Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Trippen tot we flippen  (839 keer gelezen)

Speeldatum: 4 februari 1300 (Einde winter)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 4 jaar geleden »
Over het algemeen is het verschrikkelijk irritant om een vampier rond te hebben lopen die compleet gestoord is, zonder te mogen moorden.
Vandaar dat Dux op weg was naar het achterste en meest verlaten puntje van de boomgaard, met een mes verstopt in zijn jaszak.

Om te moorden? Nee, natuurlijk niet. Hij kwam alleen maar om de meest gestoorde vampier van Bumetrel zijn speeksel te geven. En haar bloed te ontvangen. Dat klonk natuurlijk als het meest gestoorde en vieze plan dat een Myrofas ooit bedacht heeft, en dat was het ook wel een beetje, maar het was vooral spannend, geheim en cool. En cool, dat was Dux natuurlijk.

Alhoewel zijn reputatie als bad boy er de laatste paar dagen wel een beetje onder heeft geleden. Urenlang heeft hij in de bibliotheek gezeten, boek na boek uit de kast pakkend. Op een gegeven moment wist de bibliothecaris, die ook niet helemaal goed bij z'n hoofd was, zijn naam zelfs. Dat had Dux echter niet ontmoedigd, en dapper had hij doorgestreden tot het bittere eind. Tot hij wist, dat hij geen zelfmoordpoging ondernam, maar een, zoals hij het zelf noemde 'levens verrijkende ervaring opdeed'.

Nu moest alleen het meisje nog even overtuigd worden. Hij had haar een briefje gestuurd, waar ze hoogstwaarschijnlijk wel op af zou komen. Zo niet, dan zou ze haar reputatie als impulsieve gek sterk naar beneden halen.

Kom naar de achterkant van de boomgaard. Zoek het meest stille en afgelegen plekje op en je zult me vinden.

Liefs, je geheime aanbidder.

ps. ik heb bloed voor je.


Als mevrouw Constance Bouviere daar niet uiterst nieuwschierig van zou worden, at Dux zijn hoed op. Niet dat hij die had natuurlijk.
Na een tijd lopen kwam hij aan bij de boomgaard. Dux liep door naar de achterkant en zocht een stil en afgelegen plekje dat het best aan de beschrijving zou voldoen. Toen hij die uiteindelijk had gevonden, zocht hij een geschikte boom uit en klom naar boven. Alhoewel de vampier hem wel zou ruiken, zou hij haar het eerst zien. Iets wat handig was op momenten dat je met vampieren op plekjes komt waar in geen velden of wegen een Myrofas te bekennen was.

''Schiet nou op.'' mompelde Dux, en liet zijn vingers even over het lemmet van het mes glijden. Bijna...
I'd like to have you for breakfast, you dirty little mutant.
« Laatst bewerkt op: 4 jaar geleden door Dux Semaris Roubære »

« [Reactie #1] : 4 jaar geleden »
En omdat Constance haar reputatie als impulsieve gek niet verloren wilde laten gaan zou ze naar de boomgaard komen.

Ze was niet verbaasd over het briefje. Als mens had ze vaak genoeg briefjes gehad van jongenskinderen van bediendes, de koks en al het verdere personeel. Nu was er eindelijk eens iemand die haar een briefje durfde te sturen! Een dappere jongen, vooral dat laatste zinnetje was dapper van hem. Ze had wel trek in een slokje myrofasbloed.

Huppelend ging ze op haar doel af, de boomgaard, aan de achterkant, afgelegen plek. De jongen wilde het wel heel romantisch maken.
Aan het begin van de boomgaard rook ze al een typische weerwolf geur. Een verse ook nog. De vampier haalde haar schouders op en betrad de boomgaard.
Hoe meer ze naar het afgelegen plekje sloop hoe sterker de weerwolf geur werd. En hoe bekender, ze wist dat ze deze geur eerder had geroken. Maar ze kon niet zeggen welke weerwolf dit was.

