Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Wilsmagie - Alle afdelingen jaar 1 en 2  (1535 keer gelezen)

Speeldatum: 22 september 1300 (Begin herfst)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

Aegnor keek naar het rood aanlopende jongetje. Hij was zo vriendelijk geweest geen Heracori aan te wijzen, de kans dat die het antwoord had geweten was nihil. Een Merifeller zou het waarschijnlijk weten uit de praktijk en een Socophonner omdat Socophonners nu eenmaal dingen wisten. Maar dat leek hier niet helemaal op te gaan. Het jochie gaf het juiste antwoord, maar het kwam er zo aarzelend uit dat Aegnor er van overtuigd was dat de blauwerd gewoon geluk gehad.

Hij knikte kort naar de fee. "Dat is correct. Eén punt voor Socophon." De jongen kreeg het voordeel van de twijfel. "Een standaardschild is tweezijdig afwerend. Je roept magie op die een muur vormen om je heen. Wanneer je wil dat er vanuit de binnenkant wel magie doorheen kan, zul je een ingewikkelder schild op moeten roepen." Aegnor wees twee leerlingen aan. "Jullie mogen even voor de klas komen. De één roept een krachtschild op en de ander vuurt er een spreuk op af[1]. Degene wiens magie wint, krijgt twee punten."

Hij zou een schild over de rest van de klas leggen, zodat zij niet geraakt konden worden door rondslingerende magie.

Spoiler (klik om te bekijken/sluiten)
 1. In ieder geval één van beiden moet dus spreuken kunnen ;)

Verontrustende glimlach of niet, de vampier had haar wel twee punten gegeven. Misschien maakte dat iets goed van de achterstand die het nimfje had veroorzaakt voor Merifel. Tuurlijk, Cassie had de -10 punten verdiend, maar dat kwam eigenlijk een beetje door haar. Nu was echter niet de tijd om te mokken, ze had een les om op te letten.

Uiteraard wist de Merifeller ook het antwoord op de volgende vraag, maar nam niet de moeite om haar hand op te steken. Dit betekende echter niet dat ze nog een vraag kon ontwijken en de nimf werd gekozen door de leraar om naar voren te komen.

Zonder te aarzelen kwam het meisje overeind en ging naast haar klasgenootje staan, die ook naar voren was gekomen.[1] "Ik doe de spreuk wel." zei ze, half tegen de leraar, half tegen de leerling, voor ze op haar plek ging staan. Afwachtend keek Leo naar haar tegenstander, terwijl die een schild probeerde op te roepen. Zelf had ze al een spreuk gekozen.
 1. Voel je nog steeds vrij.
De lucht is blauw als een sinaasappel!

Leaena was aarzelend opgestaan en zachtjes naar voren geschuifeld. Ze wist niet of iemand het gemerkt had dat ze was opgestaan en als het kon zou ze zo de klas uit kunnen vluchten. Van spreuken had ze totaal geen pap gegeten maar ze wilde op zijn minst toch proberen zich te kunnen verdedigen tegen datgene waar ze zo ongelofelijk bang voor was. In theorie wist ze prima hoe de schilden werkten en welk schild het beste werkte voor verschillende spreuken. Echter in de praktijk had ze alles vermeden wat met magie te maken had, zowel schilden als spreuken. Het fauntje stond te trillen op haar hoefjes en begon te twijfelen of ze wel de juiste keuze had gemaakt door nu voor de klas te gaan staan. Toen ze ook haar vriendin Leo naar voren zag komen was Lea helemaal de kluts kwijt. Ze zou nooit goed genoeg zijn om een spreuk van haar tegen te houden. Ze probeerde snel haar gedachten op een rij te zetten want ze wist dat een schild beter zou werken als je volledig geconcentreerd was en je niet lief afleiden door andere factoren.

Haar eerste poging begon twijfelachtig[1]. Even raakte ze in paniek, ze kon het niet. Ze zou falen waar de hele klas bij was. Ze wilde een sprint inzetten om te vluchten maar besefte dat ze dan de rest van haar schoolperiode als lafaard door zou moeten komen. Die gedachte maakte haar boos, ze moest en zou op zijn minst serieus een schild moeten kunnen maken, ongeacht of ze die spreuk nu tegen kon houden of niet. Leaena haalde diep adem, concentreerde zich op haar theoretische kennis en keek Leo recht aan. Ze zou het meest eenvoudige schild oproepen wat er bestond. Ze zou en moest dit kunnen.[2]
 1. (7) Winst bij hoger dan 7
 2. (9) Winst bij hoger dan 7
« Laatst bewerkt op: 5 jaar geleden door Leaena Validus »

Aegnor keek toe hoe twee meisjes naar voren kwamen. De nimf ging proberen de faun te raken. Hij was benieuwd wat er zou gebeuren. De jonge vampier knikte dus even naar de Merifeller. "Ga je gang, je mag één spreuk afvuren."

