Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Roze razernij  (3255 keer gelezen)

Speeldatum: 20 juli 1300 (Midzomer)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [Reactie #25] : 4 jaar geleden »
"Moet dat?" Miras keek Leo vragend aan.
"Wil je echt terug? Waarom? Zodat ze ons weer een andere kant op kan sturen?"
Miras had niet veel op met de faun, hij vond haar irritant en ongemanierd.

Een moment speelde hij met de gedachte Leo alleen terug te laten gaan. Hij liet die gedachte snel varen. Hij overtuigde zichzelf dat het niet getuigde van nobel gedrag een meisje alleen terug te laten lopen. 
Het was hem echter opgevallen dat dat het bos dichter en dichter werd naar mate ze verder liepen. Waar de nachtelf enkele minuten daarvoor nog heel resoluut was gaan lopen in de richting waarvan hij dacht dat  een open plek zou zijn begon hij nu te twijfelen aan zijn eigen oordeel.
Als hij Leo  nu gewoon haar zin gaf  hoefde hij in ieder geval geen gezichtsverlies te lijden

"Wat jij wil", bromde hij, "we gaan wel terug naar ons vriendelijke fauntje en vragen haar om hulp." Miras wierp zijn handen vertwijfeld in de lucht, rolde met zijn ogen en slaakte een diepe zucht om duidelijk te laten merken dat hij vooral Leo's zin deed.

Toen hij zijn handen liet zakken begon hij met grote passen terug te lopen in de richting waar ze vandaan kwamen.
At rrelasthirm ethi at besh dekkhi adelit en gerde
[een verstandig besluit is beter dan een harde les]

« [Reactie #26] : 4 jaar geleden »
Verbaasd keek Leo naar Miras. Haar uitdrukking was kalm, haar ademhaling rustig. Met een nonchalant gebaar haalde ze een pluk haar uit haar ogen. Een zee kan er op het oppervlak echter ook sereen en onverstoorbaar uitzien, de kolkende massa eronder onzichtbaar. Zo was de nimf nu en zo was ze het gevaarlijkst. Ziedend, maar met haar woede in de perfecte controle.

"Oh." zei ze en alle verbazing was inmiddels verdwenen uit haar stem. "Dus jij was gewoon van plan om mijn vriendin opgegeten te laten worden door een draak?" Leo was misschien wel niet een sok, maar dat betekende niet dat ze dom was. Zeker niet te dom om de overduidelijke sarcasme van Miras op te merken, wat zo'n beetje van zijn woorden afdroop. "Jij dacht, oh kom laat ik het bos in rennen met een onschuldige nimf en zij zal de rest van de wereld geen blik waardig meer keuren? Jij dacht, nou zijn we mooi van die rotfaun af?" Ze schreeuwde de laatste woorden bijna. "Nou als jij dat dan zo graag wilt, dan doen we dat toch lekker!"

De nimf stampte boos langs Miras en liep juist de andere kant op, waar hij zo graag naartoe had gewild. Echt een nachtelf, alleen maar denken aan zichzelf. Ze kon het hem niet kwalijk nemen, het was zijn natuur, maar dat betekende niet dat ze het pikte.
De lucht is blauw als een sinaasappel!

« [Reactie #27] : 4 jaar geleden »
Het fauntje keek het luchtelfje onderzoekend aan en gniffelde. 'Jij, zelf verder? Helemaal alleen in de buurt van een gevaarlijke roze draak?' Als ze echt zo gek was om alleen verder te gaan dan wist ze niet of zij dat ook zou doen, of dat ze terug zou gaan. Ze dacht na en kwam al vrij snel tot de conclusie dat het beter was om bij elkaar te blijven.

Het fauntje zuchtte even en zei: 'je hebt gelijk over dat jij meer weet en ik zou het fijn vinden als je mij ook wat bij zou kunnen leren.' Leaena merkte dat haar nieuwsgierigheid weer kwam opborrelen en ging de strijd met zichzelf aan om geen spervuur aan vragen te openen. 'ik ben inderdaad blij dat ik naar buiten ben gekomen,' antwoordde het fauntje op de vraag van Vati.

Leaena merkte dat de samenwerking tussen haar en Vati nog niet zo heel goed verliep en besloot dat Vati de keuzes mocht maken. Dan was ze daar zelf in ieder geval niet aansprakelijk voor. Ze schraapte haar stem en zei op een zachte toon: 'Ik volg jou wel, maar dan moet je wel duidelijke instructies geven en zeker weten dat we het goede doen zonder in gevaar te komen.'  Ze keek het luchtelfje weer aan en liet een korte pauze vallen voordat ze haar laatste vraag voor nu zou gaan stellen. 'Wat gaan we nu doen?'