De geur was nu op zijn sterkst, ze wist precies in welke boom hij zat. En onder die boom nam Constance plaats. Haar geheime aanbidder zou vast zo uit de boom komen springen en hoffelijk als een prins landen. Ze had graag een prins gehad, vroeger. Nu zou ze hem alleen willen voor het blauwe bloed. Een ander smaakje.

« [Reactie #2] : 4 jaar geleden »
Het duurde een tijdje voordat Constance in zijn buurt kwam, en Dux betreurde het dat hij niet meer kleren aan had gedaan. Of nog snel wat eten uit de keuken had gejat voordat hij honderd uur lang in een boom ging zitten.

Hij sprong eruit, wandelde en sprong wat heen en weer tot hij zijn tenen weer voelde en klom weer naar boven. Dux maakte het zich gemakkelijk en wachtte. Gelukkig hoefde hij niet erg lang meer te wachten, want op het moment dat de onaangename geur van vampier zijn neus binnendrong, zag hij ook de felrode haren van Constance aankomen. Natuurlijk ook de rest van haar lijf, maar die lelijke haren waren altijd het eerste wat Dux zag als ze in de buurt was.

De vampier nam plaats onder zijn boom, zonder ook maar omhoog te gluren. Dux verstijfde en hield zijn adem in. Hij kon nu niet meer bewegen, dan zou ze hem horen en precies weten waar in de boom hij zat. Met snelheid zou hij misschien nog een soort van verassingsaanval kunnen plegen, maar waarschijnlijk zou ze niet op of om kijken. Op hoop van zege dan maar. Dux pakte het mes door zijn zak heen vast, zodat die niet in zijn zij kon prikken bij het neerkomen. Drie, twee, een...

Plof. Op een niet erg charmante maar hopelijk wel hele stoere manier viel er een Dux uit de boom, recht voor de vampier. Vliegensvlug draaide hij zich om, zodat hij haar aan kon kijken. Dux liet het mes los en klopte zijn kleding schoon. ''Dag mutant.'' Hij trok zijn neus op. Van zo dicht bij kon hij haar echt goed ruiken. Hij deed een paar stappen naar achter en zwaaide nuffig met zijn hand voor zijn gezicht om de geur weg te wuiven.
Wacht. Dat was natuurlijk niet cool. Direct liet hij zijn arm weer hangen en zette zijn meest ongeïnteresseerde gezicht op. ''Fijn dat je zo... snel kon komen. Je vraagt je natuurlijk af waarom je hier bent, maar ik heb een voorstel.''

Hij keek haar strak aan. ''Ik drink jouw bloed, en jij mijn speeksel. Niet veel, één druppel. Dan kunnen we trippen.'' Wolvengrijns!
I'd like to have you for breakfast, you dirty little mutant.
« Laatst bewerkt op: 4 jaar geleden door Dux Semaris Roubære »

« [Reactie #3] : 4 jaar geleden »
[1]

Hij sprong niet als een prins, landen niet als een prins en sprak niet zo. Niet vreemd eigenlijk, wie zou er nou een weerwolf als prins willen hebben. 'Dag lieve haarbal van me.' Zoetjes keek ze haar geheime aanbidder aan. Ze had zijn geur herkend en zijn gezicht kwam haar ook wel bekend voor.

'Wauw!' Constance sprong sierlijk op en bestudeerde de weerwolf. 'Dat jij nou net op dat idee komt. Wauw.' Zei had zo'n idee moeten verzinnen, oh ze was stikjaloers. Maar dat liet ze natuurlijk niet zien aan het schattige hondje. Eigenlijk meer smerig dat paste beter.

'Heb je al een druppel klaar? Het mijne kan je binnen tien seconden krijgen.' Constance had haar wapens in haar mond zitten. Die hadden ze haar niet afgepakt.
Met een typische vampiersgrijns, de tanden zichtbaar, keek ze naar de grijzende weerwolf. Deze ervaring moest geweldig worden. Ze had het nog nooit gedaan en was blij dat de pup haar had gekozen.
 1. We hebben het gelezen :)

« [Reactie #4] : 4 jaar geleden »
Lieve haarbal? Dux voelde zich ernstig beledigd. Dat ze hem haarbal noemde vond hij zo erg nog niet, maar lieve? Dux was niet lief, ja, tegen Gisèle misschien, maar voor de rest... Nee. Gewoon, nee.

