Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Hoe den denkwijze te transcriberen  (706 keer gelezen)

Speeldatum: 10 augustus 1300 (Einde zomer)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 5 jaar geleden »
Na het vertrek van Leo had hij de studiezaal verlaten en was naar de slaapzaal geweest om zijn spullen weg te leggen. Hij nam één boek, papier  en schrijfgerei mee onder zijn arm en haastte zich naar de socophonvleugel.
Daar stond hij nu te wachten tot de les uit was. Vanaf de plek waar Miras tegen de muur geleund stond had hij een goed overzicht gehad op de gang en de uitgang van het filosofie lokaal.
 
Volgens Leo was de les binnenkort afgelopen en hij had bedacht dat hij eerst  een 'slachtoffer' moest zien te vinden. Dit slachtoffer moest dan worden overtuigd om het huiswerk voor de volgende les te maken en te verkopen.
Als dat niet lukte moest hij het wellicht op de een of andere manier stelen.
 
Als op een geheim teken stroomde het lokaal leeg. Sommigen liepen richting de slaapzalen, maar anderen kwamen recht op hem aflopen. Centauren, faunen en landelfen passeerden hem, toen hij tot zijn vreugde een nachtelf uit het lokaal zag komen. Hij  liet haar passeren, wachtte tot ze een paar stappen verder was en liep er toen achteraan. ‘Dit was zijn gedroomde slachtoffer,’ zo dacht hij, ‘die wantrouwt me in ieder geval niet omdat ik een nachtelf ben.’
 
Toen ze rechtsaf de gang in was geslagen en langs de lerarenkantoren liep, nam Miras een paar grote stappen en ging naast haar lopen.
 
"Hallo," zei hij op een enthousiaste toon "vindt je het erg als ik even meeloop? Ik kom niet al te vaak nachtelfen tegen."
At rrelasthirm ethi at besh dekkhi adelit en gerde
[een verstandig besluit is beter dan een harde les]

Silke wandelde rustig de les uit, haar hoofd vol Plato. Mensen, zo bleek, konden denken. Er was gewoon een heel tijdperk geweest waarin mensen zomaar begonnen te denken. Zelfs over ingewikkelde dingen. En ze bedachten zomaar nieuwe dingen ook. Ze hadden ideeën. Over ideeën. Voor Silke een volstrekt nieuw gezichtspunt.

Gelukkig, concludeerde ze, waren ze er ook weer mee opgehouden. Het zou toch al te gek worden als ze nog steeds zo ingewikkeld dachten. Dan zou je haast moeten besluiten dat weerwolven bijvoorbeeld intelligentie hadden. Gelukkig was dat niet het geval. Maar voor de zekerheid besloot ze toch maar eens weerwolven in het wild te bestuderen. Hetgeen betekende dat ze Elias nodig had. Want als er iemand wild was, was hij het wel.

Nadenkend liep ze richting Heracor. De snelste weg naar Heracor was dwars door de lerarenvleugel, en dan langs de - oh nee, toch niet. Er zat geen deur in de toren op die verdieping. Waarom die daar niet zat was haar een raadsel, maar hij was foetsie. Ze moest een verdieping lager wezen, en dan helemaal om langs de hoppenvleugel, over het bloementerras, een klein stukje merifelvleugel, en dwars door heracor tot in de toren. En dan nog weer vet ver omhoog, want de leerlingenkamer zat op verdieping drie.

Met een zucht draaide ze zich op haar hakken om, en stond ineens oog in oog met een nachtelf die iets heel raars beweerde. Silke nam hem van top tot teen op. Ja, wat hij zei was werkelijk onzin. "Dat is gek." Zei ze. "Mijn moeder is een nachtelf en mijn vader is een nachtelf, dus ben nachtelfen tegengekomen. Maar jij niet? Hoe ben jij geboren?"

Miras stond de nachtelf met grote ogen aan te kijken.  Het duurde even voor hij begreep wat ze bedoelde, maar hij begreep niet dat iemand kon denken dat hij nooit nachtelfen had gezien.

Hij wist niets van filosofie, maar had begrepen dat het met een manier van denken te maken had.
Zijn conclusie was dan ook dat deze nachtelf ofwel  een volslagen idioot was, ofwel briljant in filosofie. In dat geval was ze dus de ideale persoon om hem te helpen, althans wat kennis betrof.  De a-typische reactie had hem echter ook argwanend gemaakt.

"Ik bedoelde eigenlijk op Bumetrel," verduidelijkte hij zijn opmerking, "maar als je het niet erg vindt loop ik even met je op."

Het meisje was weer gaan lopen en Miras liep zonder het antwoord op haar vraag af te wachten met haar mee en vertelde wat opervlakkige verhalen over  zijn geboorte plaats en hoopte dat ze hierdoor iets toegankelijker zou worden. In zijn achterhoofd rinkelde een belletje heel naargeestig. Een belletje dat hem waarschuwde dat hij wel eens de verkeerde keuze gemaakt zou kunnen hebben.

