Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Een bed vol rozen  (383 keer gelezen)

Speeldatum: 10 augustus 1300 (Einde zomer)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 5 jaar geleden »
Spoiler (klik om te bekijken/sluiten)
Na zijn bakavontuur moest Miras nog één ding regelen. Hij moest weten in welk bed Leo sliep.

Hij had  een tijdje na kunnen denken over een plannetje kwam tot de conclusie dat hij het torenhoofd van Merifel om hulp zou vragen. Door navraag te doenhad hij doorgekregen dat het een fee met de naam Aloisia. De omschrijving was niet heel duidelijk. 'Een beetje klein met blauwe of zijn het nu groene ogen.

Het liep tegen etenstijd toen Miras naar de leerlingenkamer van  Merifel liep om Aloisia te zoeken, de rozen in zijn hand.  Hij hoopte dat Ceres hem gunstig gezind was.
Er liep in ieder geval genoeg volk rond. Het duurde een tijdje  tot hij iemand zag die aan de beschrijving voldeed.

Vol overtuiging stapte hij op de fee af, trok een vriendelijk gezicht en stelde de vraag die alles duidelijk zou maken.
"Ben jij Aloisia? Het torenhoofd van Merifel? Mag ik je wat vragen?"

Spoiler (klik om te bekijken/sluiten)
At rrelasthirm ethi at besh dekkhi adelit en gerde
[een verstandig besluit is beter dan een harde les]
« Laatst bewerkt op: 5 jaar geleden door Miras Camealan »

« [Reactie #1] : 5 jaar geleden »
Het was niet Aloisia die antwoord gaf, maar degene met wie ze in gesprek was, Vatinaya. "Nee, joh, hoe kom je erbij, dat is helemaal het torenhoofd niet. Dat ben ík. Dus ja, zeg het maar, jongen. Oja, zijn die rozen voor mij? Ze zien er mooi uit, ze zouden mooi staan naast mijn bed." Aloisia stond wat te giechelen naast Vatinaya. Gebruikmakend van het kleine moment van verwarring dat er bij de nachtelf was[1] stapte ze toch maar een klein beetje naar voren om hem het 'verlossende woord' te geven. "Sorry, dit is Vatinaya, ik ben Aloisia, het torenhoofd van Merifel samen met Elei[2]" Ze sprak met een vriendelijke glimlach op haar gezicht en keek af en toe kort, maar vol verwachting, naar de bos rozen die hij in zijn hand had. Zouden ze voor haar zijn of zou ze slechts een tussenpersoon zijn?

Ondertussen had Vatinaya besloten dat ze de twee maar beter alleen kon laten, ze had zo het vermoeden dat de bloemen voor Allie zouden zijn en in dat geval zou ze niet tussen hun romantische samenkomst in willen staan. Voor zover een nachtelf romantisch kon zijn. Ze liep weg van de twee en ging maar eens kijken of ze nog iets aan haar huiswerk moest doen.
 1. GM zonder toestemming, deze toestemming vraag ik dus nu, als je het er niet mee eens bent dan hoor ik het wel
 2. Die helaas inactief is
Een dag niet geknuffeld is... een dag niet geknuffeld. Doe er iets aan!

« [Reactie #2] : 5 jaar geleden »
Miras was een moment in verwarring gebracht door de twee. Na een moment was hij echter alleen met Aloisia. Het viel hem op dat ze steelse blikken op de rozen wierp, misschien….

"Hallo Aloisia. Ik wil Eleonora Vasiles verrassen en dit boeket op haar bed leggen. Nu weet ik natuurlijk niet welk bed ze slaapt, dus hoopte ik dat jij mij dat zou kunnen vertellen."

Miras keek de fee onderzoekend aan. Haar blik was nog steeds op de rozen gericht. Hij besloot het erop te wagen.
"Ik zou het erg op prijs stellen." sprak hij met zijn liefste stem.
Met een snelle beweging pakte hij een roos en hield die recht voor de ogen van Aloisia
At rrelasthirm ethi at besh dekkhi adelit en gerde
[een verstandig besluit is beter dan een harde les]

« [Reactie #3] : 5 jaar geleden »
"Oh", ze kon er niets aan doen, maar dit woordje kwam zuchtend uit haar mond toen de jongen zei dat hij opzoek was naar Eleonora. Nu was er eindelijk dat moment waarop ze hoopte op rozen voor waardering, liefde of wat dan ook, gingen ze zomaar aan haar neus voorbij. Nu ze toch wat teleurgesteld was begon ze weer wat helderder te denken, iets wat je als torenhoofd toch beter wel kon doen. "Ik weet niet of ik je hiermee kan helpen, roodaard. Je weet hopelijk dat ik niet het torenhoofd van Heracor ben, maar dat van Merifel, dus dat ik je niet zomaar iets kan laten achterlaten, zelfs geen rozen." Wie weet wat iemand in rozen zou verstoppen, het kon van alles zijn, nu waren zwaarden niet heel logisch, die zouden teveel opvallen tussen zo'n boeket. Maar een klein mesje, gemaakt van hout en zeer slank van vorm, zou natuurlijk veel minder opvallen. Of een elixer dat een bedwelmende geur afgaf als je aan de bloemen rook. Je kon maar nooit voorzichtig genoeg zijn.

Haar blik werd nog even afgeleid door de rozen in zijn hand maar al snel hield hij er een voor haar gezicht. "Geef die maar aan mij", ze griste de roos uit zijn hand terwijl ze door een doorn in haar vinger gestoken werd, "en die ook", ze hield haar hand op om het boeket rozen te ontvangen terwijl ze de andere roos wat minder pijnlijk vastpakte. "Ik zal wel zien wat ik met de bloemen doe, maar een heracorjongen toelaten op een meisjes merifelslaapzaal doe ik nog net niet. Of weet je soms wel de bedden te vinden van ándere meisjes?" In dat geval zou het hem een enkeltje Mocha opleveren, bij gebrek aan Heracormentor.
Een dag niet geknuffeld is... een dag niet geknuffeld. Doe er iets aan!

