Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Tijd heelt alle wonden.  (1064 keer gelezen)

Speeldatum: 19 oktober 1300 (Midden herfst)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 4 jaar geleden »
Regen kletterde tegen de muren van de Socophon toren. De meeste myrofas zouden 's ochtends pas merken wat voor weer het was geweest die nacht, maar op de slaapzalen van de derde- en vierde jaars lag een luchtelf die het over niet al te lang zou merken. De dekens had hij over zich heen getrokken terwijl hij maar moeilijk sliep. Het was niet de eerste nacht dat hij pas laat in slaap was gevallen.

Hij had het warm toen hij wakker werd en gooide de dekens van zich af. Het was ergens midden in de nacht en Iarchon had het gevoel dat hij toch niet meer kon slapen. Moeizaam probeerde hij zich te herinneren wat hij gedroomd had en hij bleef nog een tijdje klaarwakker in zijn bed liggen. De regen werd soms overstemd door harde donderslagen. Na een kwartiertje, of iets in die trant, besloot de luchtelf dat in bed liggen ook geen zin had. Hij pakte een van de dekens die op de grond was gevallen en sloop de slaapzaal af.

De leerlingenkamer was leeg toen hij er binnen liep. Hier was de regen nog beter te horen en bliksemflitsen waren goed te zien door de ramen. Het was er een beetje frisser dan in zijn bed en hij sloeg de deken over zijn schouders. Zo zacht mogelijk liep hij op zijn tenen naar een van de boekenkasten. Zijn ranke vinger gleed over de ruggen van verschillende boeken die op een van de planken stonden. Iarchon wist onbewust heel goed wat hij zocht, ook al kon hij niet alles even goed zien door het weinige licht. Hij pakte een van de boeken van de plank en liep naar de vensterbank toe. Het beetje licht van de maan, die achter de wolken zat, was genoeg om hem de letters te laten lezen.

Hij bladerde door het boek terwijl hij verschillende dingen las. Het was een boek voor Socophon en door Socophon. In zijn eerste jaar had hij er ook wat in geschreven, ondanks dat het moeilijk was geweest. Het was door een leerling verzonnen als geschenk aan hun overleden mentor.[1] Luinors stukje vond van de mooiste en bij die bladzijden bleef hij ook langer kijken. Bliksemflitsen verlichtte af en toe de pagina's terwijl de regen nog steeds tegen de ruiten kletterde. Het was alsof het weer een bepaalde sfeer wilde geven aan de nacht, eentje die hier prima bij paste.
 1. Aangezien dat al een hele tijd geleden is, neem ik aan dat het ook gewoon gemaakt is.

« [Reactie #1] : 4 jaar geleden »
Evina sliep ook niet deze nacht. Ze was wakker geschrokken van het onweer. De faun was er niet doodsbang van maar fijn was anders.

De mentor was uit haar bed gestapt en schonk een glas water voor zichzelf in. Het onweerde nog steeds en Evina wist dat ze niet snel zou slapen met dit weer. Toen dacht ze aan haar mentorleerlingen. Misschien waren die wel uit hun bed met dit weer. En dat was niet goed, ze moesten voldoende nachtrust krijgen.

Evina sloeg haar mentormantel om en nam daarmee een besluit. Ze moest kinderen terug naar bed sturen. Na een korte wandeling kwam ze aan bij de leerlingenkamer van Socophon. De deur werd opengeduwd en de faun keek de kamer rond. Bij het raam vond ze een van haar leerlingen.

'Iarchon, waarom lig jij niet in je bed?' Ze was dichter bijgekomen en herkende de luchtelf in het maanlicht. 'Kan je niet slapen vanwege het onweer?'
De faun pakte een stoel en ging bij de jongen zitten. Iets zei haar dat hij niet bang was vanwege het onweer. Iarchon was geen bang eerstejaars elfje.

