Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Had je maar geluisterd...  (829 keer gelezen)

Speeldatum: 12 september 1299 (Begin herfst)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 5 jaar geleden »
Rustig huppelde Eleonora de leerlingenkamer binnen. Ze was op haar gemak, straalde een en al vrede en liefde uit. Behalve dat de nimf uiteraard de leerlingenkamer van Heracor in ging. Merifellers bij het rode leger, dat kon gewoon nooit iets vreedzaams betekenen. Iedereen wist immers dat Merifellers altijd iets uitspoken en rotzooi trappen. Behalve de eerstejaars natuurlijk, die wisten dat niet, wat tegelijkertijd ook de reden was waarom het nimfje zich begaf op rood terrein.

Vol vertrouwen keek ze even rond en liep toen in de gewenste richting. Door haar uitdrukking verloren meeste bruten al snel interesse in haar, ze leek hier te horen. Met lichte pasjes verplaatste ze zich, todat ze was waar ze wilde zijn: een rood geklede centaur, met de uitdrukking van een eerstejaars en blonde lokken. Thajiël, heette ze, als Leo het goed herinnerde. Ze ging naast de vierpotige op een tafel zitten en zei zoetjes: "Hoi Thaj," haar stem als bloemen, "tijdje geleden hè?" Even wierp ze een blik op andere myrofas aan de tafel. Een jongen keek op, de rest ging door met wat ze deden. De jongen kreeg een lieve knipoog en blozend richtte ook hij zich weer op zijn huiswerk. De nimf richtte haar aandacht weer op de centaur.
De lucht is blauw als een sinaasappel!
« Laatst bewerkt op: 5 jaar geleden door Eleonora Vasiles »

« [Reactie #1] : 5 jaar geleden »
Thajiël zuchtte, ze was al een tijdje bezig een manier te verzinnen waardoor ze op tijd op zou staan. Ze sliep door alles heen en ze had geen zin om een plens water in haar gezicht te krijgen en vroeg naar bed gaan werkte ook al niet. Maar aangezien ze na een hele tijd nog steeds niks kon bedenken besloot ze maar dat het een onoplosbaar probleem was, net zoiets als een ziekte, wat de leraren maar moesten accepteren.

Dus focuste zich maar op haar huiswerk, wat bijna af was, toen ze werd gestoord door een roodharig nimfje. ''Hoi Eleonora, ik heb je lang niet gesproken,'' zei de centaur lachend. ''Wat kom je doen? Ik verveelde me toch,'' zei ze terwijl ze naar haar huiswerk wees '',dus misschien kunnen we iets gaan doen als je zin hebt?'' Haar huiswerk zou later wel gedaan worden, dat was minder belangrijk.

« [Reactie #2] : 5 jaar geleden »
Eleonoras ogen versperden zich verbaasd. Een Heracori, blij om háár te zien, dat gebeurde zelden, en was de uitdrukking wel waard. Meeste verborgen gelijk hun huiswerk in de diepste, geheimste vakken van hun tas en vertelden haar onaardig om weer weg te gaan. Dat was ze gewend, behalve als ze haar lieve gezichtje en goed gevormde lichaam in de strijd gooide. Ze was immers een Merifeller en die riepen dat gedrag op. Deze vierpoter echter, stuurde haar niet weg en was zelfs blij om haar te zien!

Ze keek van de centaur naar haar huiswerk en weer terug. Dát was de reden waarom ze hier was. De centaurs huiswerk 'lenen', met maar een minieme kans dat die het weer terug zou zien. Het persoon dat haar gehuurd had, had gevraagd voor het huiswerk wapenkunde van een andere eerstejaars. En de enigste andere eerstejaars die zij kende, en die Heracor zat, was Thajiël.
Ze slaakte een onhoorbare zucht. Waarom was ze toch zo lief? Thajiëls huiswerk bleef waar het was en het nimfje besloot dat ze het later wel bij die jongen van eerder zou proberen, die waarschijnlijk ook eerstejaars was, te zien aan het gemis van baardgroei.

