Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

U had het recht niet, vrouwe Trezeguet  (784 keer gelezen)

Speeldatum: 16 november 1300 (Einde herfst)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 4 jaar geleden »
Een fulaki opende met een indrukwekkende sleutelbos de deur van de cel van Alaiz Trezeguet, voormalig opperhoofdrechter, thans gevangene van de IRMM. "Het is tijd," kondigde luitenant of Keth aan, de kamer binnenlopend. Een bijster originele mededeling was het niet, maar Aymer of Keth was niet een originele man.
Een derde fulaki kwam het vertrek binnen, een vrouwelijk exemplaar, en fouilleerde de centaur onder zijn toeziend oog. Of Keth haalde een stel boeien tevoorschijn en gebaarde dat hij die om wilde te doen, maar de centaur deed snel een stap terug. "Is dat nodig? Ik ben geen gewone burger," protesteerde ze. "Protocol," was het korte antwoord van de luitenant waarna hij haar alsnog boeide. Alsof deze eenpersoonscel met meubilair niet genoeg luxe was. De landelf had sterke ideeën over criminaliteit en de behandeling van misdadigers. Adel was voor hem geen speciale factor.

Een kwartier later arriveerden allen in de rechtzaal. Deze was nog leeg, maar aanklager en advocaat zouden ongetwijfeld niet lang op zich laten wachten. De fulaki leiden Alaiz Trezeguet naar de beklaagdenbank, hoewel van een bank dit keer geen sprake was. Ongetwijfeld bleef de verdachte liever staan. Een fulaki posteerde zich naast de centaur, terwijl de anderen zich verspreiden over de zaal. Men verwachtte geen gekke dingen, maar een goede fulaki was op alles voorbereid.
Recht zal geschieden, zo niet linksom dan toch rechtsom

Milan Gnark kwam de zaal binnen, hij was dit keer niet gekleed in zijn rechterlijk gewaad maar het kon niemand ontgaan dat hij een van de partijen in deze zaak was. De kobold nam plaats op de plaats van de aanklager, terwijl ondertussen een landelf naar binnen kwam. Gnark herkende de man, het was de idioot die het vampierenmeisje van de doodstraf had gered. De landelf schreed naar voren alsof hij de koning van Nascam zelf was. Gnark negeerde de man en wachtte rustig tot de rechters binnenkwamen.

De rechters waren alle drie mannelijk, het waren een dwerg, een kabouter en een kobold. De kobold was de opperhoofdrechter in deze zaak, iets wat Gnark totaal niet erg vond. Gerechtigheid zou geschieden. Terwijl de rechters plaatsnamen, gingen ook de andere aanwezigen weer zitten. Het waren er niet zo heel veel, de rechtszaak had een besloten karakter. De griffier nam het woord:

"Rechtzaak tussen de IRMM en de verdachte, vrouwe Alaiz Mel'nas Trezeguet. Rechters zijn heer Merrick Garred en heer Eric van Erdona. Opperrechter is heer Fizraz Kram. De aanklager is heer Milan Gnark. Pleitbezorger voor de verdachte is de hooggeëerde burggraaf Rodric van Wiltz. De aanklager heeft het woord."

Milan Gnark ging weer staan en schraapte zijn keel. "Dank u voor het woord. De IRMM klaagt verdachte Alaiz Meln'nas Trezeguet, verder te noemen verdachte, aan wegens machtsmisbruik, obstructie van de rechtsgang, samenwerking met misdadigers en het ontvreemden van bezittingen. Verder zal de IRMM aandragen dat de verdachte de IRMM en daarmee de rechtspraak in veel myrofaslanden schade heeft berokkend met haar gedrag. De hoge functie van de verdachte beziend, eist de IRMM wegens het machtsmisbruik van de hoge functie van de verdachte, de obstructie van de rechtsgang en de samenwerking met misdadigers een straf uit de vierde categorie."

De kobold gaf de rechters een knik met zijn hoofd en nam weer plaats. Het was aan de tegenpartij om een zet te doen.

Met toenenemde spanning bezag Alaiz hoe de rechtzaal zich vulde met bekenden. Eerst waren daar Gnark en Rodric van Wiltz en een aantal lagere functionarissen en klerken die ze van gezicht kende of zelfs mee had gewerkt. Daarna natuurlijk de leden van de Rechtbank zelf, stuk voor stuk oude bekenden. Eric van Erdona kende ze, hij kwam net als zij oorspronkelijk uit Almaria. Ze hadden wel samen gereisd. De dwerg en de kobold kende ze alleen professioneel. Ze vroeg zich af hoe ze deze moeilijke zaak zouden afhandelen. Hoe zou ze het zelf aangepakt hebben?

