Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Werkzaamheden  (1259 keer gelezen)

Speeldatum: 26 november 1300 (Einde herfst)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 4 jaar geleden »
Het was zaterdagmiddag. Er waren geen lessen wapenkunde op het moment. Fellow bracht zijn tijd door in de wapenopslag op het veld. Het was koud. De herfst was alweer op zijn einde en het was duidelijk voelbaar in de lucht dat de winter eraan kwam. Buiten kon je alweer wolkjes zien bij het uitademen. Toch bracht de man zijn tijd door in het onverwarmde hok. Het was tijd voor wat herstelwerkzaamheden van de pijlen, bogen, kokers en pezen. Ook moesten de houten zwaarden weer wat geschuurd worden en het hok zelf kon ook wel het een en ander aan reparatie gebruiken. Het dak lekte in de hoek en er woonde een familie van ratten onder een stapel touwen en jutezakken.

Op een boomstam zat hij buiten en werkte hij geduldig aan de pijlen. Met een mesje maakte hij de punten weer scherper en verving hij kapotte veren door verse. Het was geen bijzonder spannend werkje, maar het moest gebeuren. Fellow zou nu haast hopen op een strafklant, die hem wat afleiding of gezelligheid kon bieden.

OOC: Open topic, iedereen mag reageren. Of je nou leerling, leraar, wachter of ander personeel bent.
Too sweet to function

« [Reactie #1] : 4 jaar geleden »
Een jonge landelfvrouw kwam aanlopen over het oefenterrein. Over haar arm was een lap stugge stof gedrapeerd. Ze liep doelbewust af op de man bij het hok. Ze wist dat het Fellow was, maar anders had ze het wel gezien aan zijn houding en zijn bewegingen. Een glimlach kwam even om haar mond toen ze hem zo geconcentreerd bezig zag.

Even later was ze bij de boomstam aangekomen. "Ik heb een warmere mantel voor je meegenomen," zei Iathenu. "Ik had al het idee dat het kouder was dan je dacht." Ze haalde de mantel van haar arm en legde hem naast Fellow op de boomstam. "Ik dacht dat je dit normaal door strafklanten liet doen," zei ze, knikkend naar het wapentuig.

« [Reactie #2] : 4 jaar geleden »
Fellow keek op en keek naar de manier van lopen van zijn vrouw, de laatste paar meters tot ze bij hem was. Hij glimlachte naar haar en stond op. "Je bent een engel. Wat moest ik toch zonder jou, behalve doodvriezen." Iathenu kreeg een kus op haar voorhoofd. Daarna keek Fellow zelf ook naar het wapentuig en zuchtte eens diep.

"Ja, maar ik vrees dat ze zo vlak voor de vakantie op zijn. Volgens mij voelen ze aan hun water dat de klusjes dan nog vervelender zijn dan normaal en ze hebben natuurlijk examens om voor te bereiden. En het moet toch gebeuren. Zin om te helpen?" Zin was vast een groot woord. "En dan mag jij de mantel wel, want ik wil niet dat je het koud krijgt."
Too sweet to function

« [Reactie #3] : 4 jaar geleden »
"Nee, maar dat zal wel moeten hè?" antwoordde Eleonora, die net aan kwam lopen, de vraag van de wachter en leraar. Haar tas werd op de grond gedumpt. "Excuses dat ik zo brutaal binnen val," vervolgde ze maar gelijk, "het was niet mijn bedoeling om dit gesprek te overhoren. Heer en vrouwe Merdun, goedendag." Het nimfje zakte in een perfecte, elegante buiging voor ze met een lieve glimlach weer overeind kwam.

"Ondanks dat ik jullie gezelschap uiteraard zeer waardeer," er was geen sarcasme te bespeuren in haar woorden, maar dit hoefde nog niet te betekenen dat het de waarheid was, "ben ik hier niet zomaar." De Merifeller wist een zucht te onderdrukken. Zó dramatisch hoefde het nou ook weer niet.
"Strafklant meldt zich meneer." eindigde ze haar betoog met nog een zoete grijns.
De lucht is blauw als een sinaasappel!

