oh Vanas, spaar dit meisje, geef haar niet op." De goden erbij betrekken kon nooit kwaad.

Toen voegde zich er een nimf bij het gezelschap. Hij kende de bengel wel en gaf haar een knikje. "De dokter is gehaald. Die komt er zo aan. Blijf er maar bij, praat haar ook maar moed in. En mocht er straks een hele groep sensatiezoekers komen kijken, dan mag je die allemaal wegsturen, want het gaat ze niets aan." Er waren nu al meerdere personen aan het helpen, maar het moesten er niet teveel worden, want dan kon het de slachtoffers wel eens benauwen. "Het is Zare ja," bevestigde Fellow de woorden van Eleonora, die het had opgevat als een vraag. "Tot de dokter komt kunnen we nog even niets doen."

----------------------------------------------------------------

Kyna was in haar kantoor bezig, toen er plots een faun de hoek om gerend kwam. Hij schreeuwde moord, brand en spoed. Meteen griste Kyna haar noodtas van het tafeltje en ze rende met de faun mee.[1] In de gang van de lerarenkantoren trof Kyna de witte luchtelf en aan haar voeten lag een van de leraren, een phaosfee. Onbewust trok ze toch even haar neus op. Het verbaasde haar niets dat een phaosfee met al deze ellende te maken had. De man leek buiten kennis te zijn en uiteraard dacht de fee dat ze om deze persoon geroepen was.

"Er was ook brand?" vroeg kyna aan vrouwe van Baden. "Is hij al lang buiten kennis?" Daarna knielde ze bij hem neer en ze voelde met twee vingers aan zijn hals of ze nog een hartslag voelde. Dat was gelukkig nog wel het geval, het hart klopte snel. Dat was een teken van pijn en stress, wat in deze situatie ook wel weer te begrijpen was. De ademhaling ging wat piepender en moeizamer. Ook leek de man wat brandwonden en schroeiplekken te hebben.[2]De man zou wel behoorlijke pijn hebben. Kyna opende haar koffer al om deze man ter plaatse zoveel mogelijk op te lappen. Ze wist immers niet dat er buiten nog een tweede slachtoffer was.
 1. kleine gm
 2. Dacht ik? Als ik me vergis moet je maar even zeggen, dan pas ik aan ;).
Too sweet to function

« [Reactie #26] : 3 jaar geleden »
Langzaam werden dingen weer helderder. Ze ontwaakte niet uit een zwart gat, maar eerder uit een vormloze hoop vol met kleuren, herinneringen en pijn. Langzaam slokte de pijn de kleuren en herinneringen echter op, en toen er niks meer van zo over was, vlogen haar oogleden open.

Ze registreerde alle dingen om zich heen, maar toen die informatie bij haar hersenen was aangekomen, werd deze in een stoffig hoekje gezet voor later gebruik. Nu had haar brein iets anders om zich zorgen over te maken. Het voelde namelijk alsof ze door midden werd gezaagd.
"Help," dat was wat ze probeerde te zeggen, maar bij de weg naar buiten werd dat veranderd in iets dat nog het meest op "miep" leek, vreemd genoeg.
Ugh

« [Reactie #27] : 3 jaar geleden »
Na een acceptabel korte tijd zag ze de fee die op de ziekenzaal werkte haar kant op komen. Snel stond ze op en beantwoordde kort haar vragen.

"Er was brand, dat is nu gedoofd, ik vermoed door een schild of iets dergelijks." Je hoefde geen wilsmagister te zijn om dat op te maken uit de situatie in het kantoor. "Hij was zopas even bij bewustzijn." Daar liet ze het bij.

Een seconde stond ze in tweestrijd terwijl de arts zich over de bewusteloze man had gebogen ze had nu twee dokters nodig in principe, een hoogst onaangename situatie. Maar aangezien de man even bij bewustzijn was geweest en een soort van poging tot praten had gedaan, besloot ze dat het geval beneden haar vele malen erger toescheen.

Maar in die ene seconde had de ander al haar tas geopend en ze wilde niet dat er kostbare tijd zou worden verloren terwijl ze het gevoel had dat iedere seconde voor de leerlinge telde.

