Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Een druilerige zondag  (1357 keer gelezen)

Speeldatum: 6 augustus 1300 (Einde zomer)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 4 jaar geleden »
Alaiz vinger ging over de banden van de boeken in de omvangrijke bibliotheek van Bumetrel. De geur van oude boeken bracht herinneringen boven aan haar eigen tijd als leerling op deze school. Een vlijtig Socophonnertje was ze geweest. Ze had de bibliotheek van buiten gekend. Nu was die kennis verloren en de bibliotheek had veel meer boeken vergaard sinds ze van school was gegaan. Het bleef indrukwekkend, deze collectie. Er waren in Europa maar bitter weinig bibliotheken die zoveel boeken bezaten.

Ah, die zocht ze. Oh, en die ook. Met twee dikke boeken liep ze naar een van de tafels waar de boeken ingezien konden worden. Uit een buidel haalde ze papier en stukje lood. Voorzichtig opende ze het dikste boek en begon te lezen.

[off-topic]Voel je vrij om binnen te vallen[/off-topic]
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)

« [Reactie #1] : 4 jaar geleden »
Verveeld slofte Miras naar de bibliotheek.

Hij had niet veel zin om dingen op  te zoeken, maar doordat hij later op Bumetrel was begonnen had hij veel leerwerk in te halen. Alhoewel hij erg zijn best deed viel al het leerwerk hem zwaar. Gelukkig was het weer niet al te best. Dat verzachtte de pijn van het binnen zitten iets.

Illusionisme, had hij zich voorgenomen, was het onderwerp waar hij vandaag tijd aan zou besteden. In de blbliotheek aangekomen ging hij op zoek naar het boek dat hem was opgegeven. 

Het kostte hem tijd om het vinden. Eenmaal gevonden zocht hij ťťn van de tafels op, toen hij het schoolhoofd opmerkte .

'O sorry', Miras moest even denken over de juiste titulatuur,  'weledelzeergeleerde vrouwe Trezeguet' zei hij terwijl hij een beleefde buiging maakte. "Ik had U nog niet opgemerkt."

Het liefst had hij dat ook zo gehouden. Buigen voor andere myrofas pastte nog niet helemaal bij hem. Het begon te wennen dat er zoveel verschillende rondliepen, maar eerbied voor anderen dan nachtelfen voelde nog steeds onnatuurlijk.

Miras besloot te gaan zitten bij de plek waar hij stond, ook al was dat akelig dicht bij het schoolhoofd. Hij legde het boek op tafel en sloeg het open om te beginnen met de studie.
At rrelasthirm ethi at besh dekkhi adelit en gerde
[een verstandig besluit is beter dan een harde les]

NPC

  • (Meerdere spelers)
« [Reactie #2] : 4 jaar geleden »
De bibliotheek was een burcht van wijsheid, een veste van kennis. En zoals ieder kasteel had ook de bibliotheek een ware leider nodig, een hoeder van informatie en een beschermer van de wetenschap. Zowel de centaur als de nachtelf bevonden zich in het domein van geleerdheid, maar ze beseften niet wat dit waarlijk betekende. Niemand besefte dat. Ooit.

En dus was het niet verwonderlijk dat de deur van de bibliotheek voorzichtig openging. Macht en eeuwenoud verstand staken hun kop om de hoek en een ijzingwekkend geluid galmde door de bibliotheek. Het was een krakend gesnerp dat door merg en been ging. Jaren van zorg, liefde en wanhoop klonken er in door. 'Skrieeeeeeh,' klonk het door de bibliotheek, gevolgd door de harde klap waarmee de deur weer dichtviel. En weg was de kennis.

« [Reactie #3] : 4 jaar geleden »
Lezen. Boeken. De favoriete bezigheid van Wingin. En dan kopieerde hij vooral uit boeken die over dieren en natuur gingen op notitieblaadjes, want hij hield van dieren en natuur. Als hij later een job zou doen, zou het iets te maken hebben met dieren en natuur. En dus liep Wingin al een kwartiertje rond op zoek naar nog een nieuw boek. Hij had er al velen verslonden, maar ook velen nog niet.

Aha, daar. Het perfecte onderwerp voor vandaag: Het Leven der Uilen en Nachtzwaluwen. Natuurlijk ging hij niet alles lezen en overschrijven, maar een schema over de basisdingen en wat tekenen kon geen kwaad. En wie weet, wie weet ging hij misschien nog wat veldwerk: 's Avonds zo laat mogelijk rondhangen of 's nachts eens door zijn raam kijken of te zien of er geen uil rondhangt. Dit was zijn hobby hier.