« [Reactie #28] : 4 jaar geleden »
Het luchtelfje grinnikte toen ze het voor elkaar had gekregen dat het fauntje haar gehoorzaamde als - ja als wat eigenlijk? - een mak geitje. "Heel goed, zo hoor ik het graag, maar ik weet niet of ik je iets kan leren, het is toch wel echt iets voor Merifellers, en dan voornamelijk luchtelfjes met een voornaam én achternaam met een V. Het is is nogal iets speciaals dus." Hoe groot kon de onzin worden? Moeilijk nog groter zou je denken. "Wil je toegang krijgen tot de ruimte in je hoofd waar de informatie opgeslagen kan worden, dan moet je eerst tikkertje hebben gespeeld met Jotar." Ze had geen zin om Leaena lessen te geven in wat dan ook, dus ze moest maar genoegen nemen met zo'n antwoord. Wie weet was ze wel zo gek Jotar écht op te zoeken en hem te vragen of ze tikkertje met hem mocht spelen.

"Ik wíl wel de leiding nemen, maarja, als die stomme draak nou eens iets van zich liet horen, dan zou dat fijn zijn." Ze begon wat te roepen over malse geitenpootjes en andere drakenlekkernijen zoals hertjes en mensjes. Wie weet was Dribbel wel een slimme draak en herkende hij woorden zoals deze. In dat geval 'hoopte' ze binnen een mum van tijd een woeste, hongerige draak achter zich aan te hebben.

« [Reactie #29] : 4 jaar geleden »
Miras stond Leo, die zojuist  voorbij was gestormd, met een verbaasde blik na te kijken.

Het duurde even voordat hij de laatste opmerkingen van de nimf verwerkt had, het kostte wat moeite de ingewikkelde logica die meisjes  op na houden te volgen.
Toen hij zijn gedachten weer op een rijtje had liep Leo inmiddels met grote passen verder het bos in.

"Leo, wacht!" Miras rende achter de nimf aan, die hem niet hoorde, of compleet negeerde. Op een draf probeerde hij in buurt te komen van de nimf.

"Wacht nou!" Miras had de nimf eindelijk ingehaald en pakte haar bij haar arm.
"Luister nou even." Miras wees naar de boomtoppen. "De kruinen worden dichter, ik heb me vergist. Er is daar geen open plek." Miras had in ieder geval de aandacht van Leo.

"Ik denk dat het inderdaad slimmer is om terug te gaan, ik weet niet wat jullie allemaal van plan waren om te doen met die draak, maar drie weten meer dan twee, toch?"
Hij probeerde het laatste zo overtuigend mogelijk te laten klinken.

"Dus kom, dan gaan we terug waar we vandaan kwamen."
At rrelasthirm ethi at besh dekkhi adelit en gerde
[een verstandig besluit is beter dan een harde les]

« [Reactie #30] : 4 jaar geleden »
Nog steeds razend stapte het nimfje verder. De woorden van Miras werden genegeerd, dat rotjoch mocht lekker doen wat hij zelf wilde. Bovendien wilde ze niet omdraaien. Er prikten tranen in haar ogen, ze was zwak. Veel te zwak voor een sterke nachtelf als Miras, wat had ze ooit gedacht? Hij mocht haar zo niet zien. Leo ging sneller lopen. 

Tevergeefs, de nachtelf kreeg haar toch te pakken. Ze voelde zijn grote handen om haar arm, een gevoel wat toch deels rustgevend was. De jongen gaf dan misschien niet zoveel om Lea of andere Myrofas, maar had alweer bewezen dat hij wel gaf om haar. Dat was misschien toch het belangrijkste?

Met haar gebalde vuist veegde ze een traan van haar wang. Verraderlijke dingen ook.[1] De nimf beet op haar lip om niet gelijk terug te schelden bij zijn eerste woorden. Hij probeerde het goed. Daar hield het ook mee op.
"Oh probeer me niet voor de gek te houden met je trickery[2], ik zie daar doorheen. Ik ben geen onschuldig kind voor je om te vertroetelen waarbij alles weer goed is met een paar lieve woorden. Ik pik geen leugens en zeker niet van jou." Boos draaide de tweedejaars weer weg.