Haar gedachten werden afgekapt toen de aanklager het woord kreeg. De aanklacht was geen verrassing, bijna een herhaling van de woorden die haar arrestatie hadden ingeleid. Ze vroeg zich af hoeveel Van Wiltz af kon doen aan die aanklacht, helemaal omdat ze bijna een volledige bekentenis had afgelegd. Stellig zou hij proberen om...

"... uit de vierde categorie..."

De grond golfde onder haar hoeven, in een reflex klemde haar hand zich vast aan het beklaagdenbankje, de andere gedwongen meenemend. Haar knokkels waren even wit als haar gezicht. De doodstraf? Hij eiste de doodstraf? Met deze Rechters? Haar bekentenis? Van Wiltz als advocaat?
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)

Rodric van Wiltz luisterde aandachtig naar de aanklacht die volgde. Het was vooral de strafeis die hem verbaasde. Zou de IRMM inderdaad zo hard optreden of probeerde de kobold gewoon het onderste uit de kan te halen? In dat geval wilde de burggraaf met liefde het lid spelen dat op de omvangrijke neus van de aanklager terecht zou komen. Zelfverzekerd stond de landelf op en bedankte de rechters voor het woord.

"De verdachte bekent schuldig te zijn aan onachtzaamheid en obstructie van de rechtsgang en medeschuldig te zijn aan machtsmisbruik. De verdachte verklaart onschuldig te zijn aan samenwerking met misdadigers en ontvreemding van bezittingen. Het is de verdachte aan te rekenen dat zij onachtzaam gehandeld heeft in één zaak, maar de andere misdrijven zijn onder dwang geschied. Hoewel de handelingen van de verdachte op zichzelf gezien fout waren, heeft vrouwe Trezeguet ten allen tijde gepoogd recht te doen aan allen die voor haar verschenen. Zij heeft gehandeld met als doel de IRMM en de rechtspraak zo min mogelijk schade te berokkenen en zodra zij de mogelijkheid had om iets te doen aan de samenzwering die haar verstikte heeft zij volledige medewerking gegeven. De verdediging pleit dan ook voor schuldigverklaring zonder strafvervolging en zal dit in haar betoog nader onderbouwen."
« Laatst bewerkt op: 4 jaar geleden door Aegnor Ancalimë »

NPC

  • (Meerdere spelers)
Eric van Erdona liep achter zijn collega's de zaal in en liet de deur achter zich sluiten. Terwijl hij naar zijn plaats liep en plaatsnam naast de kobold, bekeek hij het gezelschap in de zaal. Een vreemd gezicht: collega Gnark in de functie van openbaar aanklager en een oud-opperhoofdrechter geboeid in de beklaagdenbank. Hij was blij dat Kram de opperhoofdrechter was in deze zaak. Van Erdona kende de verdachte en dat hielp niet. Aan de andere kant, wie van de IRMM-rechters kende Alaiz Trezeguet niet?

Gnark had een punt als hij zei dat de IRMM schade was aangebracht door deze serie zaken. Om nog enige geloofwaardigheid te behouden moest er rechtvaardig en streng gestraft worden. De reputatie van de IRMM stond op het spel. Maar hoe streng was streng? En hoe sprak je recht over een oud-collega? Elke uitspraak zou ofwel een vermoeden van vriendjespolitiek ofwel een vermoeden van radicaal schoon schip maken oproepen.

Beide partijen hadden hun betoog geopend. Van Erdona keek even naar zijn mederechters en nam het woord:
"De rechtbank verzoekt de aanklager om de aanklacht te onderbouwen met de door hem verzamelde bewijsstukken."

NPC

  • (Meerdere spelers)
Merrick Garred was, zoals hij zichzelf graag zag, een no-nonsense dwerg. Al zijn hele leven was hij van het type, regels zijn regels en daar dient ieder rechtgeaard Myrofaswezen zich aan te houden. Het had hem dan ook gechoqueerd dat een opperrechter zo’n minachting voor de regels ten toon had kunnen spreiden. Misschien kwam het omdat hij nog niet zo lang deze functie mocht bekleden, maar hij kon het zich met geen mogelijkheid voorstellen dat hij zich ooit zou laten omkopen of zich, om wat voor reden dan ook zou inlaten met het slag Myrofas dat zich meestal in het beklaagdenbankje begaf. Met zijn donkere ogen die diep in zijn gezicht lagen probeerde hij de centaur te doorgronden. Zij was anders, zij was niet van het standaard soort crimineel dat hij normaal berechtte en van haar beweegredenen kreeg hij dan ook geen hoogte.

Daarom voelde hij zich niet helemaal op zijn gemak in deze setting. Deze hele zaak gaf hem de kriebels, en had hem al veel grijze baardharen opgeleverd. Hij was het eens met Gnark dat de vrouw iets had gedaan dat de IRMM met geen mogelijkheid kon tolereren en vanzelfsprekend moest ze zwaar gestraft worden en mocht ze nooit meer haar ambt bekleden, maar hij wist niet zeker of hij de eis te zwaar vond. Wellicht zou deze rechtszaak hem uit zijn onzekerheid helpen.