"Mevrouw ” Coileen" klonk het dwingend (Het moest haar vergeven worden, ze had de naam nog niet eerder uitgesproken en diepte de naam nu in recordtijd op vanuit haar herinnering van alle documenten die ze had gelezen). "Buiten ligt nog een slachtoffer, een leerlinge is uit het raam gevallen, wellicht heeft zij uw hulp harder nodig?" Haar vraag klonk minder dwingend, want ook al dacht Ehriondah van wel, wat wist zij er nou van? Zij had nooit voor heelmeester geleerd.

Terwijl ze snel de deur van het kantoor opende en naar het raam wees met een aanwijzend "Hier doorheen!" vroeg ze aan de vrouw. "Is er iets dat ik kan doen?"

« [Reactie #28] : 3 jaar geleden »
Eleonora knikte maar, haar ogen op Zare gericht, niet goed wetend wat ze had moeten zeggen tegen Fellow.

"Zare. Zare." suste ze het gebroken landelfje. Met een van haar handen haalde het nimfje een pluk zwart haar uit haar gezicht. "Je haren zitten helemaal in de war Zare. Je zou ze echt wat vaker moeten kammen. Ach, dat zou je toch niet doen. Zare, Zare, blijf er nou bij, je mag al bijna weer naar school. Dat wilde je toch zo graag? Weer naar school? Sorry nog, dat ik soort-van medeplichtig was daarvoor. Als dokter Kyna je rug weer heeft gemaakt, dan gaan we nog wel een keertje inbreken of zoiets. Nee, misschien is dat niet zo slim, dan worden we allebei waarschijnlijk van school getrapt. Zare? Mag ik dan wel je haar kammen? 'T is nu zo klitterig en plakkerig, daar kan ik nooit zo goed tegen." Leo nam maar aan dat die 'miep' 'ja' betekende. Zare kon er ook niks aan doen dat haar hoofd en rug een beetje een zooitje waren en dat ze daardoor niet goed kon antwoorden.
"Rustig Zare, dokter ” CoileŠin komt zo. Zij gaat je rug weer recht maken, want nu is hij een beetje, eh, gedraaid. Komt allemaal goed hoor. Je bent zo weer de oude. Ik wil in de tussentijd wel wat ramen lappen, als je je daar soms zorgen over maakt. Met een beetje magie is dat zo klaar. Hoe is het je eigenlijk gelukt om uit dat raam te kieperen, Zare? Ik dacht dat je wel wat beter kon klimmen dan dat. Ach ja, dat maakt ook niet uit, de dokter zet je wel weer in elkaar. Die kan dat wel. Echt waar. Die heeft ook mijn been een keertje gemaakt, dat was heel lief van haar. Zij kan dat, echt waar. Echt. Echt waar." Kyna kon dat toch? Ja toch? Ja...?

[1]
 1.  Fynn is nog steeds buiten bewustzijn, en ja uiteraard wat brandwonden gok ik, verder laat ik het aan jou over.
De lucht is blauw als een sinaasappel!

« [Reactie #29] : 3 jaar geleden »
Kyna keek op en keek voor een moment verbaasd bij het horen van haar naam. Er was toch niets mis met dat ze een patiŽnt bekeek. Maar de aap kwam algauw uit de mouw en haastig stond de fee ook op. Deze man overleefde het wel, oordeelde ze snel zover ze dat al kon.
"U zou hem naar de ziekenzaal kunnen brengen. Misschien kan jij," ze keek naar de faun die haar gehaald had, "nog wat sterke vrienden van je halen?" Of andere leerlingen. Dat waren details. "En verder mogen er natte kompressen op de brandwonden worden gelegd als u weet hoe dat moet. Anders zou u het eventueel magisch kunnen koelen? Zo niet, wacht dan tot ik er ben." En daarmee waren er genoeg seconden verspeeld aan een phaosfee.