Haar oog viel op iets met een roodroze kleur, een korte afstand verwijderd van hen twee. Verschrikt stapte de nimf naar achter tegen de nachtelf aan en haar hand vond die van hem. "Is dat- Dribbel?" fluisterde ze, haar boosheid vergeten. Met haar andere hand wees ze in de juiste richting. Het ding wapperde echter een beetje en het was veel te klein voor de vetgemeste reptiel. Het was echter Miras zijn beurt om zijn mannelijkheid te tonen want Eleonora vond het wel prima tegen zijn gespierde buik aan gedrukt.
 1. Net als mijn internet, wat ergens halverwege deze post besloot om zichzelf uit te schakelen en alles weg te gooien :nuuu:
 2. Het is laat, google had prut vertalingen. :engel:
De lucht is blauw als een sinaasappel!
« Laatst bewerkt op: 4 jaar geleden door Eleonora Vasiles »

NPC

  • (Meerdere spelers)
« [Reactie #31] : 4 jaar geleden »
Het was een goede middagslaap geweest. Een roze, beschubd monster rekte zich genietend uit. Zijn eeuwige zoektocht naar een draak om zijn leven mee te delen was vermoeiend. Daarom had Dribbel besloten dat hij even op zijn figuurlijke lauweren mocht rusten. Het was lang geleden dat hier Romeinen hadden gewoond, maar Dribbel herinnerde zich een exemplaar dat ook lauweren had gehad. Van die groene, in een rondje op zijn hoofd. Het hoofd had goed gesmaakt.

Maar nu had Dribbel al wekenlang geen lauweren gezien en eigenlijk ook geen hoofden. Eigenlijk was dat wel rustig besloot de draak en hij bulkte eens goed. Een rookwolk en een walm van geroosterd everzwijn golfden uit zijn bek vol tanden. Hij moest zo maar eens gaan kijken of hij misschien een lekker dier kon verschalken. Of een vrouwtje, dat zou ook heel mooi zijn. Ja, hij moest maar eens een vrouwtje regelen. Maar eerst volgde er nog een welgemeende boer, diep en knallend.

Spoiler (klik om te bekijken/sluiten)

« [Reactie #32] : 4 jaar geleden »
Leaena had niet snel dat ze andere myrofas niet mocht of niet meer kon uitstaan, maar deze had nu toch wel aardig de grens bereikt bij haar. Ze was ondertussen gestopt met luisteren naar de onzin die uit Vati kwam. Leaena miste haar vriendin en maakte zich zorgen om haar. Ze was er niet van overtuigd dat ze veilig was bij die plakkerige elf die haar wel zou beschermen en daar voelde ze zich best schuldig over.

Terwijl Vati rustig door bleef praten zat Leaena vooral met haar hoofd bij haar gedachten en verstomde het geluid om haar heen. Ze vroeg zich af hoe het met Leo ging, of ze niet in gevaar was gebracht. Leaena werd al kwaad bij de gedachte dat haar vriendin iets overkomen zou kunnen zijn. Ze zou die nachtelf wat aan doen als Leo niet ongedeerd zou blijven.

Bij de gedachte dat Leo in gevaar zou kunnen zijn schrok ze zich ter pletter en schreeuwde als een mager speenvarken. Het kon niet missen dat iedere myrofas in de omgeving haar nu gehoord had. Ze keek boos naar Vati en zei:" Het maakt me niks uit wat je net zei, ik heb je niet gehoord maar nu moeten we Leo en aanhang gaan zoeken want ik wil zeker weten dat ze veilig is. Of je het er nu mee eens bent of niet, ik ga en aan jou de keus of je volgt of niet,' zei het fauntje razend en rende zo snel ze kon een willekeurige kant op. Nadenken kon ze niet meer en het enige wat ze wilde, is naar haar vriendin en de rest deed er niet meer toe.
« Laatst bewerkt op: 4 jaar geleden door Leaena Validus »

« [Reactie #33] : 4 jaar geleden »
Toen Vatinaya zo goed als klaar was met wat ze allemaal te zeggen had kreeg ze als antwoord een raar, gillend, piepend, jankend, maar vooral er akelig geluid als antwoord. "Waar sloeg dat nu weer op?", zei ze geërgerd tegen het faunige ding. Niet veel later hoorde ze een boer. "Smeerlap", zei Vatinaya al direct tegen Leaena, want zo zonder na te denken leek het alsof de faun de schuldige was, maar bij nader inzien leek het toch iets/iemand anders te zijn geweest.

