Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Help! Verdwaald!  (703 keer gelezen)

Speeldatum: 12 september 1300 (Begin herfst)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 5 jaar geleden »
Het was de dag na zijn aankomst op Bumetrel. Hij vond het tot nu toe heel leuk op deze nieuwe school, maar hij had dan ook nog niemand anders dan een wachter en een mentor ontmoet. Binnen een paar dagen zou hij zijn eerste lessen volgen, en hij wist nog totaal niets over deze school. Deze morgen had hij besloten om op verkenning te gaan en zo goed mogelijk alles te onthouden wat hij tegenkwam,  zodat hij op zijn eerste lesdag moeiteloos zijn weg kon volgen en meedraaien in de routine.

Het was ondertussen al middag, en hij had al een heel parcours afgelegd. Hij had al de eetzaal gepasseerd, verschillende klaslokalen, zeer veel gangen, hij had al wat rondgelopen op de binnenplaats, en was nu aangekomen in een zaaltje met tafeltjes en stoeltjes, waar hier en daar leerlingen rustig over boeken gebogen zaten. Hij liep naar een tafeltje achteraan, deed alsof hij gewoon een plaats zocht, en keek ondertussen naar de boeken van de leerlingen. Het leerde hem dat ze in schoolboeken zaten te lezen, en dus waarschijnlijk zaten te studeren.

Toen hij achteraan was aangekomen, bleef hij even staan en hij keek rond zich. Hij kreeg een leerling, die ook achteraan zat, in het oog. Hij had iemand nodig die een namiddag vrij had om hem rond te leiden, maar hij durfde niet goed contact te leggen. Maar nu moest het toch echt wel gebeuren. Dus de nerveuze fee stapte naar de andere myrofas, en tikte hem/haar op de schouder.

"Euhm, mag ik je even, euhm, storen? Alsjeblieft?"

« [Reactie #1] : 5 jaar geleden »
Gebogen over haar studieboek zat Eleni in een achterafhoekje van de studiezaal. Ze probeerde zich te concentreren op de tekst, maar moest keer op keer weer bovenaan de bladzijde beginnen. Het meisje rilde even en trok een sjaal dichter om zich heen. Het leek wel alsof het nooit zomer werd, zo koud had ze het. Nu ja, als ze eerlijk was, had ze het tegenwoordig altijd koud, niet alleen op een grijze dag als deze, maar ook als de zon scheen en het hier even bijna net zo warm was als thuis.

Net toen ze vermoeid een nieuwe poging wilde wagen om de tekst te lezen - opgeven kon niet, ze mócht simpelweg niet nog meer onvoldoendes halen - werd er op haar schouder getikt. Achter haar stond een fee, een jongen die ze nooit eerder had gezien. Nieuw zeker, waarom zou een Socophonner anders een Merifeller aanspreken? Of misschien had Deborah hem wel gestuurd, dat kon ook. 'Ja, natuurlijk,' zei het meisje, met een zwakke glimlach. Inwendig opgelucht schoof ze haar boek een beetje weg en draaide zich wat meer naar de jongen toe.

« [Reactie #2] : 5 jaar geleden »
Nu kon hij de persoon die hij net had aangetikt eens beter bekijken. Blijkbaar was het een meisje, maar dit ras had hij nog nooit gezien. Zou het een soort elf zijn? Waarschijnlijk wel. Maar het meisje was in elk geval wel vriendelijk, en dat was al heel wat. Moest er nu een bitse jongen in die stoel zitten en hem een antwoord toesnauwen, dan was Siger vast en zeker al gillend weggerend.

Maar dit meisje was vriendelijk, en had tijd voor hem, alhoewel ze aan het studeren was. Maar nu had Siger haar aandacht, en pas nu kwamen de echte zenuwen op. Waarom had hij het zo moeilijk om contact te leggen met jongeren en andere leeftijdsgenoten? Na een korte aarzeling vertelde Siger weer verlegen verder:

"Ik... Ik ben nieuw hier, en ik vroeg me af... *slik*...of je een namiddag vrij had? Ik zoek iemand om me rond te... te leiden."