« [Reactie #2] : 4 jaar geleden »
Iarchon zat verdiept in het boek, al keek hij niet geconcentreerd of vrolijk, maar eerder sip. Hij keek dan ook pas op toen hoeven weerklonken in een verder lege leerlingenkamer. Zijn ogen kruisten die van zijn nieuwste mentor een keer.
"Kon niet slapen," zei hij wat afwezig op haar eerste vraag. Hij schonk al geen aandacht meer aan het onweer dat buiten ongestoord verder raasden.
"Nee dat is het niet, mevrouw." Kom zeg, een luchtelf van 40[1] was toch niet bang voor onweer.

Hij sloeg het boek weer dicht en legde het op de vensterbank waar nog een plekje vrij was. Een windvlaag kwam door de kieren van het raam en de luchtelf trok zijn knieën naar zijn borst om er vervolgens zijn deken overheen te slaan. Zo was het toch wel een beetje frisser.
 1. 17,5 omgerekend

« [Reactie #3] : 4 jaar geleden »
Geen onweer angst, ze wist het wel maar ze moest het toch vragen. Straks was hij er wel bang voor en had ze het niet gevraagd. Maar wat had haar leerling dan. 'Welk boek was je aan het lezen?' In het maanlicht kon ze de titel niet goed zien laat staan lezen.

De mentor wierp een blik naar buiten en glimlachte. 'Het maanlicht valt mooi buiten vind je niet? Ik zou er bijna een schilderij van willen maken.' Sprak ze vrolijk. Maar dat kon ze nu niet maken. Haar leerling was sip en dat moest opgelost worden. Niet morgen maar nu.


« [Reactie #4] : 4 jaar geleden »
Afwezig keek Iarchon naar buiten, zijn gedachten bleven bij het boek dat op de vensterbank lag en hij luisterde naar wat zijn mentor te vertellen had. Al was dat niet zoveel.
"Hmm?" zei hij toen hij opkeek nadat de faun een vraag gesteld had, ohja ze vroeg naar het boek. Hij gaf het aan zijn mentor. "het is gemaakt nadat mevrouw Negorid... toen ze... ja... zeg maar... overleden is." Het was duidelijk te merken dat Iarchon het moeilijk vond om die laatste woorden uit te spreken.

Hij keek weer even naar buiten om te zien wat zijn mentor precies bedoelde. "Ja, het is wel mooi, denk ik." Hoewel het nu niet echt het eerste was waar hij aan dacht, een schilderij maken. Zijn gedachten waren eigenlijk heel ergens anders en zeker niet bij een gesprek met zijn mentor. Zo'n goede herinneringen had de jongen niet aan mentorgesprekken.

« [Reactie #5] : 4 jaar geleden »
Evina pakte het boekje aan. En opende het op een willekeurige plek. Ze bladderde het door en ontdekte dat er allemaal kleine stukjes tekst in stonden. Over mevrouw Negorid, de faun wist van de dood van de mentor. En ze wist dat Socophon daarna vele andere mentors had gehad. Het moest niet makkelijk zijn om dat als leerling mee te maken.

De mentor sloot het boekje en legde het voor het gemak maar op schoot. 'De dood van mevrouw Negorid heeft je flink geraakt Iarchon.' Dat was wel te zien en te voelen. 'Wil je erover praten of kan ik iets anders voor je doen. Ik ben je mentor en dat blijf ik wel een tijdje.' De zogenaamde vloek daar geloofde ze niet in. 'Ik wil je graag helpen. Misschien wil je niet met mij praten maar wellicht kan ik iets anders voor je regelen?' Ze wist niet wat de jongen nodig had maar als ze het kon bieden dan zou ze dat doen.

« [Reactie #6] : 4 jaar geleden »
Niet alleen teksten, maar pagina's waren ook gevuld met tekeningen of versierd met krullen of bloemetjes. Iarchon had het, net zoals zijn broer, simpel gehouden en alleen in zijn mooiste handschrift geschreven. Iarchon ging even met zijn handen door zijn gezicht om een beetje actief te blijven. De deken trok hij wat beter om zich heen en luisterde naar de woorden van zijn nieuwste mentor. Ze waren hard om te horen.