Met boek en al liep hij naar de tafeltjes, en hij was niet de enige hier. Een nachtelf en -oh mijn god- het schoolhoofd. Helaas, de aanspreektitel was hij vergeten, maar wat zei die nachtelf daarnet nu weer? Nou, Wingin wou eigenlijk wel eens een gesprek met het schoolhoofd, die moest wel weten waar de beste plekjes op deze school zijn om dieren te vinden en wie weet wat voor kennis ze nog allemaal had. Dus liep hij recht naar haar tafeltje. Hij boog, en net voor hij iets kon zeggen, klonk er een ijselijke gil. In al de uren hier in de bibliotheek, had hij dat nog niet gehoord. De aanspreektitel en al de rest waren meteen vergeten.

''Wat was dat?!?!'' Een verbaasde blik werd naar het schoolhoofd ťn naar de nachtelf gestuurd.
The happy, crazy halfgoat!

« [Reactie #4] : 4 jaar geleden »
Ook dartelde er een nimfje door het doolhof van boekenkasten, terwijl ze met een grijns alle roze gekleurde boeken uit de kast haalde. Heer Neruth had haar namelijk de opdracht gegeven om een beeld van een telemagenta gekleurde kubus naar hem te sturen tijdens zijn telepathie les. Toen ze echter niet in staat was geweest om de gewilde kubus te laten zien, had hij haar verteld dat het een beetje leek op roze.

Nu was Leo toch wel nieuwsgierig geworden welke kleur telemagenta nou precies was. Haar telepathie leraar was er blijkbaar vanuit gegaan dat het meisje de kleur wel zou kennen en er was niks wat haar meer ergerde dan iets niet weten. Dus was ze eropuit gegaan, opzoek naar de juiste kleur.

De tweedejaars was begonnen met de zoeken bij de afdeling kleur, die niet bleek te bestaan, en vervolgde haar zoektocht door alle boeken over kleuren op te zoeken. Er waren meerdere pagina's met roze gekleurde vakjes geweest, met allemaal verschillende namen erbij zoals oudroze, fuchsia, roodpaars, zalm, cyclaam, fel roze,  lichtroze, bleekrood, vermiljoen, perzik of blauwlila, maar geen telemagenta. Tevergeefs had Leo nog een paar andere boeken doorgebladerd, maar ook zonder succes.

Dus was Eleonora overgestapt naar gewoon alle roze gekleurde boeken van de planken halen en vergelijken met de kleuren in haar eerste boek. Degene die er dan zonder naampje vanaf kwamen wilde ze meenemen naar heer Neruth, zodat hij de goede aan kon wijzen. Gelukkig waren er niet zoveel roze boeken in de bibliotheek, of in de wereld eigenlijk. Een watervast plan dus.

Zo liep het meisje dan ook het toneel op, met een stapel vervaagd rood gekleurde boeken onder de arm. Ze had zowaar zelfs vier echt roze exemplaren gevonden. Met een glimlach liep ze op Miras af. Net toen ze haar boeken op tafel wilde leggen galmde er een ijzingwekkende gil door de ruimte. De dingen tuimelden op de grond en haar hand vond onbedoeld die van de nachtelf. Schrik was duidelijk te zien in haar ogen, maar ook nieuwsgierigheid. "Wat was dat?" fluisterde ze, bang dat het minste geluid het misschien terug zou roepen.
De lucht is blauw als een sinaasappel!

« [Reactie #5] : 4 jaar geleden »
Pffff illusies. Hij had al spijt dat hij het onderwerp had gekozen. Miras probeerde zich vast te bijten in de taaie leerstof en begon te denken dat het een illusie was te denken dat hij dit ooit kon onthouden.

Hij was inmiddels bij het hoofdstuk auditieve illussies aangekomen toen hij met een zucht onderuit zakte in zijn stoel en om zich heen keek.

Als eerste zag hij Leo, die op hem af kwam, sjouwend  een stapel boeken van dezelfde kleur.  Hij was nieuwsgierig wat ze aan het doen was en besloot het haar te vragen.
Voorzichtig, in een poging het witte schoolhoofd niet te storen,  stond hij op.

Toen hij naast zijn stoel stond zag hij een faun binnenkomen die hij nog niet van naam kende.
Hij wilde juist aan Leo vragen of zij misschien wist wie dat was toen er een ijzingwekkend geluid in de bibliotheek klonk.  Dat het geluid geen illussie  was bleek wel uit de reacties van de anderen. De faun sprong ongeveer 10 centimeter de lucht in van schrik en Leo schrok zo erg dat ze binnen 2 tellen hand in hand met hem stond.

