Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Plotselinge ontmoeting  (481 keer gelezen)

Speeldatum: 2 september 1300 (Begin herfst)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 4 jaar geleden »
Eindelijk was Vladimir van die verrekte krukken af. Het was een hele opluchting, hoewel hij nog steeds moeilijk liep. De tocht van de lesgebouwen bleef toch een prut eind om elke dag te lopen, maar hij had het ervoor over. Het idee alleen al, dat hij het jaar opnieuw zou moeten doen, maakte hem al depressief.

Rustig liep hij met zijn boeken terug naar zijn huisje. De lessen in geneeskunde bleven toch nog het interessants, maar het huiswerk was meer theoretisch dan dat hij leuk vond. Het liefst was hij gewoon de hele dag in de ziekenzaal in de weer en leerde hij zo doende het vak van geneesheer.

De weerwolf was zo in gedachten dat hij de rest niet eens opmerkte en dus ook niet dat er nog een weerwolf in de buurt liep. Wel heel dicht in de buurt eigenlijk.
"Oh sorry," zei Vladimir wat afwezig toen hij tegen de vrouwelijke weerwolf aankwam.

« [Reactie #1] : 4 jaar geleden »
Gelukkig liep dit weerwolfje niet op krukken, al zou het haar tere, dunne lichaampje vast een welverdiende ondersteuning bieden tijdens het lopen. Een actie die ze nu aan het uitvoeren was. Ze was op weg om rustig in haar eentje buiten huiswerk te maken, of, als dat te vermoeiend was, lekker uit te rusten op een stukje fris, groen gras. Het lopen naar een geschikte plek leek zeer voorspoedig te gaan totdat ze tegen een obstakel aanliep. "Sorry, sorry, mijn fout, sorry", beschaamd verontschuldigde ze zich tegenover de jongen, "Ik- sorry, ik deed het niet expres..." Wat ongemakkelijk stond ze zich af te vragen of ze nu door moest lopen of dat ze moest wachten of de jongen nog iets zou zeggen.
Toen bedacht ze zich weer dat ze een volwassen jonge vrouw moest zijn en rechtte ze haar rug een beetje. Ze moest aan haar in elkaar gedoken houding werken - hij moest weg - en ze moest andere myrofas aankijken. Als hij iets tegen haar zou zeggen zou ze hem aankijken, ze moest het van zichzelf.

« [Reactie #2] : 4 jaar geleden »
Het was dat de weerwolf waar Vladimir tegenaan was gelopen, meer zei dan gewoon sorry. Anders had hij waarschijnlijk niet eens opgekeken of er überhaupt nog aandacht aan besteed.
"Wat deed je niet expres? Tegen me aanlopen?" vroeg hij verbaasd. "Het was niet jou fout, ik lette net zo min op. Kom zeg."

Hij bekeek het meisje nog eens. Ze zag er niet gewond uit, maar gezond leek het ook niet.
"Eet je wel genoeg?" Zijn artsen instinct kwam boven. "Je ziet een beetje pips." Voorzichtig zette hij steeds wat meer gewicht op zijn gewonde been, het leek ondertussen wel genezen te zijn, maar goed lopen kon hij nog niet. Zijn been bleef nog zwak.

« [Reactie #3] : 4 jaar geleden »
Het was wel haar fout, wist ze. Zij was immers tegen hem aan gelopen, dat hoorde niet. "Jawel, het is wel mijn fout, jij had vast haast, ik niet, dus ik had veel makkelijker kunnen zien of er iemand aankwam. Het spijt me echt heel erg, nu verpest ik ook nog eens je tijd." Dit hoorde niet, dit was ongepast, dit was gewoon ronduit gemeen tegen de andere weerwolf.

"Natuurlijk eet ik genoeg", zei ze snel en op een toon waaruit bleek dat ze zich aangevallen voelde. Dat voor haar 'genoeg' inhield 'genoeg om net niet flauw te vallen', hoefde hij niet te weten. Zij was meester over haar lichaam, terwijl het lichaam waar ze meester over was haar een paar tellen later vertelde dat die rollen toch wat anders verdeeld waren. Ze werd zich ineens bewust van de plek aan haar schouder die toch wel pijn deed door de botsing. Panne legde haar hand erop en hoopte dat het geen beurse plek zou worden. Niet omdat ze zo ijdel was, ze was toch al niet de mooiste, zeker niet omdat ze een beest was, maar omdat ze dan niet lekker op haar buik of zij kon slapen. Nachtrust was erg belangrijk voor haar en als ze dan ook niet lang genoeg geslapen had, wilde ze nog wel eens last hebben van een ochtendhumeur.

« [Reactie #4] : 4 jaar geleden »
Er kwam een hele uitleg die Vladimir niet eens verwacht had. Het was allemaal een stuk ingewikkelder dan dat het in eerste instantie geleken had. Het meisje leek er een veel groter probleem van te maken dan hij.
"Het geeft echt niks," probeerde hij haar ervan te verzekeren. Zolang ze hem niet tegen zijn been had geschopt of hem ondersteboven had gespreukt was er niks aan de hand.

"Hmm oke, zeker weten dat het gaat? Of moeten we even naar Ralvio?" Doelend op haar schouder. De faun zag Vladimir al aankomen en zou vast vragen wat hij nu weer had uitgehaald.