"Uhm..." zei Eleonora toen, en sinds ze beroofd was van wat ze had willen doen vroeg ze maar: "Geen idee, wat wil jij doen? Ik kan voor vrij veel zorgen." Ze had inmiddels haar connecties gevestigd. Een knappe jongen in de keuken, een extreem lelijke in de stallen en zo nog wel wat meer. Ze keek de centaur vragend aan.
De lucht is blauw als een sinaasappel!
« Laatst bewerkt op: 5 jaar geleden door Eleonora Vasiles »

« [Reactie #3] : 5 jaar geleden »
Thajiël zag de merifeller naar haar huiswerk kijken en maakte een verontschuldigend gebaar: ''Ja sorry, het is wapenkunde, als het iets anders was geweest wat jij ook hebt, had je het wel kunnen overschrijven als je zou willen.'' De blondine maakte daar niet zo'n probleem van, zij had er geen last van en iemand anders zou er profijt van hebben.

Ze had geen idee waar ze zin in had, Eleonora was immers gekomen om iets met haar te doen, dus ze had gedacht dat het nimfje wel iets zou weten. Nou ja, ze wist eigenlijk niet of Eleonora daar wel voor gekomen was, maar waarvoor zou ze anders gekomen zijn? ''Oh mij maakt het niets uit, zolang het maar geen huiswerk is, is alles wel goed. Het is leuk om naar buiten te gaan, maar het is wel al een beetje schemerig[1] en verder eh heb ik geen idee, weet jij nog iets?'' zei ze nadenkend.
 1. hoe laat is het? want ik weet niet of het dan al donker is, ik zeg wel dat het schemert omdat dat... geen idee. is het goed als het schemert, zo niet, dan niet
« Laatst bewerkt op: 5 jaar geleden door Thajiël Dharjemini »

« [Reactie #4] : 5 jaar geleden »
"Ja, je hebt gelijk, we zouden naar buiten kunnen." De nimf wierp een blik uit het raam. "Schemering is best leuk hoor; een mooi uitzicht, lange schaduwen en je kan dingen zien die-" ze stopte spontaan met spreken, terwijl ze een bedenkelijk gezicht trok. Ze stak waarschuwend een vinger op om te zorgen dat de centaur ook haar mond hield. Vijf seconden verstreken, tien, vijftien, dertig, een minuut.

"Ja! Jajajaja, ik heb het!" zei ze spontaan. De jongen van eerder keek verbaasd weer op. Alle papieren van Thajiël met haar huiswerk werden bliksemsnel verzameld door het nimfje en tussen het openliggende boek gestoken. Dat boek verdween even snel in de centaurs openstaande tas, die tegen de tafelpoot aanleunde, en de tas werd over Eleonoras schouder geslagen. Haar eigen tas hing over de andere schouder. Toen rende de nimf vliegensvlug de Heracor kamer uit, terwijl ze: "Kom, kom, kom, kom!" riep over haar schouder naar Thajiël, waardoor inmiddels alle Heracori in de kamer opkeken. Het kon haar niks schelen, ze verdween al de gang op. De centaur zou wel volgen, dat had ze verzekerd door haar tas te stelen.

Met haar lange benen rende ze zo snel als ze kon de gangen door. De centaur zou haar naar verloop van tijd zeker inhalen, maar het nimfje probeerde het uit te stellen door zo veel mogelijk hoeken om te rennen en de lange stukken te vermijden. Als laatste rende ze een trap af.[1]

Pas toen ze de buitendeur uitstormde hield het meisje haar pas in. Volledig uitgeput zakte ze in elkaar op de grond, schuddebuikend van het lachen. Thajiël zou vast een paar seconden later volgen en het kind dubbelgeklapt zien liggen terwijl ze het uitsproeste van het lachen. Wat die zou denken kon Leo niet precies inschatten, maar ze had een gok. Waarschijnlijk dat deze nimf toch duidelijk knettergek was of dat ze flink dronken was (wat niet zo was) of zoiets. Eleonora had echter andere gedachten, die meer gericht waren op haar ademhaling en om te proberen haar lach in controle te houden.
 1. Mochten we gestopt worden door ene leraar/wachter mag je de rest van de post nergeren.
De lucht is blauw als een sinaasappel!