De kobold stond op en knikte kort zijn collega's toe. Hij schikte de perkamenten en begon zijn referaat. "De verdachte heeft bekend dat zij bezittingen heeft aangenomen die toebehoorden aan myrofas die zij veroordeeld had, terwijl zij het vermoeden had dat deze bezittingen inderdaad van de veroordeelden waren. . De eigendomsaktes zijn gevonden in haar woning te Oikilan en een aantal sieraden zijn gevonden in haar verblijf te Bumetrel.

Verder heeft zij toegegeven dat het aannemen van deze bezittingen invloed heeft gehad op de vonnissen die zij geveld heeft. De verdachte wist wat er met de veroordeelden zou gebeuren, zij heeft willens en wetens haar opdracht om recht te spreken overboord gegooid om verdachten in slavernij te sturen om er zo zelf beter van te worden." Gnark schraapte zijn keel. Hij merkte dat zijn zinnen krommer begonnen te worden. Het vak van aanklager was absoluut anders dan dat van rechter.

"De verdachte heeft haar macht misbruikt, de rechtsgang tegengewerkt en misdadigers geholpen. Als opperhoofdrechter had zij de hoogst mogelijke functie om recht te spreken. In haar hoedanigheid als opperhoofdrechter wás zij het recht en met haar gedrag heeft ze het vertrouwen in het recht onherstelbaar beschadigd. Ieder oordeel dat zij heeft geveld is onbetrouwbaar geworden en indirect zijn alle oordelen die ooit geveld zijn aangetast. Haar onrecht heeft niet alleen betrekking op haarzelf, maar op dat van alle partijen die betrokken waren bij haar rechtszaken. Door de omvang van de wandaden van de verdachte, acht de IRMM geen andere straf passend dan die uit de vierde categorie."

De kobold gaf de rechters nog een knikje. "Ik dank u voor het woord." En toen nam hij weer plaats, ontevreden over zijn prestaties.

NPC

  • (Meerdere spelers)
De aanklager kreeg een knikje van de opperhoofdrechter.

Van Erdona spiekte tijdens Gnarks referaat even in zijn versie van het proces-verbaal en concludeerde dat Alaiz Trezeguet inderdaad een aanzienlijke beloning had gekregen voor haar uitspraken. Een ijverige klerk had de afmetingen van de landerijen genoteerd en ook de waarde van de sieraden. Hij keek even over zijn papierwinkel heen naar de verdachte. Had hij haar zo slecht ingeschat? Ze was een centaur, zou het zo vreemd zijn als hij haar ten onrechte had ingeschat als iemand die rechtlijnig en eerlijk was? Bij Aketvas, hij had zelfs haar benoeming tot opperhoofdrechter gesteund!

Hij keek even opzij naar Kram en vroeg met een handgebaar het woord. "De edelachtbare heer van Erdona heeft het woord," stond deze toe. De kabouter nam het woord en zei: "Edelachtbare heer Gnark, klopt het dat u zelf het onderzoek heeft geleid? Hebt u daarbij de geschreven en ongeschreven regels voor confrontatie en ondervraging gehouden? Bent u, in uw misschien wat ... merkwaardige dubbelfunctie van IRMM-rechter en onderzoeker zorgvuldig te werk gegaan?" Natuurlijk had Gnark dat gedaan. Hij was een kobold tenslotte en die hadden te weinig fantasie om andere regels te bedenken als er al voorschriften bestonden. Hoe dan ook, de vraag diende gesteld te worden.

Gnark keek toe hoe de kabouter het woord vroeg. Toen de man vervolgens het woord richtte tot Gnark, fronste de kobold zijn wenkbrauwen. Waarom richtte Van Erdona nu weer de aandacht op hem, terwijl het hier ging om Alaiz? Gnark stond op. Hij schraapte zijn keel.

"Mijn dubbelfunctie van rechter en onderzoeker. Ja, ik ben zorgvuldig te werk gegaan. Uiteraard ben ik zorgvuldig te werk gegaan. De klerk die aanwezig was, heeft zorgvuldig genoteerd wat er is gebeurd en gezegd. De verdachte heeft een verklaring afgelegd. Een bekentenis. Ze heeft schuld bekend."

Dat waren veel te veel woorden. De kobold rechtte zijn rug en zweeg maar, in afwachting van wat de heren rechters nog meer in petto hadden.