"Overigens, ik ben Miras, hoe heet jij?"
At rrelasthirm ethi at besh dekkhi adelit en gerde
[een verstandig besluit is beter dan een harde les]
« Laatst bewerkt op: 5 jaar geleden door Miras Camealan »

"Dan let je gewoon niet goed op." Zei Silke afkeurend, "en dat is niet goed voor een nachtelf. Er zijn leraren, personeelsleden en leerlingen van mijn ras. Ik vind het een beetje dom dat je dat niet merkt." Een echte nachtelf had tenslotte zijn ogen en oren niet dichtzitten. Papa bijvoorbeeld, wist alles. Dat had ze nooit hoeven controleren, dat wist zij dan weer gewoon.

De elf bleek heel vasthoudend te zijn in zijn voornemens om mee te lopen. Hij was er ook bepaald niet stil bij. Het was heel erg moeilijk om haar gedachten over Plato en weerwolven zo fatsoenlijk op een rijtje te houden.

"Ik ben dame Silke von Oikilan." Zei ze, en nam hem nog maar eens van top tot teen op. "En jij bent vast niet van adel."

Miras begon zich te ergeren aan, bleek nu,  dame Silke van Oikilan. Zijn pogingen om het ijs te breken werkten allerminst. Sterker nog zijn gebabbel werkte niet omdat zij alles te letterlijk opnam.  In zijn hoofd maakte hij een notitie eens met Leo te overleggen hoe zij dat aanpakte.

Hij had twee opties, of direct ter zake komen, of toch nog één poging doen met een omtrekkende beweging. Hij besloot tot het laatste.
"Aangenaam Silke," zei hij met een vriendelijke stem, "een echte dame, toe maar, dan zit jij hier vast niet met studiefinanciering hè?"

"Filosofie, toe maar," vervolgde hij veinzend onder de indruk te zijn,"lukt dat een beetje?"
At rrelasthirm ethi at besh dekkhi adelit en gerde
[een verstandig besluit is beter dan een harde les]

"Nee." Natuurlijk zat ze hier niet met studiefinanciering. Dat zou toch al te gek zijn. Haar moeder betaalde haar studie, zo hoorde dat. Je zou maar afhankelijk zijn van anderen voor zoiets.

"Dat is het moeilijke van filosofie he?" Antwoordde ze peinzend. "Als je goed bent, waar merk je dat dan aan? Weet je dan heel veel, en heel snel, of weet je dan juist zo min mogelijk? En wat kan je eigenlijk weten? Kun je eigenlijk wel weten wat je weet, of weet je dat niet?" Ze zuchtte. "Ik krijg er hoofdpijn van."

Eens zien, de trap af en dan het bloementerras over. De rozen daar bloeiden wel heel snel uit. Vorige week waren er nog veel meer.

Miras lachte om het antwoord dat Silke gaf, maar had eigenlijk weinig reden om te lachen.
Silke was onpeilbaar. Hij had geen idee of hij haar kon overtuigen om mee te werken. Na diverse in zijn ogen mislukte pogingen om het ijs te breken, moest hij nu wel een poging wagen.

Hij ging iets dichter bij Silke lopen en liet zijn stem tot een samenzweerderige toon zakken.
"Zeg eens Silke, ondanks het feit dat je opleiding voor je betaald wordt, heb je nooit de behoefte aan wat extra geld?"

Terwijl hij dit zei bleef hij Silke aankijken om te kijken of haar ogen of gelaatsuitdrukking interesse toonden in wat hij zei. Hij hoopte dat deze dame inderdaad zou happen in de verleiding die geld heette.
At rrelasthirm ethi at besh dekkhi adelit en gerde
[een verstandig besluit is beter dan een harde les]

Oho! Nu werd het ineens interessant! Dit was precies wat ze uit mama's losse opmerkingen had samengeraapt. Dat op een dag ineens een jongeman zou vragen of ze misschien geld zou willen - voor het een of ander. En daar kon je een zeer prima leven mee opbouwen.

Met taxerende blik bekeek ze de jongen. Hij was misschien wat jonger dan zij. Ietsje. En van slechte komaf. Maar als hij geld had, nu ja, moest ze dan eigenlijk nog kieskeurig zijn? Nu ze erover nadacht, wás ze eigenlijk wel kieskeurig?

"Misschien." Zei ze, maar er was een merkwaardige fonkeling in haar ogen. "En misschien niet. Dat hangt er maar net vanaf he?"

'Mooi!' dacht Miras. Ik heb in ieder geval haar aandacht weten te trekken.
Er was alleen iets in haar reactie waar Miras niet direct de vinger op kon leggen. Het bleef toch een heel bijzonder meisje deze dame.

"Het is simpel en kost je waarschijnlijk nauwelijks moeite." Miras liet zijn stemgeluid nog iets dalen.