Miras probeerde zich groot te houden maar voelde dat ook hij stond te trillen op zijn benen. Hij slikte  een paar keer om zijn hartslag onder controle te krijgen en keek vervolgens verbaasd naar Leo  en de faun.
"In Ceres'  naam wat een kabaal." bracht hij uiteindelijk timide uit.
At rrelasthirm ethi at besh dekkhi adelit en gerde
[een verstandig besluit is beter dan een harde les]

« [Reactie #6] : 4 jaar geleden »
Ook Alaiz keek verstoord op. Iets had gegild en er was wat frustratie meegetrild. Niemand in de buurt leek het geluid gemaakt te hebben. Tenzij alle leerlingen opeens toneel volgden en er een onverwacht talent voor hadden. "Ik weet niet wat het was," zei ze met enige stemverheffing, "een fantoom misschien of een leerling die een geintje uit wil halen. Het is in ieder geval weer weg. Niets aan de hand."

Met een blik op Eleonora en Miras zei ze: "Jullie kunnen elkaar weer loslaten. Anders zou een myrofas nog de indruk krijgen dat jullie je ongepast gedragen." Ze glimlachte zuinig en richtte zich toen weer op haar studie.
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)
« Laatst bewerkt op: 4 jaar geleden door Alaiz Mel'nas Trezeguet »

« [Reactie #7] : 4 jaar geleden »
Viniyn was net binnengekomen, toen hij een verschrikkelijk geluid hoorde. Hij schrok en deed bijna automatisch zijn handen op zijn oren, maar had wel door dat dat niet werkte. Als hij eens tijd had, moest hij daar iets over opzoeken,  misschien was daar wel een spreuk voor, zijn oren deden nog steeds pijn. Toevallig had hij wel tijd, maar geen zin, belangrijke dingen gingen voor.

Redelijk vrolijk voor iemand die zojuist halfdoof was geworden, liep hij naar de anderen toe. "Gegroet weledelzeergeleerde vrouwe Trezeguet,  weet u wie dat oorverdovende geluid heeft gemaakt?" Daarna keek hij naar Leo, had zij dat geluid gemaakt, kon ze dat? Dat haar boeken op de grond lagen en dat ze verbaasd of bang had geleken, verbaasde hem niet, een meisje als zij kon goed acteren.

In zijn ogen verscheen een zeldzame twinkeling, die zelfs niet bij nieuw geleerde magische trucjes verscheen. "Zullen we het zoeken," voor de verduidelijking legde hij maar uit wat hij met "het" bedoelde, "dat wat het geluid heeft gemaakt."
« Laatst bewerkt op: 4 jaar geleden door Viniyn-Nikolaj Savithise »

« [Reactie #8] : 4 jaar geleden »
Het schoolhoofd strafte hem tenminste niet af wegens gebrek aan beleefdheid, aangezien hij een beleefde intro overgeslagen had. Nee, in tgenstelling daarvan gaf ze nog rustig antwoord. Ze bleef wel rustig, dat was zeker. Een leerling? Dat kon toch niet, tenzij die leerling zeer begaafd was in magie. En van een fantoom had Wingin nog niet veel gehoord.

Toen het schoolhoofd sprak over Miras en dat ander meisje, keek Wingin, zoals elke leerling van nieuwsgierige aard zou doen, naar de twee. Die stonden dan ook hand in hand, iets wat door leerkrachten en andere volwassenen niet echt geapreccieerd werd. Ongepast gedrag enzo. Het was waarschijnlijk gewoon van de schrik.

Maar toen werd er een interessante opmerking gegeven. De oorzaak van de gil zoeken? Perfect! Wingin wou meteen vertrekken, maar alleen ging hij het nu toch ook niet doen. Veel te saai alleen.

"O ja, ik wil wel weten wie het geluid gemaakt heeft. Ik denk dat het bij de ingang was?"

Wingin was eigenlijk ook wel benieuwd of het schoolhoofd mee zou gaan, of dat ze hier ging blijven lezen. Veel interesse leek ze er toch niet voor te hebben, maar de leerlingen wouden duidelijkheid.
The happy, crazy halfgoat!

« [Reactie #9] : 4 jaar geleden »
Nog even kneep het nimfje de nachtelf zijn hand fijn. Ze knikte bedenkelijk bij zijn woorden. "Wie zou zo'n herrie kunnen maken?" vroeg ze nog, voor het schoolhoofd hen aansprak.