« [Reactie #5] : 5 jaar geleden »
"Wat!" Riep het meisje verbaast,voor ze het besefte was die rare nimf met haar tas weggerend. Ze snapte er niks van, maar wat ze wel snapte was het "kom, kom, kom, kom" wat de merifeller haar toeriep. Thajiël was dol op spelletjes, dus rende ze enthousiast de andere eerstejaars achterna, als die dacht dat ze sneller was dan een centaur had ze het mooi mis!

Door de vele bochten die het nimfje maakte lukte het Thajiël niet om haar in te halen, maar ze was wel erg dichtbij[1], totdat de trap kwam in ieder geval. Met grote sprongen ging ze van de trap, waardoor ze viel. Snel herpakte ze zich, concluderend dat ze zich niet verwond had en stond weer op, verdergaand met haar achtervolging.

Toen die vervelende trappen eindelijk afgelopen waren, liep de blondine weer iets in op het nimfje. Snel zette ze nog een sprintje in en het leek erop dat ze haar net of net niet ging inhalen. Helaas was Leo net sneller en ongeveer een seconde later kwam de centaur de deur uit. Ze was een beetje teleurgesteld, maar het was wel leuk geweest.

Ook zij ging op de grond zitten, omdat ze merkte dat ze zelf ook best moe was. "Waar sloeg dat op?" vroeg ze hijgend en lachend aan de roodharige, terwijl ze ondertussen probeerde voorzichtig haar tas terug te pakken.[2] Op dat moment dacht ze eigenlijk niet zoveel behalve:Was leuk, tas, adem in, adem uit en dingen die daarop leken.

 1. ik heb geprobeerd te dobbelen, maar op mijn tablet gaat dat niet
 2. ik kan niet dobbelen, dus jij beslist maar of het lukt
« Laatst bewerkt op: 5 jaar geleden door Thajiël Dharjemini »

« [Reactie #6] : 5 jaar geleden »
"Dat-" hap lucht, "sloeg-" nog een hap lucht, "op, dat ik nogal-" het ging al beter, "impuslief ben." Ze had meer willen zeggen, maar haar ademhaling weerhield haar. Die weerhield haar van wel meer, want de Thaj's tas werd uit haar handen gegritst. Door de centaur zelf natuurlijk, maar het voelde nog steeds als diefstaf. Toch liet Leo de tas maar los, ze had hem niet meer nodig. Een kwart van de papieren met Thaj's huiswerk waren immers al veilig opgeborgen in de nimfs tas, al zou de centaur daar pas veel te laat achter komen. Eleonora had het slim aangepakt, zoals altijd, en hier en daar een vel uitgepakt. De rest zat nog in het boek. Haar huurder zou niet tevreden zijn, maar ze zou zich er wel uit redden. Toch handig, die hele afleiding van dat rennen.

Kort naar haar laatste woorden stond ze alweer op. Thaj had nu haar tas wel terug, maar ze mocht niet uitgebreid haar huiswerk haar bekijken. Het was sowieso onlogisch als ze dat ging doen: Ze lagen midden op een grasveld en had eerder al aangegeven dat ze later wel door zou gaan met haar huiswerk. Ondanks deze geruststelling ging het nimfje snel door met haar plannen.

Met lichte passen en een hijgerige adem liep ze dus al verder de buitenlucht in. "Als verdere uitleg van net, ik heb een geweldig idee. Alleen hebben we daarvoor de schemering nodig, dus moesten we zo snel mogelijk buiten zijn, voordat het volledig donker was. Daarom die spontane race van daarnet." Even hield ze haar mond, tot ze bij de bomengaard was. Het was een donkere en spannende plek in de avond, vol met geheimen en beloftes van avontuur. "We zijn er."
De lucht is blauw als een sinaasappel!