« [Reactie #4] : 4 jaar geleden »
Mevrouw Merdun wilde net antwoorden dat ze zelf al warm genoeg gekleed was, toen er plotseling toch een strafklant opdook. Er gleed even een schaduw van teleurstelling over haar gezicht, maar toen knikte ze even ter begroeting naar het meisje en zei tegen Fellow: "Ik heb nog een klein meisje thuis dat mijn aandacht nodig heeft." Dat was niet helemaal waar, want Sona lag heerlijk te slapen en één van de schoonmaaksters had beloofd om even een oogje in het zeil te houden. Die was toch bezig met de personeelskamers.
"Bovendien kwam ik hier om jou een mantel te brengen, niet om hem zelf aan te trekken." Ze glimlachte en maakte al aanstalten om het veld te ruimen.
« Laatst bewerkt op: 4 jaar geleden door Iathenu Merdun-Levi »

« [Reactie #5] : 4 jaar geleden »
Eenzelfde schaduw van teleurstelling was even op het gezicht van Fellow te zien. Hij had gehoopt om even samen met zijn vrouw te zijn, maar strafklanten kon je niet negeren. Fellow glimlachte dus naar het kind. Was dit niet de nimf die hij een tijd terug samen met Elik op inbreken had betrapt?
"Je mag beginnen met het afhalen van alle kapotte veertjes aan de pijlen. Goed? Dan geef ik nog even aandacht aan mijn vrouw."

En met die woorden draaide Fellow zich naar Iathenu en met een glimlach trok hij haar naar zich toe. "Niet zo snel, vrouwe. Ik zal straks braaf de mantel aantrekken en geen kou vatten, beloofd." Een kus vragen kon niet meer, nu er een leerling bij was, maar een korte omhelzing kon vast wel even. "Weet je zeker dat je niet even wilt blijven? Dan krijg je een ereplek..tegen de leraar aan op de boomstam." De landelf keek wat jongensachtig en gaf zijn vrouw een knipoog.

"En lukt het daar?" vroeg hij even snel aan de strafklant voor die zou besluiten dat ze best even kon lanterfanten.
Too sweet to function

« [Reactie #6] : 4 jaar geleden »
Natuurlijk merkte het nimfje de verloren uitdrukkingen van het verliefde stelletje op, het was haar werk om zulke dingen af te lezen en te weten, maar ze besloot dat het voor haar eigen belang niet zo handig was om er iets over te zeggen. Leo was zelfs zo aardig om gewoon te gaan zitten en te beginnen met haar klusje. Ze was wel in een erg aardige bui vandaag, vond ze zelf. Een betekenis volle grijns op haar smoel kon echter niet voorkomen worden.

Terwijl de twee duifjes aan het flikflooien waren, iets was ze als nimf niet zo heel vreemd vond, begon Eleonora met de eerste pijl. Beschadigde veer nummer één werd los getrokken, de rest mocht blijven zitten. Pijl nummer twee had minder geluk, hij werd van al zijn dons ontdaan. Bij de derde pijl had juist Leo weer geen geluk; de veer wilde maar niet loskomen. Net toen ze haar tanden in het veertje had gezet en met beide handen aan de schacht trok, keek haar eerder zo afgeleide leraar weer naar haar. Gênant.