Er zaten veel nerveuze haperingen in, maar uiteindelijk kwam het er toch uit. Hij moest echt meer oefenen op myrofas aanspreken, want als hij zo zou blijven, ging hij echt niet veel vrienden maken. Maar misschien zou het beter gaan als hij wat langer bij haar rondliep? Of bij iemand anders, als dit meisje niet kon?

« [Reactie #3] : 5 jaar geleden »
Ondanks de haperingen, had de nieuweling wel lef. Eleni had dat nooit gedurfd in haar eerste jaar, zomaar een vierdejaars aanspreken, van een andere afdeling nog wel. Nee, zij had gewoon zelf de boel verkend en als ze iets niet wist, was ze maar gewoon achter haar jaargenoten aangelopen.

Even overwoog ze het verzoek. Eigenlijk moest ze studeren, anders zou ze morgen een dramatische onvoldoende halen bij Spreuken. Maar aan de andere kant, het leek er niet op alsof ze nu erg hoge cijfers zou gaan halen. 'De hele middag is te lang,' besloot ze uiteindelijk. 'Maar ik kan je wel even de belangrijkste dingen wijzen.' Eleni was tenslotte gewoonlijk niet te beroerd om iemand te helpen en misschien zou een wandelingetje door de school haar hoofd wel wat opfrissen. Ja, wie weet, misschien zou ze straks de tekst wel gewoon goed kunnen opnemen.

Zachtjes sloot ze haar boek en stopte hem in haar tas, waarna ze haar stoel naar achteren schoof en overeind kwam. Even moest ze zich aan de tafel vasthouden, omdat het zwart voor haar ogen werd. Het leek wel alsof ze er steeds vaker last van had als ze snel overeind kwam. Maar zoals gewoonlijk trok het duizelige gevoel binnen enkele tellen weer weg. Eleni besteedde er maar geen aandacht meer aan, maar gebaarde naar de jongen dat hij haar voor moest gaan, de studiezaal uit.

Eenmaal op de gang konden ze iets luider dan op fluistertoon praten. 'Hoe heet je?' informeerde Eleni. 'En wat wil je als eerste weten?' De bibliotheek, vermoedelijk. Het was tenslotte een Socophonner.

« [Reactie #4] : 5 jaar geleden »
Zijn aanpak werkte dus. Goed om te weten: gewoon op de man afgaan en vragen wat je wilt, of beginnen praten. En nu het meisje toestemde nam de nervositeit en de spanning bij Siger langzaam af. Gelukkig maar, dan kon hij zich wat meer op zijn gemak voelen. Dat de rondleiding geen hele namiddag ging duren, dat was totaal niet erg. Zolang hij alles maar wist zijn wat hij de eerste dag nodig had, dan kon hij het op die avond nog eens vragen. Siger had het geluk een redelijk goed geheugen te hebben, dus eenmaal hij een weg wist, vergat hij die niet snel.

Toen het meisje echter opstond moest ze haar heel even vasthouden en was ze precies een beetje duizelig. Zou ze ziek zijn? En zou het dan erg zijn? Meteen spookten die vragen door zijn hoofd. Maar hij vond helaas de moed niet om al meteen over zoiets te beginnen. Misschien was het wel persoonlijk, of was ze al in behandeling? Of was het gewoon normaal?

"Ik, euh, heet Siger. Aethelwulf. Ik wil gewoon alles weten wat ik, euh, nodig heb op mijn eerste dag. Je weet wel... lokalen en eetzaal enzo...Hoe heet jij trouwens?"