NPC

  • (Meerdere spelers)
Terwijl de aanklager aan het woord was en de rechter antwoord op diens vragen gaf, merkte de opperhoofdrechter op dat een van de fulaki zich wat meer naar voren posteerde. Het verbaasde hem, want de verdachte scheen hem kalm toe. Wat wit misschien, maar niet agressief in woord of daad. Maar goed, de opperhoofdrechter was dan ook een kobold en de fulaki in kwestie een centaur. Goed opgeleid, zoals elke fulaki en bekend met de verdachte. Nu ja, een beetje dan. Hij haar eens begeleid samen met een collega. Genoeg in elk geval om emoties van haat, wanhoop en verraad op te pikken waar heer Kram misschien zelf witgroen van was weggetrokken.

"Als er verder geen vragen zijn," ging deze dan ook rustig verder, "stel ik voor dat de verdediging het woord neemt. Eventueel kunnen we altijd nog terugkeren op onze schreden in deze procedure. Heer van Wiltz, mag ik u het woord geven?"

Rodric knikte instemmend bij de vraag van de rechter. Het was inderdaad een bijzondere vertoning dat de koboldenrechter fungeerde als een manusje-van-alles. Toen de edelman zelf uiteindelijk het woord kreeg, stond hij op en sloeg zijn gewaad goed. Het gewaad dat duidelijk toonde wat zijn positie was.

"Geachte edelachtbaren, ik dank u voor het woord." Hij rechtte zijn rug, nam zijn wandelstok ter hand en keek de rechters rustig aan. Rodric had te veel hoge edelen gesproken om zich aardig op zijn gemak te voelen in de omgeving van de machtigen der aarde. En in dit geval waren dit de heren rechters. "Mijnheer Gnark geeft zojuist aan dat het zijn overtuiging is dat door het handelen van mijn cliënt de complete rechtsgeschiedenis van dit eerbiedwaardige instituut onherstelbaar is geschaad. Dat het imago van de IRMM zo beschadigd is dat de waarde van een vonnis is afgenomen."

De landelf gebaarde even naar de kobold. "Ik zou er niet aan durven twijfelen dat de heer Gnark thuis is in de wetten en dat hij weet waar hij het over heeft. Bij mij rijst echter wel de vraag wat de IRMM onder recht verstaat. Edelachtbaren, u bent allen intellectuele mannen. U heeft een opleiding gehad die slechts weinigen kunnen voltooien om nu op deze positie het recht te laten zegevieren. Waarom heeft de IRMM de verstandigste mannen en vrouwen van deze wereld nodig?

Dit is vanzelfsprekend omdat rechtspreken om meer gaat dan wetten kennen. Een wet geeft houvast in de zoektocht naar recht, maar het gaat niet om de letter maar om de geest van deze wet. Wanneer wij naar de letter van de wet kijken, zien wij dat er een duidelijke scheiding is tussen de ambten van rechter, klerk, Fulaki en aanklager. In dat geval zouden wij ons af kunnen vragen in hoeverre de totstandkoming van deze rechtszaak legaal is." De burggraaf liet een kleine pauze vallen, terwijl hij rustig zijn blik op de aanklager liet vallen. Die keek zo vuil terug dat zelfs Rodric doorhad dat de man op zijn teentjes was getrapt. Tenen die mogelijk net zo buitenproportioneel groot waren als zijn neus.

"Maar het gaat hier om de géést van de wet. De heer Gnark heeft, hoewel hij een rechter is, opgetreden als aanklager om zo het doel van de wet na te streven: rechtvaardigheid voor iedere myrofas. Evenzo, wanneer wij kijken naar de kwestie die heden besproken wordt, dan kunnen wij zien dat er ook hier een discrepantie is tussen wat de wet zégt en wat de wet bedóélt." De landelf zette zijn wandelstok tegen de eenvoudige stoel en begon al gebarend met zijn handen rustig door de rechtszaal te schrijden.

"De wet is duidelijk, een rechter hoort recht te spreken zonder aanzien des persoons en zonder zich te leiden door andere belangen dan de drang naar rechtvaardigheid. De wet leert ons dat vrouwe Trezeguet fouten heeft gemaakt, maar het is aan de IRMM, in het bijzonder u, edelachtbaren, om hier vervolgens recht over te spreken. De IRMM wil rechtvaardigheid. De wet wil rechtvaardigheid. En ook vrouwe Trezeguet wil rechtvaardigheid. Dat heeft zij altijd gewild. Maar rechtvaardigheid is een doel dat niet zelden troebel en schier ongrijpbaar is.

Ja, mijn client heeft een fout gemaakt toen zij in haar onachtzaamheid een verkeerd vonnis velde. Dit was een fout met enorme gevolgen en zij is zich dit ten volle bewust. Maar wat er daarna volgde, is eigenlijk de kern van deze rechtszaak: personen binnen de IRMM hebben rechtvaardigheidsdrang overboord gegooid en hun diensten verkocht aan de hoogste bieder, zoals een lichtekooi haar eerzaamheid verkoopt aan iedere man die genoeg geld heeft. Dit is verfoeilijk gedrag en degenen die zich schuldig hebben gemaakt en dit soort gedrag moeten gestraft worden, want ze hebben vele slachtoffers gemaakt.

