Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Een nachtmerrie met wolvenhaar  (292 keer gelezen)

Speeldatum: 30 november 1300 (Einde herfst)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 4 jaar geleden »
Capar schrok weer wakker, niet wetend welk geluid of gedachte hem nu weer had gewekt. Hij had de gehele nacht al zo doorgebracht, steeds half in slaap en gedachten die steeds in rondjes leken te rennen. Hij wist niet eens wr hij over dacht, alleen maar dat het vermoeiend en verwarrend was. Het waren geen nachtmerries, ze waren niet angtsaanjagend, maar ze hadden hetzelfde resultaat.
Capar wreef in zijn ogen en ging weer liggen. Deze keer op zijn linkerzij. Hij moest toch ooit eens in slaap vallen?

De volgende dag was verschrikkelijk. Capar kon zich nergens op concentreren, zelfs het Latijn was inspannend om te verstaan. De lessen kwam hij knikkebollend door en hij kreeg weinig mee van de lesstof, hoewel hij zich dat eigenlijk niet kon veroorloven.
Hij was uiteindelijk wel in slaap gevallen, maar dat was pas toen hij zeker een half uur lang vogelgefluit had aangehoord. Hun gezang was een goede manier om de dag te beginnen, niet de nacht.

Je kon Capar die dag niet chagrijnig noemen, er was meer dan een nacht slecht slapen nodig om hem dat te maken, maar hij was stiller dan normaal. Praten alleen al koste energie en dat was precies iets wat hij niet had.
Toen hij na zijn lessen weer thuiskwam en bedacht dat hij vandaag geen les hoefde te geven op Bumetrel, stelde hij zijn huiswerk nog even wat langer uit en nestelde zich in het late herfstzonnetje. Hij merkte dat hij bijna meteen weggleed. Dit had hij dus gewoon moeten doen vannacht.

De rij. De stinkende, lawaaierige rij. Een rij gevuld met weerwolven, landelfen en doodsangst. Capar had zijn ogen al gesloten, maar was te langzaam met ook zijn handen voor zijn oren te slaan. Geluiden konden voor deze keer ook beelden produceren. Hij zag nog steeds hoe het hoofd van de elfin viel.


De weerwolf schoot weer wakker. Hij ademde zwaar en zijn ogen waren rood. Een hand was om de open deur geklemd, en de andere lag tot een vuist gebald naast zich op de grond. Hij hield even zijn adem in en blies toen weer uit, alsof hij de rook van een sigaret vrijliet, behalve dat hij geen sigaret had. Hij wist niet eens wat het was.
Capar was te druk met stoppen te paniekeren dat hij niet merkte dat iemand het allemaal had gezien.
The world is much larger than I once dreamed, or perhaps my place in it is smaller than I once realized

« [Reactie #1] : 4 jaar geleden »
Het was een zware dag geweest. Panne had veel lessen gehad die ook nog eens verschrikkelijk saai waren om naar te luisteren. Allemaal theorie. Ze had haar ontbijt overgeslagen en moest bij de lunch toch maar wat eten. Ze at wat droog brood en ze voelde dat het haar goed deed. Daarmee kon ze het wel weer redden tot het avondeten. Na de lessen was ze terug gaan lopen naar haar huisje. Een zware tas boeken hing aan haar schouder, waardoor ze een beetje scheef liep. Ze stond op het punt het eerste huisje te passeren, op weg naar haar eigen huisje, toen ze Capar zag zitten.

Hij zag er slecht uit. Hij leek niet zijn gebruikelijke zelf en zijn ogen waren gesloten. Panne stond roerloos naar hem te kijken. Hij sliep, hoopte ze, maar het was niet fijn, leek het. Panne bleef naar hem kijken tot hij wakker schrok. Ze had haar tas naast zich neergezet, hij werd haar iets te zwaar. "Capar", zei ze en ze liep naar hem toe en ging naast hem zitten. "Het waren de bezetters h? De nachtelfen. Ze blijven leed veroorzaken, ook al zijn ze weg." Ze zakte een beetje onderuit tot ze in een positie zat die eigenlijk niet eens zitten meer te noemen was, zitliggen. "Ik heb erover nagedacht of ik dit nog wel wil. Je weet wel, die hele nasleep en nog veel meer." De vrouwelijke weerwolf werd stil. Het leven was zwaar.

« [Reactie #2] : 4 jaar geleden »
Paniekaanvallen werden nou niet direct genezen door vrouwen die plotseling naast je zaten, wat de stuiverromanetjes ook mochten beweren. Capar had dus nog twee diepe ademhalingen nodig voordat hij merkte dat Panne naast hem zat. Hij kreeg maar de helft mee van wat ze zei.

"Wat? Oh. Ja klopt, bezetters." Het duurde weer een paar seconden voordat hij zijn volgende zin had geconstrueerd. "Ze hebben al genoeg kapot gemaakt. We zouden eigenlijk ons er niet meer van aan moeten trekken, maar blijkbaar gaat dat niet." Hij ging weer wat overeind zitten en merkte dat de zon nauwelijks van plaats was verandert. Hij had maar kort geslapen.

Hij zuchtte en liet zijn hoofd tegen de muur rusten. "Waarom lukt dat niet?" vroeg hij hees.
Misschien kwam het door het feit dat hij net wakker was en nog niet goed over de consequenties kon nadenken, of misschien was het gewoon de eerste keer dat hij de kans kreeg om echt over de bezetting te praten, maar hij was openener dan hij in jaren was geweest.
The world is much larger than I once dreamed, or perhaps my place in it is smaller than I once realized