Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

One Hundred and Eighty One  (1065 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 4 jaar geleden »
Waar Hector was, was Elias. Je hoefde hun mentor niet te zijn om dat te weten. Waar Elias was, was Hector, en dus kwam Elias met grote waarschijnlijkheid van de schandpaal, waar Hector toezicht hield. Hetgeen verklaarde dat hij zijn strafklantje naar haar bracht, en niet naar de mentor van Heracor.

"Wat is dit, Elias?" Zei ze, na half iets over bezwaren en uitleggen opgevangen te hebben. "En wat is de tussenstand inmiddels?" Het was een nachtelf. Eentje met bezwaren. Maar waarover? De schandpaal? Wat kon een nachtelf tegen hebben op een schandpaal? Of was het de nimf die erin hing? Had ze niet iets opgevangen over Eleonora en een nachtelf?
No mercy for the wicked.

« [Reactie #1] : 4 jaar geleden »
Had Elias gehoopt dat Tetachan Mocha al haar vragen op de nachtelf had afgevuurd en dat hij snel weer terug kon naar zijn onafscheidelijke Hector, dan had hij het mis. "Heracor krijgt een mooie score, professor," rapporteerde de weerwolf, niet zonder trots. "Socophon raakt ook wel iets. En merifel zit te treuren bij de schandpaal en in de weg te lopen. Euh... ik bedoel..." Elias grimaste. Hij moest toch eens onthouden dat Mocha Merifels mentor was.

"Eleonora gedraagt zich zoals het hoort," ging hij verder. "Deze hier niet echt. Hij gaat voor de paal staan, zit te schelden op de leerlingen die fruit willen gooien en toen kwam ie Hector en mij lastigvallen en uitschelden dat we laf waren enzo. En ik was best geduldig voor mijn doen, weet u, maar op gegeevn mement was ik er zat van. En toen stuurde ik hem naar binnen, en toen begon ie tomaten naar mij te gooien. Dus ik dacht, as ie dan nie wilt luisteren dan stuur'k hem wel naar u toe. Want het was niet mijn idee om die meid in de schandpaal te stoppen."

« [Reactie #2] : 4 jaar geleden »
Miras werd als een onwillig dier door Bumetrel gesleept. Hij probeerde zich wel te verzetten, maar de greep van de weerwolf was zodanig dat het gespartel volledig nutteloos was.
Half struikelend bereikte hij daardoor het kantoor van de mentor en werd als een pakketje naar binnen geduwd.

Elias gaf inmiddels een kort en krachtig overzicht van de gebeurtenissen, zoals een soldaat dat aan zijn bevelhebber zou hebben gegeven.

De aanblik van de mentor van merifel gaf hem een onbehaaglijk gevoel. Tegelijkertijd besefte hij heel goed dat werkelijk niets van wat gebeurd was in zijn voordeel was.
Een heracori die een merifeller beschermd was al niet normaal, zeker niet als het ook nog eens een nachtelf was die een nimf aan het beschermen was. De tomaat richting Elias die toch ook een heracori getuigde ook al niet van intelligentie. Om kort te gaan. Hij zat in de problemen.
Hoe groot die problemen waren zou nu wel snel duidelijk worden.

Gelaten wachtte Miras af tot het woord tot hem gericht zou worden.
At rrelasthirm ethi at besh dekkhi adelit en gerde
[een verstandig besluit is beter dan een harde les]

« [Reactie #3] : 4 jaar geleden »
"Goedzo." Knikte Mocha. Minpunten. Er was maar weinig zo nuttig als minpunten. Het wekte de competitiedrang in leerlingen, leerde ze dat gedrag consequenties had, en vormde een uitstekende beloning. Wie zich wist te gedragen hielp daarmee zijn volledige afdeling vooruit, en wist daarmee de trots van niet alleen de mentor, maar zijn hele afdeling te winnen. Wie zich misdroeg daarentegen, faalde en maakte zijn afdeling te schande.