"Dat was jij niet hè? Dat was vast de draak, draken laten namelijk graag boeren. Ze lusten ze vast ook graag." Dit was het moment om de draak te vinden, maar mejuffrouw geit wilde perse haar vriendinnetje zoeken. "Goed, ik help jou met zoeken, als jij mij zo helpt met zoeken." En ze draafde, ondersteund door haar vleugels, achter het geitenmeisje aan. Niet dat ze er veel vertrouwen in had dat ze Leo snel zouden vinden, maar goed. Wie weet kwamen ze wel per ongeluk Dribbel tegen, dan zou Vati toch nog haar zin krijgen, iets wat ze toch enigszins gewend was.

« [Reactie #34] : 4 jaar geleden »
Miras onderging de tirade van Leo gelaten. Ze had gelijk. Hij had geprobeerd zijn eigen twijfel af te wentelen op anderen. Dat was niet zoals het hoorde.
Hij was achter Leo aangelopen die plots stopte en dicht tegen hem aan kwam staan terwijl ze zenuwachtig met haar hand stond te wijzen naar iets, waarvan het even duurde voor hij het zag.

Aan een tak even verderop hing een vaal rode lap te wapperen.
"Nee dat is dribbel niet." Hij mocht toch aannemen dat die gevaarlijke draak ietsje groter zou zijn.
Met snelle stappen liep naar de lap toe.
"Het lijkt wel een stuk van een Heracor uniform," zei hij min of meer in gedachten. Hij haalde de stof van de tak af en liet het aan Leo zien.

Op dat moment klonk er een ijzige gil.
"Wat bij Ceres was dat?" Miras keek Leo aan.

"Ik weet niet wie of wat die kreet slaakte, maar het kwam uit die richting." Hij wees de richting van de bosrand uit.
"Leo ik denk dat het handig is om terug te gaan. Misschien zit de faun in moeilijkheden."
At rrelasthirm ethi at besh dekkhi adelit en gerde
[een verstandig besluit is beter dan een harde les]

« [Reactie #35] : 4 jaar geleden »
Leo liep argwanend achter Miras aan, lichtelijk beschaamd door haar uitbarsting van net. Wat was er met haar aan de hand? Was het de draak die haar zenuwachtig maakte, of iets anders?

Terwijl de nachtelf het stuk stof bekeek, viel het nimfje iets anders op. Onder de lap lagen in het gras een aantal afgevallen blaadjes en vier metalen flacons, waarvan er één gebarsten en leeg was.[1]
Het meisje lette niet meer op wat Miras allemaal suggereerde en zakte door haar knieën. Een van de metalen flacons werd opgepakt en ze trok de stop eruit. Voorzichtig bracht Eleonora het ding naar haar neus en snoof[2] Mits ze geen bittere of op andere wijze alarmerende geuren binnen kreeg, stak ze haar vinger erin en bracht een druppel aan haar lippen.[3]
Daarna stopte ze de drie intacte flacons in haar tas. Met een peinzende uitdrukking bekeek ze de vierde. "Hoe denk je dat deze kapot is gegaan? Ze zijn van metaal, dat is best lastig. Misschien was het-"

Toen galmde er een schelle kreet door de bomen.
"Dat was Lea!" riep de Merifeller verschrikt en veerde overeind. "Dat was Lea!!" Haar stem sloeg over, ze was op het randje van paniek. "Lea!" gilde ze. "Leaena! LEAA!"[4]
 1. Hoef je niet steeds terug te scrollen, en ik vond het wel goed beschreven. Aegje krijgt de eer uiteraard.
 2. Het verzoek aan Aegnor of hij wil beschrijven wat ik ruik, áls ik iets ruik.
 3. Same story?
 4. Ik stel voor... dobbelen of je het hoort of niet?
De lucht is blauw als een sinaasappel!
« Laatst bewerkt op: 4 jaar geleden door Eleonora Vasiles »

« [Reactie #36] : 4 jaar geleden »
Leaena denderde door het bos heen, nauwelijks bewust van alles wat er om haar heen gebeurde. Ze had geen idee waar ze heen zou gaan of waar ze was. Langzaam werd het zwart voor haar ogen en kon ze maar moeilijk zien wat er voor haar was. Ze minderde wat vaart en probeerde haar zicht weer scherp te stellen. De paniek overwon en voordat Leaena het door had, knalde ze met volle vaart tegen een boom op.

