Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Doe jij het niet, dan doe ik het.  (580 keer gelezen)

Speeldatum: 20 juni 1300 (Begin zomer)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 5 jaar geleden »
Kimberly kon er niet meer tegen. Het werden er teveel en ze werden elke keer erger. Eerst kon ze zich er nog wel over hen zetten. Dat hij met iemand uit het zesde jaar ging geloofde ze niet. Ook niet dat hij met Haddewych ging. Maar de roddels over Ypsilon.. Ze vertrouwde Fer wel maar wie weet wat hij op Ypsilon deed? Daar waren genoeg knappe meisjes en dan dat verhaal over de hooizolder!
Ze begon het te geloven omdat Fernand haar nog steeds niet had gevraagd, dat had hij dan toch allang gedaan?

Onzekerheid bracht haar tot haar daden, ze had vrij dus zoals altijd ging ze dan naar Fer. 'Fernand?' Wanhopig zocht ze naar haar vriendje, hij moest werken toch? 'Of zat hij nu op Ypsilon met iemand?? 'Fer!' Waar was die nou! Paniek sloeg toe en Kimberly begon alle stallen na te zoeken.

Fernand was niet in de stallen. Hij bevond zich ook niet op een hooizolder (en al helemaal niet samen met iemand) en al evenmin op Ypsilon. Nee, hij rende zich buiten de benen uit het lijf in een poging een ontsnapte kip te vangen. 'Hier jij!' riep hij, half buiten adem, uit en maakte een snoekduik boven op het arme beest. Die werd haast geplet, maar wist desondanks nog een verontwaardigd 'tok!' uit te brengen. Had hij eindelijk de vrijheid geproefd ...

Met verwarde haren, een rood hoofd en een kip tegen zich aangeklemd kwam Fernand even later de stallen weer binnen. 'Ik heb hem!' riep hij tegen Gnarl, die daar helemaal niet bleek te zijn. Beter nog, iemand anders was er wel. 'Kim!' zei hij opgetogen. Zo vaak kwam het tegenwoordig niet meer voor dat ze hem onder werktijd op kwam zoeken, in de keukens was er immers altijd wel wat te doen.

De kip merkte dat hij wat minder stevig werd vastgehouden en begon te fladderen in een poging opnieuw de vrijheid te bereiken. 'Momentje hoor!' zei Fernand, waarna hij eerst de kip maar eens in het kippenhok opsloot. 'Een grapjas had het hok opengezet,' verklaarde hij over zijn schouder. 'Die mag de komende week hokken uitmesten.' En dat was de wilde ren achter de kip misschien wel waard, want alles wat de tweedejaars deed, hoefde Fer niet te doen.

Het hok werd stevig afgesloten en nu was het eindelijk tijd om Kim fatsoenlijk te begroeten. Aangezien er nog steeds geen knorrig gehum klonk, konden ze er wel vanuit gaan dat Gnarl even niet aanwezig was. Fer gaf zijn meisje een kus en glimlachte. 'Zijn de keukens afgebrand, dat je opeens vrij hebt?'

Als door een bij gestoken draaide Kim zich om. Daar stond Fer met zijn verwilderde haar, zijn kleding met vlekken en een kip.. Ze zweeg verder en volgde wat Fernand zou doen met die kip.
'Oh,' gaf ze als antwoord op zijn kippen verhaal. Ze was hier helemaal niet voor zijn kippen verhaal ze wilde iets bespreken iets wat haar dwars zat.

'Nee ik heb gewoon vrij en.. Fer?' Ze verzamelde al haar moed en keek hem aan. 'Ik hoor van alles, jij met die jij met een knappe van Ypsilon enne,' het schaamrood stond te gloeien op haar wangen. 'En jij op de hooizolder van Ypsilon.' Het laatste werd uitgesproken op muizenvolume. 'Ik geloof die roddels niet hoor,' wel maar dat kon ze toch niet zeggen? Je hoorde je vriendje te vertrouwen!
Ze sloeg haar ogen neer en nam een flinke hap adem. 'Wil je.. het hoort niet zo maar Fer toe.' Ze keek haar vriendje weer aan. 'Wil je met me trouwen?' Had ze het nu verpest, een vrouw vroeg een man toch niet. 'Sorry, ik ben denk een beetje wanhopig.' Misschien moest ze maar weglopen.

Vol verbijstering staarde Fernand zijn vriendinnetje aan. 'Hè, wat?' stamelde hij. 'Maar ik heb niet ... wat een onzin!' Natuurlijk, hij was niet ineens blind geworden sinds Kim zijn meisje was geworden, maar dat hij een knap gezichtje wel kon waarderen, betekende niet dat hij daar ook iets mee deed. Je kon best een meisje mooi vinden, zonder meteen met haar - wat zei Kim? De hooizolder - de hooizolder op te duiken. 'De enige keer dat ik op de hooizolder van Ypsilon ben geweest, was toen de stalmeester daar extra hulp nodig had en ik toevallig in de buurt was.' Waarom zou er iemand over hem roddelen, trouwens? Zo interessant was hij toch niet?