« [Reactie #7] : 5 jaar geleden »
"Ah, oké," zei Thajiël omdat ze niets anders wist te antwoorden en ze de roodharige wel wilde laten merken dat ze haar adem onder controle had. Daarna stond haar vriendin op, dus stond ze zelf ook op, benieuwd wat de merifeller van plan was.

Eleonora liep ergens naartoe en gaf een verdere uitleg. De heracori snapte er nog steeds niets van, maar het klonk erg leuk, dus liep ze achter de nimf aan. Na een tijdje rustig lopen kwamen ze ergens aan wat een boomgaard leek te zijn. Ze had geen idee of er boomgaarden bij Bumetrel waren, want ze had die nog niet opgemerkt, maar op iets anders dan een boomgaard leek het niet. Wat kon er nou bij schemering in een boomgaard zijn, wat er niet is als het helemaal donker is? De blondine had geen idee wat er zou gebeuren, maar ging het niet vragen, waarschijnlijk zou ze het nog wel merken als het zover was.
« Laatst bewerkt op: 5 jaar geleden door Thajiël Dharjemini »

« [Reactie #8] : 5 jaar geleden »
"Nou," zei ze terwijl ze zich plots omdraaide, "in de schemering zijn er schaduwen." Ze hield haar armen voor de centaur en wiebelde met haar vingers. Het hoorde er mysterieus uit te zien, maar door de mega grijns op haar gezicht leek het eerder dom. Daarna keerde ze weer terug en liep de boomgaard[1] in.

De oude bomen stonden redelijk dicht bij elkaar en er schemerde amper licht door de bladeren. Op de bodem groeiden veel planten door elkaar heen, als een soort spinnenweb van planten. Ze had een goede dag gekozen, de tuinman zou waarschijnlijk pas morgen alles weer netjes maken. Voorzichtig stapte het nimfje van boom naar boom, je merkte alleen haar lichte ademhaling en fel rode haren nog op. Bomen, bossen en natuur waren immers de plekken waar nimfen thuis hoorden. De grijns die ze droeg verbreedde, voor zover dat kon, en er verscheen een duivelse blik in haar ogen. "Volg, volg, volg, volg!" riep ze terug naar waar ze vermoedde dat de centaur nog stond. Centaurs hielden namelijk niet van bomen, maar waren meer gesteld op openvlaktes. "Kom! Kom, kom, kom, kom!" zong ze dus nog een keer. Ondertussen huppelde ze rustig verder de duisternis in. Knettergek was ze nog net niet, maar flink gestoord zeker.
 1. Ik heb het opgezocht, en ja, die bestaat :j:
De lucht is blauw als een sinaasappel!

« [Reactie #9] : 5 jaar geleden »
[1]
Schaduwen, wiebelende vingers en een grote grijns,het sloeg nergens op , maar Thajiël vond het leuk. Normaal was ze 's avonds nooit buiten, dus dit was interessant, al wist ze nog steeds niet wat ze precies gingen doen. Pas later merkte ze het, toen ze naar de roodharige keek.

Het nimfje liep onder de bomen, maar het leek meer op dansen,van boom naar boom, onzichtbaar op haar rode haar na. De heracori vond het er fantastisch uitzien, mysterieus en magisch, alsof de nimf helemaal opging in de bomen. Nadat het het nimfje haar ''volg,volg,volg,volg'' en ''kom,kom,kom,kom'' toezong werd het een beetje eng, maar nog steeds spannend en mooi. En omdat het blondje niets tegen bomen had, aangezien ze zelf in een bos was opgegroeid en het fantastische schouwspel, genaamd Eleonora, wou blijven zien, liep ze haast gehypnotiseerd achter het nimfje aan. Dit was inderdaad fantastisch!
 1. Ik geloofde wel dat er boomgaarden zijn hoor,alleen Thaj wist dat niet.
« Laatst bewerkt op: 5 jaar geleden door Thajiël Dharjemini »