Met een laatste ruk kwam het onding los en de Merifeller spuugde een mondvol dons uit. "Jahoor. Niks aan de hand." Was haar antwoord, uiteraard vergezeld door haar kenmerkende grijns. De pijl werd bij de anderen gelegd en ze veegde een rode krul achter haar oor. Op naar de volgende.
De lucht is blauw als een sinaasappel!
« Laatst bewerkt op: 4 jaar geleden door Eleonora Vasiles »

« [Reactie #7] : 4 jaar geleden »
Fellow grinnikte bij het zien van de barbaarse methode die de nimf gebruikte. Het normaal zo gracieuze wezentje wist wel van aanpakken en op een bepaalde manier kon hij dat wel waarderen. Een grijns verscheen dan ook op zijn gezicht bij het horen van haar antwoord. "Ah, prima. Dus je kan het allemaal wel alleen af?" Hij gaf zijn vrouw een knipoog. "Nou lieverd, het lijkt erop dat ik toch de hele middag tijd voor je heb, want ik heb een zeer bekwame strafklant toegewezen gekregen."

En alsof de wereld het ermee eens was, begon het op dat moment zachtjes te sneeuwen.
Too sweet to function

« [Reactie #8] : 4 jaar geleden »
"Eventjes dan," gaf Iathenu toe. De aanwezigheid van de nimf maakte haar wat ongemakkelijk, maar Fellow had kennelijk nergens last van. Ze ging naast haar man zitten en schoof naar hem toe. De strafklant negeerde ze voor het gemak maar, hoewel dat nog best lastig was door de wilde bewegingen die het meisje maakte.

Fellow leek tevreden met het werk en leek zowaar opeens tijd over te hebben. Wilde hij de nimf dan alleen achterlaten hier? Het begon een beetje te sneeuwen en de landelf kroop nu toch maar wat dichter tegen de man naast haar aan. Hij bood meer warmte dan de warme kleding die ze droeg en eigenlijk was het ook best een goed excuus om een beetje aandacht van hem te krijgen.

« [Reactie #9] : 4 jaar geleden »
Ietwat verbaasd keek het nimfje op van haar werk. Had hij echt niks geleerd van haar eerdere avontuurtjes? Natuurlijk kon ze dit alleen. De vraag was meer of ze het alleen ook af zou maken en hier aan het einde van zijn romantische middag - Leo had wel een paar ideeën over wat de twee zouden doen - nog zou zitten. "Uhh, misschien?" antwoordde ze dus maar en richtte zich weer op de pijlen.

Toen het begon te sneeuwen trok de Merifeller haar mantel strakker om zich heen. Ze had haar eigen warme laarzen onder haar uniform aan, maar het was nog steeds bar koud vergeleken met Cedorillian. Ondanks dat dit nu al haar tweede winter was in het ijzige noorden kon de nimf er nog steeds niet goed tegen. Met iets meer kracht dan noodzakelijk trok ze nog een veertje van zijn plek.
De lucht is blauw als een sinaasappel!

« [Reactie #10] : 4 jaar geleden »
Fellow legde zijn hoofd in zijn nek en liet de koude sneeuwvlokken op zijn gezicht dwarrelen. De sneeuwvlokken plakten aan zijn wimpers en de frisheid van de lucht deed hem glimlachen. Hij grinnikte ook om de reactie van de twee vrouwen aan zijn zijde. Hadden ze echt niet door dat hij ze zat te plagen.
"Weet je wat", zei hij tegen de strafklant. "Als jij doet alsof ik hier streng op je heb zitten letten, dan doe ik alsof je hier braaf strafwerk hebt zitten doen. Vind je dat geen idee? Dan ruimen we de troep even op.. Wie wil er nu werken in de sneeuw."

Iathenu kreeg een kus in haar haren, vlak boven haar oor, waarna hij haar wat toefluisterde. "En zullen wij dan een wandeling door de sneeuw maken? Ik beloof je dan niet in te zepen." De elf grijnsde. "Of mag ik van jou geen werk ontduikend gedrag vertonen?" Hij moest zijn vrouw nog iets vertellen en dat ging niet met een nimfje met oren op steeltjes erbij.
Too sweet to function

« [Reactie #11] : 4 jaar geleden »
"Hebben we dat niet gedaan dan?" zei Leo met een grijns die boekdelen sprak. Haar handen begonnen de veren en pijlen vast bij elkaar te rapen. Werken in de sneeuw - straks zouden ze nog kou vatten! En een verliefd koppel van hun bezigheden afhouden! Het kon niet erger in de ogen van de nimf.