Mocha hield wel van minpunten voor Merifel. Ze spaarde haar eigen afdeling niet, gaf ze misschien zelfs vaker minpunten dan de leerlingen van andere afdelingen. Merifel was de afdeling met de grootste talenten, en de zwaarste loopbaan. Haar afdeling, haar leerlingen, die moesten leren omgaan met problemen en tegenslagen, en daar maar het best in het klein mee konden oefenen. Geef een kind tegenslag, en je leert hem een nuttige les voor de rest van zijn leven.

Heracor, daarentegen, had excessen. Zijn talenten bleven verspild worden, zijn beste leerlingen schopten het tot, jawel, wachters. Die hun nachten drinkend en dobbelend doorkwamen, tot ze na enkele jaren uitgeput van het drinken en het dobbelen in de keukens werden aangenomen als chefkok. Geen stap omhoog, een stap opzij.
In haar afdeling schopten voortvluchtige moordenaars het tot uitstekende mentoren. Bij Heracor vervielen matige mentoren tot voortvluchtige moordenaars. Het was de mentaliteit die het verschil maakte. Wanprestaties werden in haar afdeling de kop ingedrukt, hardhandig. Bij Heracor werden ze op zijn beloop gelaten. Hoofdschuddend bekeek de nachtelf van Merifel het jonkie van Heracor. De kiemen voor mislukking bleken niet alleen gelegd, ze waren nu al aan het ontkiemen.

Mocha, wat er ook gezegd werd, was toch wel tamelijk barmhartig. Haar preken hield ze niet alleen voor haar eigen afdeling, uit misplaatste streberigheid. Waar ze de mentoren van de andere afdelingen zag falen greep ze zonder twijfel in. Misschien viel er nog iets te redden met een grondige snoeibeurt.

"Leg eens uit, Miras." Klonk het koeltjes, maar geduldig.
No mercy for the wicked.

« [Reactie #4] : 4 jaar geleden »
Miras was onder de indruk van Mocha.  De mentor van Merifel had felgroene ogen die bijna door je heen keken.

Elias had zijn verhaal afgestoken en ondanks het feit dat Mocha niets liet blijken kon Miras zich niet voorstellen dat ze erg gelukkig was met wat ze gehoord had.

Miras besloot niet in zijn schulp te kruipen, nog niet althans. Uit het  verleden wist hij dat een geslagen houding aannemen niet hielp. Hij rechtte  zijn rug, trok zijn tuniek dat door de hardhandige begeleiding van Elias gedraaid zat,  recht en keek de nachtelf recht in haar ogen.
"Wat Elias zegt klopt niet helemaal," begon hij met een lichte trilling  stem.
"Ik stond inderdaad bij Eleonora om te vragen waarom ze daar stond," het leek hem beter om haar hele naam te noemen, "toen ik bijna geraakt werd door een tomaat."
"Daar ben ik kwaad om geworden." Miras slikte even maar hervond zich snel.
"Weet U vrouwe," zei Miras zo zelfverzekerd als hij kon.
"Ik heb alleen gezegd dat hij een pummel is omdat hij die tomaat naar mijn hoofd slingerde, ik weet dat het niet is zoals het hoort en dat ik daarvoor mijn excuses aan hem moet aanbieden."

Hij wachtte even.  Wist niet goed hoe nu verder. Hij liet heel bewust uit zijn verhaal het medelijden dat hij voor Leo voelde weg.
"Ik heb verder niemand uitgescholden zoals Elias beweerd," zei hij fel, "en juist op het moment dat ik een tomaat naar de nimf wilde gooien om hem te bewijzen dat ik geen lafaard ben pakte hij me beet en vloog de tomaat zijn kant op."