Maar Kimberly had nog meer verrassingen voor hem in petto. Hij zat nog na te denken over die stomme roddels die ze genoemd had en miste zodoende bijna haar vraag. Bijna. Verbluft staarde hij haar aan, niet onmiddellijk in staat tot een antwoord. Toen plofte hij neer op een strobaal en trok Kim naast zich. Wat moest hij nu zeggen? Natuurlijk wilde hij met Kim trouwen! Maar ...

Nou ja, misschien moest hij dat maar eens hardop uitspreken. Misschien had zijn vader niet helemaal gelijk als die zei dat je zakelijke kwesties niet met je vrouw (of in dit geval: meisje) hoorde te bespreken. 'Ik zou niets liever willen dan morgen nog met je trouwen,' zei hij. 'Maar zie je, als we trouwen wil ik wel gewoon goed voor je kunnen zorgen, en met het loon dat ik nu heb, en de colleges op Ypsilon, en mijn ouders kunnen ook altijd wel wat extra's gebruiken en ... dat stomme geld ook!'

Het was onzin, diep van binnen wist ze dat ook wel. Maar al die roddels en die blikken die ze kreeg! Het voelde niet fijn. En dat werd vandaag te veel.
Ze had hem gewoon moeten vertrouwen, Fer deed dit niet. En nu had ze hem vast beledigd. Natuurlijk had hij de stalmeester geholpen dat had ze zelf moeten bedenken.

Kim liet zich meetrekken. Ze had geen reden om te blijven staan. 'Wat maakt dat geld nou uit.' Het ging hier toch om liefde? 'Ik voel elke dag mensen naar me kijken. Ze herkennen me als het meisje dat weduwe is en de staljongen..' ze zweeg. Ze had gehoord dat ze alleen maar met Fer ging omdat ze Ingelric miste. Maar dat was echt niet zo, ze hield met heel haar hart van Fernand. Maar ze waren niet getrouwd dus niemand wilde dat geloven.
Ze liet haar hoofd op haar handen zakken. De reden omdat hij niet trouwde was geld. Wat een stomme reden.

Kimberly slikte een brok weg, veegde traan vocht weg en keek haar vriendje zo vastberaden mogelijk aan. 'Ik.. ik kan gewoon blijven werken. Koken vind ik leuk dus zeur alsjeblieft niet over het geld. Geld maakt me weinig uit Fer.' Al zat ze in het bos bij een kampvuurtje met verder niks. Dan zou Fernand al genoeg zijn.
'Alsjeblieft, ik kan niet meer tegen de blikken en de nare woorden.'


Tja, en nu hadden ze dus een probleem. Want het ging in tegen alles wat Fernand ooit van zijn vader had geleerd om te trouwen als je niet zelf voor je vrouw kon zorgen. Nu goed, zijn moeder werkte net zo hard mee op hun boerderijtje als zijn vader, maar het was wel zijn vader die de boerderij opgebouwd had en hem bezat. Een man moest toch zeker voor z'n eigen vrouw kunnen zorgen?

'Laat ze toch praten,' schudde Fernand zijn hoofd. 'Die lui' - hij wist niet eens wie het waren - 'verzinnen altijd wel wat om over te kletsen. Als we trouwen en jij blijft in de keukens werken, zullen ze zeggen dat ik niet voor jou kan zorgen. En ze zouden nog gelijk hebben ook.' Dat laatste kwam er wat zachter achteraan.

Voor hij nog meer kon zeggen, werd de deur van de stal opengezwaaid. 'Wel heb ik van jou daar!' klonk de stem van de stalmeester. 'Het is de bedoeling dat hier gewerkt wordt! Kom op, aan de slag. En jij weg hier, of je kunt ook stallen uitmesten.'
'Het is belangrijk!' verdedigde Fernand zich nog, maar het mocht niet baten. Hij moest aan het werk en Kim moest weg. 'Vanavond,' verzekerde hij haar nog om aan te geven dat hij het hier niet bij zou laten zitten. 'Dan kom ik naar je toe en praten we erover.'

'Je weet niet hoe het voelt om nagekeken te worden.' Ze keek haar vriendje boos aan, waarom begreep hij dat nou niet. 'En als ze dat zeggen, zeg ik gewoon dat ik koken leuk vind.'

'Oja ga maar vluchten in je werk.' Ze sprong op van de strobaal, schopte onderweg nog een emmer omver en smeet de staldeur achter haar dicht.
'Stom geld, stomme kobold.' Mompelde ze in zichzelf. Waarom zetten Fernand nou niet zijn trots opzij, wat maakte het uit dat ze doorging met werken. Ze vond het leuk, stil zitten en borduren was niks voor haar.