Met wangen zo roze als de boeken die ze gevonden had, liet Leo de hand van Miras weer los. "Mijn excuses weledelzeergeleerde vrouwe Trezeguet." zei Leo desondanks met een nette knix. "Het was nooit mijn bedoeling om ongepast gedrag te vertonen," Een slinkse glimlach werd netjes verborgen achter een verontschuldigende. "Ik vrees dat het kwam door de schrik."

De schrik die inmiddels al grotendeels was omgezet in nieuwsgierigheid. Alsof het besmettelijk was kreeg ook Eleonora een twinkeling in haar ogen - een die bij haar niet zo zeldzaam was - en kort daarna kwam ook Wingin ermee aanzetten. Ze wist echter uit ervaring dat zomaar achter die twinkeling aanrennen meestal problemen gaf. Dus zakte de nimf door haar knieŽn en begon voorzichtig haar boeken op te ruimen. Met een korte en onopvallende beweging werd ook de nachtelf naar de grond geroepen.[1]

"Zin in een onverwacht avontuur met Vinnie, de faun en mij?" fluisterde ze, alleen hoorbaar voor de oren van de nachtelf. Haar ogen schenen van enthousiasme, al waren ze gericht op de boeken die de tweedejaars aan het oprapen was. Als hij echter nee zei zou ook Leo er niet mee gaan. In ieder geval, niet zonder verdere voorbereidingen en op dit tijdstip.
 1. GM?
De lucht is blauw als een sinaasappel!
« Laatst bewerkt op: 4 jaar geleden door Eleonora Vasiles »

« [Reactie #10] : 4 jaar geleden »
Het tweetal kreeg een knikje. Vrouwe Trezeguet was ook niet onnozel, maar maakte er verder geen woorden meer aan vuil. De waarschuwing was gedaan immers.

Kennelijk had ze niet helemaal het juiste hoofdstuk te pakken, want de centaur fronste en begon voorzichtig terug te bladeren in het boek. Ondertussen realiseerden vier leerlingen van verschillende afdelingen zich opeens dat ze wel een beetje op moesten schieten als ze de herkomst van het geluid wilden achterhalen. Een kort duo van beelden liet een chaos van boeken op grond en tafel zien, gevolgd door een beeld waarin een grijze centaur wegliep van een aantal keurige stapeltjes op de tafel. [1]
 1. Cursief is natuurlijk telepatisch gezooi
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)

« [Reactie #11] : 4 jaar geleden »
Spoiler (klik om te bekijken/sluiten)

Miras zakte door zijn knieŽn om, zo leek het, Eleonora te helpen met het oprapen van de boeken.

Op het antwoord van haar vraag hoefde hij niet lang te broeden. Hij had zin in alles dat spannender was dan het doornemen van de illusionisme boeken. Hij knikte naar Leo ter bevestiging terwijl hij wat boeken bij elkaar greep en ze op een nette stapel legde.

De schrik was inmiddels uit zijn lichaam verdwenen. Een moment had hij moeite gehad met zijn eigen angst, tot hij zich een oud spreekwoord herinnerde.

"Wie geen angst kent, kan niet dapper zijn,"
dacht hij.

Met de boeken in zijn hand stond hij op. Hij zag vrouwe Trezeguet nog steeds voorover gebogen haar boeken bestuderen. 

De faun, die dus blijkbaar Vinnie heette,  stond ongeduldig op zijn plaats te dribbelen, enthousiast over een mogelijk zoektocht.  Dat Leo enthousiast was, was duidelijk genoeg. Miras zelf stond ook te popelen.

Net op het moment dat hij de faun die volgens hem Vinnie heette, de luchtelf en Leo wilde aanspreken schoten er beelden door zijn hoofd. Het eerste beeld flitste voorbij, boeken in chaos en toen zag hij de centaur weglopen van stapeltjes boeken.

Even plotseling als dat de beelden verschenen, verdwenen ze ook weer. Instinctief wilde hij achter de centaur aanrennen toen hij tot zijn stomme verbazing zag dat ze nog steeds in haar boeken zat te kijken.

Hij legde de boeken die hij in zijn hand had op tafel en richtte zich tot Vinnie en Leo.

'Zagen jullie dat ook?" hij kon de verbazing in zijn stem niet onderdrukken.
"Ik denk dat we moeten uitzoeken wat dat geluid heeft veroorzaakt. Maar waar beginnen we?"
At rrelasthirm ethi at besh dekkhi adelit en gerde
[een verstandig besluit is beter dan een harde les]
« Laatst bewerkt op: 4 jaar geleden door Miras Camealan »

« [Reactie #12] : 4 jaar geleden »
Het was fijn dat de anderen ook zin hadden om het geluid te zoeken, en dat vrouwe Trezeguet dat niet erg scheen te vinden. Die maakte zich natuurlijk alleen druk over etiquette, dat ze misschien iets gevaarlijk gingen zoeken vond ze niet erg, daar was Viniyn dus blij mee.