Miras voelde het klamme zweet in zijn handpalmen staan. Hij had de tomaat doelbewust naar Elias' hoofd geslingerd, maar vond dat een detail dat op dit moment minder belangrijk was. Hij bleef de mentor aankijken maar waakte ervoor om arrogant over te komen.
At rrelasthirm ethi at besh dekkhi adelit en gerde
[een verstandig besluit is beter dan een harde les]

« [Reactie #5] : 4 jaar geleden »
Het was toch raar. Over het algemeen stond Elias alleen in dit kantoor omdat hij zelf iets had gedaan dat Mocha's aandacht op een negatieve manier had getrokken. Meestal was hij degene die zijn kleren af moest kloppen of controleren of zijn oor nog in de juiste hoek ten opzichte van zijn hoofd stond. En nu was hij de boodschapper en stond de misdadiger in kwestie naast hem. Of hoe Mocha strafklanten ook zag.

Hij vond het maar lastig, wist niet goed of er nou van hem verwacht werd dat hij weer wegging of dat hij juist moest blijven. De 'goedzo' van Mocha klonk in elk geval best positief, overwoog hij. De weerwolf had de neiging om de handen in zijn zakken te steken, maar die zaten helaas niet bij de hosen inbegrepen. Hij frunnikte dus maar wat met zijn riem en vroeg zich dringend af of hij er verstandig aan deed om Miras' verhaal te corrigeren. Hij kende Mocha echter lang genoeg om zich eerst dingen af te vragen voordat hij iets impulsiefs ging doen. Met enige moeite hield hij dus zijn mond en wachtte af.

« [Reactie #6] : 4 jaar geleden »
"Je stond naast Eleonora om te vragen waarom ze daar stond." Mocha klonk bepaald sceptisch. "Want dat was niet duidelijk, met de schandpaal om haar nek? Je dacht dat ze daar voor haar plezier stond? Of voor de grap? Je had misschien de schandpaal over het hoofd gezien?" Hoofdschuddend bekeek ze de jongen.

"Je stond naast de schandpaal, om een vraag te stellen waarop een eerstejaars je nog het antwoord had kunnen geven, en daar werd je bijna geraakt door een tomaat. Hoogst merkwaardig inderdaad, een zeer gegronde reden om boos te worden. Want wie slingert er nu tomaten naar een schandpaal?
Ik ben gewend dat nachtelfen hersens hebben, Miras. En normaliter weten ze die ook te gebruiken."

Het verhaaltje riekte - naar onzin. Wie ging er bij een schandpaal staan zonder te begrijpen dat hij door rondvliegend fruit geraakt zou worden? Welke nachtelf was zo dom? Als het een weerwolf was geweest, of een vampier, stotterend van verontwaardiging of een poging onder haar ogen vandaan te komen, dan had ze het misschien nog geloofd. Maar dit klonk als een dekmantel. Een slechte dekmantel. Zo onnozel dat ze Elias' verklaring eerder geloofde, ondanks zijn ras.

"Als je zo goed weet dat je je excuses aan moet bieden, waarom doe je dat dan niet? Verklaar me eens waarom een volwassen weerwolf die voor geen kleintje vervaard is het nodig vindt je naar mij toe te brengen? En als je toch bezig bent, leg me dan eens uit wat je bij die schandpaal deed?"
No mercy for the wicked.

« [Reactie #7] : 4 jaar geleden »
"Met alle respect vrouw Mocha" Miras richtte zich op, "de reden dat ik kwaad was is dat dit hier",  Miras wappperde met zijn wijsvinger richting Elias,  "een tomaat gooide terwijl ik daar stond, persoonlijk vind ik dat nogal lomp."
"Neemt niet weg, dat ik niet zo had mogen uitvaren tegen hem, waarvoor mijn oprechte excuses." Miras maakte een kleine hoofdbuiging richting de weerwolf en hoopte dat hij oprecht overkwam.

Nu het grotere probleem. Hij kon moeilijk zeggen waarom hij zo geïnteresseerd was in Leo. Mededogen was ook niet direct iets waar nachtelfen om bekend stonden, dus ook dat kon hij niet gebruiken.