« [Reactie #5] : 4 jaar geleden »
Het gaf wel, hij was al gewond en dat ging al sloom. Hij had dan vast haast, want als je sloom was en je haastte dan ging je misschien nog met een normaal tempo vooruit en nu had ze dat óók al voor hem verpest. "Het geeft wel en met mij is alles goed, ik hoef niet naar de dokter", dat laatste kwam er iets botter uit dan ze bedoelde, maar ze hield er niet van om naar de dokter te gaan. Dokters dachten altijd dat er iets mis met haar was omdat ze zo dun was, dan gingen ze vertellen dat ze meer moest eten en bladiebladiebla. Ze wist zelf wel wat goed voor haar was en deze lichamelijke gesteldheid was het beste voor haar als persoon. Het hoorde bij haar en het was het enige waar ze als beest nog controle over had.

"Moet ik je helpen? Misschien kan ik met je meelopen." Leek het nu niet alsof ze hem leuk vond? Dat moest hij niet denken. "Of ik kan je dragen..." De keuze of hij haar wel of niet vertrouwde dat ze hem zou kunnen houden moest hij zelf weten, zelf had ze er natúúrlijk alle vertrouwen in. Kuch. Het was meer een overbodig beleefdheidsvoorstel.

"Kom, je ging vast ergens heen." Ze liep de kant op waar ze vandaan kwam en waar ze vermoedde dat de ander heen zou gaan.

« [Reactie #6] : 4 jaar geleden »
Het meisje wilde dus absoluut niet naar de dokter, al leek het Vladimir nog steeds een goed idee, maar het was haar eigen keuze en ze moest het zelf weten natuurlijk. Vladimir ging haar in ieder geval niet dwingen om, wat zei ze nu net? Vladimir staarde de weerwolf met grote ogen aan. Dat meende ze toch niet serieus? De verbaasde blik veranderde al snel in een boze blik. Hoe durfde ze zo'n vernederende vraag te stellen?!

"NEE!" zei hij met verheven stem. "Wat denk je?! Dat ik niks kan?! Dat ik gehandicapt ben?!" Vladimir deed zijn best om zijn ademhaling onder controle te krijgen en zichzelf wat te kalmeren. De vraag van de weerwolf had Vladimir met zijn neus op de feiten gedrukt. Zo zagen andere myrofas Vladimir dus. Nou dan was dat ook weer opgehelderd. Een aantal momenten lang stond Vladimir roerloos voor zich uit te staren. Ergens was het een shock voor hem dat hij gewoonweg gezien werd als iemand die gehandicapt was en niet meer als sterke weerwolf. Zonder wat te zeggen, gooide Vladimir zijn krukken voor de voeten van het meisje en liep richting zijn huisje. Het was een van de eerste keren dat hij echt een langer stuk zonder krukken liep en hij negeerde dan ook het feit dat zijn been en beetje pijn deed en dat hij wat mank liep.

« [Reactie #7] : 4 jaar geleden »
"Nee, nee, nee, natuurlijk niet, natuurlijk denk ik dat niet", probeerde ze tussen het geschreeuw van de weerwolf door te zeggen. Het viel echter weg tegen de verheven stem van de jongeman. "Ik wilde alleen maar helpen..." Ze durfde niet veel meer te zeggen dan dat, ook omdat hij ineens zo stil was, iets wat erg vreemd aanvoelde na het geschreeuw. Misschien vond ze het zelfs wel enger dan het geschreeuw.
Toen klonk ineens het lawaai van krukken die met veel geweld op de grond kletterden. Ze bleven achter bij een gechoqueerde Panne terwijl de eigenaar verbazingwekkend snel wegliep. Een strijd in het hoofd van Panne barstte los.

Hij is boos, woest, maar zijn krukken liggen hier. Ik kan hem toch niet nog meer vertragen door hem zelf zijn krukken op te laten halen? Maar hij is woest, hij wil ze vast niet van me aannemen, ik heb hem namelijk zo woest gemaakt. Maar als ik ze hier laat liggen heeft hij geen krukken meer een neemt iemand anders ze misschien wel voor eigen gebruik mee. Het is mijn taak om ze te brengen. En het is mijn taak om het goed te maken.

Voorzichtig pakte ze de krukken op. Ze moest even zoeken naar een manier om ze het handigst vast te houden, wat een ondingen waren dat als je ze niet zelf nodig had voor het lopen, maar kon toen toch achter de weerwolf aan. Ze liep niet bepaald snel, Panne wilde het moment dat ze bij hem zou komen zou lang mogelijk uitstellen, bang voor zijn reactie.
Toch kwam ze uit eindelijk bij hem. "Uhm, ik heb je krukken", zei ze ongemakkelijk en met een erg gesloten houding, bang voor zijn reactie. "Misschien heb je ze alleen niet meer nodig, moet ik ze terugbrengen naar de dokter?" Hopelijk kon ze hem wat gunstiger stemmen met die opmerking.

Helaas was zijn stemming volledig haar schuld, de jonge weerwolvin moest niet verwachten dat hij het goed ging maken, niks was namelijk zijn schuld. Zíj had moeten weten dat dit een gevoelig plekje was, wie zou er nu weer blij zijn om op krukken te lopen als weerwolf? Zij zou het zelfs verschrikkelijk vinden. Ook al had ze een hekel aan zichzelf. Een verachtelijk beest dat ze was.

"Het spijt me", zei ze heel zacht, bijna fluisterend. Een fractie van een seconde keek ze hem aan.[1] Daarna keek ze vlug weer naar de veilige grond.
 1. Tenzij Vladimir weigert naar haar te kijken.