« [Reactie #10] : 5 jaar geleden »
Nog even danste het nimfje verder, gerustgesteld dat de centaur haar volgde. "Mooi hè?" zei ze ondertussen zachtjes. Na zo'n honderd meter[1] versnelde Leo haar tempo iets en verdween achter een dikke stronk. Daar zette ze haar groene kap op en verborg haar rode haren. Met behendige bewegingen trok ze zichzelf op aan de onderste takken van de plant.[2] Het zwakke nimfje had echter in haar vroegere jaren best wat bomen beklommen en wist nu ook zonder kleerscheuren een flinke afstand tussen zichzelf een de grond te creëren. Een beetje trots klom ze muisstil verder tot ze zich ongeveer boven de centaur bevond. Die zou haar nooit zien, in haar mos groene kleding.
 1. Vanaf nu is de boomgaard dus minstens honderd meter in een bepaalde richting :gheh: Ben je het er niet mee eens? Lees het dan lekker anders, ik heb geen zin om iets te veranderen ;)
 2. (9) Winst bij hoger dan 6
De lucht is blauw als een sinaasappel!

« [Reactie #11] : 5 jaar geleden »
Net iets te hard zei het meisje,''Ja, heel mooi,'' waarna enkele vogels wegvlogen. Terwijl ze het nimfje volgde keek ze om zich heen, het werd al donkerder en het weinige licht werd gedempt door de rode, gele en groene bladeren. Nergens zag ze dieren, wat ook niet erg verbazingwekkend was, aangezien het geen echt bos was en ze natuurlijk best hard rondstampte. Nouja, eigenlijk vond ze dat ze best zacht liep, maar vergeleken met het nimfje was ze net... wat een paard? Dat was ze ook voor de helft, dus erg verbazingwekkend was dat niet, maar een betere vergelijking kon ze ook niet bedenken.

Na een tijdje ging Eleonora harder lopen en het blondje wist niet of het nu de bedoeling was dat ze net zo hard als het nimfje ging lopen, of dat het nimfje verder voor haar wilde lopen. Dus ging ze maar iets harder lopen, maar wel zo dat het nimfje wel wat sneller ging dan zij.

Na een tijdje was het rode haar, waar ze vooral op had gelet zodra het nimfje wat verder weg was geweest, verdwenen. De heracori had geen idee waar Leo kon zijn en keek om zich heen, voor zich, achter zich, naast zich en zelfs boven zich maar[1] zag of hoorde niks, behalve takjes die tegen elkaar aan waaiden of een enkele vogel die zong, even dacht ze dat ze iets roods zag, maar dat was waarschijnlijk een blaadje geweest, want toen ze beter keek zag ze het niet meer. Ze was helemaal alleen en was een beetje bang, maar dat ging ze natuurlijk niet laten merken. Maar straks zou Eleonora ontvoerd zijn, je hoorde soms dat soort roddels, dat er mensen waren die myrofas ontvoerden, maar ze zou zich ook kunnen verstoppen, of gevallen kunnen zijn, het was allemaal mogelijk. ''Leo, waar zit je?'' vroeg het meisje rustiger dan ze op dat moment was.
 1. (6) Winst bij hoger dan 7
« Laatst bewerkt op: 5 jaar geleden door Thajiël Dharjemini »

« [Reactie #12] : 5 jaar geleden »
Vanaf haar wankele uitkijk post zag Leo hoe de centaur zich zorgen begon te maken om haar. Een onbekend gevoel vulde haar en ze wist het niet precies te plaatsen. Het deed haar denken aan blijdschap, maar er schemerde iets van trots doorheen. En daarmee kwam ook de wetenschap dat ze Thajiël niet zo achter kon laten, wat eerder wel haar plan was geweest. Begon ze nou sentimenteel te worden? Had ze berouw van haar plannen? De nimf schudde de rare gedachtes van zich af en klom verder. De centaur had zich een paar passen verplaatst en Eleonora moest op het puntje van de tak zitten om haar te volgen.[1][2]

