Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

aai eens een blauwe schildpad  (616 keer gelezen)

Speeldatum: 15 september 1300 (Begin herfst)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 5 jaar geleden »
Wingin Wing had een paar dagen geleden zijn eerste les magische biologie gehad van de nieuwe leerkracht. Het was een kabouter, een ras dat je niet vaak zag. Wingin vond kabouters eigenlijk wel schattig, alleen spijtig van hun lengte, wat ook niet echt leuk moest zijn voor de kabouter zelf. Maar deze kabouter had daar een interessante oplossing voor gevonden: een vliegende blauwe schildpad. En Wingin zou Wingin niet zijn als hij niet meteen alles wou weten over blauwe vliegende schildpadden.

Dus na de les Magische Biologie had hij zeer vriendelijk gevraagd of hij uitzonderlijk eens de schildpad mocht bekijken, maar vooral, bestuderen. Hij wou de schildpad tekenen en wat notities bij maken, voor - ja, je raad het al- zijn veldjournaals. Wingin wist niet eens waar hij het beestje moest klasseren. Reptielen? Vliegende dieren? Exotische dieren? Hij had geen flauw idee.

Dus stond Wingin bij de lerarenkantoren, wel bepaald bij het kantoor van Mevrouw Van Nevesta. De kabouter met de blauwe schildpad. Wingin klopte zacht op de deur, en hij voelde meteen al wat zenuwen opborrelen. Want welke leerling komt nu binnen in het kantoor van een leraar om een blauwe schildpad te aaien? Wingin dus.
The happy, crazy halfgoat!

« [Reactie #1] : 5 jaar geleden »
Advena bestudeerde een van haar nieuwste aanwinsten, een spreukenboek. Ze had op het bestaande grote bureau een kleiner bureau gemaakt op haar formaat. Naast haar lag Steen met zijn kop bijna tegen haar aan. Toen ze het boek even aan de kant had gelegd bedacht ze dat bij haar binnenkomst het rode wormpje in haar haren zat, maar dat ze hem sindsdien niet meer had gezien. Ze vervloekte zichzelf dat ze niet goed op hem gelet had, dat arme beestje was zo klein en kwetsbaar.

Ze viel van schrik achterover van haar stoel toen er op de deur werd geklopt. Snel sprong ze overeind en zette de stoel terug op zijn plaats. Ze streek haar kleren glad en keek nog even snel rond of alles een beetje op orde was, maar zoals gewoonlijk was Advena gewoon niet heel erg opgeruimd en lagen er zo her en der spullen en andere zooi. Advena vergrootte haar stem om de jongeman niet langer te laten wachten en riep schel:"Binnen!"

« [Reactie #2] : 5 jaar geleden »
Er klonk wat gerommel in het bureau. Hij hoorde... een stoel? Of was het iets anders? Misschien was het de schildpad, of misschien had ze nog andere vreemde wezentjes verborgen, wezentjes naar waar Wingin superbenieuwd was! Maar hij mocht binnen, hoorde hij. En weer was de stem zo luid, net als in de gang bij haar eerste les Magische Biologie aan hem. Zou ze echt zo luid praten?

Wingin deed de deur open, en daarna ook weer dicht, toen hij eenmaal binnen stond. Het kantoor kon je niet echt opgeruimd noemen, hun leerlingenkamer lag er bij momenten nog beter bij, nadat een of andere leerling genoeg had van de rommel en het zelf, met een groepje, begon op te ruimen.

Wingin maakte een vriendelijke buiging, en plakte er een vriendelijke begroeting achter:

"Goedemiddag, mevrouw Van Nevesta, ik heb U een paar dagen geleden gevraagd of ik eens langs mocht komen omdat ik zo geinteresseerd was in Uw blauwe schildad? Dus hier ben ik dan! Hoe gaat het eigenlijk met U?"
The happy, crazy halfgoat!

« [Reactie #3] : 5 jaar geleden »
Toen de jongen binnen was gekomen en notabenen zelfs de deur netjes dicht deed, herkende Advena de jongeman vaag. Ze keek hem bedenkelijk aan en begon in haar geheugen te graven. Op haar normale, iet wat zachte stemvolume, zei ze: "Ah, dan ben jij Wingin, als ik het goed heb.'

'Mijn excuses voor de staat van mijn kantoor, je zult her er mee moeten doen.' Advena bood de jongen aan op de zetel plaats te nemen die tegenover haar bureau stond. 'Neemt plaats mijn jongen,' zei ze nog net hoorbaar. Ze glimlachte naar wingin en apprecieerde zijn beleefdheid en nieuwsgierigheid.