"Ik weet niet," zei hij na een enigszins oncomfortabele stilte. "Er is niks aan te doen, de beelden gaan niet weg." Zijn hand trilde een klein beetje en Iarchon wierp nog een blik op het boek voordat hij het terug probeerde te pakken. Hij bedacht zich en trok zijn lege hand weer onder de deken.

« [Reactie #7] : 4 jaar geleden »
Voorzichtig legde de mentor een hand op de luchtelf zijn schouder. 'Je moet het verwerken Iarchon, je kan niet van jezelf verwachten dat je het even weg drukt.' Ze haalde haar hand weer weg. 'En ik ben bang dat je het ook niet alleen kunt.' Die arme jongen hoe kon ze hem nou helpen? 'Misschien accepteer je mijn hulp niet maar zoek dan iemand anders die je graag mag. Je kan hier niet lang mee rondlopen. Het is niet goed voor je ontwikkeling en ook niet voor je cijfers. Je gaat wel over maar.' Ze moest de jongen nu niet laten schrikken dat hij misschien het jaar over moest doen. 'Ze zijn niet het Socophon gemiddelde en dat is jammer, je kunt beter.' Evina legde het boek bij het raam.
Misschien moest ze de jongen even laten zitten, even laten nadenken.
'Wil je misschien wat kalmerende thee voordat je weer gaat slapen? Morgen wil ik je namelijk graag in de les zien, uitgerust en wel.' Een troostende glimlach plakte ze nog aan de boodschap mee.

« [Reactie #8] : 4 jaar geleden »
Zwijgend luisterde Iarchon naar wat zijn mentor te zeggen had. Het was niet veel meer dan dat hij zelf al had bedacht en hij wist zelf ook wel dat zijn cijfers nu zo goed waren om vol enthousiasme over naar huis te schrijven.
"Wat denkt u dat ik drie jaar lang geprobeerd heb?!" Zijn reactie was fel, feller dan eerdere uitspraken die hij had gedaan. "Denkt u nu echt dat ik het niet wil vergeten, verwerken, wat dan ook?!"

Iarchon pakte het boek weer vast en keek weer naar buiten. Heel even overwoog hij om morgen gewoon niet naar de les te komen, gewoon ziek te zijn. Alleen het idee dat hij dan naar Kyna moest, stond hem niet aan. Hij had de fee genoeg gezien in de afgelopen jaren. Hij haalde zijn schouders op bij het aanbod van de kalmerende thee. Slapen kon hij toch niet zo snel.
"Het is moeilijk om beelden van de dood te vergeten."

« [Reactie #9] : 4 jaar geleden »
Verkeerde aanpak. De jongen werd alleen maar boos. Ze neigde even om de jongen te bestraffen, omdat hij zo niet tekeer kon gaan tegen een mentor. Maar ze zag het dit keer door de vingers.

Evina kon niet weten wat hij drie jaar lang geprobeerd had, ze was toen nog geen mentor. Ze wist wel, wat hij ook had gedaan, dat het niet gelukt was. De jonDgen had een andere aanpak nodig. Een minder zoet sappige misschien.

'Daar heb je gelijk in.' Ze had het lijk van haar man nog even gezien. De beelden stonden nog altijd op haar netvlies gebrand. De faun stond op. 'Het spijt me Iarchon maar ik kan je niet helpen. Je word alleen maar boos op mijn ideeën.' Ze keek de jongen voor zover mogelijk aan. 'Misschien moet je het van je afschrijven. Of afschilderen zoals ik gedaan heb. Mij hielp het enorm.' Ze bewaarde haar kalmte en glimlachte nogmaals. 'Een goede nacht Iarchon, als je je bedenkt zit ik in mijn kantoor.' Als de luchtelf haar niet zo tegen houden zou ze de kamer verlaten en weer verder proberen te slapen.