« [Reactie #5] : 5 jaar geleden »
'Aangenaam kennis te maken, Siger,' zei Eleni, die wist hoe het hoorde. 'Ik ben Eleni di Vendras.' Ze nam de jongen even op. Hij leek wat oud te zijn voor een eerstejaars, misschien niet eens zo veel jonger dan zijzelf. Al was dat wat lastig inschatten bij een ander ras. En hij wilde dus alles weten wat hij morgen op zijn eerste dag nodig zou hebben. 'Voor de lessen moet je gewoon achter je jaargenoten aanlopen,' adviseerde ze hem dus alvast, 'dan kom je vanzelf bij het goede lokaal. De meeste algemene vakken zitten in de Socophonvleugel, dus dat is makkelijk.' Blauwerds hoefden wat dat betreft toch een stuk minder te lopen dan de leerlingen uit andere afdelingen.

'Dit zijn schrijfzaaltjes.' Ze gebaarde naar de deuren aan de andere kant van de gang. 'Dat is handig voor als je met een paar man een werkstuk moet maken.' En omdat het nogal raar was om pal voor de deur van de studiezaal te blijven staan, liep ze maar naar de trap toe. Daar bleef ze even staan. 'Hier boven is het sterrenplateau, maar daar mag je niet zomaar komen.' Daarom begon ze de trap maar af te dalen. Op de eerste verdieping was een raam dat precies uitzicht had op de ingang van de bibliotheek, dus dat kon ze vanaf daar mooi aanwijzen. 'Stroom je in het eerste jaar in of in het tweede?' Niet dat het haar heel veel uitmaakte, maar ze moest toch wel een beetje belangstelling tonen, nietwaar?

« [Reactie #6] : 5 jaar geleden »
En de rondleiding ging van start. Voor de lokalen moest hij achter zijn klasgenoten aanlopen. Dat was inderdaad slim om te doen, waarom dacht hij daar niet eerder aan? Zijn klasgenoten zouden de weg wel weten, en het uurrooster wist hij, dus als hij de weg twee keer nam zou hij hem wel kennen. Slim gezien! En als de lokalen zo dicht bij elkaar lagen, allemaal in dezelfde vleugel, dan werd het nog makkelijker. Dat betekende dat hij rapper in de slaapzaal kon zijn, wat betekende dat hij meer vrije tijd had! Perfect!

Blijkbaar had dit kasteel ook schrijfzaaltjes. Maar zouden ze echt groepswerken moeten doen? Nee, daar was hij nu nog niet klaar voor! Het maakte Siger duidelijk wat onrustig om te weten dat hij met anderen, onbekenden nota bene, moest samenwerken voor punten. Hij hoopte maar dat de leraren de eerste weken geen groepswerken in de agenda hadden staan, want anders was Siger de pineut.

De bibliotheekingang was interessanter. Boeken lezen kon wel nog eens zijn nieuwe hobby worden, naast buiten in de zon liggen natuurlijk. Voor de rest was er op school niet veel te doen toch? Buiten huiswerk en lessen volgen...

"Ik ga naar het eerste jaar. In welk jaar, euhm, zit jij? En vind je het hier leuk?"


« [Reactie #7] : 5 jaar geleden »
'Ik zit in het vierde jaar,' beantwoordde Eleni Sigers vraag en staarde naar buiten, naar de bibliotheek. Vond ze het hier leuk? Die vraag had ze kunnen verwachten. En het antwoord was: Nee, ik haat het hier, en ik wil niets liever dan naar huis gaan, zeker nu mama ... Maar dat kon ze niet zeggen. Niet hardop, en al helemaal niet tegen een eerstejaars. Heimwee hebben in je eerste jaar was al stom, en als je eenmaal vierdejaars was, mocht je het al helemaal niet meer hebben, hoe ziek je er ook van werd. 'Gaat wel,' zei ze daarom, 'de lessen zijn interessant.' Die over elementaire magie tenminste.

Achter hen ging een deur open en Eleni keek even om. Een jongen met een verband om zijn arm liep de gang door en verdween achter hen langs in het trappenhuis. 'Daar is de ziekenzaal,' veranderde ze abrupt van onderwerp. 'En dat daar is de deur van de danszaal. Kom mee naar beneden, dan laat ik je zien waar je vanavond kunt eten.' En onmiddellijk draaide ze zich om en stapte van de bovenste traptree af.