Veel tijd om over die ene specifieke opmerking beledigd te zijn had hij niet, want daar kwam de volgende al! "Wat bedoel je daar nou weer mee?" Wantrouwend keek hij haar aan. "Denk je dat ik dom ben ofzo? Of een watje?" Hij lachte kort. "Echt niet." Wacht, hij moest aardig en vriendelijk blijven. Anders zou ze nooit mee willen doen aan zijn plannetje. "Maar je wil wel meedoen dus?" Zei hij er snel achteraan. "Ik moet je wel teleurstellen; ik heb geen bloed voor je. Tenzij je een slokje weerwolvenbloed wil." Hij grijnsde. Natuurlijk zou een vampier dat niet willen. Die waren veel te barbaars om de delicate smaak van weerwolvenbloed te waarderen.

"Ik heb zo veel druppels als je maar wilt, mutantje." Hij grijnsde en likte zijn lippen af. Een kleine fantasie over de koekjes die hij, samen met het mes, uit de keuken had gepikt was genoeg om een kwijlbende in Dux' mond te veroorzaken. "Ik heb een mes meegenomen." Plechtig haalde hij het uit zijn jaszak en toonde het haar.

Nog even en dat kon het bloed inkicken.
I'd like to have you for breakfast, you dirty little mutant.
« Laatst bewerkt op: 4 jaar geleden door Dux Semaris Roubære »

« [Reactie #5] : 4 jaar geleden »
'Ah arm wolfje wees niet beledigd ik vind dat elke haarbal dom is en een watje. Daar hoef jeje niet voor te schamen hoor. Je bent niet de enige.' Ze had bijna haar arm uitgestoken om de weerwolf daadwerkelijk te troosten maar die handeling ging toch echt te ver!

'Ik wil meedoen met je.. ah gestoorde plan.' Een grijns verscheen die van oor tot oor zou zijn gegaan als ze daar de rekbaarheid voor zou hebben. Nu was het eigenlijk een met veel tanden te zien grijns.
'Heb je echt geen bloed bij je.. Ik wilde nog wel vol schaamte sterven omdat ik zo stom ben om wolvenbloed te drinken, nu heb je het verpest hoor!' Jha ze zou wolvenbloed drinken, wat dacht die gestoorde hond wel. 'Heb je het wel bij je als ik echt dood wil? Zoja dan ben je weer bruikbaar.' Maar voorlopig wilde ze nog niet dood dus eigenlijk had de wolf het ook nog niet bij zich hoeven hebben.

Als een dier dat honger had griste ze het mes uit de handen van de wolf.[1]
Ze zocht een mooi plekje op haar arm en stak het mes een stukje in haar huid. Ze haalde hem er weer voorzichtig uit en zag dat er bloed op zat. Voorzichtig gaf ze het mes aan de jongen voor haar. 'Wel zuinig mee doen he! Ik doe het niet nog een keer.' Ze keek de jongen waarschuwend aan en liet zich toen onder hem vallen.
'Oke kom maar op met die druppel van je.' Ze opende haar mond en wachtte op het druppeltje, vast gore, druppel.
 1. (8, 5) Winst bij hoger dan 5
« Laatst bewerkt op: 4 jaar geleden door Aoife Piuo »

« [Reactie #6] : 4 jaar geleden »
Dux opende zijn mond om op de belediging van de vampier in te gaan, maar klapte hem meteen weer dicht. Hij was nu zo dichtbij, hij moest het nu niet met een valse opmerking verpesten.

''Natuurlijk heb ik bloed bij me. Een heel lichaam vol zelfs. Maar ik denk dat het voor beide partijen beter is als ik dat gewoon bij me houd.'' Voor haar omdat de smaak haar nog wekenlang de bloedlust zal bederven, en voor hem omdat hij vrij weinig zin had om uit elkaar gereten te worden door een vampier. En al helemaal niet door een gekke vampier.