De dokter liep door het kantoor en vloog vanuit het raam naar beneden, waar een nimf en Fellow al geknield zaten bij een landelfmeisje. Kyna vroeg beleefd aan de man of hij plaats wilde maken - wat hij uiteraard deed- en hurkte naast het gevallen arme ding neer. Het meisje piepte wat en leek dus in de verte wel vaag bij kennis te zijn. Vanwege de ernst van het geval, besloot Kyna meteen magisch onderzoek te doen en het meisje niet te belasten met ook fysiek onderzoek. Snel was er gevonden wat er aan de hand was. Laag in de rug was een wervel kapot. De rest van de schade leek wel mee te vallen. Er waren geen grote wonden en de fee kon ook geen ernstige bloedingen vinden. "Ze is buiten levensgevaar," zei ze tegen ieder die het horen wilde. "Meisje", ze richtte zich nu op de nimf, "kan je goed teleporteren? Zou je dan een draagbaar willen halen? Dan kunnen we haar, hoe heet ze eigenlijk?, veilig vervoeren." En dan zou ze met de operatie beginnen. Dat kon ze hier niet buiten op het gras gaan doen. Mocht het meisje nou onzeker zijn over haar teleportatie-vaardigheden, dan mocht de landelf rennen.

« [Reactie #30] : 3 jaar geleden »
Het gebrabbel van het nimfje ging grotendeels langs Zare heen, maar een paar woorden bleven steken. Het waren geen woorden met grote impact of verborgen meningen, maar je moest je toch ergens aan vasthouden.

Ze glimlachte, niet omdat het nou zo'n geweldige situatie was waarin ze zich bevond, maar het de manier van ja zeggen was die haar het minste moeite koste. Haar kammen, het kon toch niet pijnlijker worden dan dit.

Ze sloot haar ogen weer, vocht druppelde uit haar ooghoeken, maar het voelde niet alsof ze huilde. Geen verdriet, geen dramatische snikken, gewoon traanvocht en pijn.
Het onderzoek van de dokter was moeilijk om op te concentreren. Ze praatte dan ook niet direct tegen Zare.

Ugh

« [Reactie #31] : 3 jaar geleden »
Wat een chaos! Wat een gekte! Hij was nog maar net uitgesproken bij de dokteres of ze vertrok al. Dus hij volgde maar, al was het maar om voor ramptoerist te spelen. Hij had nu twee keer deze afstand al rennend afgelegd, en was dan ook redelijk buiten adem. Dus stond hij maar in de deuropening te kijken, en te luistervinken. Een brand, iemand door het raam gevallen, wat was er in godsnaam gebeurd? Daar zou hij echter nooit achterkomen, want hij moest alweer gaan rennen.

Hij rende naar de leerlingenkamer, opnieuw alles en iedereen aan de kant duwend. Hij zou zo een reputatie kunnen uitbouwen. Zo zou hij mooi voor hulpdienst kunnen spelen, iedereen zou na een tijdje vanzelf aan de kant gaan voor hem! Eenmaal aangekomen aan de leerlingenkamer van Heracor, want daar zaten de sterksten, ziep hij zo luid hij kon (en hij kon zeer luid roepen als hij wou):

''Sterke leerlingen gezocht, superdringend, een echt noodgeval! Jullie moeten een gewonde vervoeren, en dit is geen grap!!''

 Daarna murmelde hij nog iets over schoolhoofd en dokter, en hij liep weer verder. ''Volgen, hier naartoe!!'' Hij wist niet eens of er anderen meeliepen, zoniet, dan had hij een probleem. Maar er zouden toch een paar behulpzame leerlingen zijn? Niet?

The happy, crazy halfgoat!

« [Reactie #32] : 3 jaar geleden »
En daar kwam de dokter al. Zonder dat het gezegd hoefde te worden week het nimfje terug om plaats te maken voor de fee. Met grote ogen keek Eleonora toe met wat ze allemaal deed, wat niet zo veel was helaas, omdat het allemaal magisch ging. Toch keek ze toe, al was het alleen maar om op Zare's hartslag te letten.

Buiten levensgevaar, kwamen de verlossende woorden, en het nimfje ademde opgelucht uit, ook al wist ze niet dat ze haar adem had ingehouden. "Hoor je dat, Zare? Buiten levensgevaar." Soppige-hersenen-warboel-gedachten-Zare zou het waarschijnlijk niet begrijpen, dus Leo verduidelijkte het nog maar een beetje. "Je gaat niet dood, snap je. Niet. Dood."

