Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Volgende verwachtingen  (420 keer gelezen)

Speeldatum: 15 september 1300 (Begin herfst)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 5 jaar geleden »
Naybi had de tocht naar het kantoor gemaakt. Ze verwachtte dat de mentor van Socophon haar zou vertellen wat ze hierna moest doen. Ze had overigens geen haast gemaakt met het komen van a naar b. Het kasteel was erg mooi en groot en ze had rustig haar ogen de kost gegeven in de gangen en zich vermaakt met het bekijken van de bonte verzameling van verschillende wezens die ze tegen was gekomen onderweg. Het wakkerde haar zin om hier naar school te gaan alleen maar aan. Onderdeel te zijn van een groep internationale studenten, latijn sprekende wezens maakte dat ze zich nu al groter voelde. En ook maakte het haar nog een beetje extra onzeker. Dit was een nieuwe omgeving die ze helemaal niet kende, met duizend expliciete en impliciete regels die ze ook niet kende, en ze wilde zo graag een goede indruk maken.

Aangekomen bij de deur had ze haar mand netjes naast de deur gezet, want wat de wachter er ook over had gezegd, het leek haar niet gepast om met bagage en al binnen te komen.

Vol verwachting klopte ze aan.

« [Reactie #1] : 5 jaar geleden »
Het kloppen zou niemand horen. De faun des huize was niet thuis. Gelukkig voor het meisje kwam de mentor net de mentorgang binnen wandelen.
'Oh hallo,' Evina glimlachte het meisje toe en opende de deur. 'Loop maar door, ik neem aan dat je bij mij moet zijn. En neem je bagage maar mee hoor. Dan staat het veilig binnen.' 

De faun volgde de Phaosfee haar kantoor in en sloot de deur. 'Kan ik je wat te drinken aanbieden? Thee vruchtensap en neem toch plaats. Daar staan de stoelen voor.' Zelf schonk de vrouw wat vruchtensap voor zich zelf in en vervulde daarna de drank wens van het meisje.

'Ik neem aan dat je een nieuwe leerling bent?' Ze wist het bijna zeker dus pakte Evina maar alvast een nieuw dossier.
'Dan nu laat ik mij voorstellen, ik ben Evina Meradon, de mentor van Socophon. En wie ben jij?'

« [Reactie #2] : 5 jaar geleden »
Enigszins overvallen door het feit dat ze werd aangesproken door iemand uit de gang en niet iemand die de deur opende, volgde ze de vrouw het kantoor in, waar ze dan maar haar mand daar bij de deur zette.

"Een kopje thee, alstublieft mevrouw." Antwoordde ze nadat ze op haar stoel was gaan zitten, het spreken met twee woorden was er goed bij haar ingestampt van huis uit. Terwijl de ander bezig was met thee zette bekeek ze het kantoor. Alles was nieuw voor haar en ze vond het heerlijk. Het exotische droop van alle dingen spullen woorden en wezens af hier en met de minuut langer dat ze hier was leek haar thuisplaats zich verder te verwijderen en steeds minder significant te worden.

De vrouw stelde haar een vraag en even vroeg ze zich af of de vraag of ze een nieuwe leerling was, een antwoord verlangde, maar aangezien de ander al een stuk papier te voorschijn haalde, nam ze maar aan dat het duidelijk was.

Oke, haar mentor heette dus Evina Meradon, ze ging zich nu al voornemen dat te onthouden, ze kon zich voorstellen dat dat handig zou zijn.

"Ik heet Naybi Xestis, mevrouw, en mijn ouders hebben mij hier op deze school ingeschreven voor Socophon..."

Wat wilde ze nog meer weten? Dit leek haar wel een beetje alle relevante informatie.


« [Reactie #3] : 5 jaar geleden »
'Naybi, wat een leuke naam.' En dat meende de faun oprecht. En om dat extra te laten zien glimlachte ze bij het schrijven van de volledige naam. 'Het klinkt alsof je liever ergens anders zat? Of begrijp ik dat verkeerd.' Ze had vaker gehoord dat leerlingen het niet eens waren met de ouders over welke afdeling ze zouden doen. Maar zoals altijd hadden de ouders het laatste woord daarover. Daar kon niemand wat aan doen.