En deze slachtoffers waren niet alleen de partijen die de heer Gnark net noemde, maar ook vrouwe Trezeguet is op een bepaalde manier slachtoffer geworden. Ze werd gechanteerd en gedwongen mee te doen in dit verfoeilijke gedrag. Wilde zij dit? Nee, maar zij had geen keus."

Rodric schraapte kort zijn keel en hield stil, terwijl hij de rechters één voor één aankeek. "U heeft te horen gekregen dat collega's van u zich met deze praktijken hebben beziggehouden. Ik kan me de verbijstering niet voorstellen die u gevoeld moet hebben. Réchters van de IRMM die dit soort praktijken ondernemen. Deze zelfde verbijstering heeft vrouwe Trezeguet gevoeld. En tegelijkertijd was er ook de onzekerheid. Als mederechters zich zo gedroegen, wie kon ze dan nog vertrouwen? En wat voor opties had ze nog over?

Ze had de kwestie kunnen aankaarten natuurlijk. Maar bij wie? Als er zelfs rechters waren die zich hier mee inlieten, wie moest ze dan vertrouwen? Of misschien had ze gewoon kunnen opstappen als rechter. Vertrekken en de boel achterlaten, zodat ze in ieder geval geen fouten meer kon maken. Maar is dat recht? Nee, vrouwe Trezeguet heeft het beste proberen te maken van de omstandigheden. Ze wilde de geschenken niet en ze wilde haar oordeel niet laten bepalen door wat anderen zeiden. Maar ze móest en dus heeft zij geprobeerd zoveel mogelijk recht te doen, waar zij kon. En edelachtbaren, wij moeten niet vergeten dat vrouwe Trezeguet een nadeel had dat wij niet hebben. Als mannen zijn wij geschapen als krijgers, of dat nu fysiek of op een andere wijze is. De angsten die zij heeft moeten doorstaan, die kunnen wij gelukkig niet doorleven. Maar het maakt het des te duidelijker hoezeer vrouwe Trezeguet haar best heeft gedaan."

Rodric schudde krachtig zijn hoofd. "Nee, vrouwe Trezeguet wilde dit niet. Zij heeft nooit haar eerzaamheid willen verkwanselen. Zij is een edele vrouw, een nobele vrouw en zij heeft het recht voor ogen. Dit kunnen wij ook zien in de verdere afwikkeling van deze kwestie. Zodra er een realistische kans kwam om dit onrecht te bestrijden, heeft zij volledige medewerking verleend. Zij heeft de heer Gnark alle informatie gegeven die hij nodig had en zij heeft alle medewerking verleend die zij kon verlenen. Haar drang naar rechtvaardigheid is nog even sterk aanwezig als vroeger. En daarom zit zij hier voor u allen, niet als een verwerpelijke misdadiger, maar als een vrouw die in een duivels dilemma gekozen heeft voor de minst kwade optie. Een vrouw die schuldig is naar de letter van de wet, maar die handelde naar de geest van de wet."

De burggraaf gaf de rechters een knik. "Ik dank u voor het woord, edelachtbaren."

NPC

  • (Meerdere spelers)
De edelachtbare kabouter begon een beetje te begrijpen waar de reputatie van de verdediger vandaan kwam. Oh, de man wist voordrachten te houden, zeker. De hele houding, de intonatie, de opbouw, alles klopte. Eric merkte alleen dat hij een paar keer de draad kwijtraakte in het verhaal. Het slotpleidooi klonk overtuigend, maar wat had de burggraaf nu eigenlijk allemaal betoogd? Was er ook een transcriptie?

De kabouter keek even naar zijn aantekeningen. Hij schraapte zijn keel: "Hooggeëerde burggraaf, u zegt dat Alaiz Trezeguet het recht zocht. Zij is niet gevlucht zegt u, maar hoe verklaart u dan het feit dat ze haar functie heeft verruild voor dat van schoolhoofd? Als dat geen vlucht was, waarom heeft zij dan niet vanuit het veilige Bumetrel deze verfoeilijke zaak aan de kaak gesteld? Zij heeft meegewerkt, inderdaad, maar pas toen haar betrokkenheid door de edelachtbare Gnark is vastgesteld."

Van Erdona probeerde de blik van de verdachte te vangen, maar die was strak gericht op een punt schuin voor haar op de grond.

NPC

  • (Meerdere spelers)
Het was maar een merkwaardige zaak. Merrick Garred had het relaas van de advocaat geprobeerd te volgen maar had toch niet helemaal kunnen voorkomen dat hij in enig gedagfantaseer belandde over troebel bier en lichtekooien. Goed. Het relaas was hem niet helemaal helder, maar dat vond hij niet zo'n probleem. Als hij het niet begreep sneed de verdediging alleen maar in haar eigen vingers.