Het mes werd uit zijn handen gegrepen voordat Dux er erg in had. Meteen sprong hij een paar stappen naar achter en boog zich wat dichter naar de grond toe, in een verdedigende houding. Dat bleek echter nergens voor nodig te zijn, want ze greep het mes om vervolgens zichzelf te verwonden in plaats van hem. Nonchalant ging Dux weer overeind staan en hoopte dat ze het niet had gezien. Hun 'vriendschap' zou er vast niet beter op worden als ze wist dat hij haar wantrouwde.

Hij pakte het mes van haar een en bekeek de druppel. Het idee dat hij haar bloed moest drinken en zij zijn speeksel deed hem walgen, maar het was de enige manier om te trippen. Of hij moest nog een keer die paddenstoelen vinden, maar hij wist niet meer welke het waren en waar hij ze had gevonden. 
Het meisje liet zich onder hem vallen en opende haar mond. ''Uh.'' zei Dux. ''Dat is niet helemaal de bedoeling.'' Het was te risicovol. Misschien kwijlde hij wel te veel, en in deze situatie zou één enkel druppeltje al te veel zijn. Daarbij stond het idee om rechtstreeks in de mond van een vampier te kwijlen hem niet echt aan.

''Ik doe het wel op dit mes.'' Het lemmet was groot genoeg voor een druppel bloed en een druppel speeksel. Dux dacht aan heerlijk malse konijntjes, een varken aan het spit, en natuurlijk de koekjes uit de keuken. Het water liep hem in de mond, en voorzichtig deponeerde hij een druppeltje ervan op de andere kant van het lemmet van het mes.

Met een ondeugende grijns keek hij haar aan. ''Ben je er klaar voor?''
I'd like to have you for breakfast, you dirty little mutant.

« [Reactie #7] : 4 jaar geleden »
'Mooi ik hoorde het eigenlijk al aan je.' Ja zijn hart klopte nog, het was duidelijk te horen. Maar ze zou zich niet aan de jongen vergrijpen.

'Watje,' de vampier krabbelde weer overeind en klopte haar jurk af. 'We doen jou voorzichtige manier wel. Anders durf je straks niet meer.'
Met enige interesse keek Constante naar de kwijlende wolf. Ze keken al niet zo slim maar met kwijl erbij waren het  net domme baby's.  Baby's,  die zou ze wel eens willen drinken.  Zo jong, net op de wereld. Dat zou toch heerlijk moeten smaken!

'Ohja, ik ben klaar.' Ze was  met haar gedachte's bij baby's en moest weer even  naar de wereld komen.
'Op drie? Een, twee, drie!!' Constante nam de druppel speeksel en slikte hem door.  Een stap zetten ze naar achter. Voelde ze al iets? 'Merk jij al iets?'

« [Reactie #8] : 3 jaar geleden »
"Mijn voorzichtige manier is anders wel de beste, of wil je soms dood?" Met een indringende blik keek Dux haar aan en kwijlde vervolgens op het lemmet. Toen hij klaar was gaf hij het mes aan vampierenmeisje. Hij mocht dan een wolf zijn, hij was wel een wolf die (alhoewel onder dwang) etiquettelessen volgde. En de etiquette dicteerde: Dames voor. De 'dame' in kweste pakte het mes aan en likte enthousiast het mes af. Tot Dux' grote verbazing trok ze geen gezicht dat was doordrongen van afschuw, en ze maakte ook geen valse, semi-grappige opmerking. Misschien moest hij dat dan ook maar niet doen. Misschien ook wel.

Hij pakte het mes aan en likte het bloed eraf. Een onwillekeurige huivering ging door zijn lichaam, want alhoewel hij aan de smaak van bloed gewend was, was vampierenbloed toch anders. En niet per se op een positieve manier. De druppel was nog maar net in zijn mond en Constance vroeg hem al of hij wat voelde. Een zucht ontsnapte hem. "Nee, natuurlijk niet. Het duurt nog wel een tijdje voordat je iets voelt. Afhankelijk van je lichaamsbouw, natuurlijk." Hij bekeek haar eens goed. Ze was een redelijk tenger meisje, en hijzelf was ook geen beer van een vent. Maar een vent was hij natuurlijk wel, dus het zal bij hem waarschijnlijk iets later inkicken dan bij haar. Het zou wel geen uren duren, maar een seconde was wel erg snel. Niet dat die informatie allemaal aan haar vertelt moest worden natuurlijk. Dat zou heel veel moeite, tijd en energie kosten, die ook gebruikt kon worden om tegen een boomstam aan te gaan xitten, wat Dux dan ook deed. "Wacht nou maar gewoon rustig af."