Op dat moment kreeg hij iets binnen over boeken en vrouwe Trez, en hij was niet de enige. "Ja ik heb dat ook gezien, dus de rest waarschijnlijk ook, behalve als het een elfending is, maar dat denk ik niet."

De vraag die daarna kwam was een stuk moeilijker, waar konden ze beginnen als ze er niks vanaf wisten behalve dat het vreemd schreeuwde en magie kon. In de boeken kijken, een methode waar hij normaal voorstander van was, zou te veel tijd kosten. "Ik heb geen idee, maar aangezien het nooit, of zelden wordt gezien zal het een verborgen plek zijn. Maar hoe we die vinden, ik heb geen idee. "

« [Reactie #13] : 4 jaar geleden »
PS: Miras, de faun heet niet vinnie, maar Wingin  ;)

Wingin zag een reeks beelden, 3 om precies te zijn. Boeken op een hoopje, en een weglopende grinjze centaur. Wingin was al lang genoeg op deze school om te weten dat myrofas dat kunnen, mits de nodige kennis van magie. Dus in tegenstelling tot de andere, die aanstalten maakte om erachter te lopen (dat dacht Wingin toch), bleef Wingin staan.

Alhoewel Wingin meestal wel goed was in raadseltjes, was dit hem toch iets te moeilijk. Die telepathische beelden konden gezonden zijn door 2 personen: het schoolhoofd, of de gillende persoon in kwestie. Aangezien het schoolhoofd zelf erin voorkwam, dacht Wingin aan het tweede, wat dan weer betekende dat het nog dichtbij was. Maar als hij mis was, kon het ding ook al ver weg zijn. Maar in beide gevallen geld: snel gaan zoeken. Het schoolhoofd ging niet mee waarschijnlijk, wat Wingin eigenlijk wel leuk zou gevonden hebben. Die volwassenen waren toch ook altijd zo stijf en aan etiquette gebonden.

Dus er was niemand die initiatief nam: de luchtelf stond daar maar, het koppeltje was wat aan het fluisteren of iets anders aan het doen, en het schoolhoofd las. Tijd om zelf eens wat actie te ondernemen.

"Wie wil, volge mij! Ik wil weten wie of wat het was!"

En zo snel als zijn hoefjes hem konden dragen, liep Wingin weg. Recht naar de deur.
The happy, crazy halfgoat!

« [Reactie #14] : 4 jaar geleden »
Spoiler (klik om te bekijken/sluiten)

Ook Leo kreeg de beelden binnen. Even knipperde het nimfje voor er een glimlach op haar gezicht verscheen. Op onderzoek uit met toestemming van het schoolhoofd, het kon niet beter. Natuurlijk was een deel van de spanning er nu af, maar er zonder straf vanaf komen was het ook wel waard. "Oh Mier laat die boeken nu liggen, we hebben niet veel tijd. De vrouwe ruimt ze op - jullie snappen ook niks van magie hŤ?" De laatste opmerking was op beide elven gericht.

Faun bedacht echter dat hij er al vandoor wilde en stormde ook gelijk weg. "Wingin, kom terug, ik denk niet dat het die deur is!"

Met in elke hand ťťn, sleurde ze zowel Miras als Viniyn mee achter de faun aan, tot ze hem ingehaald hadden.[1]
"Ok, Wingin, stop." begon ze resoluut. "Ik snap dat je graag ervandoor wilt, maar dit is niet de manier. We hoorden na de schreeuw een deur dichtslaan. Ik stel dus voor dat wel opsplitsen en allemaal een muur bij langs gaan. We kennen de hoofddeuren natuurlijk," de Merifeller keek nadrukkelijk naar Wingin, "maar misschien zijn er wel meer uitgangen van dit goden verlaten oord. Daarna verzamelen we weer allemaal hier." Hier was een paar meter voor de hoofd in- en uitgang.
De nimf keek even rond of er nog opmerkingen waren.
"Als je wilt mag je natuurlijk wel even dat ding openen om te kijken of er iemand achter staat, Socophon."