Maar die plotselinge beweging had ze beter niet kunnen maken. Een duizeling, gecombineerd met een hoestbui, overviel haar, net op het moment dat haar ene voet boven het luchtledige zweefde. Wanhopig zwaaide de nimf met haar armen om haar evenwicht te bewaren, maar alles wat ze daarmee bereikte was dat de sjaal van haar schouders afwapperde en op de grond terechtkwam.

Ook zij kwam op de grond terecht, maar wel een verdieping lager.

« [Reactie #8] : 5 jaar geleden »
Hmm, lessen zijn interessant. Hij kon zich voorstellen dat een eerstejaars lessen wel leuk vond, wat bij hem het geval was, maar na vier jaar begon je het toch beu te worden? Het werd toch altijd hetzelfde? Nu ja, er waren altijd wel lessen die interessant bleven, maar toch. Of hij had er gewoon geen verstand van, want hij had zelf nog geen enkele les gevolgd.

De jongen met het verband deed Siger even schrikken. Hoe kwam hij daaraan? Er werd toch niet gevochten op deze school? Of toch niet in zijn toekomstige school? Wel, dan was het alleszinds handig om de ziekenzaal te weten zijn. En de danszaal. Alsof Siger ooit zou dansen, vergeet dat maar al. Het verbaasde Siger dat alles nog redelijk dicht bij elkaar was.

Toen hoorde hij gekuch, en net toen hij zich omdraaide zag hij Eleni nog net neerkomen. Dat moest echt pijn gedaan hebben, maar wat moest Siger nu doen? Hij raapte maar alvast de sjaal op, maar daarmee kon je niet echt veel helpen. Zou hij naar die deur daar rennen, de ziekenzaal? Er liep daar toch iemand rond die kon helpen? Of moest hij eerst vragen hoe  het met het meisje ging? Laten we het eerst maar eens vragen.

Siger liep naar beneden, gelukkig zonder vallen, en knielde neer terwijl hij de sjaal naast haar hoofd legde. Wat was er toch gebeurd?

"Kun je rechtstaan? Dan breng ik je wel naar de ziekenzaal, want dat hoesten klonk ook niet echt goed... Gaat het?"

« [Reactie #9] : 5 jaar geleden »
Op dit moment wenste Eleni zich ver van hier. Het liefst thuis, maar in ieder geval uit het zicht van de jongen die getuige was van haar beschamende val. Maar hoe ze het ook probeerde, het lukte haar niet eens naar de slaapzaal te teleporteren, laat staan naar de veilige omarming van haar vader. Een half jaar lang piekeren, slecht eten en nog slechter slapen begon nu zijn tol te eisen.

Moedeloos zag Eleni de voeten van de jongen naderen, tot hij bij haar neerknielde en oprecht bezorgd leek. Bezorgde myrofas waren vervelend, want die lieten je niet met rust. Hoewel zelfs Eleni door begon te krijgen dat enige bezorgdheid wel op zijn plaats was. Haar rug deed zeer, en haar schouder, en haar hoofd. En ze was zo moe, zo verschrikkelijk moe.

De poging om overeind te komen, slaagde dan ook niet. 'Je moet me even overeind helpen,' zei ze zachtjes. En, met een heel klein glimlachje: 'Sorry, het was niet de bedoeling dat je rondleiding in de ziekenzaal zou eindigen.' Want dat ze die ruimte niet langer kon vermijden, was duidelijk.

« [Reactie #10] : 5 jaar geleden »
Het meisje probeerde op te staan, maar dat was iets wat niet goed lukte. Siger had serieus medelijden met haar. Hij was dan wel niet sociaal aangelegd, maar als hij iemand zag in nood, na een val of tijdens een ziekte bijvoorbeeld, dan schoot zijn gemoed om een onverklaarbare reden helemaal vol.