« [Reactie #10] : 4 jaar geleden »
Eigenlijk zei de faun geen dingen meer die echt nuttig waren. Want ja het was weer eens zijn schuld, alsof het dat nog niet was. Iarchon bleef naar buiten kijken terwijl hij de faun hoorde vertrekken. Hij had niet gezien dat zijn mentor hem probeerde aan te kijken of glimlachte. Het duurde een minuut of vijf voordat de luchtelf weer bewoog. Rustig liep Iarchon terug naar de boekenkast om het boek van vrouwe Negorid netjes terug te zetten. Het was van heel Socophon en niet alleen van hem.

Even overwoog hij terug naar bed te gaan, maar besloot uiteindelijk dat het toch misschien zinvoller was om nog even met zijn mentor te gaan praten. In de slaapzaal verruilde hij de deken voor een warme mantel, maar verder liep hij op blote voeten naar het kantoor waar hij al meerdere keren was geweest. Rustig klopte hij aan terwijl hij een gaap probeerde te onderdrukken. Stiekem hoopte hij dat zijn mentor niet meer wakker was en dat hij toch weer terug naar bed kon. 

« [Reactie #11] : 4 jaar geleden »
Evina keek nog een keer om naar de luchtelf voordat ze de kamer verliet. Iarchon laten nadenken was nu het beste. Tieners wilde vaak toch niet luisteren. En als ze dat wel wilde mochten ze naar haar toe komen. Zo simpel als wat.

In haar kantoor hing de faun een ketel boven het vuur. Een kopje thee ging er wel in voor het slapen gaan.
Evina schonk net een beker hete thee in toen er werd aangeklopt. Ze zetten haar beker op het bureau en liep naar de deur.
'Iarchon kom binnen,' sprak de faun nadat ze haar deur geopend was. De jongen trad binnen en de vrouw sloot haar deur. 'Ga zitten, wil je ook wat thee?' De jongen nam plaats en gaf aan thee te willen.

Een kop dampende thee werd voor de luchtelf neergezet. Daarna nam de faun plaats en wachtte ze op Iarchon om het gesprek te beginnen.

« [Reactie #12] : 4 jaar geleden »
Iarchon werd binnengelaten en de mentor gebood hem om te gaan zitten. Netjes nam hij plaats en humde wat bij de vraag voor thee, wat resulteerde in een beker met dampende thee die voor hem neer werd gezet. De luchtelf nam de warme beker in zijn handen en bleef stil voor zich uit staren. Het duurde ongeveer een kwartier voordat hij weer wat bewoog en een beetje ging verzitten.

"Hebt u ooit een vampier iemand zien leegdrinken?" vroeg hij na een de stilte van daarnet. Van de thee had hij nog steeds niks gedronken terwijl hij de warme beker in zijn handen bleef houden. Die beelden waren nog er erger dan zijn ervaringen met Heer Carathin of Kyna en de ziekenzaal.

« [Reactie #13] : 4 jaar geleden »
De tijd die Iarchon nam was best lang. En om dit tijdstip kon je het de mentor niet kwalijk nemen dat ze een beetje begon te dagdromen. Ze bedacht aan welke klassen ze morgen les zou geven en welke voorbereiding daar bij nodig was. Ze had het natuurlijk al allemaal bedacht maar herhalen kon nooit kwijt.

Evina was zo met haar lessen bezig dat ze even opschrok toen de luchtelf opeens begon te praten.
'Nee dat heb ik niet.' Nu begreep Evina opeens waarom Iarchon er zo verslagen van was. Andere leerlingen waren er al wel zo goed als overheen. Maar wat Iarchon had gezien, dat vergat je niet zo snel. Ze keek de jongen aan. Arme knul.

'Wil je mij vertellen wat je hebt gezien? Er over praten lucht op.' De jongen mocht weigeren, dat zou ze  wel begrijpen. Maar het liefst zag ze dat Iarchon zijn verhaal zou vertellen.
De faun nam een slok thee voordat hij koud werd en wachtte weer af. Hopelijk zou hij dit keer wat sneller antwoorden.

« [Reactie #14] : 4 jaar geleden »
Iarchon nam het zijn mentor niet kwaad dat ze begon te dagdromen. Hij deed eigenlijk ook gewoon hetzelfde, alleen over hele andere dingen dan zijn mentor. Zij had dan ook nooit een vampier in actie gezien.