« [Reactie #4] : 5 jaar geleden »
De vleierij leek te werken, tot de fee in de gaten kreeg dat de rozen helemaal niet voor haar bedoeld waren.  Miras had nu niet direct verwacht dat Aloisia huppelend voor hem uit was gelopen om hem aan te wijzen waar hij de rozen neer moest leggen.
Het probleem nu was echter dat hij niet het idee had dat ze de rozen daadwerkelijk op het bed van Leo zou leggen. En als ze dat al deed, dan was Leo gek genoeg om ze op een ander bed te leggen om hem voor de gek te houden.

"Nee hoor, ik weet helemaal geen bedden te vinden. " Hij begreep niet waarom ze het vroeg. Op dit moment moest hij proberen één bed te vinden en dat was al lastig zat zo bleek.
"Weet je," Miras kreeg een idee, "ik denk dat ik het wel leuk vind om een grap uit te halen."
Hij keek de fee met een glimlach op zijn gezicht aan.

"Wat denk je, zou je mee willen helpen voor een, laten we zeggen, bos rozen?"
At rrelasthirm ethi at besh dekkhi adelit en gerde
[een verstandig besluit is beter dan een harde les]

« [Reactie #5] : 5 jaar geleden »
Een grap uithalen? Wat voor grap? En sinds wanneer zou je een romantische bos rozen kunnen verdienen als beloning, van een nachtelf uit de onderbouw nog wel? Een bos rozen hoorde je te verdienen van je geliefde, als een teken van liefde en trouw en blijheid met je geliefde. Liefde dus, niet als prijs. "Dat hoort niet, ik wil je best helpen met en grap, tenzij het te ver gaat en het inhoudt dat je ergens moet komen waar je niet thuishoort, maar een bos rozen als beloning is wel een beetje laag. Bovendien", ze rechtte haar rug en probeerde aanzien uit te stralen, "ben ik een torenhoofd, dus ja, ik laat me niet zomaar omkopen."

Stiekem vond ze het toch wel jammer dat ze de rozen niet kon houden. Je wist maar nooit wat iemand ermee kon doen. Straks zat er een verliefdmakend goedje in en zou ze kwijlend aan zijn voeten liggen. Op die manier zou er nooit meer een knappe fee voor haar vallen. (Kwijlend aan haar voeten).

"Wat dacht je ervan eerst te vertellen wat je van plan bent, dan met mij naar de haard te lopen om de rozen erin te gooien en mij dán te laten beslissen of ik meewerk of niet?" Natuurlijk was ze wel eens in voor een grapje, maar hoe bont zou deze nachtelf het maken?
Een dag niet geknuffeld is... een dag niet geknuffeld. Doe er iets aan!

« [Reactie #6] : 5 jaar geleden »
Miras keek de fee verrast aan. De omslag in haar houding was zeg maar...verontrustend.
Om de één of andere reden had ze zich ineens haar taken en plichten als torenhoofd  gerealiseerd.

"Wie zegt wat over omkopen?" Miras probeerde een zo verrast mogelijk gezicht te trekken. "Ik zie het meer als beloning voor hulp die ik nodig heb."

"Ach grap, het is eigenlijk  meer een weddenschap," Miras knipoogde samenzweerderig naar Aloisia, althans hij hoopte dat het er samenzweerderig uit zou zien.

"Eleonora heeft me uitgedaagd." iets vertelde hem dat hij het wat algemener moest maken, "ze pochtte dat het onmogelijk is om een roos op haar bed te leggen. Ik heb de uitdaging aangenomen. Ze heeft namelijk nooit gezegd dat ik dat moest doen, snap je?"

Miras' hersens draaiden overuren om een draai aan het verhaal te geven waar hij wat mee kon. Het probleem was dat hij het torenhoofd niet goed genoeg kende  om te weten of ze de lol van wat hij ging voorstellen kon inzien.
"Als je één roos op het bed tegenover haar legt denkt ze dat het niet gelukt is. De grap is dat ze zich dan al helemaal zit te verkneukelen omdat ze gewonnen heeft en dan een roos in haar bed vind."
Miras grinnikte alsof hij het de beste grap van de wereld vond.

"Ik wil die bijdehante grijns nu wel eens van haar gezicht hebben," vervolgde hij serieus, "je weet hoe ze is, niet? Ze vindt zich zelf zo bijzonder."

"Maar ik wil absoluut geen regels overtreden en begrijp volledig dat ik niet op de slaapzaal kan komen." hij probeerde zo duidelijk mogelijk in zijn mimiek te leggen dat hij vies was van alles wat met regels overtreden te maken had.

"Dus ik dacht, dat een lief torenhoofd mij vast wil helpen om die bijdehante nimf even op haar nummer te zetten." Miras pauzeerde bewust, toonde toen de rozen aan Aloisia. "Deze bos is dan de beloning, op de twee rozen die je nodig hebt voor de grap na."

Hij keek de fee met een zoete samenzweerderige blik aan en hoopte dat ze mee wilde werken.

Zelfs als ze dat al wilde was het nog maar de vraag of hij 's nachts het bed kon herkennen. Een roos op een bed is ook heel gemakkelijk weg te gooien, waardoor zijn richtingaanwijzer verloren zou gaan. 'Bovendien', bedacht hij zich,'ik heb geen flauw idee hoe die slaapzaal er uit ziet.'
At rrelasthirm ethi at besh dekkhi adelit en gerde
[een verstandig besluit is beter dan een harde les]