Meteen stak hij zijn hand uit, maar trok die ook weer terug. Wat als haar arm gebroken was, of haar schouder? Dan was het niet echt veilig om aan haar arm te zitten trekken. Nee, hij moest haar ten volle ondersteunen zodat er niets nog erger ging worden. Aangezien ze haar wel kon oprichten, was er niets mis met haar rug of nek. Dus legde Siger een arm rond haar, en trok haar zo op. Toen ze eenmaal zat, probeerde hij haar weer op haar voeten te krijgen, zonder ergens aan te trekken, zodat niets nog erger kon worden.

"Gaat het nog? Of moet ik je dragen?"

Kon hij haar wel dragen? Was hij daar wel sterk genoeg voor? Hij had totaal geen idee, maar als ze die trap op moest...

« [Reactie #11] : 5 jaar geleden »
Met de hulp van Siger kwam Eleni langzaam overeind. Er was nog nooit een jongen zo dicht bij haar geweest en ondanks alles voelde ze zich op slag verlegen worden. Niet alle nimfen waren de hele dag bezig het andere geslacht te verleiden en Eleni was nog jong genoeg om jongens weliswaar interessant, maar ook behoorlijk vreemd (en eng) te vinden. Ze hield ze voorlopig liever op een afstandje.

Dat kon nu alleen helaas niet meer, aangezien ze Sigers hulp nodig had om boven te komen. De trap leek eindeloos steil, maar zich laten dragen? Dat nooit. En dus knikte ze maar wat en pakte zijn arm vast om overeind te blijven.
Er klopte iets niet en uit een ooghoek zag ze wat er niet klopte. Groene en blauwe strepen op de grond, in plaats van om haar schouders. 'Mijn sjaal,' zei ze, en liet Sigers arm weer los, maar hopend dat hij zo galant zou zijn om het kledingstuk voor haar op te rapen.

« [Reactie #12] : 5 jaar geleden »
Gelukkig kon het meisje rechtstaan, dat scheelde al een hele hoop werk en tijd. Samen met zijn hulp, stonden ze daar dan allebei, nog een zware klim in het verschiet. Hoe ze dat voor elkaar gingen krijgen... Siger hoopte maar dat ze het kon, en dat ze niet weer ging vallen, want als Siger haar niet kon houden, dan lagen ze er allebei...

Toen ze haar vasthield aan zijn arm, wou Siger meteen vertrekken. Maar toen liet het meisje weer los, want ze had haar sjaal nodig. Siger, die bang was dat ze weer ging vallen, greep haar arm weer beet, en bukte zich zelf om de sjaal op te rapen. Daarna drapeerde hij met één hand de sjaal rond haar nek. Het was een mooie sjaal, merkte hij nog op.

En toen was het tijd om aan de klim te beginnen. Siger stapte al naar de eerste trede, en trok haar lichtjes mee. De eerste paar treden gingen goed. Maar Siger zelf was toch nog wat onzeker.

"Gaat het nog? Ben je zeker dat ik je niet moet dragen?"

« [Reactie #13] : 5 jaar geleden »
Gelukkig was de jongen inderdaad zo galant als hij eruit zag. Niet dat Eleni op dit moment veel oordeelsvermogen had, maar het ging om het idee, namelijk dat ze haar sjaal weer terug had. De afgelopen jaren waren haar sjaals zo'n vast onderdeel van haar uniform geworden, dat ze zich onaangekleed voelde als ze er geen een om had.

Het feit dat ze even rustig kon blijven staan en dat ze haar sjaal weer terug had, gaf haar een heel klein beetje nieuwe energie, en ze knikte op Sigers vraag of het nog ging. Ja, ze was duizelig en koortsig en uitgeput, maar ze zou zelf die trap oplopen. Hoe langzaam het ook ging.