En toen begon het kraken. Langzaam scheurde de bast en begon de tak waarop Leo zat te buigen. Een kort gilletje ontsnapte uit haar lippen. Reflexief greep ze naar iets om zich heen en zette zich af van haar boom. Wonderbaarlijk genoeg lukte het en ze belandde hangend over een andere tak. Haar vorige haven storte naar bededen.[3] Een glimlach van de spanning verscheen rond haar lippen en die groeide snel tot een uitgelaten lachbui.

Daar hing ze dan, lachend, aan een tak, terwijl haar onderjurk en enkels goed zichbaar waren voor de centaur onder zich. "Dat-" begon ze, alweer luid hijgend, "was zó stoer!" Voorzichtig liet ze zich een beetje zakken en hing uitendelijk aan twee handen een halve meter boven de grond. Met beide handen tegelijk liet ze los en landde lichtjes op haar voeten. Als eerste reactie op haar vrijheid haalde ze haar hand door haar haren, schoonheid was immers belangrijk. Halverwege deze actie stopte ze met een kreetje en trok haar hand terug. Die zat onder de schrammen en een dun straaltje bloed liep uit een bijzonder diepe snee. Tot nu toe had ze het nog geen eens gemerkt, de adrealine pompte nog door haar lichaam. Voorzichtig haalde ze met haar andere hand een splinter uit de wond, en daarna nog twee. Daarna verstopte ze haar hand onder haar mantel en keek de centaur aan. Misschien had die nog niets gemerkt.
 1. 1-3 de tak breekt en Leo valt, 4-5 de tak breekt en Leo weet een andere tak te grijpen, 6-8 de tak kraakt heel erg en ze wordt ontdekt, 9-10 er gebeurd niks.
 2. (5) Winst bij hoger dan 6
 3. Thaj, je moet maar verzinnen of je onder die tak staat of niet, en of het je schade oplevert.
De lucht is blauw als een sinaasappel!

« [Reactie #13] : 5 jaar geleden »
Opeens hoorde Thajiël een luid gekraak boven haar, snel keek ze naar boven. ''Leo!'' schreeuwde het meisje wanhopig. Op de brekende tak zat Leo, die straks nog te pletter ging vallen, wat kon ze doen?! Oh nee, wat ging ze nu doen? Springen!? Dat ging nooit lukken. Ze kneep haar ogen dicht, omdat ze niet wilde dat ze Eleonora te pletter zag vallen,vlak daarna opende ze die weer, maar durfde nog steeds niet naar boven te kijken. Wat voor een heracori ben jij nou? sprak ze zich streng toe in haar hoofd,Je durft niet eens te kijken, laat staan helpen!

Snel keek ze dus weer naar boven, hopend dat Leo daar nog ergens was en niet op de grond. Opgelucht haalde ze adem, het nimfje hing levend over een andere tak heen! De tak boven haar begon nog erger te kraken en ze zag hem vallen.Oh nee, oh nee, oh nee, niet goed, weg hier.[1][2] Snel was ze weggerend en dat was maar goed ook, ze had alleen enkele schrammetjes van de zijtakken, maar er was niks ergs gebeurt, zij leefde nog, Leo leefde nog, alles was goed. Opgelucht haalde ze adem, ze was te zeer geschrokken om nu al zo te kunnen lachen als het nimfje.