"Ik gok trouwens dat we opzoek zijn naar een hele magisch begaafde leerling. Of natuurlijk de befaamde Vladistov. Die schijnt hier toch te wonen?" Leo grijnsde mysterieus.
 1. Je zou inmiddels wel moeten weten wat je moet doen als je er niet mee eens bent.
De lucht is blauw als een sinaasappel!
« Laatst bewerkt op: 4 jaar geleden door Eleonora Vasiles »

« [Reactie #15] : 4 jaar geleden »
Vanaf een klein afstandje zat er nog iemand mee te luisteren. Haar ogen waren gericht op een boek en het meisje zat op de grond tegen de muur aan. Het was een plek waar ze nog maar net de letters kon zien, precies licht genoeg om te lezen en precies donker genoeg om niet op te vallen. Slangen aan haar hoofd hielden de wacht terwijl zij met haar dunne vingertje over de regels ging. Ze snapte lang niet alles, maar genoeg om een beetje het verhaal te kunnen lezen.

Met een schuin oor volgde ze het gesprek dat gaande was. Er waren verschillende myrofas en ze herkende stemmen van drie jongens en een meisje. Het was duidelijk dat ze de bibliotheek niet zo goed kende als zij zelf. Misschien wisten ze de geur en het gevoel van de verstofte boeken niet te waarderen.
"Er zijn meerdere in en uitgangen, drie grenzend aan de bibliotheek zelf en nog twee tegenover die naar buiten leiden,"[1] zei ze zacht, maar hard genoeg voor bepaalde rassen om te horen. Ze wilde zich eigenlijk niet mengen in zo'n grote groep onbekende, maar aan de andere kant maakte het haar ook nieuwsgierig. Zij had het geluid ook gehoord, maar was de enige geweest die er niks van gezegd had.
 1. Afgaande op wat de kaart laat zien aan in- en uitgangen.

« [Reactie #16] : 4 jaar geleden »
Miras strompelde een beetje ongelukkig met Leo mee achter de faun aan die anders heette dan hij dacht, dan moest de luchtelf Vinnie zijn, of zou Wingin zijn roepnaam Vinnie zijn. Miras besloot dat binnenkort eens uit te zoeken.

Toen ze de faun hadden ingehaald stelde Leo voor ieder een andere kant op te gaan.
Miras had echter geen idee of er andere uitgangen dan de deuren in de bibliotheek waren.

Toen hoorde hij heel zacht een stem. Even dacht hij dat het weer telepathie was, niet iedereen hoorde  dit echter. Aan de blik op Vinnie's gezicht te zien waren zij de enigen die de stem hoorden.

Miras keek om zich heen om te zien of hij kon ontdekken waar de stem vandaan kwam.
Toen viel hem een silhouet op. Een stukje van de plaats waar ze net stonden voordat Leo hen deze kant op had getrokken.

"Wacht even," zei hij, "zit daar zit iemand die ons misschien verder kan helpen," hij wees in de richting van het meisje, "ik hoorde haar net iets zeggen over 3 uitgangen."

Miras stootte Vinnie aan. "Jij hoorde het ook volgens mij, heb jij het helemaal goed verstaan?"
At rrelasthirm ethi at besh dekkhi adelit en gerde
[een verstandig besluit is beter dan een harde les]

« [Reactie #17] : 4 jaar geleden »
Na meegesleurd te worden door een vreemde nimf naar de deur, begon ze misschien iets nuttigs te zeggen. Een leerling, die zouden ze nooit vinden, die had een alibi. Maar Vladistov, hij had geen idee wie dat was, maar het kwam vaag bekend voor. "Wie is die Vladistov?" vroeg hij aan de roodharige nimf.

Toen begon er een of ander meisje te praten, hij had haar nog niet eerder opgemerkt. Zelfs nu was het nog moeilijk om haar te zien, aangezien ze bijna in het donker zat. "Drie uitgangen in de bibliotheek en twee er tegenover die naar buiten gaan volgens mij," zei hij tegen de nachtelf.

Hij liep naar het meisje toe, blijkbaar wist zij er dus meer over. Zij zou ook mee kunnen gaan als gids als ze wat meer informatie wilde geven. "Waar leiden de andere uitgangen naartoe? Gewoon naar buiten of naar een speciale plek?" Vroeg hij aan, wat bleek, een gorgo was.


« [Reactie #18] : 4 jaar geleden »
Wingin werd meteen teruggefloten door het roodharige meisje. Gelukkig hoefde hij niet terug te lopen aangezien het meisje naar hem toekwam, en de anderen achter haar sleurend. Dit was duidelijk niet iemand om zonder handschoenen aan te pakken.