'Goedemiddag jongeman, ik meen mij inderdaad te herinneren dat jij inderdaad heel geïnteresseerd was in Steen,' zei ze terwijl ze Steen over zijn hoofdje aaide. 'Met mij gaat het goed, dankjewel.' In de hoek van de kamer stond een vat met vruchtensap en bekers in twee maten, voor de kleinere en voor de grotere myrofas. Advena bespreukte eerst een grote beker en liet de beker zich vullen met de sap om vervolgens voor Wingin op tafel te belanden. Ze deed vervolgens hetzelfde met haar beker en draaide zich daarna weer om naar haar bezoek. 'Ik gok dat je dit wel lust,' zei ze met een halve grijns op haar gezicht.

'Zo, en wat voor vragen heb je voor me?,' vroeg het kaboutertje met een enorme glinstering in haar ogen.


« [Reactie #4] : 5 jaar geleden »
Wat een vriendelijke leraar was dit! Er waren al niet veel leerlingen die op bezoek mochten komen bij leraren, en dan werd Wingin nog eens zeer vriendelijk en goed onthaald! Dit was een primeur in zijn leven, in zijn schoolleven toch. Wingin was ook blij dat haar stem toch noet zo luid was als hij dacht, anders kon hij hier nog wel eens doof uitkomen. Ze was waarschijnlijk magisch begaafd, iets wat niet voor Wingin was, al die magie...

Gelukkig kreeg hij ook iets te drinken, vruchtensap dan nog wel. Het was zijn lievelingsdrank, maar je kon het helaas niet zo vaak krijgen. Het zou toch beschikbaar moeten zijn voor iedereen, zo'n lekkere drank? Ondertussen zag hij het kopje van de blauwe schildpad, die blijkbaar graag geaaid werd.

"O ja, ik hou van vruchtensap. Dank U. Ik heb een heleboel vragen, maar ik zal alleen de belangrijkste stellen. Mijn eerste vraag is: waar heeft U hem vandaan gehaald? En waar kan hij geklasseerd worden? Bij reptielen, of bij vliegende dieren?"

Na een klein nipje van zijn drank, het mocht natuurlijk niet meteen op zijn, keek hij haar nioeuwsgierig aan. En eigenlijk, als je er niet te veel op lette, viel de rommel niet eens op...
The happy, crazy halfgoat!

« [Reactie #5] : 5 jaar geleden »
Advena keek de jongen doordringend aan. 'Steen was vroeger een normale schildpad. Ik hoop dat je weet waar die vandaan komen?' Ze had misschien wel wat moeilijkere vragen van de jongen verwacht en was daardoor een beetje teleurgesteld. 'Daarmee heb ik gelijk jouw volgende vraag beantwoord. Ik neem aan dat je weet waar een schildpad toe behoort in de klassering?' Ze wendde haar blik even van de jongen af om een paar slokken van haar sap te nemen. Ondanks de teleurstellende eerste vragen was de kabouter stiekem wel benieuwd of de jongen nog interessante vragen zou gaan stellen en keek de jongen weer aan. 'Had je nog meer vragen? Gelieve wat meer inhoudelijke vragen indien mogelijk,' zei Advena knipogend.


« [Reactie #6] : 5 jaar geleden »
Aha, dat dacht hij al. Steen was dus eerst een schildpad, en die werd dus geklasseerd bij reptielen. Meteen nam Wingin veldjournaal nummer 4: ``de wereld der reptielen``. Zo genaamd bij gebrek aan originaliteit. Veel stond er nog niet in, vooral kleine slangen en heel wat hagedissen, de dieren die hier het meest voorkwamen.

De vrouw leek niet blij met zijn inleidende vragen. Ze keek hem maar eng aan, en gaf ook we opmerking. Natuurlijk, ze was een leerkracht, en die waren niet al te vriendelijk, maar deze leek wel heel vriendelijk. Hij kon geen hoogte krijgen van haar humeur en karakter. Maar goed.

``Ik weet dat ze wat dom klonken, maar ik moest weten in welk boekje ik moest schrijven. Ik heb er nog wel wat. Allereerst: heeft u magie gebruikt om hem zo te maken? Ik denk van wel, en als u magie heeft gebruikt, welke? Want hij kan vliegen, en hij is blauw, wat niet echt eigen is aan schildpadden. En kan hij nog meer?``

Ondertussen nam wingin zijn spullen en begon al licht de vormen te schetsen van de schidpad. On der tussen luisterde hij natuurlijk wel heel aandachtig.

The happy, crazy halfgoat!

« [Reactie #7] : 5 jaar geleden »
Aandachtig keek Advena naar de jongen voor haar en een klein glimlachje verscheen op haar gezicht. Hij was in ieder geval zelfbewust, dat kon ze heel erg waarderen. 'Ach Wingin, een domme vraag is een ongestelde vraag en niet zo een waar bloed uit komt.' Ze keek de jongen met een halve glimlach aan en dacht even na over haar antwoord. 'Kijk, ik was bezig met een onderzoekje en kwam dit lieve beestje tegen onder enkele kleine steentjes. Ik heb hem toen mee naar huis genomen en verzorgd. Op een dag was ik bezig met een van mijn spreukenboeken en Steen was erbij komen zitten. Het duurde even voordat hij op mijn bureau was dus had ik besloten om te kijken of ik hem sneller kon maken."