''Alles goed?'' vroeg Thajiël toen het nimfje naar beneden klom. ''Het was echt heel knap gedaan, best stoer inderdaad, maar beloof me dat je dat nooit weer doet!'' Ze lachte pas toen de andere eerstejaars eindelijk veilig en wel op de grond stond, met Leo viel er altijd wat te beleven, maar of dat iets goeds was? Toen het nimfje een kreetje slaakte keek het blondje op, Leo pulkte een splinter uit een diepe wond in haar hand, waar het bloed zo te zien uit gutste. Daar was het antwoord op haar vraag, altijd iets te beleven was niet goed. ''Kom mee, straks bloed je nog dood! We gaan snel naar mevrouw de dokter, hou je cape maar goed op de wond of gebruik als je die niet vies wil maken mijn schooluniform maar, die is toch al rood. Kun je rennen denk je?'' Ratelde het meisje hysterisch. Straks zou het arme meisje echt dood bloeden, het zag er zo ernstig uit.
 1. 1-3: knock out en gewond 4-5 knock out 6 een zijtak heeft gezorgd dat zij ook een diepe snee heeft 7-8 schrammetjes en verder niks 9-10 heelhuids vanaf gekomen
 2. (8) Winst bij hoger dan 7
« Laatst bewerkt op: 5 jaar geleden door Thajiël Dharjemini »

« [Reactie #14] : 5 jaar geleden »
En die had dus wel iets gemerkt. "Oh, het gaat wel hoor, we hoeven niet te rennen." Langs vrouwe Ó Coileáin gaan was misschien wel een goed idee. "Gaat het met jou wel?" De centaur leek niet zwaar gewond, maar Leo had zelf immers ook haar wonden proberen te verbergen. Over die belofte zei ze maar niks. Het was vast een uitspraak in paniek geweest, in plaats van een werkelijk verzoek. Het nimfje was niet van plan iets te beloven. Beloftes waren zo... bindend.

Met haar goede hand haalde Leo haar tas van haar schouders[1] en trok haar een stukje bruine stof uit. Ze had vandaag haar les magische elixers gehad, en dan had ze altijd een doek mee mocht er iets mis gaan. Deze was gelukkig nog schoon. Met een simpele knoop bond ze die strak om haar hand. Geneeskunde was soms verbasend handig. "Dat moet het bloeden wel even tegenhouden." Mompelde ze tegen niemand in het bijzonder.

Terwijl ze haar tas dicht begon te knopen, ontdekte ze de gestolen papieren met Thaj's huiswerk. Eigenlijk was het best zielig dat ze die nu miste. Met een zucht haalde Eleonora ze tevoorschijn. Die hield ze met een lichtjes trillende hand, haar goede rechter, uit naar de centaur. "Die- die zijn nog van jou." was alles wat ze zei, met haar blik gericht op de grond. Zodra dit afgehandeld was, zou ze opweg gaan naar de ziekenzaal, maar Thaj als vriendin houden was nu haar eerste prioriteit. Dit was stap één. Ik word echt te lief.
 1. Waar die tas tijdens de val was? Geen idee, maar ik was even vergeten dat ze die natuurlijk nog had.
De lucht is blauw als een sinaasappel!

« [Reactie #15] : 5 jaar geleden »
''Met mij alles wél prima, maar jij bloedt dood, dus wij gaan nu zo snel mogelijk naar mevrouw de dokter,'' zei Thajiël iets strenger dan ze bedoelde. Ze zuchtte,''Sorry ik bedoel het niet zo streng, maar we moeten echt snel gaan, die wond is vast best diep en straks val je nog flauw.''

Even later bond Eleonora een doek om haar hand, best slim, maar zij had dat natuurlijk ook kunnen bedenken, misschien had ze wel iets veel beters kunnen bedenken. Maar nu wist ze niks beters. ''Mooi, goed, dan bloed je niet dood,'' zei de centaur meer tegen zichzelf dan tegen haar niet langer doodbloedende vriendin.