En langzaam ging het, maar ze kwamen boven en uiteindelijk zelfs bij de gevreesde deur van de ziekenzaal. Eleni wilde niet naar binnen, maar het moest. Straks zou de dokter naar haar gaan kijken en wie weet wat die zou zeggen. Hoe kon ze nou zo opeens ziek zijn? Ze moest studeren, punten halen, en zorgen dat ze Bumetrel afmaakte. Anders zouden papa en mama zich maar zorgen gaan maken en dat mocht niet, want mama was ook ziek. Al vanaf de winter en de brieven van papa werden steeds korter en somberder. Wat nou als ze net zo ziek was als mama? Wie moest er dan later voor haar zusjes zorgen?

Al die gedachten zorgden ervoor dat Eleni steeds zachter ging lopen en haast door Siger meegetrokken moest worden de ziekenzaal op. Ze zei niets, liet het aan Siger over de dokter te roepen, of haar gewoon achter te laten, of wat dan ook. Ze bleef gewoon staan waar Siger stopte, een te mager, bleek meisje, met koortsblossen op haar wangen.

« [Reactie #14] : 5 jaar geleden »
Langzaam maar zeker raakten ze de trap op. Er passeerde eens een andere leerling, maar die had het veel te druk gehad met lopend studeren om hen op te merken. Siger merkte wel dat Eleni steeds meer moeite had, dus hij moest haar extra ondersteunen. Hij plaatste zijn schouder onder haar oksel en zo ging het veel beter. Na een lange en moeilijke klim waren ze dan eindelijk boven geraakt. Niet alleen Eleni was nu uitgeput, maar ook Siger had vijf minuutjes nodig. Hij had nog nooit zwaar werk moeten doen, en dit was toch wel zwaar.

Dus ging Siger toch even zitten om op adem te komen, en hij trok ook Eleni even naar beneden. Ze zag er echt niet goed uit, ze was zo wit als een lijk, en ze voelde daarnet al heet aan, dus had ze waarschijnlijk ook koorts. En de duizeligheid. Siger had als keuzevak geneeskunde, maar hij had nog niet genoeg geleerd om te weten wat ze had.

``Ik moet eventjes zitten, ik ben dit echt niet gewoon, waarom heeft dit kasteel zo lange trappen? Heb je die duizeligheid al lang? Dan kan ik dat al zeggen aan de dokter.``

Nadat ze antwoord gegeven had, ging Siger weer staan, hij was weer helemaal bekomen van de inspanning. Hij ging naar de deur, klopte even en deed toen zelf open. ``Dokter?``

« [Reactie #15] : 5 jaar geleden »
Kyna was druk bezig met de administratie. Alles wat je deed, moest worden gedocumenteerd. Waarom had ze behandeld zoals gekozen? Ze moest het zichzelf en eventuele collega's kunnen verantwoorden, maar ook kunnen terugzoeken, mocht er iets zijn misgegaan.

Een klop op de deur van haar kantoor deed haar opkijken.
"Binnen!"
De stem van de fee klonk zoals altijd zangerig. Gewoon praten was zo saai, terwijl een beetje melodie erin gooien het zo mooi kon maken. Het was wellicht eenzelfde strategie als een sirene had, alleen deed de fee het voor de gezelligheid en niet om te verleiden (Daarbij zat er bij Kyna uiteraard geen spoortje magie bij en werd het geluid enkel door de stembanden geproduceerd).

« [Reactie #16] : 5 jaar geleden »
Het drong maar langzaam tot Eleni door dat haar een vraag werd gesteld, toen haalde ze haar schouders op. 'Weet niet.' Had ze die duizeligheid al lang? 'Af en toe.' Met name als ze snel opstond, maar daar was ze inmiddels zo aan gewend dat ze meestal iets rustiger overeind kwam. En als ze haar periode had, was het erger, maar dáárover praatte je niet met een jongen.