"Misschien weet je het, misschien ook niet, maar er zijn genoeg Myrofas die met bepaalde vakken wat ..urm.. laten we zeggen hulp kunnen gebruiken." Miras keek om zich heen om te zien of er geen docenten in de buurt waren. Toen dat inderdaad niet het geval bleek te zijn vervolgde hij zijn betoog.

"Ik denk dat jij heel goed in staat bent om deze personen te helpen en het enige dat je daarvoor hoeft te doen is zorgen dat ze wat ondersteuning krijgen bij het maken van hun huiswerk."

"Voor dat beetje hulp betaal ik je 1 rep per keer. Als het goed loopt kan het behoorlijk oplopen voor je. "

"Moet ik verder gaan met de details?" Miras had geen zin om het hele verhaal op tafel te leggen voordat hij zeker wist dat Silke geïnteresseerd was.
Miras keek  Silke aan, maar kon aan haar houding en gelaatsuitdrukking absoluut niet aflezen of ze zijn verhaal nog volgde en überhaupt interesse had.
At rrelasthirm ethi at besh dekkhi adelit en gerde
[een verstandig besluit is beter dan een harde les]

Dat was een merkwaardig voorstel. Ging het altijd zo? Dat zou ze mama toch eens moeten ontfrutselen. Hoewel, naar ze vernam was mama's eerste dienst een dienstje voor een luitenantje geweest, en die had vast niet gevraagd om hulp bij huiswerk. Of hadden soldaten nog steeds huiswerk?

"Hmhm." Zei ze een beetje sceptisch. "En jij bent zo vriendelijk dat je zomaar voor anderen betaalt. Heb je zoveel geld over voor altruïsme, of win je er zelf ook nog iets mee?" Iets aan dit dealtje was hoogst schimmig. Schimmig op een andere manier dan de verwachte.
Silke had niet zoveel tegen op schimmigheden - een eigenschap geërfd van beide kanten - maar wel op onduidelijke schimmigheid.

"Ik denk dat jij niet helemaal eerlijk bent en iets achterhoudt. Of mij in een val probeert te lokken."

Miras had geen idee wie Altru Isme was. Misschien een of andere filosoof ofzo.
Om Silke's wantrouwen weg te nemen begreep hij dat hij in ieder geval iets meer moest vertellen over wat het plan was.

"Het is eigenlijk heel simpel." Miras verborg zijn ergernis over Silkes gebrek aan daadkracht zo goed en kwaad als het kon. Het leek wel of deze dame op iedere vraag drie wedervragen had, maar besloot hij, het feit dat ze vragen stelde gaf aan dat ze in ieder geval nog geïnteresseerd was.

"Jij maakt jouw huiswerk en schrijft het één keer extra op. Ik betaal jou één Rep. De antwoorden verkoop ik weer door aan de vrager. Ik loop het risico om gepakt te worden voor het doorverkopen van huiswerk. Ze zullen nooit weten van wie ik het overgeschreven heb, daar zorg ik voor."

Miras' fluisterde nu. "Wat denk je, kunnen we die afspraak maken? Het is nu voor één keer, maar als je het goed maakt, weet ik je te vinden."

"Als je ja zegt stel ik voor dat we een plek zoeken om het huiswerk te maken. Anders heeft dit gesprek nooit plaatsgevonden."

Miras wilde spijkers met koppen slaan. Hij had het hele verhaal verteld en wilde niet verder ingaan op details. Natuurlijk moest hij deze keer de boel afleveren bij Leo en kostte het hem een Rep.  hij kon in ieder geval nog proberen om het huiswerk Latijn te verkopen dat Leo hem had gegeven om de kosten te dekken.
At rrelasthirm ethi at besh dekkhi adelit en gerde
[een verstandig besluit is beter dan een harde les]
« Laatst bewerkt op: 5 jaar geleden door Miras Camealan »

"Hm." Zei Silke. "Als ik mijn huiswerk maak én het verkoop kan elke leraar zien dat het van mij komt. Het is hetzelfde immers. Dus dat zou betekenen dat ik het twee keer moet maken, met andere woorden zodat het niet opvalt. En dat kost een heleboel tijd. Ik weet niet of ik dat wel voor één magere rep overheb. Dan kan ik niet zo snel meer alle boeken uitlezen, en ik heb nog maar een paar jaar! En dan kan ik niet meer boogschieten denk ik zelfs. Dat is een enorm offer. Dus heb je niets beters dan een rep? Iets dat het voor mij de moeite waard maakt?"

"T is nogal wat, zie je. Ik wil je heus wel helpen hoor, maar zo is het voor mij gewoon niet voordelig. En waarom verkoop je eigenlijk je eigen huiswerk niet dubbel? Of misschien zou ik het zelf wel kunnen verkopen, voor een rep per perkamentje, zelf overschrijven. Dan maak ik het twee keer, maar ik verkoop die tweede versie gewoon vaker dan één keer. Dán kan het wel uit." Ze hield haar hoofd schuin en bekeek haar rasgenoot eens grondig. "Dus, heb je geen beter aanbod dan een rep?"