De uitleg van haar was inderdaad waar. Alhoewel Wingin echt wel dacht dat het deze deur was, was er misschien toch een klein kansje dat hij het verkeerd gehoord had. Hij had dan ook niet de oren van een weerwolf ofzo, en het was vlak na een pijnlijke gil. Toen het meisje in het donker - een gorgo, aan de bewegende slierten op haar hoofd te zien - begon te praten, maakte Wingin toch een sprongetje van schrik. Hij stond met zijn rug naar haar, en wist totaal niet dat ze er was. Maar haar uitleg was zeer nuttig.

"Dus er zijn vijf deuren? Dat is perfect! Als we nu elk een deur namen, en als we dan iets vinden geven we een signaal. Fluiten ofzo. Als jij natuurlijk wil meedoen met het zoeken?"

En hij draaide zich naar de gorgo, vragend aanstarend.
The happy, crazy halfgoat!

« [Reactie #19] : 4 jaar geleden »
Terwijl ze een beetje aan het overleggen waren, hoorden blijkbaar de twee elven iemand spreken. Leo was met haar nimfen oren niet in staat iets te verstaan, maar ze vertrouwde op Miras' gehoor. Ze keek - logischer wijs - naar waar iedereen naar keek.

Een kleine gorgo, erg klein nog voor Bumetrel, zat in een schaduwachtig hoekje bij de kasten. Het meisje had in ieder geval een gevoel voor drama, vond Eleonora, iets wat ze wel waardeerde. Het leek een beetje een verlegen ding, zo verscholen in de duisternis en had ook nog niks gezegd.

Ondanks dat haar nieuwsgierigheid aan haar knaagde, wist de nimf zich in te houden om nog meer vragen over haar heen te storten. Bovendien had Viniyn al de meest logische gevraagd. Alles wat ze deed was iets dichterbij stappen om haar beter te horen en zakte bij nader inzien op haar hurken.
De lucht is blauw als een sinaasappel!

« [Reactie #20] : 4 jaar geleden »
Dat Lynna na haar hulp bestookt werd met vragen, vond het meisje veel minder leuk dan de rest die om haar heen was komen staan. Ze dook nog wat meer terug in haar hoekje en achter haar boek voordat ze antwoord zou geven. Dat er ook nog eens naar haar gewezen werd, maakte het allemaal nog stommer.

De nachtelf praatte vooral over haar, merkte ze op terwijl een tweede persoon, met vleugels dit keer, juist tegen haar praatte. De derde jongen, eentje met vreemde benen, was veel enthousiaster en vroeg nog eens veel meer. Gelukkig bleef het meisje stil en deed ze niet meer dan dichterbij komen en door haar knieŽn gaan.
 
"Twee naar de gang met daar tegenover een deur naar buiten en eentje naar het kantoor van de biebman," zei de gorgo schuchter. Het was niet veel meer dan een herhaling van wat ze eerst had gezegd. En wilde ze wel mee helpen. "Uhm, meehelpen?" Ze keek met grote ogen naar het meisje, zij had nog niks gezegd en leek toch wel heel veel op een mens. Voorzichtig schudde ze haar hoofd van 'nee' terwijl haar slangen wat meer op de voorgrond traden om Lynna te beschermen.

« [Reactie #21] : 4 jaar geleden »
De gorgo wilde niet helpen. Jammer, maar geen tijd te verliezen.

'Je hebt gelijk Vinnie,' Miras keek de faun aan die niet begrijpend terug keek[1], 'we moeten ons verdelen.'
'Neem jij de deur die daar zit.' Miras wees naar de oostkant van de bibliotheek waar de deur naar het kantoor van de 'biebman' duidelijk zichtbaar was. "Als daar niets zit, ga je snel naar die Vinnie om te helpen" Miras wees nu op de luchtelf. Hij vond al die Vinnies in een groep verwarrend.
"Weet je," zei hij, 'ik denk dat ik je net als Leo maar Wingin ga noemen, weet niet precies hoe ze aan die naam komt, maar het maakt het elkaar roepen iets gemakkelijker" Hij keek de faun vragend aan om te zien of die daar problemen mee had. Hij hoopte van niet, want dat dubbele Vinnie gedoe moest snel afgelopen zijn.

"Ik neem met Leo de deuren aan de noordkant en Vinnie," hij keek nu de luchtelf aan, "de deuren aan de zuidkant." Miras wees de deuren duidelijk aan zodat er geen twijfel over mogelijk kon zijn welke deur bedoeld werd.

"Dan hebben we alle deuren in de bibliotheek gehad, als je wat vindt gillen, dan komen we allemaal naar die plek."

Miras vond dat hij duidelijk was geweest en voelde zich best een beetje trots. 'Dit was leiderschap,' zo dacht hij.