Ze liet zich verder meevoeren naar de ziekenzaal, waar Siger op de deur klopte en ze even later naar binnen gingen. De dokter was aanwezig, maar Eleni liet het aan haar metgezel over om uit te leggen waarvoor ze kwam. Wat moest ze zeggen? Ik ben van de trap gevallen? Ik ben duizelig? Ik ben bang dat ik zo ziek ben dat ik dood ga? Alleen de gedachte was al erg genoeg om haar te laten rillen. Hardop uitspreken zou totaal onmogelijk zijn.

« [Reactie #17] : 5 jaar geleden »
Toen de dokter riep dat ze binnen mochten, ging Siger dan ook binnen, met Eleni die hij achter zich aan meesleurde. Ze zag er niet echt beter uit, zelfs niet nadat ze even gingen zitten. Normaal gezien ging duizeligheid toch over als je even zat? Of was het bij haar misschien echt heel ernstig? Hij hoopte maar van niet. En hij hoopte tegelijk dat ze ook niets gekneusd of gebroken had toen ze van de trap viel. Haar benen waren in orde, aangezien ze er op kon staan. Maar de rest...

"Dokter, ik ben Siger en dit is Eleni. Ik zal maar beter direct vertellen wat er gebeurd is? Eleni gaf me een rondleiding, ik ben nieuw, maar hier aan de trap viel ze ineens van de trap. Ze werd extreem duizelig, denk ik. En misselijk. Toen heb ik haar maar naar boven geholpen. Ze zei ook dat ze die duizeligheid en misselijkheid al langer had dan alleen vandaag."

Siger was blij dat de dokter een fee was, hetzelfde ras als hem. Het was gelukkig n iet zo'n enge phaosfee of nachtelf of vampier. Die waren echt veel te onvriendelijk. Nee, dan was een opgewekte fee veel beter.

« [Reactie #18] : 5 jaar geleden »
Kyna stond direct op en liep naar het tweetal toe. Ze luisterde naar het verslag wat de jongen haar deed en ontfermde zich ondertussen over de nimf. Met een spreuk werd het meisje wat opgetild en Kyna ondersteunde die magie al gauw met haar fysieke kracht. Met een combinatie van de twee werd het meisje naar een bed gedragen en daar neergelegd.
"Vielen je nog andere dingen op toen ze viel? Werd ze bleek? Was ze even buiten kennis?" Dat waren dingen die vooral de jongen haar kon vertellen. Van jezelf wist je immers niet hoe je eruit zag wanneer je viel en niet iedereen wist of ze waren weggevallen.

Aan het meisje zelf had Kyna ook de nodige vragen. "Ben je al eerder gevallen de afgelopen dagen? Heb je je bezeerd? Neemt de missleijkheid en duizeligheid toe? Of blijft het een beetje hetzelfde? Heb je het idee dat je koorts hebt? Zweet je s nachts? Heb je hoofdpijn? Heb je buikpijn gehad? Kan je nog goed naar het toilet?"[1]
 1. Deze vragen zijn natuurlijk niet allemaal direct achter elkaar, maar zo houdt het een beetje de vaart in het topic.

« [Reactie #19] : 5 jaar geleden »
Van het gesprekje tussen de twee feeën kreeg het meisje maar weinig mee. Ze had al haar energie nodig voor zichzelf. Blijkbaar had haar lichaam besloten om, nu ze toch op de ziekenzaal was, maar alle ziekteverschijnselen toe te laten die ze de afgelopen tijd zo hardnekkig had genegeerd. Maar na een tijdje werd Eleni toch gedwongen haar aandacht op iets anders dan zichzelf te richten. Bibberend onder de deken luisterde ze naar de vragen die de dokter haar stelde.

De eerste vraag kon ze met een hoofdschudden afdoen. Nee, dit was de eerste keer dat ze gevallen was en als die trap er niet was geweest, had ze haar evenwicht ook nu vast wel weer hervonden. En of ze zich bezeerd had? 'Mijn schouder,' zei ze zachtjes. 'En m'n heup.' En ze ging daar echt niet naar laten kijken met Siger in de buurt. De volgende vraag wist ze niet helemaal te duiden, uiteindelijk besloot ze tot een 'niet misselijk'. Waarom de dokter opeens naar misselijkheid vroeg, was haar een raadsel. Het was Eleni helemaal ontgaan dat Siger had beweerd dat ze misselijk was.