Bij de binnenplaats liet ze zich op een bankje vallen. Ze snapte maar niet waarom Fer zo moeilijk deed, hij hield toch net zoveel van haar als zij van hem?

Magdalene liep over de binnenplaats. Ze had een rechte rug en de haren waren keurig opgestoken. Ze droeg wat mappen op haar arm. Ze wilde namelijk de dossiers van haar personeel bijwerken en er waren wat verschuivingen geweest in bezetting in de schoonmaak en het keukenpersoneel. Dus er moest ook een nieuw rooster komen. Ondertussen dacht de vrouw ook nog na over wat ze deze avond moest gaan doen. Ze wilde wat gezellige tijd met haar man doorbrengen. Ze zagen elkaar te weinig en hoewel ze nooit intens verliefd op elkaar waren geweest, was het huwelijk ook niet liefdeloos en daarom betreurde Magdalene het wel dat ze nu langs elkaar begonnen te leven.

Midden in deze mijmeringen viel haar oog op Kimberly. De vrouw kende het meisje wel, want het was ooit een van haar schoonmaaksters geweest en tegenwoordig werkte ze in de keuken. Magdalene was dus nog steeds wel verantwoordelijk voor haar en de directe meerdere van het meisje. De manier waarop het kind er zat, sprak boekdelen. Het mocht duidelijk wezen dat er iets aan de hand was en dat ze van slag was. Kalm wandelde Magdalene op Kimberly af en ging ze op de hoek van de bank bij de elfin zitten.
"Juffrouw Danoris, is alles in orde met je?"

Kim merkte haar meerdere pas op toen zij op het bankje kwam zitten. 'Oh mevrouw Smanswoski,' een flauwe glimlach verscheen. 'Ja of nee het gaat eigenlijk niet. Ik ben net boos bij Fernand weg gelopen, de staljongen.' Sprak ze als de vrouw niet wist wie Fer was.

Even twijfelde ze of dit wel wilde vertellen. De roddelaars waaronder enkele schoonmaakster vielen onder deze vrouw. En misschien zou mevrouw Smanswoski haar niet geloven, en haar een leugenaar noemen. 'Het probleem is dat hij niet wilt trouwen. Of nou ja hij wil wel maar zegt dat het niet kan omdat hij mijn niet kan onderhouden. Dat vind ik maar onzin, ik kan toch makkelijk door blijven werken als ik dat wil? Dan heb je ook geen geld problemen dus waarom doet hij nou zo?' Vragend keek ze de vrouw aan alsof zij de antwoorden in haar mappen had staan.

Magdalene knikte. Ze kende de staljongen wel van gezicht en natuurlijk had ook zij wel de roddels en de praatjes gehoord. "Dat is de jongen waar je omgang mee hebt, is het niet?" De vrouw zei het niet onvriendelijk, maar er was toch een licht spoor van afkeuring in haar stem te horen. Zomaar relaties met elkander aangaan zonder dat daar chaperonnes bij waren, toestemming van families was gegeven of er een huwelijk op de planning stond, was toch niet iets waar zij van gecharmeerd was.

Toch luisterde de vrouw geduldig en zo neutraal als ze kon opbrengen naar het verhaal van Kimberly. Ze knikte uiteindelijk ernstig. "Jullie zouden je wel al kunnen verloven. Zo weet iedereen dat jullie wel officieel aan elkaar beloofd zijn en er geen sprake is van losbandig aangerommel." Het zou toch schandalig zijn, mocht Kimberly straks ongehuwd zwanger worden. "Ik snap wel dat Ferdinand[1] wil wachten met een werkelijk huwelijk totdat hij zorg voor je kan dragen. Dat is een van de basale voorwaarden voor een huwelijk. Jij verzorgt je man, voorziet hem van een schoon huis, goed eten en gehoorzame kinderen. Hij zorgt dat het aan jou en het gezin aan niets ontbreekt, zowel financieel als in veiligheid." Natuurlijk was er niets op tegen als een vrouw werkte, maar het knaagde aan de eer van een man als dat moest om het hoofd boven water te houden in plaats van omdat ze het graag wilde en hij het haar toestond.
 1. Ja, expres fout :P

Kimberly knikte. Het was haar liefde, niet zomaar een jongen met wie ze omging. Als het kon was ze gister al met hem getrouwd.