De Merifeller ruimde netjes op en toen alles was opgeborgen kregen zowel de heer als vrouwe een brede grijns. Met een nette buiging en een gepaste groet verdween ze met haar tas tussen de sneeuwvlokjes, uiteraard met een top humeur. Wat zou ze eens gaan doen met haar overige tijd? Was Miras al vrij? Misschien wilde Thaj wel een sneeuwballen gevecht houden. En dan ook Lea nog opzoeken! Ja, dat zou ze gaan doen!
De lucht is blauw als een sinaasappel!

« [Reactie #12] : 4 jaar geleden »
"Als jij al iets moet ontduiken, vriend, dan zijn het mijn sneeuwballen," zei Iathenu droog. "Of ben je vergeten hoe goed ik kan mikken?" Ze glimlachte en er was zelfs een kleine twinkeling in haar ogen te zien. Het begon erop te lijken dat het verleden meer naar de achtegrond raakte en dat ze begon te wennen aan dit nieuwe leven.

Terwijl ze de zeer gemotiveerde merifelster nakeek, zei ze: "Als Mocha erachter komt dat je zo met haar strafklanten omgaat... ach, dat weet ze ook wel. Je zou bijna zeggen dat ze de teugels een beetje liet vieren."

Ze stond op van de boomstam en kuste Fellow. "Moe eens betr scheern," mompelde ze tegen zijn stoppelbaard. "Wat wou je me vertellen?" vroeg ze vervolgens, totaal niet vreselijk nieuwsgierig.

« [Reactie #13] : 4 jaar geleden »
Fellow hielp het nimfje nog even met opruimen, niet al te netjes werd al het spul opgeborgen in de schuur. Hij keek het kind hoofdschuddend na. Hij hoopte maar dat Sona iets vrouwelijker en meisjesachtiger werd, dan dat brutale geval, maar ach... Hij keek naar zijn eigen vrouw.. Dat was waarschijnlijk een ijdele hoop.

"Dan ga ik lekker buiten de poort staan en steek ik mijn tong naar haar uit." Fellow grinnikte. Hij dacht niet dat hij dat werkelijk zou durven. Die oude tang was behoorlijk intimiderend, niet dat hij van plan was dat op korte termijn toe te geven. Op zijn sterfbed was vroeg genoeg.

"En sinds wanneer kan jij mijn gedachten lezen? Ben ik zo'n open boek?" Misschien had hij per ongeluk zijn gedachten getelepatheerd. Alles was mogelijk. Fellow grinnikte. Iathenu kreeg een kusje terug en voorspelbaar schraapte hij daarbij zijn stoppels extra tegen haar kin. "Ik heb een verrassing." Nu nog hopen dat ze het leuk vond. "Maar die moet je eerst verdienen.." En voordat hij zijn laatste woord had uitgesproken dook hij al naar de grond om wat sneeuw te pakken om Iathenu daar eens lekker mee te gaan inpeperen. 
Too sweet to function

« [Reactie #14] : 4 jaar geleden »
"Ze zal oprecht onder de indruk zij.. he! Laat dat!" Waar ze eerst een bruine mantel had, had ze nu een witte toevoeging gekregen. Nat ook, bij Vanas. Gelukkig was de mantel lekker dik. "Oh, jongen, ben jij blij dat ik een mantel voor je mee heb genomen," riep ze grijnzend, terwijl ze op haar beurt een sneeuwbal fabriceerde. "Ondankbare puntoor. Is dat hoe je je keurige echtgenote behaaaandeld?" Met een flinke uithaal wierp ze een bal naar Fellow.