Opeens kreeg ze het warm en wilde ze de deken weer afgooien, maar een meteen daarop volgende rilling weerhield haar ervan. Die diagnose was dus niet heel moeilijk te stellen. Eleni knikte, ja, ze had wel het idee dat ze koorts had. Ontkennen ging echt niet langer. 's Nachts had ze het eerder koud dan warm, vertelde ze de dokter, ze had wel last van hoofdpijn, maar niet van buikpijn, behalve de gebruikelijke. En dat was geen onderwerp om in de aanwezigheid van een jongen[1] te bespreken.

En toen de dokter klaar was met vragen, had Eleni nog wel een vraag. Een verzoek, eigenlijk. 'Niet aan papa en mama schrijven, hoor!' Goed, ze was nu op de ziekenzaal, de plek die ze koste wat het kost had willen vermijden. Maar nu ze er eenmaal was zou de dokter vast zorgen dat ze zich snel weer beter voelde toch? En dan hoefden papa en mama nergens van te weten en zich ook geen zorgen te maken.
 1. Als Siger er dan nog steeds is, tenminste. En anders heeft ze toch geen puf om er uitgebreid op in te gaan.

« [Reactie #20] : 5 jaar geleden »
Op de eerste vragen, die duidelijk wel naar hem gericht waren, volstond het om eens met zijn hoofd te schudden. Ze zag niet echt bleek, en flauwgevallen ook niet. Enkel duizelig en missellijk, dat waren de enige twee woorden die in hem opkwamen.

Nu stond Siger hier, hij wist totaal niet wat te doen. Hij had het meisje nu naar hier gebracht, hij had het hele verhaal gedaan, maar veel zin om nu buiten te wandelen had hij niet. Hij was wel redelijk bezorgd, wat eigenlijk wel raar was, en buiten zou hij om omen van verveling. Maar daar tegen over stond dat de dokter haat pr onderzoek moest uitvoeren en dat het meisje waarschijnlijk wel haar privacy wou hebben.

``Kan ik nog iets doen of... moet ik weggaan?``

« [Reactie #21] : 5 jaar geleden »
Kyna glimlachte naar de jonge fee. "Ik wil Eleni nu graag verder onderzoeken en wat vragen stellen. Daar kan ik geen jongens bij gebruiken. Dat zou wat ongepast zijn, denk je niet? DUs ga maar terug naar de les."

Toen de jongen vertrokken was, trok Kyna een gordijn rondom het bed en legde ze de rug van haar hand op het voorhoofd van het meisje. Het leek best hoge koorts te zijn. Dat was nooit goed. Vaak stierven de myrofas met hoge koorts. Hoewel de ene koorts de andere niet was natuurlijk en hopelijk was dit geen koorts die zou overslaan op andere leerlingen. Maar eerst had ze nog wat andere vragen om te stellen.

"Wanneer is het begonnen? En is het met de tijd erger geworden of voelde je je al meteen zo?"
"En wanneer is de hoofdpijn begonnen? En wat voor pijn doet je hoofd? Is het kloppend of stekend of dreunend? Waar zit de pijn in het hoofd precies?"
"En heb je ook keelpijn? Of hoesten? Gaat ademen makkelijk?"
"Gaat bewegen makkelijk of is er spierpijn? Of pijn in de gewrichten?"
"Gaat het plassen en de ontlasting nog zoals normaal?"
"Heb je huiduitslag bij jezelf opgemerkt? Ik ga je straks nog wel onderzoeken hoor, maar als je misschien zelf iets had gezien, dan kan ik daar alvast extra naar kijken?"[1]
 1. En er zijn nog honderd vragen meer die ik kan stellen :P, maar ik hou het even bij deze.