"Ik wilde van de nimf weten wat ze had uitgespookt, ik begrijp ook wel dat je niet voor je lol in een schandblok staat." Miras stopte even. Hij begreep heel goed dat je dat niet voor je lol deed. Als hij terugdacht aan zijn ervaring liepen de rillingen over zijn rug.
"Het kan toch geen kwaad te weten waarom je iemand bespot?"

Miras voelde het zweet op zijn voorhoofd parelen. Mocha was doortastend, niet dat hij dat niet verwacht had, maar dan nog. De priemende ogen gaven hem de kriebels.  Hij hoopte dat ze niet verder zou doorwroeten na zijn verklaring, maar vreesde het ergste. Koortsachtig probeerde hij een verdere verklaring bij elkaar te verzinnen.
At rrelasthirm ethi at besh dekkhi adelit en gerde
[een verstandig besluit is beter dan een harde les]

« [Reactie #8] : 4 jaar geleden »
De weerwolf knikte terug. Hij twijfelde een beetje over de oprecht van de excuses, maar om daar nou moeilijk over te doen waar Mocha bij was.. Hij had ongetwijfeld hetzelfde gedaan in Miras' plaats. Nee, wacht, hij was er ongetwijfeld te koppig voor geweest, wat hem een nog een extra preek zou hebben opgeleverd. Of strafwerk. Of een oorvijg.

En er was natuurlijk de factor dat hij op dit moment alles wel best vond, als hij maar weg mocht uit dit groene merifelkantoor. Het was ongetwijfeld heel leerzaam om in  het gezelschap van de witharige nachtelf te mogen zijn, maar Elias vond het ook heel leerzaam om met kielstiek op het latafikaveld te staan. Nu meteen, bij voorkeur.

« [Reactie #9] : 4 jaar geleden »
Zoals 'ik wil niet vervelend zijn' altijd een zin voorafging die begon met 'maar' en eindigde in vervelend zijn, zo begon 'met alle respect' altijd een zin die eindigde in het in twijfel stellen van gezag en de benodigdheid van respect. Het was in feite een zinnetje die ervoor zorgde dat de spreker ervan naar zijn mening ongelimiteerd respectloos kon zijn. Hij had immers gezegd dat hij respectvol zou zijn?
Hetzelfde gold voor 'ik vind persoonlijk'. Uiteraard vond Miras iets persoonlijk. Een mening was altijd gebonden aan de persoon die hem aanhing. Het toevoegen van het woord 'persoonlijk' wees er alleen maar op dat hij zijn eigen persoon belangrijker vond dan de persoon die hij tegensprak. Respectloosheid dus, voor de tweede keer in één zin.
En dat werd dan ook nog gevolgd door een een actie die dat in alles uitdrukte: het navragen waarom iemand in de schandpaal stond.

"Aha." Zei Mocha begrijpend, en knikte naar Elias. "Ga maar." Ook zij trok het excuus in twijfel, maar dat was vanzelfsprekend. Er was geen nachtelf die een excuus meende, tenzij hij het uit zichzelf aangeboden had.

"Miras," vervolgde ze met een opmerkelijk vriendelijke stem, "waar is een schandpaal precies voor, kun je me dat eens uitleggen?"
No mercy for the wicked.

« [Reactie #10] : 4 jaar geleden »
Miras zag Elias de kamer van Mocha verlaten maar wist niet of hij blij was met het vertrek van de weerwolf. Hij had gek genoeg het idee dat zijn aanwezigheid de enige reden was dat Mocha nog enigszins rustig reageerde.