Ze was heel benieuwd wanneer het punt was bereikt dat ze de verrassing verdient had, want ze werd nog nieuwsgieriger van dit gedoe dan ze al was. Hoewel ze tegelijkertijd genoot van het sneeuwballen gooien. Het maakte dat ze zich even weer Iathenu voelde en minder 'moeder van Mona' of 'echtgenote van meneer Merdun'.

« [Reactie #15] : 4 jaar geleden »
Fellow dook weg voor de eerste sneeuwbal[1]. Dat lukte, maar hij maakte nu wel een mooie buikschuiver in de sneeuw. Positief daarvan was dan weer dat hij snel sneeuw bij elkaar had verzameld en ook sneeuwballen kon gaan maken en deze op zijn beurt op zijn vrouw kon afvuren. Hij grijnsde. Hij probeerde wel raak te gooien, maar hij gooide nou niet kei en keihard. Hij wilde haar geen pijn. Ze bleef een vrouw en nog de zijne ook (Oh het gezeur wat het zou geven, stel dat ze er een blauwe plek aan over hield).

"Reken maar, keurig vrouwtje... je gooit ook als een keurig vrouwtje. Wacht er niet ergens wasgoed op je?" En daar vloog een bovenhandse bal naar Iathenu toe.[2]

Fellow stelde de bekendmaking van de verrassing bewust een beetje uit. Hij hoopte dat het aan de inmiddels ontstane verwachtingen zou voldoen.

 1. (8) Winst bij hoger dan 7
 2. (7) Winst bij hoger dan 7
Too sweet to function

« [Reactie #16] : 4 jaar geleden »
Iathenu keek tevreden toe hoe Fellow haar sneeuwbal ontweek met een mooie snoekduik. Ze keek iets minder tevreden toen een sneeuwbal op haar kap uitéénspatte, waardoor er spetters sneeuw op haar voorhoofd en haren belandden.

Ze dook op haar beurt naar de grond om een sneeuwbal te gooien en gooide die met bijzonder veel enthousiasme naar haar echtgenoot. Hij mocht haar dan ontzien, andersom hoefde hij niet op genade te rekenen. Misschien als hij zijn verrassing onthulde, misschien zou ze dan genadig zijn. Hoewel ze hem hard raakte, zou hij alleen maar de sneeuw van zijn beenkap af hoeven kloppen om de schade die ze gedaan had te boven te komen[1].
Verdorie[2], zei ze hartgrondig. En wachtte maar vast op de tegenaanval.
 1. 6
 2. Verdorie

« [Reactie #17] : 4 jaar geleden »
Fellow lachte. Hij keek even naar de prachtige witte plek op zijn kleding. Ditmaal pakte hij twee sneeuwballen tegelijk en vuurde ze snel na elkaar op zijn keurige vrouwtje af. De eerste gooide hij wat lafjes met zijn linkerhand en die spatte op de punt van haar schoen uiteen[1]. De volgende was echter een voltreffer en landde met de kundigheid van een vakman in het midden van  Iathenu's boezem[2]. Fellow kon een eigen grijns niet onderdrukken en was stiekem best wel trots op zichzelf.

"Kun je het nog aan, schatje?", brulde hij overmoedig alsof de vrouw ieder moment op haar knieën kon zaken en om genade zou vragen.
 1. 7
 2. 10
Too sweet to function

« [Reactie #18] : 4 jaar geleden »
Iathenu hapte naar adem toen de ijskoude sneeuw haar raakte. "Smeerlap," brulde ze en besloot tot een laatste wanhooppoging. Ze pakte een zo groot mogelijke hoop sneeuw tussen haar handen en rende op Fellow af, vastbesloten om zich met sneeuw en al op hem te werpen. Ze zou hem krijgen, die mispunt.