Er kriebelde iets op haar hoofd dus wreef Advena met haar vingers in haar haren en kwam tot de ontdekking dat zich daar een klein wezentje zich had verstopt. Ze haalde haar kleine vriend uit haar haren en aaide het wormpje met haar vingertop. Advena dacht even na en vervolgde haar verhaal. 'ohja, dat sneller maken wilde niet helemaal goed lukken dus kwam ik op het idee om hem vleugels te geven en dat werkte gelukkig. Zijn blauwe kleur is deels natuurlijk maar wel versterkt door wat magie.'

Toen Advena vond dat het kleine rode wormpje genoeg aandacht had gehad zette ze het wezentje op Steen en vestigde haar aandacht weer op de jongen voor haar. 'Steen is niet heel erg begaafd. Hij is vooral behulpzaam en brengt mij op hoogtes waar ik zelfstandig niet bij kan komen. Verder is Steen heel vriendelijk maar als hij een pesthumeur heeft kan hij nog wel eens bijten. Had je nog meer vragen?'
« Laatst bewerkt op: 5 jaar geleden door Advena van Nevesta »

« [Reactie #8] : 5 jaar geleden »
Wingin was hard bezig met schrijven want de uitleg ging in een razend tempo. Spreken ging sneller dan schrijven, maar als je alles verkort opschreef en je je nog een beetje haastte, dan was je net op tijd klaar. Na haar uitleg had hij wel nog een half minuutje nodig, wat even voor een stilte zorgde. Maar ach.

Na het schrijven was het tijd voor nieuwe vragen, want hij had er nog een hoop, en zijn glas was nog lang niet leeg. Dus tenzij de lerares het gesorek vroegtijdig beëindigde, zaten ze hier wel nog een half uurtje. Hij keek op, en zag meteen de worm die ze op haar schildpad zette. Wie aaide nu een regenworm? Je kon er naar kijken en terug in het gras zetten als ze op de kasseien beland waren, maar aaien?

``U moet wel veel van dieren houden, als u die worm zo behandeld. Gedraagt Steen zich eigenlijk als een normale schildpad? Eet hij hetzelfde, zijn zijn gedragingen hetzelfde, of heefthij speciale eisen? Of speciale gewoonten?``

The happy, crazy halfgoat!

« [Reactie #9] : 5 jaar geleden »
"Maar natuurlijk houd ik veel van dieren jongeman," prevelde Advena die  een irritatie in haar stem liet doorklinken. "Ieder levend wezen verdient het om geaccepteerd en gerespecteerd te worden." Dieren waren niet minder dan mensen of myrofas en daar is geen discussie over mogelijk. Advena keek de jongeman aan en zei:" Jij moet nog veel leren jongen, zonder praktische kennis kom je niet heel ver in het leven. Je moet dingen zien maar vooral ervaren. Je zou er verstandig aan doen om eens de natuur in te duiken en de levende wezens observeren. Daarna praten we weer verder." Demonstratief liet ze zijn drinken de lucht in zweven en zijn schrijfgerei verplaatste ze met een spreukje richting de deur.

"Wij spreken elkaar weer zodra je mijn advies hebt opgevolgd," en ze wachtte rustig tot de jongen zou opstaan of misschien toch nog het klef had om verdere vragen te stellen.

« [Reactie #10] : 5 jaar geleden »
Wingin was het volledig eens met de leerkracht. Veel mensen zagen dieren als voedsel of als gereedschap, maar ze moesten inderdaad gerespecteerd worden zoals Advena zei. Maar er waren maar enkele Myrofas die dat doorhadden.

Maar na de laatste zinnen die ze zei, voelde hij zich vooral beledigd. Het was allereerst al helemaal niet waar. Integendeel, al vele jaren had hij de natuur geobserveerd en er hele veldjournaals over geschreven. Zijn vragen waren toch niet zo dom? Het kon dat deze schildpad andere gewoonten had gekregen, door de magie. Bijwerkingen of speciale effecten waren toch altijd mogelijk? En bijkomend werd zijn drinken en zijn schrijfgerei van hem afgepakt. Maar leerkracht of niet, hij ging zich niet zomaar laten doen. Hij had nog een halve pagina. En die moest gevuld worden.

"Mevrouw, misschien kan ik u als bewijs deze vier veldjournaals tonen. Ik heb de natuur al zoveel mogelijk geobserveerd, en dat al vele jaren. Sinds mijn achtste. Ik heb al tientallen boekjes volgeschreven met mijn bevindingen, omdat het me zo interesseert. Mijn vragen waren helemaal niet dom, de magie kon toch bijwerkingen ofzo leveren?"
The happy, crazy halfgoat!