Mocha liet uiterlijk niets van ongenoegen blijken, maar de toon waarop ze 'Aha' zei liet doorsijpelen dat hij het nu serieus zwaar zou gaan krijgen.
Hij vervloekte zichzelf dat hij in deze situatie terecht was gekomen. Dat verdraaide opvliegerige karakter van hem. Waarom was hij dan ook zo uitgevaren tegen Elias. Hij had het met tact moeten oplossen, ja tact was de oplossing geweest, dacht hij.
Tact was niets meer dan iemand vertellen dat hij naar de onderwereld kon lopen, maar op zo'n manier dat die persoon zich op de reis ging verheugen.
Tact had absoluut gewerkt bij dat ongeletterde hondsvot dat naar de naam Elias luisterde.

Veel tijd om hier bij stil te blijven staan had hij echter niet. De vraag die daarna gesteld werd zette alle alarmbellen in volle werking. Het was eigenlijk niet zozeer de vraag, maar de toon waarop de vraag gesteld werd. De zoetgevooisde stem van Mocha gaf hem de kriebels. Hij herkende het. Zijn vader was iemand die dit geregeld toepaste voor hij Miras een paar ferme tikken verkocht.
"Om iemand te straffen vrouwe," antwoorde hij naar waarheid. Wat moest hij anders zeggen? Om de vreetgewoontes van houtwormen te bestuderen, of om uit te zoeken of je als je gebogen staat met je tenen bij de grond staat.
 Miras was behoedzaam en vermoedde dat hij als een vlieg in een web aan het geraken was. Het was nu de vraag wanneer de spin met de groene ogen uit haar hol zou komen om haar prooi te verorberen.
At rrelasthirm ethi at besh dekkhi adelit en gerde
[een verstandig besluit is beter dan een harde les]

« [Reactie #11] : 4 jaar geleden »
"Correct." Zei Mocha kalmpjes. "De schandpaal dient ervoor om te straffen. Dat heb je juist opgemerkt. En wie straft de schandpaal precies? Weet je dat misschien ook nog?" De vriendelijke toon verdween niet, maar leek lichtjes aangevuld met spot. Elke myrofas wist waar een schandpaal toe diende en wie erin stond: overtreders. Niet schattige onschuldige kindertjes, maar myrofas die een welbewuste misstap hadden begaan. Zeker hier op Bumetrel, waar ze een van de lijfstraffen was, en waar de leraren over het algemeen een te grote mate van teerhartigheid koppelden aan teveel vergevingsgezindheid. Stond er al eens iemand in, dan was dat werkelijk geen toeval. Misschien was Mocha de enige uitzondering op die regel, maar wie was er zo onverstandig dat in haar gezicht te beweren?
No mercy for the wicked.

« [Reactie #12] : 4 jaar geleden »
Miras overwoog een moment Mocha te bedanken voor het compliment maar besloot dit niet te doen. Sarcasme zou hem zeker niet verder helpen.

"Maar vrouwe, er staat nergens waarvoor iemand gestraft wordt," Miras likte onwillekeurig aan zijn lippen onzeker over wat hij moest zeggen, "ik wilde gewoon weten waarom ze daar stond, daar zit toch geen kwaad in?"
" Maar U zegt het zelf, degene in het schandblok is degene die gestraft wordt. Dan is het toch niet normaal dat ik die tomaat naar mijn hoofd geslingerd krijg?  Zover ik weet werd ik niet gestraft."
Miras werd moe van het gesprek. Mocha draaide nog steeds om de brei hen en voerde de druk verder op terwijl  hij verwoede pogingen deed om onder de druk uit te komen.
Hij wist donders goed dat hem dat niet zou lukken en begreep zo langzamerhand wat een muis dacht als een kat met haar aan het spelen was voor de definitieve klap.
At rrelasthirm ethi at besh dekkhi adelit en gerde
[een verstandig besluit is beter dan een harde les]

« [Reactie #13] : 4 jaar geleden »
Welja. Meneer was kortzichtig en ongeduldig. Hij had geen zin om af te wachten tot het hem duidelijk werd, hij wilde niet begrijpend leren, met geduld en zachte sturing. Hij wilde graag het deksel op zijn kop. Een tik op zijn neus, een pak slaag. Nu ja, als dat was wat hij wilde had het geen zin om nog af te wachten tot hij mee begon te denken, en in kleine stapjes zou inzien wat hij nu precies had gedaan.