Alhoewel het woord rustig per definitie al niet op haar lijf geschreven was. Dux' ogen werden groot. Hoe moest dit meisje wel niet zijn als ze onder invloed was? Had hij niet een grote fout gemaakt door haar uit te kiezen?
I'd like to have you for breakfast, you dirty little mutant.

« [Reactie #9] : 3 jaar geleden »
'Ik ben al dood joh, watje.' Oke ze liep nog, kon praten denken maar eigenlijk was ze al dood. Wat Dux bedoelde was dat haar geest dan weg zou zijn, uit het lichaam tenminste.

Constance keek Dux bevreemd aan. Rustig? Ze schudde haar hoofd. 'Kan ik niet, vroeger kon ik dat prima, ik was een dochter van een dame, ik moest wel. Maar nu nee gekke weerwolf nu ben ik heel druk.'
Constance keek de zittende weerwolf nog even aan en begon toen heen en weer te lopen. Maar lopen was saai dus werd het huppelen. Aan het einde werd er zelfs nog een liedje bij gemompeld. En dat ging over in echt zingen. Het huppelen ging ook steeds sneller en nu maakte ze rondjes om Dux heen. Wat voelde ze zich vol energie! 'Voel jij al iets Duxiepuxie?'

« [Reactie #10] : 3 jaar geleden »
"Misschien had je dan niet zo'n irritante vampier moeten worden." Mompelde Dux zachtjes. Meteen kreeg hij een uitgebreide demonstratie van het onvermogen van het kind om rustig te zijn. Ze begon rond te lopen, te huppelen en tot overmaat van ramp begon ze ook nog te zingen.

Dux sloot zijn ogen. Denk aan blije dingen. Gisèle, liggend in het gras. Rondrennend met de clan, thuis. Rondrennend met de clan, hier op Bumetrel. De ketting van zijn moeder. Zijn vingers omsloten het sieraad voorzichtig. Zijn redelijk serene moment werd echter bruut onderbroken door Constance die om hem heen begon te huppelen. "Nee ik voel nog niets." Bromde hij. Een vliegje zoemde om hem heen en zat uiteindelijk stil op zijn neus. Dux sloeg het beestje weg, stond op en begon rond te lopen, in de hoop wat warmer te worden. Hij kreeg het redelijk snel warm, sneller dan normaal. Hij keek Constance aan. "Voel jij al wat?"

Dux likte aan zijn lippen. Hij had wat drinken mee moeten nemen, hij begon dorst te krijgen. En zijn maag rommelde ook nog steeds. Hij begon zich wat lichter te voelen in zijn hoofd, maar het was geen onaangenaam gevoel, zo'n gevoel alsof hij flauw zou vallen. Nee, het was eigenlijk wel een prettig gevoel. "Ik word wat lichter in mijn hoofd, denk ik."
I'd like to have you for breakfast, you dirty little mutant.

« [Reactie #11] : 3 jaar geleden »
'Ik voel niks of nou.. Ik heb me nog nooit zo energiek gevoelt!' Ze sprong in de lucht in de hoop dat ze zou kunnen vliegen maar de zwaartekracht trok haar weer naar de aarde. Misschien moest ze het vanuit een boom proberen. Net op het moment dat ze wilde doen zag ze mooie kleuren. 'Ik kan lekker mooie kleuren zien jij lekker niet!' Ze stak haar tong naar de jongen uit. 'Ik zie daar een rondje oranje en daar wat paars oh en blauw!'

'Nog lichter? Hij was toch al niet zo zwaar? Oh je hoofd lijkt wel geel. Heb je je gezicht met paardenbloemen ingesmeerd? Hmm hoe kan jij je hoofd opeens naar groen veranderen?'