Ze hoopte dat de winter nog lang duurde, want ze kon echt wel beter sneeuwballen gooien dan dit. Een beetje oefening en ze zou die grijns zo van zijn gezicht poetsen. En zijn dochter zou er nog beter in worden, al moesten ze het leren lopen ervoor uitstellen.

« [Reactie #19] : 4 jaar geleden »
Fellow viel lachend op zijn rug. Een pak sneeuw lag tussen hem en Iathenu in. Grijnzend sloeg hij zijn armen om haar heen en trok hij zijn vrouwtje dicht tegen zich aan. Ze kreeg een koude kus op haar voorhoofd. "Vooruit vooruit..genade.. je hebt me hoor." Natuurlijk moest hij het zo laten klinken alsof hij haar expres liet winnen.

"Je hebt gewonnen en je hebt het verdiend... Ik heb een verrassing voor je. Twee eigenlijk." De grijns op zijn gezicht werd breder. "De eerste is dat mijn moeder je wil leren kennen. Ik heb ze een brief geschreven en ze zijn dolblij met een leuk elfenmeisje als jij." Hij streek een nat pluk haar uit Iathenu's gezicht en plakte het achter haar oor. "En het tweede... Ik heb genoeg gespaard dat jij je studie hier kan afmaken als je wilt.. of vakken mag gaan volgen op Ypsilon, als je dat liever hebt." Hij wist dat zijn vrouw een slimmerik was. Ze was slimmer dan hij en het was zonde om dat weg te gooien.
Too sweet to function

« [Reactie #20] : 4 jaar geleden »
Mevrouw Merdun grijnsde breed. Ze wist dondersgoed dat Fellow valsspeelde maar ze genoot van het feit dat hij haar liet winnen. "Je weet wel het goede moment uit te kiezen om je vrouw te omhelzen," mompelde ze spottend, terwijl de sneeuw over hen heen dwarrelde. Ze zaten allebei onder de sneeuw. Maar nu kwam de verrassing, en daar ging het om.

Fellow ontrolde er zelfs twee, waarbij nummer één een glimlach veroorzaakte bij Iathenu. "Denk je dat ze Sona ook wil leren kennen, of zal ik alleen gaan.."
De tweede verrassing was totaal niet verwacht. Hij had gespaard? Voor haar? "Maar...," sputterde ze, "maar Sona dan? En het huishouden? En ik heb maar één jaar gedaan! Weet je het zeker?" Het idee overrompelde haar nogal. "Ik wist helemaal niet dat je gespaard had," zei ze bijna verwijtend. Alsof dat niet het idee was van een verrassing.

« [Reactie #21] : 4 jaar geleden »
Fellow grinnikte. "Ik vermoed dat ze haar eerste kleinkind wel wilt leren kennen." En heel misschien als zijn moeder goede verhalen meenam terug naar thuis, dat hij dan ook weer welkom zou zijn bij zijn vader, die had immers de banden met hem verbroken toen hij met Limki was getrouwd. Achteraf begreep Fellow dat wel een beetje. Hij zou ook niet willen dat Sona met een weerwolf ging trouwen, maar hij zou nooit zijn eigen kind de deur wijzen. Dat dan weer niet.

"Sona kan naar de opvang en ik werk wel wat vaker een nachtdienst, zodat ik overdag op haar kan passen als jij naar studie moet." Daar had hij allang over nagedacht natuurlijk. En hij kon vast wel een paar vriendelijke schoonmaaksters zover krijgen om hem te helpen.  "En ja, ik weet het zeker. Iemand hier moet het verstand van het gezin hebben. En ik had de spierballen al." Iathenu kreeg een kusje. "Nee, dat wist je niet, maar dat heb je ook nooit gevraagd. Dacht je echt dat ik zo weinig verdiende?" Ze leefde zuinig en natuurlijk was hij geen rijke stinkerd, maar sparen lukte nog wel. En hij had nog geld uit de tijd dat hij kapitein was geweest, vooral dat eigenlijk.
Too sweet to function