Meer tijd had de Merifeller echter niet om het haar duidelijk te maken, ze kreeg namelijk opdrachten. Leo knikte heftig. "Ja, ik kan teleporteren." Nou nee, dat kon ze niet, maar het kwam ongeveer op hetzelfde neer. Ze had geen zin om de details uit te leggen aan de dokter. "En ze heet Zare. En ik ga al. En draagbaar. Top!" Voordat ze meer kon zeggen was het nimfje al verdwenen.[1][2]

Eleonora verscheen in de slaapzaal, op een van de opgemaakte bedden. Een ander beeld had ze niet zo snel voor ogen kunnen krijgen, ze lag immers het vaakst in de bedden, niet ergens anders. Gelukkig was er geen huidige bewoner van het bed en ze klauterde er snel weer vanaf. "Draagbaar. Draagbaar. Doek? Stokken? Ja toch? Nee? Draagbaar!" Leo trok haar rokken onzedelijk ver omhoog - alle jongens in de slaapzaal waren toch buitenwesten of te ver heen om het later als meer dan een droom te herinneren - en sprintte naar waar ze dacht dat iets van een voorraadkast was, of een opberghok. Op goed geluk opende ze een deur[3] en, zie daar, er stond een draagbaar! Ze trok een van de dingen in haar armen en hield hem zo stevig mogelijk vast. Met haar ogen gesloten dacht de leerlinge aan zichzelf, de draagbaar, de binnenplaats, Zare en waar Zare precies lag zodat ze daar niet belandde en als laatste nog was details als de wachter, een open raam, Kyna.[4] En zo verscheen ze weer op de binnenplaats.

"En draagbaar. Check." Nog geen vijf minuten had het gekost, en het nimfje was er best trots op.
 1. (6) Winst bij hoger dan 4
 2. 'hoger dan 4' omdat teleporteren (of iets soortgelijks) bij nimfen natuurlijk is.
 3. (8) Winst bij hoger dan 7
 4. (9) Winst bij hoger dan 4
De lucht is blauw als een sinaasappel!

« [Reactie #33] : 3 jaar geleden »
Kyna onderzocht nog wat dingen. Tegen de tijd dat de fee klaar was, was de nimf weer terug gekeerd met een draagbaar. Met magie verstijfde Kyna voor even het hele lichaam van Zare, waarna ze samen met Fellow het meisje op de draagbaar legde. Hierna kon ze naar binnen worden gedragen. Teleporteren met een gebroken rug was immers heel erg onverstandig.
"Bedankt Eleonora, hiermee heb je een punt voor je afdeling verdiend."

Op de ziekenzaal werd Zare op een behandeltafel gelegd. Het gordijn werd er omheen getrokken en iedereen werd gevraagd verder op de gang te wachten, zodat Kyna niet afgeleid kon worden door gesprekken of ijsberende voetstappen.

Het duurde een hele tijd voordat Kyna klaar was. Er waren misschien wel uren verstreken. Het meisje was voor die tijd in slaap gehouden, maar zou nu wel langzaam kunnen ontwaken. De dokter had de breuk van het bot zelf kunnen herstellen en daar waarschijnlijk wel de pijn mee kunnen wegnemen, maar ze vreesde dat ze de diepere schade niet had kunnen herstellen. Het was nog afwachten hoe het zou ontwikkelen, maar de kans was groot dat Zare nooit meer zou kunnen lopen en misschien ook wel urine-incontinent zou zijn geworden.

Als Fynn in de tussentijd op de ziekenzaal was beland, dan zou hij door een stagiaire zijn behandeld met vochtige kompressen en koelende therapie. Die man was ver buiten levensgevaar en zou aan het akkefietje hoogstens wat lelijke littekens overhouden.