Verward begon ze onverstaanbare dingen te mompelen die langzaam overgingen in iets wat verstaanbaar leek. 'L-l-leo?,' zei ze moeizaam. 'W-w-waar L-l-leo?' Het werd zwart voor haar ogen en het leek of ze even van de wereld af was en staarde voor haar uit met lege ogen. 'W-w-waar, h-h-hier?,' stotterde het fauntje. Ze wist niet of er iemand was, maar als er iemand was dan zou die haar vast helpen.

Langzaam werd haar zicht wat beter. Leaena zag vooral groene en bruine vlekken. 'W-w-waar is h-hier? B-b-boom h-h-hier? H-h-huis h-h-hier? B-b-boom in h-h-huis h-hier?'

« [Reactie #37] : 4 jaar geleden »
Vatinaya rende wat achter Leaena aan toen het fauntje besloot dat het vást wel mogelijk zou zijn door een boom heen te rennen. Iets wat niet helemaal goed leek te gaan en wat maar weer bewees dat het meisje geen illusie was.[1] Ze hoorde iemand roepen, ze dacht Eleonora's stem te herkennen, maar kon geen afstand schatten waarop ze zich bevond. Ze rende nog even door tot ze bij het fauntje aangekomen was. Op dat moment was ze al buiten adem, want ze had nu niet de beste conditie. "Ik ben Leo niet en ik weet niet waar ze is, maar ik heb haar wel gehoord, ze riep je" Het kind begon wat te brabbelen en stotteren over waar ze was en of ze bij een boom was en of ze thuis was. Het had al met al niet veel samenhang en heel kort keek het luchtelfje of het toevallig een speciale, betoverde boom was, wat niet het geval leek te zijn. "Je bent niet thuis, je bent tegen een boom aan gelopen", ze had een hand op de schouder van Leaena gelegd om in ieder geval duidelijk te maken dat ze er was.[2]

"Kom, we moeten doorlopen, we zijn opzoek naar dribbel en naar Leo, niet naar huis, niet naar een boom en ook niet naar een boomhuis." Ze moesten natuurlijk wel reëel blijven.
 1. Dobbel of ze Leo hoort[1]
 1. (10) Winst bij hoger dan 6
 2. Ik kan niet opmaken uit je post of ze gevallen is of niet, het lijkt me logisch, maar dat is jouw keus. Als ze gevallen is zit Vatinaya gehurkt bij haar en als dat niet zo is dan staat ze schuin voor haar, vrij dichtbij met een hand op haar schouder.

« [Reactie #38] : 4 jaar geleden »
Leo twijfelde er niet aan dat Leo de stem van Lea had herkend.
De roodharige groene was duidelijk niet op haar gemak en riep de naam van de faun nu luid met een onwaarschijnlijk fanatisme en fout timbre.

"Leo," zei hij resoluut, "we gaan terug. Misschien hebben ze dribbel wel gevonden." Miras kon niet wachten tot hij die draak zou zien en het vooruitzicht alleen al maakte hem enthousiast, daarnaast wilde hij zeker niet het risico lopen om die overmaatse hagedis mis te lopen. Dat de faun door zo'n plotselinge ontmoeting in problemen zat was voor hem van minder belang.

Zonder af te wachten wat Leo ging doen ging hij op een draf terug in de richting waar ze vandaan waren gekomen. Leo, zo dacht hij, zou wel volgen aangezien ze ook wel begreep dat Lea in gevaar was. Hij vroeg zich alleen af of ze op tijd kwamen. Na die ene gil was het akelig stil geworden. Misschien had Dribbel  al genoten van zijn lunch.
Als hij nog op tijd was om de faun te redden, dan zou hij dat doen om indruk te maken op Leo, al had hij werkelijk geen idee hoe en waarmee hij een draak te lijf zou moeten gaan.
At rrelasthirm ethi at besh dekkhi adelit en gerde
[een verstandig besluit is beter dan een harde les]

« [Reactie #39] : 4 jaar geleden »
Leo knikte, Miras stem gaf haar iets rust. Hij klonk zelfverzekerd en nam de leiding, twee eigenschappen die het nimfje nu wel kon waarderen. Met nog een blik achterom naar het stukje stof, draafde ze achter de nachtelf aan.

"Leeaa!" riep ze weer. "Leaenaa!!" Het meisje remde iets af en keek zoekend om zich heen. "Leaa!"