"Daar zit wel kwaad in, Miras. Maar je bent te kortzichtig om het te zien. De schandpaal dient om te straffen, dat had je al begrepen. Hij dient om overtreders te straffen. Maar de myrofas die gaat navragen waarom iemand daarin staat, bij de persoon die erin staat, die trekt de straf in twijfel. Die bepaalt zelf of hij de straf terecht vindt, en gaat daarmee rechtstreeks in tegen de orders van de persoon die de straf heeft uitgedeeld."
De vriendelijkheid was inmiddels volledig vervangen door ijs. "Tegen mij, dus. Je maakt de indruk van een eigengereide leerling, eentje die denkt meer gezag te hebben dan een leraar. En in de korte tijd dat dit gesprek heeft geduurd ben je er al tenminste drie keer in geslaagd die indruk te bevestigen. Je trekt mijn gezag in twijfel door naar mijn beweegredenen te vragen. Je trekt mijn verstand in twijfel met onnozele uitvluchten. Je trekt mijn straffen in twijfel, door naar het oordeel van de gestrafte te vragen, en naar de reden van de straf. Je krijgt het voor elkaar dat een torenhoofd zich genoodzaakt ziet je hier af te leveren. Heb jij zoveel autoriteit dat je denkt de straffen van een mentor te moeten controleren? Wie heeft je geleerd dat dat jouw taak is? Wat geeft je het recht je zo te gedragen? Moet ik jou soms naast Eleonora zetten voor je begrijpt wie je bent en wat jouw plaats is op deze school?"

Ze fronste. Zijn zelfbeeld was groter dan zijn intellect, dat had hij wel bewezen. Een straf voor zijn onnozelheid zou dat mankement moeten overbruggen, en een poging moeten doen het te repareren. Zijn begrip vergroten, ten koste van zijn zelfbeeld. In theorie was de schandpaal daar het uitgelezen middel voor, maar ze twijfelde aan het nut. Nee, het zou niets helpen. Het zou zijn zelfbeeld niet verkleinen, maar zijn ontzag voor gezag wel. Het zou zijn begrip niet vergroten, maar zijn haat voor leraren wel.

"De komende weken meld jij je dagelijks hier. Je komt mij helpen als klerkje tot je houding me bevalt. Als je cijfers daaronder lijden zal ik de straf nog verlengen. Schiet op en ga een wasbordje en stylo halen. Ik verwacht je hier terug over vijf minuten."
No mercy for the wicked.

« [Reactie #14] : 4 jaar geleden »
Miras stond pruttelend tegenover Mocha toen zijn haar ijzige tirade af begon te steken.

Zijn pogingen om tegenwerpingen te doen werden echter door de mentor resoluut van tafel geveegd, net zo lang tot hij het opgaf en met stijgende verbazing naar het relaas van haar stond te luisteren.

Toen Mocha echter de opmerking maakte dat hij haar klerkje zou zijn de komende periode sloeg zijn verbazing om in afkeer. Hij stond nog liever in het schandblok, zeker nu bleek dat Mocha degene was die bepaalde wanneer genoeg genoeg was. Een schandblok was in ieder geval nog beperkt tot een aantal uren en daarmee klaar.
Dit kon een eeuwigheid duren in het slechtste geval 6 jaar.

Toen Mocha klaar was met haar verhaal keek hij haar aan en probeerde zijn boosheid te verbergen hij maakte een kleine buiging, mompelde "Zoals U wenst vrouwe Mocha" en liep de deur uit om de spullen te halen.

De komende tijd moest hij zich maar eens van zijn beste kant laten zien.
At rrelasthirm ethi at besh dekkhi adelit en gerde
[een verstandig besluit is beter dan een harde les]