'Had je al een keuzevak in gedachten? Een uit Merifel of uit Heracor.' Evina doopte de veerpunt alvast in de inkt en wachtte op het antwoord. Ze wilde het zo snel mogelijk opschrijven zodat ze weer de volledige aandacht had voor de leerlinge.

« [Reactie #4] : 5 jaar geleden »
"O nee hoor!" Ze schudde haar hoofd een paar keer wild en keek de mentor indringend aan, om haar de grootte van het misverstand te doen inzien, want het was een groot misverstand. Socophon was de beste afdeling, daar ging het er tenminste om dat je een vak leerde, een beetje rondzwaaien met een zwaard of je magische aanleg het vuile werk laten doen, dat kon iedereen.

"Ik wil heel graag Socophon doen, echt." Goed begin. Ze had schijnbaar iets verkeerds gezegd en nu dacht nota bene haar eigen mentor dat ze liever wat anders deed. Ze snapte niet helemaal hoe ze dat uit haar woorden had opgemaakt. Maar goed, ze begreep deze vrouw sowieso niet helemaal, misschien was het haar extreme vriendelijkheid en aardigheid die haar ongemakkelijk deden voelen, ze was dat niet zo gewend van wildvreemden, normaal waren die niet zo goed van vertrouwen.

"Als keuzevak heb ik illusionisme gekozen, mevrouw."

« [Reactie #5] : 5 jaar geleden »
'Oh gelukkig maar. Dan zul je de komende zes jaar je hier vast thuis voelen in Socophon.' Ze had het verkeerd opgevat van het meisje. Gelukkig maar anders zat ze hier misschien wel met een merifeler of heracori die hier verplicht zat. En dat maakte sommige kinderen erg ongelukkig en ze zag kinderen liever gelukkig.

Het keuzevak werd opgeschreven en de veer werd neergelegd. 'Zijn er nog bijzonderheden die ik zou moeten weten. Bijvoorbeeld iets wat de geneesheer zou moeten weten of andere problemen waar ik rekening mee moet houden?' Dan dacht ze aan leerproblemen of moeilijke omgang met anderen mensen. Als ze er niks van wist kon ze er ook geen rekening mee houden.

« [Reactie #6] : 5 jaar geleden »
Naybi probeerde te bedenken wat er mogelijkerwijs zo bijzonder kon zijn dat ze het haar mentor moest vertellen en concludeerde dat ze vrij doodnormaal was. Ze had geen uitheemse ziektes, bijzondere beroertes, zelfs niet eens een noten-allergie, daarnaast kon ze ook niet zo bedenken wat voor problemen ze had. Kijk ze was wel eens ondeugend, lui of onhandig, maar ze zag niet echt de meerwaarde van het vertellen van die dingen aan haar mentor. Als het ooit zover kwam dat een van die dingen haar in de problemen zou brengen, wat als het aan Naybi lag niet zou gebeuren, dan was het vroeg genoeg.
 
Nee, ze het echt niet bedenken en dus keek ze de faun aan met een licht verontschuldigende blik.

"Nee, mevrouw, niet iets wat ik zo gauw kan bedenken".

Sommige leerlingen waren een waterval van woorden, anderen meer een uitgedroogde wadi als het aankwam op praten. Nu was Naybi beide wel, maar bij wezens die ze niet kende was ze toch altijd een beetje meer het laatste dan het eerste. Niet omdat ze niets wilde vertellen per se, maar meer omdat... ja waarom eigenlijk? Ze wist het niet zo goed en was eigenlijk ook nooit zo diep bezig met zelf-reflectie.

« [Reactie #7] : 5 jaar geleden »
'Dat is alleen maar mooi.' De mentor sloeg het dossier dicht en schoof het aan de kant. Dan mag ik je nu welkom heten bij Socophon. Ik hoop dat je er een leuke tijd hebt. En als er wat is kan je altijd bij mij langskomen. Of bij een torenhoofd aankloppen. Rhae Tarkiiyan' Ze glimlachte de phaosfee kort toe en nam een slok van haar vruchtensap.

'Je kan je bagage naar de eerste verdieping brengen van de Socophontoren. Daar is de slaapzaal voor eerste en tweedejaars. Daar vind je een bed met een uniform en een kist waar je je persoonlijke spullen kan bewaren.'

'Als je verder geen vragen hebt mag je gaan.' Haar nieuwe leerling zou vast niet de hele dag hier willen zitten.