Toch, wat hij nog wel opving was iets over overmacht en chantage, waar hij wel het een en ander over gelezen had, maar waar hij toch niet zijn vinger op kon leggen, wellicht was het relevant voor de strafmaat.

Nogmaals keek hij indringend naar de centaur, hoe kon een vrouw zoals deze die voor hem stond zich vrijwillig inlaten met zulke lugubere praktijken als die aan het daglicht waren gekomen in deze zaak. Hij kon zich niet voorstellen dat ze dat vrijwillig had gedaan, en hij hoopte maar van harte dat haar redenen om haar macht hiervoor te lenen goed waren, want hij wist niet of hij anders zo van zins was gehoor te geven aan het warrige pleidooi voor strafverlaging van deze wazige man.

Er werd een vraag gesteld, waarna Merrick zich bij zijn mederechter voegde met een andere vraag, want hij had het gevoel dat zijn vragen te twijfels voor iedereen relevant waren.

Hij schraapte zijn keel en nam voor het eerst in deze zitting het woord. "Ik heb ook een vraag aan de verdediging, maar wellicht wil de heer Gnark hier ook op inhaken."

Hij was eigenlijk ook wel benieuwd naar de visie van de aanklager op het 'chantage'-verhaal.
Nog een keer een kuchje, hij had maar een droge keel gekregen van deze zaak.

"Heer van Wiltz, u hebt het over 'chantage' als verzachtende omstandigheid, maar het is mij nog niet volstrekt duidelijk wat precies de inhoud is van deze 'druk' die op de beklaagde is uitgevoerd. Zou u mij kunnen vertellen waarom precies de inhoud van deze chantage opweegt tegen de... IRMM en myrofas onterende praktijken waarmee de beklaagde zich heeft ingelaten?"[1]

Ja, verdraaid, hij had echt zin in een grote pul koel, en smaakvol bier..
 1. Als de vraagt niet past bij de kennis die Merrick heeft, pas ik hem graag aan.

De heer aanklager was vooral verbijsterd door het gore lef dat de landelf tentoonspreidde door zo'n verhaal op te hangen. Hij had al genoeg misdadigers voorbij zien komen, maar veelal hadden die geen geld voor een degelijke advocaat of was de advocaat in kwestie snugger genoeg om realistisch te blijven. Maar déze elf was een aanfluiting van alles wat Gnark heilig achtte.

Nu wilde het geval dat genoemde elf zich totaal niet bewust was van de frustraties van de kobold. Daarbij was het maar de vraag of Gnark ook maar iets heilig achtte. Rodric knikte vriendelijk naar de rechters. Het was duidelijk dat dit intelligente mannen waren die dus vervolgens ook intelligente vragen stelden. "Ik dank de edelachtbaren voor hun verstandige vragen. Ik zal trachten deze zo doeltreffend mogelijk te beantwoorden. Het gaat hier immers om meer dan alleen een specifiek geval. Nee, het gaat hier om wát het recht is en daarom is het niet meer dan redelijk dat u zoveel mogelijk informatie wenst te ontvangen als er is."

Nu wilde het geval dat Rodric een bron van kennis was. Een bron waar de informatie zo rijkelijk aan ontsproot dat de rechters een goede kans liepen daarin te verdrinken. Volledig de rechtbank vergetend, liep de burggraaf in docentmodus door de rechtszaal.

"Was het vertrek van vrouwe Trezeguet een vlucht vraagt u. En waarom heeft zij vanuit het veilige Bumetrel geen actie ondernomen, wilt u weten. Dat zijn terechte vragen. Zeer belangrijke kwesties, jazeker. Allereerst moeten wij helder krijgen of dit Bumetrel waarover wij spreken wel zo veilig is. Ja, natuurlijk is het veilig op allerlei manieren. De jonge zieltjes die onderwijs genieten kunnen nergens beter beschermd worden dan op dit prachtige instituut. Maar de veiligheid waar wij het hier over hebben is van een heel andere aard.

De lange arm der wet reikt ver, ja over landsgrenzen en kasteelmuren heen. De huidige gang van zaken toont dit feilloos aan. De IRMM onderzoekt de corruptie binnen haar eigen gelederen en daarom is vrouwe Trezeguet vanuit haar veilige Bumetrel overgebracht naar Oikilan. De IRMM heeft over vrouwe Trezeguet evenveel macht wanneer zij in Oikilan of op Bumetrel verkeert. Nú is er duidelijkheid. Nú wordt her ware recht gezocht. Maar tot voor kort was die duidelijkheid er niet.