Het was goed te merken dat het fauntje zich slecht op haar gemak voelde, Aegnor kon de angst in haar hartslag horen. Emoties zorgden voor nog meer instabiliteit, terwijl magie van zichzelf al niet erg stabiel was. Het was een wonder dat stervelingen zichzelf niet vaker opbliezen met magie. Maar gelukkig was een onderbouwertje daar niet toe in staat. Aegnor was dan ook benieuwd naar de uitkomst van het mini-duel.

Eleonora was niet zenuwachtig. Eerder had magie haar druk en wild gemaakt bij het vooruitzicht maar ze wist het inmiddels, zo'n twee jaar later, in controle te houden. Dit betekende niet dat ze het verschijnen van een enthousiaste grijns kon tegen gaan.

Even sloot het nimfje haar ogen om zich te concentreren op haar magie, voor ze beide van haar handen bij elkaar bracht en op de faun richtte. "Hydoree."[1] sprak ze. De Merifeller voelde hoe het water uit haar handen spoot richting haar tegenstander.

Hydoree was meest onschuldige spreuk die Leo kende, vooral omdat ze haar vriendin naderhand weer droog zou kunnen maken. Ze zou Lea niet iets aan kunnen doen, daarvoor was de drukke faun veel te lief.
 1. (8) Winst bij hoger dan 6
De lucht is blauw als een sinaasappel!

Ze was zich een beetje half aan het vervelen, zo ging dat op school, toen ze merkte dat Leo en Lea voor de klas stonden, kijk dat was nou wel interessant. Het blondje wist niet precies wat ze gingen doen, het ging wel over krachtschilden ofzo, maar zou dat niet wat gevaarlijk zijn als het mislukte? Ze dacht niet dat het de vampier iets zou kunnen schelen, het was namelijk een vampier, die waren niet zo medelevend, en dat was dus niet echt een bemoedigende gedachte.

De heracori maakte aanstalten om iemand te vragen wat er ging gebeuren,  toen ze zich besefte dat die vampier een engerd met superoren was. Nu waren er misschien ook wel andere leraren die al het gefluister konden afluisteren, maar bij dit joch merkte je het meer. Ze mocht hem niet, en hoopte maar dat hij niet in haar gedachten zat te frutselen.

Lea leek eerst een beetje zenuwachtig,  voor zover ze dat kon zien,  dus ze hoopte maar dat het goed kwam, al dacht ze niet dat Leo haar vriendin pijn zou doen. Eleonora spoot wat water richting de faun, gelukkig gebeurde er niks spectaculairs, al was het natuurlijk wel knap  gedaan enzo.

Prachtig, gewoonweg prachtig. Een magisch duel! Zoiets was totaal nieuw voor Siger, hij zat hier dan ook nog maar even. En magie was niet meteen zijn sterkste kant. Maar dat maakte het niet minder leuk om naar te kijken. Als eerste stapte er een roodharig meisje naar voor. Hij had haar wel eens eerder gezien. Niet verwonderlijk, want ze was waarschijnlijk de enige met rode haren op deze school. Of niet, maar dan hij de andere roodharigen nog niet opgemerkt.

Er kwam nog iemand naar voor, een doodzenuwachti iemand. Als je zo zenuwachtig was, waarom ging je dan naar voor? Weger zelf ging niet, omdat hij er waarschijnlijk niets van ging kunnen. Maar daar moest dan wel verandering in komen la hij door wou naar het volgende jaar. Ondertussen stonden de twee op hun plaats, en zat Siger geïnteresseerd te kijken. Hij ging de bewegingen en uitspraken goed bekijken, en misschien kon hij dat dan buiten we eens oefenen.

Het roodharig meisje begon, en Siger keek heel nauwlettend toe. Onder zijn bank deed hij heel stilletjes de beweging na. Er kwam natuurlijk geen water uit, want hij had de spreuk niet uitgesproken. Nu was het aan het verdedigende meisje. En ineens realiseerde hij zich dat hij die spreuk helemaal niet moest kennen, maar alleen hoe je een schild op wierp. Zo dom!