Opeens kreeg ze een paar papieren aangereikt, waren die van haar? Ze pakte ze aan en keek wat er op stond. Huiswerk? Waarom huiswerk? Die rotnimf had haar huiswerk gejat! Waarom, ze had er niks aan en dan toch! Ze balde haar handen tot vuisten, ze had Leo nota bene vertrouwd. Om die ''rotnimf'' niet aan te vliegen telde ze tot tien, wat haar iets rustiger maakte, maar nog steeds had ze geen behoefte om met haar te praten. Ja dat kind bloedde misschien wel, maar ook niet meer zo erg en het was niet langer haar probleem om d'r dan aardig tegen te doen. ''Kom we gaan,'' was het enige wat ze voorlopig nog tegen die nimf zou zeggen.
« Laatst bewerkt op: 5 jaar geleden door Thajiël Dharjemini »

« [Reactie #16] : 5 jaar geleden »
Verdrietig keek het nimfje naar de grond. Deed ze eens een keer iets goeds, was Thaj alsnog boos. "Het- het...." probeerde ze maar kapte haar zin af. "Ik wil niet dat je boos op mij bent. Je bent veel te lief. En-" ze slikte even, "daarom gaf ik ook je huiswerk terug." Ze ging niet ontkennen dat ze het gejat had.

Stilletjes liep ze verder tot ze weer uit de boomgaard waren. Haar stappen waren een stuk minder sierlijk en je kon zien dat ze ongelukkig was. "Wil je nog mee naar de ziekenzaal?" Leo durfde de centaur niet meer in de ogen te kijken. Een beetje afwezig begon ze over haar hand te wrijven, waardoor er kleine vlekjes bloed op de doek verdwenen.
De lucht is blauw als een sinaasappel!

« [Reactie #17] : 5 jaar geleden »
Leo keek zo zielig naar de grond, maar ze had wel haar huiswerk gejat, Thajiël had geen idee wat ze moest doen. Het is natuurlijk raar om aardig te doen tegen iemand die je huiswerk had gejat, maar ze hield niet van ruzie en zag dat de nimf er wel spijt van had, tenminste dat dacht ze. En Eleonora had het wel teruggegeven, dat was al heel wat, zij kon er vast ook niks aan doen, ze was nou eenmaal een merifeller, die deden dat soort dingen. Ze had zichzelf overtuigd, er waren meer redenen om het goed te maken en Leo was, omdat ze een merifeller was, ook ontoereikingsvatbaar of iets dergeijks

''Oké sorry,'' ze zuchtte, ruzies waren moeilijk en die oplossen was nog erger, '' het is gewoon dat je het ook had kunnen vragen. Ik had zelfs nog gezegd dat je het wel had kunnen overschrijven als jij dat vak wel had gehad.'' De centaur zweeg, en keek naar de grond, normaal was ze nooit zo verlegen, stomme ruzies ook! ''Maar ik vergeef het je omdat je mijn huiswerk wel hebt teruggegeven en ik ga natuurlijk wel met je mee naar de ziekenzaal. Zijn we nu weer vrienden dan?'' Niet dat ze net geen vrienden waren geweest, een goede vriendschap hoort tegen een paar ruzies te kunnen, maar dat hoorde je volgens het blondje gewoon te zeggen na een ruzie, om het zeker te weten.

« [Reactie #18] : 5 jaar geleden »
Een breede lach verscheen op Eleonoras gezicht, breder dan alle andere die ze die dag had gedragen. "Thaj, je bent echt een schat!" zei ze uitgelaten. "Ik beloof trouwens nooit meer jóúw huiswerk te stelen. En zijn we ooit geen vrienden geweest?"

Vol blijdschap pakte ze Thajiëls hand en trok haar mee naar de deur van het kasteel. Daar moest ze haar echter weer los laten om de deur open te doen, ze had immers maar één hand. Binnen vervolgde ze huppelend haar weg naar de ziekenzaal, ze vertrouwde dat de centaur wel zou volgen. Alle sierlijkheid was teruggekeerd in haar passen en ze straalde haar gewoonlijke blijschap weer uit.

OOC: Ik open een nieuw topic in de ziekenzaal.
De lucht is blauw als een sinaasappel!