Hij keek de gorgo aan. "Jammer dat je niet mee wil, je kan je natuurlijk nog bedenken, maar in ieder geval bedankt voor de informatie." Miras besloot in de bibliotheek wat na te lezen over die gorgo's. De slangen intrigeerden hem.
 1. [kleine GM. Ik gebruik zijn naam verkeerd dus denk dat er wel een vreemde reactie is]
At rrelasthirm ethi at besh dekkhi adelit en gerde
[een verstandig besluit is beter dan een harde les]
« Laatst bewerkt op: 4 jaar geleden door Miras Camealan »

« [Reactie #22] : 4 jaar geleden »
Goh,wat was dit allemaal verwarrend. De informatie van het kleine meisje was duidelijk, maar die van de nachtelf absoluut niet. ''Ja, ik ben Vinnie, oftewel Viniyn, dus dat zal dan wel echt Wingin zijn, wordt het meteen wat makkelijker, denk je ook niet?'' zei hij tegen de nachtelf, dit zou het hopelijk een stuk duidelijker maken.

De deuren aan de zuidkant, dat moest te doen zijn, maar samen vond hij toch een beter idee, straks zou er iets gevaarlijks zijn. ''Zal ik anders met Wingin meegaan, dat lijkt me de deur met de meeste kans dat we iemand vinden, want als de persoon naar buiten is gegaan, is die allang weg,'' zei hij maar, het klonk wel logisch, en zou dat vast ook wel zijn. Het was wel jammer dat het meisje niet meeging, want die scheen veel over de bibliotheek te weten, maarja, ze kon zich natuurlijk altijd nog bij hen aansluiten.

« [Reactie #23] : 4 jaar geleden »
Wingin bleef het slangenmeisje aanstaren om een of andere reden die hij zelf nog niet eens wist. Ze intrigeerde hem: ze was stil, verlegen, geheimzinnig, verstopt, klein en hij had haar nog niet gezien tijdens een les of in de gang. Zou zij misschien het geluid gemaakt hebben? Maar waarom zou zo een klein meisje dat doen? Of, waarom niet? Het was iets om in het achterhoofd te houden.

Ondertussen was die ene jongen orders aan het uitdelen en waren ze dingen aan het afspreken. Wingin had maar de helft gehoord, maar dat was genoeg, want het belangrijkste zat bij die helft.

``Even voor de duidelijkheid, ik ben Wingin. Dat is mijn naam, al sinds mijn geboorte. Die hier, dit is Vinnie. En ik denk eigenlijk dat het beter is als we alleen een deur nemen, en wel snel, want hij is waarschijnlijk al een eindje weggelopen misschien. Als er iets is, gillen we, en we zijn allemaal wel snel en dicht vrij elkaar, de deuren zijn niet zo ver uit elkaar.``

En weg was Wingin, op naar zijn deur.
The happy, crazy halfgoat!

« [Reactie #24] : 4 jaar geleden »
Alles ging een beetje snel voor haar doen en Leo wist amper meer wat nu het idee was. Ze moesten allen een deur checken en gillen als er iemand was, verder had ze het niet meegekregen. Gillen, wow wat slim weer. dacht ze sarcastisch. Wat als dat waar ze naar zochten nou weer gilde? Allemaal die richting op rennen zeker?

Veranderingen opperen was het echter te laat voor, Wingin en Viniyn[1] waren er al vandoor. Miras stond er nog.[2] "Miras, ga maar vast, ik zie je zo weer." En zonder te kijken of hij ook werkelijk ging draaide ze weer naar de Gorgo.

"Weet je zeker dat je niet mee wilt?" vroeg ze, op een toon die bestemd was om gerust te stellen. Ze gebruikte hem ook altijd bij haar jongste broertjes en zusjes. "Ik heet Leo trouwens. Ik ben een nimf. Hoe heet jij?" Alles om het bange meisje gerust te stellen.
"Als je het spannend vind met al die andere Myrofas mag je ook wel mijn hand vasthouden, hoor." Eleonora stak haar hand uit. "Doen we samen mijn deur." Ze keek haar vragend aan.

Na op een antwoord te hebben gewacht liep het nimfje naar haar eigen deur, met of zonder Gorgo.[3] Zonder te aarzelen deed ze hem open en bekeek wat erachter lag.[4]
 1. Ik neem aan dat Vinnie ook gaat? Anders moet je maar hoppen pas ik het aan.
 2. Same story.
 3. Aan Lucien om dat te antwoorden.
 4. En toen?
De lucht is blauw als een sinaasappel!