Wat had vrouwe Trezeguet kunnen doen? Met wie had zij contact op kunnen nemen? Dezelfde moordende onzekerheid die er bij de IRMM was, was er ook op Bumetrel. Wat nu als zij contact op had genomen met de IRMM om te spreken over deze zaak? En wat nu als de persoon in kwestie niet iemand was als u, maar een gewetenloze misdadiger? Hoe moeilijk was het dan geweest om vrouwe Trezeguet uit te schakelen op wat voor wijze dan ook? Ze had eenvoudigweg naar Oikilan gesommeerd kunnen worden, waarbij ze onderweg een 'ongelukje' kreeg. U heeft ongetwijfeld genoeg zaken voor u gezien waarin dit soort dingen voorkwamen.

Nee, Bumetrel was voor vrouwe Trezeguet in dit opzicht niet veiliger dan Oikilan. Dus van een vlucht was ook geen sprake, aangezien het gevaar heeft gevolgd op haar fysieke reis."

De burggraaf schraapte kort zijn keel. Op krachtige, maar enigszins monotone stem dreunde de man door.

"En chantage, u wilt weten wat de inhoud van deze druk was. U wilt weten hoe dit opweegt tegen de praktijken die plaatsgevonden hebben. Opnieuw, terechte vragen. Zeer terecht. En beantwoordenswaardig. De inhoud van deze druk was veelzijdig, zoals eigenlijk alles in dit leven gecompliceerder is dan men zou wensen. Ware het leven zo eenvoudig als de simpele zielen geloven, dan was recht een vanzelfsprekendheid in plaats van een goed dat afgedwongen dient te worden. Niet alleen haar leven stond op het spel, ook dat van haar familie. Myrofas die zo machtig zijn dat zij in de hoogste regionen van de IRMM actief zijn, zijn ook machtig genoeg om personen te laten verdwijnen. En daarnaast stond er ook een veel groter iets op het spel.

Wanneer vrouwe Trezeguet zou weigeren, zou dit zeer wel kunnen betekenen dat niet alleen haar eigen reputatie en leven voorbij waren, maar ook dat van de IRMM in haar geheel. En wanneer de reputatie van de IRMM weg is, waar is dan nog orde? Waar is dan nog recht? Er is nu onderzoek gedaan, maar het is niet alom bekend geworden wat er is gebeurd. De IRMM zou alle geloofwaardigheid verloren hebben wanneer vrouwe Trezeguet vermoord zou worden, haar fouten op straat zouden komen te liggen en de myrofasheid kennis kreeg van het gebeurde."

Rodric schudde krachtig zijn hoofd. "De druk was groot. Te groot om op dat moment te kunnen handelen. Pas toen zij de veiligheid van uw onderzoek had, was het moment daar dat zij kon meewerken aan het herstel van wat verloren is gegaan. Vrouwe Trezeguet is een eerzame vrouw. Een vrouw die fouten heeft gemaakt, maar die altijd heeft gehandeld naar wat het minst slecht was voor de IRMM en de myrofas die zij dienen."

Alaiz Trezeguet wenste dat ze ergens anders was. Gnark wilde haar dood hebben. Ze wist dat hij rechtlijnig was en niet veel kaas had gegeten van empathie, maar dat hij zo hard was... De vierde categorie? Wat was er dan gevonnist in de andere zaken? Of had Kitsune zich eruit weten te draaien en kwam nu alles op haar bordje?

Ze had haar mond moeten houdden, nooit moeten bekennen. Ze had nooit mogen uitgaan van het idee dat ze een deel van haar straf kon verzachten door mee te werken. De straf was waarschijnlijk zachter geweest als ze alles glashard ontkend, of gewoon niets gezegd had. Ze had niet eens geweten of Gnark wel een zaak had.

En nu werd ze gedwongen om te luisteren hoe haar reputatie eerst door Gnark en daarna door Zwets werd gefileerd. Niet alleen was ze schuldig aan een tal van misdaden (Gnark), men moest toch rekening houden met het feit dat het hier om een zwakke, bange vrouw ging die aan de gevolgen van een domme actie ten onder ging (Zwets). Gelukkig waren er wijze mannen die alles samen konden oplossen.

Het was een vernedering voor de trotse vrouw die jaren alles op alles had gezet om haar zelfstandigheid te bewijzen. Het huwelijk met Marcus had ze met veel moeite geslikt en nu waren het Marcus en Van Wiltz die moesten voorkomen dat haar hoofd op een hakblok werd gelegd. Ze staarde naar haar handen. Het was haar zelfs niet toegestaan om hier ongeboeid te staan.

Ergens in de verte nam de opperhoofdrechter het woord: "Als niemand van de heren nog iets toe te voegen heeft, dan zal de rechtbank zich nu terugtrekken om tot een vonnis en strafbepaling te komen." De heren rechters stonden op en verdwenen uit de zaal.
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)

NPC

  • (Meerdere spelers)
"Uitspraak in de zaak IRMM versus Alaiz Mel'nas Trezeguet. De rechters zijnde: Eric van Erdona, Merrick Gared en Fizraz Kram. De aanklacht zijnde: machtsmisbruik, obstructie van de rechtsgang, samenwerking met misdadigers en het ontvreemden van bezittingen. De eis luidt: een straf uit de vierde categorie."