'Ja maar zelfs dat doet hij niet. Ik heb al wel zijn ouders en zusje ontmoet maar nee hoor geen verloving.' Ze begon weer wat bozer te worden.
Wat moest ze doen om hem te laten zeggen: Wil je met met trouwen?
'Dat weet ik ook wel,' sprak ze geïrriteerd over wat de man deed en wat de vrouw. Meteen kreeg ze spijt. 'Sorry mevrouw, dat was niet tegen u bedoelt. Ik weet gewoon niet hoe ik hem zover moet krijgen om tenminste te verloven.' Dat zou al een stap in de goede richting zijn.

'En dan die roddels..' Meteen klapte ze haar mond weer dicht. Dat had de mevrouw toch niet gehoord!?

De vrouw liet niet merken of ze zich wel of niet wat aantrok van de uitval van het meisje. Haar blik bleef hetzelfde en de strenge toon van haar stem ook.
"Je geeft hem ook geen reden om die stap te nemen. Je blijft jezelf bij hem presenteren. Je blijft zijn vriendinnetje. Neem een stap terug. Als hij echt wilt dat je bij hem blijft, dan zet hij die stap vanzelf wel. En anders was de jongen je toch al niet waard. Mannen zijn lui. Waarom zich officieel verbinden als je toch al bij hem blijft?"

En wat de roddels betreft.
"Die zijn me ter oren gekomen inderdaad. Nog een reden om een stap terug te nemen en je niet zo roekeloos in een relatie te storten waarvan je niet weet hoe hij eindigt. Ik hoop voor je dat het niet ongehuwd met kinderen eindigt, maar zoiets is al zo vaak gezien..." Je kon het de roddels haast niet kwalijk nemen.

'Een stap terug?' Dat kon ze niet, ze wilde juist zo graag bij hem zijn!
Verbaasd keek Kimberly op naar de vrouw. 'Waarom vind u dat Fernand mij niet waard is?' Over dat lui zei ze maar even niks, Fer werkte heel hard in de stallen! Hij was zeker niet lui.

'Maar ik stort me helemaal nergens roekeloos in.' Ze was een net opgevoed meisje! 'Fer zou me dat nooit aandoen, dat weet ik zeker.' Kinderen voor het huwelijk was niet gepast. Wat dacht haar baas nou, dat ze een veertienjarige boerenmeid was?
Ze voelde zich diep beledigd door de vrouw. Ze hoopte op een goed gesprek met de vrouw maar blijkbaar kwam de vrouw alleen maar zeggen hoe stom ze de relatie eigenlijk vond.

Magdalene schudde haar hoofd. Wat een dwaas kind. Er was een reden waarom ouders het huwelijk regelden, waarom er voorwaarden werden gesteld en waarom een vrouw zich niet te gewillig opstelde. "Je zegt dat je een huwelijk wilt? ZOdat je zekerheid hebt en zodat er geen praatjes komen? Voor jou geeft het voordeel. Voor een man brengt het ook verantwoordelijkheden en verplichtingen mee.. zaken waartoe ze zich niet altijd van nature geroepen voelen. Jij geeft hem nu geen reden om er wel aan te beginnen. Want wat hij ook doet, jij blijft bij hem, jij geeft hem aandacht, liefde en wie weet wat meer..."

De vrouw trok een wenkbrauw op. "Ik geloof heus dat je netjes bent opgevoed en dat jullie relatie nog puur platonisch is, maar de schijn heb je tegen. Dat moet je je wel realiseren. En alleen jij kan beslissen hoe je dat wilt oplossen. Neem wat afstand en zorg daarmee dat je geliefde wel een volgende stap moet nemen als hij weer dicht bij je wil zijn of.. leer leven met de roddels en de praatjes." Want die zouden op deze manier nooit verdwijnen.

Magdalene stond op. "Maar genoeg preken zo. Je weet zelf vast ook wel wat hoort en wat niet en diep van binnen weet je wel wat je zou moeten doen. Je moet zelf beslissen of je het wilt. Mocht je nog advies willen of je hart willen luchten, dan weet je mijn kamer te vinden." De vrouw schonk de landelf een zuinige glimlach.

Begreep ze nou niet dat het moeilijk was. Je kon toch niet in een klap afstand nemen van je vriend. Straks dacht Fer nog dat ze hem niet meer leuk vond! Was dat het risico waard?
Ergens klonk het wel logisch van mevrouw Smanswoski zei. Maar het klonk niet leuk. Ze was graag bij Fer, vond het knuffelen heerlijk enzo. En nu zou ze dat niet meer mogen doen?

'Dankuwel mevrouw Smanswoski.' Ze was nog wel zo beleefd om te bedanken ook al wist ze niet of ze dit advies gewild had.
Kimberly keek de vrouw na en legde haar hoofd weer in haar handen. Afstand nemen van Fer, ze kon dan beter meteen haar hart verscheuren.
Waarom was Mira nou naar Treseburg gegaan, zij had vast geweten wat ze moest doen. Ze zuchtte en stond op. Het werk riep.