Waar zat die faun toch? Kon ze niet even terug roepen? Eleonora was echt doodsbenauwd, straks was een van haar twee beste vriendinnen iets overkomen! Ze hadden nooit ruzie moeten maken, het was allemaal haar schuld. Als zij gewoon bij het plan was gebleven, als Miras er niet was geweest, als Lea maar niet iets overkomen was.

"Leeeeaaaa!!!"
De lucht is blauw als een sinaasappel!

« [Reactie #40] : 4 jaar geleden »
Het werd zwart voor de ogen van het fauntje. De realiteit vervaagde en ze sloot haar ogen. Ze zag haar moeder, haar vader en haar kleine broertje beginnen aan het avondeten terwijl Leaena binnenstormde. Ze verexcuseerde zich voor het feit dat ze zo laat was en sloot bij hen aan tafel. Het was gezellig en iedereen vertelde wat ze die dag hadden gedaan. Toen de beurt aan Leaena was viel het even stil, iets wat eigenlijk nooit gebeurde. Ze dacht na over wat ze had gedaan die dag en een wirwar aan beelden schoten voorbij. Het waren onsamenhangende vage beelden en het fauntje begon wat te ratelen. Ze snapte zelf niet meer wat ze zei en zag bezorgde en verwarde blikken van haar ouders. Beiden trokken hun monden open, Leaena zag ze praten maar kon ze niet horen, niet verstaan. Ze wilde schreeuwen, zeggen dat ze moesten stoppen maar er kwam geen geluid uit haar mond. Ze raakte in paniek, wilde wegrennen maar zat vastgeplakt aan haar stoel. Haar lichaam voelde als een blok beton. Ze probeerde nogmaals te schreeuwen maar er kwam weer geen geluid uit. Ze stopte, ze wilde huilen, voelde zich wanhopig en verslagen door onmacht en het werd weer zwart voor haar ogen.

Toen ze haar ogen opende keek ze in een paar ogen en voelde ze een hand op haar schouder. Het fauntje zat trillend van angst op de grond tegen een boom en kon de realiteit niet meer onderscheiden. Ze keek verward en angstig naar het wezen voor haar en vroeg: "W-wat is er gebeurd? W-waar ben ik? W-wie ben jij?"

NPC

  • (Meerdere spelers)
« [Reactie #41] : 4 jaar geleden »
Eleonora rook niets bijzonders toen ze aan de flacon rook en de druppel had ook geen effect.

Ondertussen roerde zich iets in de bossen, dichtbij Vatinaya en Leaena. Het was een wild zwijn, eentje die was ontkomen aan de draak. Maar het geboer van Dribbel had hem de stuipen op zijn moddervette lijf gejaagd. Hij denderde dus weg van het roze gevaar, in de richting van veiligheid. Hij maakte aardig wat kabaal, tot hij plotseling wat zag bewegen. Stokstijf bleef het mormel staan en keek naar de twee wezens die hij daar zag.

Vatinaya kon op een meter of tien afstand een everzwijn zien staan dat doodstil naar haar stond te kijken. Voor nu stond hij stil, maar het was onduidelijk hoe lang dat zou duren. En of het beest zou vluchten of aanvallen wanneer het wel in beweging kwam.

Eleonora, jij mag een D20 rollen en mij het resultaat sturen.

« [Reactie #42] : 4 jaar geleden »
Het fauntje leek niet meer helemaal te snappen hoe deze wereld werkte. Bomen waren ook zó verwarrend. "Je bent tegen een boom aan gerend, slimmerik, dus nu zit je tegen die boom aan op de grond, in het bos bij Bumetrel. Enneh, ik ben Vatinaya, aangenaam." Ze had zich toch echt al eens voorgesteld, dacht ze zich te herinneren.

Het luchtelfje keek even om zich heen, om te zien of er al anderen waren, Eleonora of wie dan ook. Ze zag hen nog niet, maar zag iets anders en vloekte. "We moeten hier weg", zei ze gehaast tegen Leaena. Hopelijk snapte het verwarde meisje dat dit geen grapje was. Ze wierp nog een blik op het beest en maakte heel kort oogcontact. Een actie waarvan ze hoopte dat hij geen vervelende gevolgen zou veroorzaken. Misschien moest ze er zo maar een spreuk op afvuren. Ze deed toch niet voor niets Merifel?

« [Reactie #43] : 4 jaar geleden »
[1][2]

"Leaaaaa!!!" Het nimfje begon haar stem te verliezen en de paniek kwam weer opzetten. "LEEAAEENNAA!" gilde ze nog eens. "Lea antwoord eens!"