« [Reactie #34] : 3 jaar geleden »
[1]
[2]

Niet dood Dat was tenminste iets. Niet dood was goed, toch? Leven was leuk. Soms. Nu was ze er niet zo zeker van. Ze was zich er vaag van bewust dat ze ergens opgetild werd, maar het volgende moment, zo leek het tenminste, zakte ze weer weg in een nietszeggende slaap. Wat sliep ze veel vandaag. Ze werd lui als het werk als schoonmaker. Als ze straks weer op school zat, moest ze daar wat tegen gaan doen. Maar nu leek slaap wel goed.

Langzaam werd ze wakker. Nu wel gewoon uit een diep zwart gat, geen kleuren deze keer. Ook minder pijn. Beiden kon ze missen als kiespijn.
Ze opende haar ogen en in plaats om meteen uit te blÍren: "Waar ben ik?" of "Wat is er gebeurd? of gewoon een simpel "Huh?", keek ze eerst rustig rond. Liet alle dingen terug komen. Pas toen ze alle dingen weer op een rijtje had, mompelde ze: "Mevrouw?" En toen opnieuw wat harder.
Ze merkte niet dat ze haar linkerbeen niet voelde, ook geen pijn. Het was nou niet bepaald het eerste waarop ze zich concentreerde. Het zou echter niet meer lang duren.

 1. 1, volledige verlamming  2-8 een been verlamd 9- zeer lang revalideren 10- gewoon revalideren
 2. (8) Winst bij hoger dan 7
Ugh

« [Reactie #35] : 3 jaar geleden »
OOC: Ik ga de hele boel bij elkaar GM'en hoor, dus gil zo hard als je kan als je het ook maar ergens niet mee eens bent.

Fynn bleef tijdens het gesprek tussen de Witte vrouwe en de dokter buiten westen. Ook had hij niet door hoe een faun in alle spoed hulp voor hem ging halen en even later terug kwam met een drietal Heracori, allemaal sterke jongemannen. Pas toen hij ietwat ruw werd opgetild vlogen zijn ogen kort open, voor hij weer wegzakte in zoete duisternis, te uitgeput om zijn houvast op realiteit te behouden.

Op de ziekenzaal werd hij zorgvuldig behandeld door een mollige stagiaire van het landelfenras. Er waren vast meer Myrofas aanwezig, maar de phaosfee had geen van hen bewust meegemaakt. Toen zijn wonden verzorgd waren viel hij uiteindelijk in een diepe slaap door de magische uitputting.[1]
______________________________________________________________________

Eleonora registreerde wel dat ze een punt had verdiend, dat ze iets goeds had gedaan voor haar afdeling, maar er was geen blijdschap. Ze kon alleen maar met grote ogen toekijken hoe Zare werd afgevoerd. Wetend dat de dokter nog wel even bezig zou zijn en er toch geen pottenkijkers in de ziekenzaal mochten komen bleef het nimfje buiten hangen. Een paar nieuwsgierige vrienden die haar vroegen wat er aan de hand was kregen een bot antwoord.

Na een tijdje wierp de Merifeller een blik op de zon en besloot maar naar haar les te gaan. Ze zou na die tijd wel langs Zare gaan. Ja! Dat zou ze doen. Dan had ze de les om zich af te leiden en kon ze daarna kijken hoe het met haar mede-veroordeelde ging. Dat was een goed plan. Zekers. Met goede moed - het nimfje bleef nooit lang in sombere buien hangen - liep ze naar het juiste lokaal, waar ze een verbaasde leraar ontdekte, die nog nooit had meegemaakt dat Leo ruim op tijd aanwezig was.
 1. Mocht je willen mag iemand hem wakker maken of iets dergelijks. Anders slaapt hij nog wel even.
« Laatst bewerkt op: 3 jaar geleden door Fynn Kashmir Neruth »

« [Reactie #36] : 3 jaar geleden »
Met heer Neruth kwam het allemaal wel goed. Die had gewoon een paar dagen dat hij met zijn hoofd boven een badje met stoom zijn longen moest vernevelen en hij zou nog een paar weken last houden van een akelig hoestje en pijn in zijn longen met diep zuchten, maar uiteindelijk zou hij weer helemaal opknappen. Dat was medisch. Hij zou natuurlijk nog wel met een verklaring moeten komen van wat er die dag was gebeurd, maar dat kwam pas nŠ zijn herstel. De man had allang geluk dat het meisje bleef leven, want zo kon zij ook haar verhaal doen en was hij niet meteen de dader en de moordenaar.