De luchtelf haalde zijn schouders op toen hem gevraagd werd of hij het wilde vertellen.
"Mja," was zijn eerste reactie. Zijn thee had hij nog steeds in zijn hand zonder er wat van gedronken te hebben. "Iemand riep om hulp en ik was gaan kijken en toen lag daar mevrouw Negorid op de grond, bloedend en toen kwam er een vampier en ja die, nou ja, en toen kwam er een tweede vampier die haar probeerden tegen te houden en dat lukte niet en nou ja die kleine vampier dus van nou ja en toen werd ik naar heer von Nook gestuurd en toen werd ik naar zijn vrouw in de woonkamer gestuurd en vanaf daar naar de ziekenzaal toen heer von Nook had verteld wat er gebeurd was en daar moest ik de rest van de dag wachten en die avond was er een soort van herdenking met heel Socophon en ja, u snapt het wel."

« [Reactie #15] : 4 jaar geleden »
Evina kon het zich niet voorstellen maar probeerde het wel. Hoe zou zij reageren als ze een vampier een myrofas zag leeg drinken? Waarschijnlijk zou ze het beeld ook niet van haar netvlies kunnen krijgen. Maar misschien was er een oplossing wat de beelden minder vaak zou laten komen.

'Kun je mij ook nog leuke verhalen over mevrouw Negorid vertellen. Verhalen wat je vrolijk maakt, wat je doet glimlachen?' De jongen moest positieve gedachten over mevrouw Negorid krijgen. Hij moest denken aan de leuke dingen van de vrouw, niet aan haar brute moord.

De faun nam nog maar een slok van haar thee en zag dat het kopje al weer bijna leeg was. Die van de luchtelf stond maar koud te worden. 'Drink toch Iarchon, warme thee zal je goed doen.' Ze wilden hem niet dwingen maar probeerde het toch een beetje.

« [Reactie #16] : 4 jaar geleden »
Iarchon haalde zijn schouders op. Hij was toen pas een eerste jaars geweest en ondanks dat er toen al bijna een heel jaar op zat, was het niet met meest positieve jaar geweest voor Iarchon. Eigenlijk was tot nu toe geen enkel jaar echt positief geweest. De meeste, of eigenlijk allemaal, werden ze wel overschaduwd door iets slechts dat gebeurt was. Om eerlijk te zijn, er waren vooral slechte dingen gebeurt.

Het duurde even voordat Iarchon van nee schudde. Hij kon zo niet echt iets bedenken van mevrouw Negorid dat hem deed glimlachen. Even staarde hij naar de thee die hij in zijn hand had en een heel klein slokje werd ervan gedronken om het kopje daarna weer alleen in zijn hand te houden en ernaar te staren.
"Sorry, ik verdoe uw tijd. Ik probeer wel gewoon te gaan slapen ofzo. Dan kunt u dat ook fijn doen." Het was voor Iarchon een teken om aan te geven dat hij vond dat het toch geen zin had. Ergens, diep van binnen, hoopte hij dat Luinor er nu was, maar hij was na Iarchon's eerste jaar gaan studeren.

« [Reactie #17] : 4 jaar geleden »
Niets? Dan moest ze het geluk maar uit een ander halen. 'Je verdoet mijn tijd niet Iarchon.' Wie had er nou slaap nodig? 'Blijf alsjeblieft zitten. Ik wil je niet zo weg laten gaan.' Evina stond op en schonk nog een kop thee voor zichzelf in. Ze nam weer plaats en dacht kort na.

'Heb je andere herinneren die je gelukkig maken? Vrienden, vriendinnen misschien een vriendinnetje? Zijn er geen leuke herinneren aan hun. Een sneeuwbal gevecht of iets?' Evina wist niet goed hoe hij de jongen moest opbeuren. Hij leek het ook niet te willen. Ze had leerlingen gehad die depressief waren maar Iarchon was daar best goed in.