Miras had een paar meter voorsprong op het roepende meisje en dat wilde dat meisje helemaal niet. Ze wilde liever zijn sterke hand om haar eigen trillende hand geklemd om wat stabiliteit aan deze chaotische bende te brengen. Het allerliefst wilde ze lekker binnen zitten en huiswerk maken met Lea en Thaj (niet dat er ooit iets van dat huiswerk zou komen). Leo verhoogde haar tempo iets en draafde richting de nachtelf. "Miras, wat moeten we nu- AAAHJ!!!"

Haar voet haakte achter een rondslingerende steen en de nimf kieperde voorover. Met haar handen wist ze iets van de klap op te vangen, maar ze belandde alsnog met een behoorlijke klap op de grond. Tranen sprongen in haar ogen terwijl ze op haar rug draaide. Pijn verspreidde zich vanuit haar rechter been naar de rest van haar lichaam en ze balde haar vuisten. Nieuwe pijn brandde in haar handpalm en bij verdere inspectie bleken die bloedend en opengescheurd te zijn.

Haar gezicht werd getekend door de pijn en Eleonora voelde hoe de tranen over haar wangen biggelden. Sissend klemde ze haar kaken op elkaar om niet als een mietje te gaan brullen. Die zwakte zou ze niet tonen. Maar -bij Sprilas en alle andere goden- wat deed het zeer.

[3]
 1. In overleg met Miras hebben we besloten dat ik eerst post, en Miras daarna wegens de inhoud van mijn post. De rest van de volgorde blijft uiteraard hetzelfde.
 2. Resultaat D20: 1 (aka catastrofe)
 3. OOC: Namens Aegje de extra info: haar onderbeen is gebroken, een mooie rechte breuk. Haar handen zijn flink geschaafd.
De lucht is blauw als een sinaasappel!
« Laatst bewerkt op: 4 jaar geleden door Eleonora Vasiles »

« [Reactie #44] : 4 jaar geleden »
Miras rende richting de bosrand. Zonder vaart te verliezen sprong hij over wortels. Leo schreeuwend achter hem.
Hij was eigenlijk verbaasd over de afstand die ze af moesten leggen om weer bij de bosrand te komen. Hij begon zich af te vragen of ze niet precies evenwijdig langs de bosrand aan het rennen waren toen hij meer licht tussen de bomen voor hem zag schijnen. 'Eindelijk' dacht hij.

Hij was benieuwd wat ze daar zouden aantreffen. Leo was gestopt met het gillen van Lea's naam. Hij hoorde nu zijn naam ,een gil, een doffe plof en een scherpe kreet.
Miras stopte met rennen en draaide zich om. Daar lag Leo die op een bijzonder onzachte manier met de grond in aanraking was gekomen. Hij zag dat ze zich met een van pijn vertrokken gezicht op haar rug draaide en haar hoofd naar achteren liet vallen.
 
"Leo!" Miras stond in een paar stappen naast de nimf die haar pijn lag te verbijten, haar blanke huid nog wat blanker dan normaal.
Hij onderwierp haar aan een snelle blik. De geschaafde handen en armen vielen direct op maar verder zag hij niets dat zoveel pijn deed om de trekken op het gezicht van de nimf te rechtvaardigen. Hij wist dat Leo hard genoeg was om vrolijk door te lopen met een paar schaafwonden.

Hij zakte op zijn knieën naast haar en keek naar het betraande gezicht van de nimf.
"Waar doet het pijn, kan je lopen?" Het moment dat hij de vraag stelde begreep hij al dat het een domme vraag was. Hij kreeg het gevoel dat Leo voorlopig niet meer op de been te krijgen was. Hij krabde zich op zijn achterhoofd en vroeg zich af hoe nu verder.
At rrelasthirm ethi at besh dekkhi adelit en gerde
[een verstandig besluit is beter dan een harde les]

NPC

  • (Meerdere spelers)
« [Reactie #45] : 4 jaar geleden »
Het everzwijn zag dat het wezen oogcontact maakte. Grommend schraapte het met zijn poot en besloot om in de aanval te gaan. Hij stormde op het meisje af. Wanneer ze aan de kant zou springen, zou hij mogelijk langs haar heen schieten, maar als ze niets zou doen zou ze te grazen genomen worden door het zwijn.

