Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Long time, no see  (233 keer gelezen)

Speeldatum: 10 september 1300 (Begin herfst)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 5 jaar geleden »
Wingin was weer eens op wandel in de vrije natuur. Nou, echt vrij was die natuur niet met al die muren, maar het was tenminste natuur. Daarnet had hij nog een prachtige tekening kunnen maken van een etende mus, voor in zijn veldjournaal. Want dat was zijn hobby: de natuur bestuderen. Bij de tekening had hij ook bijgeschreven wat mussen nou precies aten. Ja, dit veldjournaal ging een prachtstuk worden.

Maar het was nu weer tijd om naar zijn bed te gaan, in de leerlingenkamer. Hij wou nog wat orde scheppen in al zijn spullen, want die lagen momenteel allemaal op een hoopje naast zijn bed. En dat was niet al te veilig met al die andere leerlingen die daar rondliepen en dingen konden stelen. Dus Wingin stond op, en liep over het grasveld terug naar het kasteel zelf.

Maar onderweg hield iets hem tegen. Hij zag nog iemand anders rondlopen, een gestalte die hem bekend voorkwam. Het was Oréwinde! Dat was lang geleden dat ze elkaar nog eens tegenkwamen. School maakte het hun dan ook zo druk. Vroeger was hij verliefd geweest op Oréwinde, en ze waren zelfs samen op vakantie geweest. En nu hij Oréwinde terug zag, laaide die vlam opnieuw op. Het hoorde eigenlijk niet, maar Wingin had het supergrote geluk dat zijn moeder het accepteerde. Zijn vader leefde niet meer, want die zou veel meer moeite met dit voorval hebben.

Wingin liep dus naar Oréwinde, met een blij hartje, en toen hij bij haar was gaf hij haar meteen een knuffel. Het was misschien wat impulsief en ineens, en het hoorde waarschijlijk ook niet, maar Wingin dacht niet dat Oréwinde er problemen mee zou hebben en hij dacht ook niet dat er iemand anders rondliep.

"Hey, dat is echt lang geleden dat we elkaar nog eens gezien hebben! Hoe gaat het nu met je?!"

Wingin was duidelijk heel blij om ze terug te zien. Hoe zou je anders zijn?


PS: de eerstvolgende post is voor Oréwinde, verder is dit eigenlijk een open topic.
The happy, crazy halfgoat!

« [Reactie #1] : 5 jaar geleden »
Het grasveld was de plek waar Oréwinde vaak haar tijd doorbracht. Het grasveld was geschikt voor de meest uiteenlopende activiteiten: complotten beramen met Vatinaya, op wraak zinnen (toevallig heel vaak op Arthsin), socoponnies pesten, gestolen eten opeten, et cetera. Door de herfst was het gras bedekt met gele en bruine bladeren die knisperden onder Or's blote voeten. Ze had de afgelopen jaren ervaren dat ze van haar studiefinanciering niet veel geld overhield. Om die paar paluti op te gaan sparen voor schoenen ging haar véél te ver. Zeker als je van datzelfde geld huiswerk kon kopen. Het nut van huiswerk was nu eenmaal veel groter dan het nut van schoenen.

Vandaag was de kruislinge na het avondeten met een volle maag nog even naar het grasveld gegaan. Ze had behoefte gehad aan een beetje privacy om een beetje te kunnen avonddromen (dagdromen in de avondschemering). Nu liep ze nog steeds een beetje afwezig terug naar het kasteel voor de geheime vergadering met Vati op het bloementerras. Eigenlijk had ze helemaal geen zin om ergens over te vergaderen. Vati was altijd zo - op zijn zachtst gezegd - energiek. En Or was momenteel totaal niet energiek.

Misschien kwam het door- ineens zag ze een bekend gezicht en meteen daarna voelde ze iets harigs. Iets harigs dat haar vast had. ZE WERD GEKNUFFELD!?! Een gilreflex onderdrukte ze: Wingin zou haar geen kwaad doen. Wingin zou haar geen kwaad doen? Waar kwam dat vertrouwen ineens vandaan? Misschien was hij wel omgekocht om haar te vergiftigen of.. Maar Oréwinde negeerde dat laatste en ontspande zich in zijn greep. Nadat ze zich voorzichtig uit zijn greep had losgemaakt (of hij uit haar greep), begon de faun haar heel enthousiast te begroeten. Het was inderdaad een lange tijd geleden sinds ze Wingin had gezien en dat maakte deze begroeting erg verdacht. Zou hij nog steeds op haar..? Of was hij gewoon enthousiast?

'Het gaat best goed', antwoordde de kruislinge een beetje ontwijkend. 'Waar heb jij gezeten?' Ze zag hem niet meer in de lessen sinds ze was gedoubleerd en had hem niet echt gemist. 'Hoe gaat het met jou, socogeitje?', plaagde ze. Veel zin om te praten had ze niet, maar het alternatief - vergaderen met Vati - was nog erger. Dus greep ze deze gelegenheid met beiden handen aan.   

« [Reactie #2] : 5 jaar geleden »
Wingin was waarschijnlijk gewoon veel te impulsief, want Orewinde was een beetje ontwijkend. Maar ja, Wingin voelde wel nog wat voor haar, ook al had hij haar al een tijdje niet gezien. Maar waaom was Orewinde zo timide? Zou er iets mis zijn? Of lag het echt aan zijn enthousiasme?

``Ik had het echt heel druk, je kent me toch nog wel? Ik probeer altijd zo goed mogelijke punten te halen... Waar was jij eigenlijk? Ik zocht je af en toe, maar je was niet te vinden.``

Maar blijkbaar had Orewinde niet al haar vreugde verloren, want ze was hem nog steeds aan het plagen met hetzelfde bijnaampje die ze altijd gebruikte. Hij vond het eigenlijk wel leuk, die bijnaam.

`` Met mij gaat het echt heel goed. En met jou? Je lijkt zo stil. Nog veel kattenkwaad uitgehaald?``

Wingin begon zich ineens die ene vakantie te herinneren. Dat was echt een leuke tijd, ze hadden veel gedaan. Vooral vele grappige dingen. En hij had zich echt verbaasd over zijn moeder, ze had er totaal geen problemen mee. Gelukkig.

``Hoe is het eigenlijk mogelijk dat we elkaar na die vakantie niet meer gezien hebben? Het was nochtans een leuke en grappige tijd.``
The happy, crazy halfgoat!