De klerk die dit zojuist foutloos had opgesomd, ging weer zitten. De opperhoofdrechter van de rechtbank ging nu staan, het vonnis werd aangereikt door de dwerg naast hem.

"Alaiz Mel'nas Trezeguet, u hebt de aanklachten en de eis gehoord die tegen u zijn ingebracht. U hebt de mogelijkheid gehad om zich te verweren. De rechtbank zal nu recht spreken." Tevreden zag hij hoe de vrouw haar blik naar beneden had gericht. Schaamte en nederigheid waren goed in deze setting.

"Aan de aanklacht van machtsmisbruik acht de rechtbank de verdachte: schuldig.
Aan obstructie van de rechtsgang: schuldig. Aan samenwerking met misdadigers: schuldig. Het ontvreemden van bezittingen acht de rechtbank niet bewezen en oordeelt daarom: niet schuldig."

De kobold negeerde de commotie in de zaal en ging stoicijns verder met voorlezen. "De rechtbank heeft voor het bepalen van de strafeis in overweging genomen: de schade die verdachte heeft aangebracht aan de IRMM als organisatie en aan de rechtspraak in het algemeen. De ernst van de samenzwering en de misdaden waaraan zij zich mede schuldig heeft gemaakt. Verder: de bekentenis die verdachte heeft afgelegd en de medewerking die zij aan de aanklagers heeft verleend."
Opperhoofdrechter Kram legde het perkament terzijde, wachtte even en sprak toen:

"De rechtbank veroordeelt Alaiz Mel'nas Trezeguet tot een levenslange vrijheidsbeperking die zal bestaan uit een algeheel reisverbod tenzij onder begeleiding van haar echtgenoot of broers. Mochten dezen allen komen te overlijden dan zal de IRMM haar onder curatele stellen en een voogd aan haar toewijzen.
Voorts zullen alle contracten of andere documenten van haar hand niet erkend worden door de IRMM.
Tenslotte legt de rechtbank een boete op ter waarde van 75 gouden talos. Totdat dit bedrag betaald is, zal Alaiz Mel'nas Trezeguet de gebouwen van de IRMM niet mogen verlaten.
De rechtbank heeft geoordeeld. Moge Mespotan het oordeel bekrachtigen."

De andere rechters stonden op en ook de klerken en zo verliet de rechtbank de zaal.

Marcus had rondom de rechtszaak allerlei dingen geregeld. Er had intensief overleg plaatsgevonden tussen zijn familie en de familie van Alaiz. De Magvatero's waren van mening dat het beter was om het huwelijk af te blazen en een geschiktere kandidaat te vinden. De Trezeguets leken vooral overdonderd door de hele rechtszaak en de consequenties die deze had. Na lang overleggen was eindelijk de dag van de daadwerkelijke rechtszaak aangebroken.

Marcus had zich uiteraard in de rechtszaal bevonden. Hij had met verbijstering geluisterd naar de eis van de aanklager en had met enige moeite gevolgd wat de burggraaf ter verdediging aandroeg. De emoties van zijn aanstaande waren hem niet ontgaan. Hoewel Marcus het niet had aangedurfd om de rechters of de aanklager te proberen te beďnvloeden, had hij wel een gevoel van rust uitgestraald. Wellicht had het effect gehad, Alaiz had in ieder geval geen rare dingen gedaan.

En toen kwam uiteindelijk het vonnis. Marcus keek gespannen naar de klerk, en voelde even later die spanning grotendeels van zich afglijden. De kans dat ze een adellijke vrouw ter dood zouden veroordelen was miniem geweest, maar het vonnis dat er nu lag was iets waar Marcus wel mee kon leven. De bezittingen van Alaiz waren allang getaxeerd tijdens de voorbereidingen, dus wist hij dat het grootste gedeelte van de boete betaald kon worden. Zo'n 15 gouden talos bleven over, een aanzienlijk bedrag. Het was tienmaal het jaarinkomen van de gemiddelde edelman, waarvan uiteindelijk maar een deel overbleef om te besteden.

Toen de rechters verdwenen waren, verdween ook Marcus, samen met zijn zwager. Ze begaven zich naar het kantoor van de klerken, om daar de financiële zaken te regelen. De 60 gouden talos zouden betaald worden door de verkoop van de bezittingen van Alaiz, voor de overige 15 gouden talos zou haar familie zorgen. De klerk in kwestie zag er uit alsof hij niet heel enthousiast was, maar twee adellijke heren van flink formaat leken toch indruk genoeg te maken. Uiteindelijk waren alle handtekeningen gezet en waren de formaliteiten afgehandeld. Alaiz kon terug naar Bumetrel, samen met haar voogd, verloofde en baas.