Ondertussen hadden op Bumetrel de wachters iemand naar de lerares geneeskunde gestuurd, maar die kon haar niet vinden. Het zou niet lang duren voor de gestuurde wachter zou ontdekken dat de lerares in de tuinen aan het zoeken was naar kruiden.

Spoiler (klik om te bekijken/sluiten)
« Laatst bewerkt op: 4 jaar geleden door Aegnor Ancalimë »

« [Reactie #46] : 4 jaar geleden »
Vatinaya werd gedwongen Leaena even te laten voor wat ze was. Wat dat dan ook mocht zijn. Daar was het luchtelfje nog niet helemaal achter. De afleidende factor was een woest everzwijn. Tijd om na te denken over wat ze wilde doen had ze niet echt, maar als een soort reflex gingen haar vleugels slaan en vloog ze een stuk de lucht in. Zich nog niet zorgen makend om het fauntje op de grond. Toen het beest weer op veilige(re) afstand van haar was[1], waagde ze zich weer naar de grond. Daar begon ze met redelijke haast aan Leaena te trekken. Het kind moest meekomen, dit bos herbergde meer gevaren dan ze ooit had kunnen bedenken. Niet dat ze erover had nagedacht. Dribbel was immers maar al te gaaf.

"Je moet meekomen, we zijn hier niet veilig. We gaan dood. Zo niet dan krijgen we straf. Van Trez en Luthés. Rennen!" Ze trok nog eens aan de faun om maar duidelijk te maken dat ze mee moest komen, zelf begon ze al met rennen, terug naar de richting waarvan ze dacht dat ze school zich bevond.

[2]
 1. Wat hij precies doet weet ik niet, het kan dus zijn dat ze nog wel een poosje in de lucht hangt
 2. Dobbel: 11

« [Reactie #47] : 4 jaar geleden »
Leaena keek het meisje vragend aan. Ze leek het zomaar druk te hebben met andere dingen dus stond het fauntje op en schudde al haar ledematen om tot de conclusie te komen dat ze er nog allemaal aan zaten en compleet waren. Het meisje was duidelijk in de war geraakt van waar ze ook mee bezig was en Leaena begreep niet zo goed wat het meisje wilde. "Ik? Meekomen? Waarheen? We gingen toch iets zoeken in het bos?" Het fauntje trok zich los van het meisje wat haast in paniek leek te zijn. Zelf wist ze eigenlijk ook niet zo goed in wat voor een situatie ze waren beland maar ze zouden hoe dan ook het bos in gaan.

"Ik ga helemaal niet dood hoor!" Stellig bleef Lea staan, het meisje snapte er werkelijk helemaal niets van en toen het meisje ook nog eens de verkeerde kant op rende kon Leaena niks anders dan haar vaag wat naroepen. Leaena had niet echt een duidelijk idee waar ze naar op zoek was, maar ze waren naar iets opzoek dus dat zou ze gaan vinden ook. Rustig liep het fauntje verder en verzonk in gedachten over het iets waar ze naar op zoek was.


« [Reactie #48] : 4 jaar geleden »
"Als ik dat zou kunnen-" Sissend van pijn werden haar woorden afgebeten, waarschijnlijk met een stukje tong erbij. Leo proefde bloed in haar mond, voelde het op haar lippen. De pijn was niks vergeleken met wat ze in haar been voelde. Het ene was gewoon Oeps, wat heb ik nou gedaan?-pijn en het ander meer Oh, bij de goden, ik ga sterven! Ik wil nog niet dood!-pijn.

"Mijn been." antwoordde de Merifeller nog een half vergeten vraag, iets wat duizeligheid met zich mee bracht.

Met haar handen en nagels klauwde de nimf iets aan Miras shirt, wat hierdoor rode vegen en strepen erop kreeg. Ze probeerde houvast te vinden om zich overeind te trekken, maar was te zwak om er iets van te maken. Elke beweging zorgde voor een golf van prikkels, zeker geen aangename prikkels, door haar lichaam. Leo voelde nattigheid op haar wangen en kin en vroeg zich af of het tranen of bloed was. Te zwak! Miras mocht haar zo niet zien! Deze zwakke vertoning... wat zou hij wel niet denken? Met haar kaken op elkaar geklemd tegen de pijn draaide ze weg en liet de nachtelf weer los. Met haar hand veegde ze haar tranen weg, maar veroorzaakte zo een rode streep en een nieuwe golf tranen.
De lucht is blauw als een sinaasappel!