Voor Zare zou het allemaal wat lastiger worden. Zij zou niet meer volledig herstellen. …ťn been zou verlamd blijven en enkel met hard trainen en oefenen zou haar andere been weer als de oude worden. Ze zou waarschijnlijk wel kunnen lopen met een grote houten kruk als steun, maar haar opleiding als Heracori zou vrij onmogelijk worden. Ook zij zou daarvoor een gesprekje moeten met een schoolhoofd, zowel voor haar toekomst op de school als wat er nu precies gebeurd was. Maar ook dat kwam pas nadat ze redelijk was hersteld en zou worden ontslagen van de ziekenzaal en dat zou nog wel even duren.

Kyna hoorde de kreet van het meisje. Natuurlijk snelde de fee snel op de arme Zare af. "Wat is er liefje? Gaat het een beetje? Blijf maar rustig liggen. Heb je pijn?" Dan zou ze daar wel iets voor krijgen. Er kon natuurlijk ook iets anders aan de hand zijn, maar dat zou de arts dan vanzelf wel horen. 

« [Reactie #37] : 3 jaar geleden »
"Nee, ik wou gewoon weten-" Ze pauseerde even in verwarring. Wat er is gebeurd? Die val uit het raam herinnerde ze zich nog wel. Wat mijn verwondingen zijn? Oh, en hebben we de slag tegen die twee draken nou gewonnen of hoe zit dat? Dat klonk wel erg melodramatisch.

"Wat-" Toen realiseerde ze zich iets. "Mijn benen voelen vreemd." Hoe kwam dat? Ze was toch niet op haar benen gevallen? Nee. Alles was toen snel gegaan en ze had wel wat anders aan haar hoofd gehad dan herinneren hoe ze precies was gevallen aangezien dat misschien handig was voor later, maar ze kon zich niet voorstellen op haar benen te zijn gevallen. Het paste niet.
Dus er kon niets met haar benen zijn.
Ugh

« [Reactie #38] : 3 jaar geleden »
Kyna aaide het meisje door haar haren. "Je bent uit een raam gevallen, liefje en op je rug geland. Ik vrees dat je je rug toen gebroken hebt. Met een operatie en veel magie heb ik het een en ander kunnen herstellen. Maar ik vrees dat je nooit meer normaal zal kunnen lopen." De fee liet even een stilte vallen, zodat het meisje deze ernstige informatie zou kunnen verwerken.

"Met veel oefenen, zal je misschien met ťťn of twee krukken kunnen lopen. En het is even afwachten hoe je er verder uit komt. Maar je leeft. En dat is voor nu het belangrijkste. Niet?" De dokter glimlachte en streek Zare nog een laatste maal door de haren.

"Kun je me vertellen wat er is gebeurd, denk je? Kun je je nog iets herinneren?"

« [Reactie #39] : 3 jaar geleden »
"Maar dat is niet logisch." Als je je eruit kon redeneren, was het oordeel van een arts niks waard, of zo wou ze geloven. "Ik ben op mijn rug gevallen, dan kan ik niks met m'n benen hebben." Die twee delen van haar lichaam lagen toch een aardig eind van elkaar weg, haar rug had helemaal niks over haar benen te zeggen!

Maar toch was het een vaststaand feit dat ze haar benen niet kon voelen. Zare had zich nog niet helemaal neerleggen bij de diagnose van de dokter, maar er moest toch een kern van waarheid inzitten. Ze vloekte. Dit schopte haar planning in elkaar. Het kon nooit zo erg zijn als Kyna allemaal zei, maar ze zou vast niet voor het begin van het schooljaar geheel hersteld zijn.

"Ik viel uit het raam," dat dat duidelijk moest zijn. "Want, heer Neruth stak zijn bureau in brand." Dat klonk raar, maar zo was het nou eenmaal. "Geen idee hoe hij dat voor elkaar kreeg. Ik stond net bij het open raam en stapte achteruit."
Ugh