Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Denk maar niet dat ik excuses aan ga bieden  (539 keer gelezen)

Speeldatum: 31 augustus 1299 (Einde zomer)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

Het was een strontvervelende dag aan het worden. Eerst een preek van mevrouw Worrseyu met straf. Daarna een aanvaring - vrij letterlijk - met vrouwe Mocha en de belofte van straf. Vervolgens een gesprek en een preek en een straf van meneer Worrseyu en nu kon hij weer terug naar Merifels moordwijf.

Ongetwijfeld ging ze de preken van het echtpaar Worrseyu nog eens dunnetjes overdoen en dan nog met een straf komen waar meneer en mevrouw Worrseyu's versie nog bij zou verbleken. En ze zou natuurlijk verwachten dat hij vreselijk veel spijt had en sorry sorry sorry zou zeggen, blablabla. Nou, de nachtelf kon het mooi vergeten. Hij kwam hier alleen omdat hij niet durfde niet te komen.

Elias klopte aan, wachtte op het binnen en ging maar weer eens naar binnen. Grappig eigenlijk. In zes jaar tijd was hij vaak in het rode kantoor geweest, iets minder vaak in het groene en maar zelden in het blauwe geweest. Hij zou rood en groen uit zijn hoofd kunnen natekenen. Als hij kon tekenen dan.

Niet durven niet te komen. Het was bijna hetzelfde als spijt. Tenminste, in het geval dat het niet-durven ontstond door een soort van plichtsbesef, iets dat je bijna moreel besef zou kunnen noemen. Het enige dat dan nog ontbrak was het inzicht dat straf en schuld onlosmakelijk met elkaar verbonden waren, en dat een goede myrofas straf niet zou moeten ontwijken, zelfs zijn schuld zou moeten voorkomen. Wat was spijt anders dan schuldbesef?

Op het moment hield Mocha zich net zo min als Elias bezig met vraagstukken over spijt. In plaats daarvan ordende ze de gevallen perkamenten, nadat ze een tijdelijke vervangende elixiërgordel had gefabriceerd. Ze zou Elik om een nieuwe moeten sturen, want het ding repareren was na zoveel jaar werkelijk de moeite niet meer waard.

Ze bekeek de flesjes die nu uitgestald op het bureau stonden, en fronste. Misschien was het tijd om het arsenaal een klein beetje te wijzigen.

"Elias." Mocha keek op en wenkte hem dichterbij. De deur sloot zich bijna geruisloos. "Wat was dat voor uitbarsting?"
No mercy for the wicked.

Elias haalde zijn schouders op. Zie je wel, daar had je het gezeur al. "Ik was boos, uw timing slecht." Dat was heel kernachtig het waarom van zijn uitbarsting. Maar hij had weinig zin om uit te wijden, laat staan om daarover een lezing in drie punten te krijgen, dus hij sprak gauw verder:
"Maar ik zie dat u bezig bent, dus wat mij betreft kunnen we snel door het gedeelte waarin ik toegeef dat het allemaal mijn schuld is, ik me verantwoordelijker had moeten gedragen, volwassenheid en posities van weerwolven op myrofasscholen en dan kunt u verder met dingen en kan ik beginnen met al het strafwerk dat dit oplevert. Misschien krijg ik het nog af tegen de eeuwwisseling.
Tenzij u wilt verdergaan met preken waar mevrouw Worrseyu en meneer Worrseyu zijn opgehouden. Ik kan een korte samenvatting geven, maar dat heb ik eigenlijk al gedaan zojuist."

"Werkelijk?" Zei Mocha. "Nu, begin dan inderdaad maar eens met dat gedeelte waarin je toegeeft dat het allemaal jouw schuld is. Vergeet niet in te gaan op je verantwoordelijkheid en volwassenheid, en de positie van weerwolven, zowel op myrofasscholen als in het algemeen. En laten we daar nog een punt aan toevoegen: de positie van leraren en decanen op diezelfde scholen."

Ze nam één van de flesjes en hield het tegen het licht. Het leek gevuld met indische inkt, zo zwart was het. "Daarna mag je me vertellen welk strafwerk je eigenlijk verwacht." Als het tot de eeuwwisseling kon doorgaan moest het een lachwekkend lichte straf wezen. Dat was tenslotte nog maar een paar maand.
No mercy for the wicked.

Elias zuchtte. "Goed. Het is allemaal mijn schuld. Dat uw riep kapotging, dat u de perkamenten liet vallen, dat ik ze niet op wilde rapen, dat u me een draai om de oren gaf en dat ik u vervolgens aanvloog. Allemaal mijn schuld. Het enige pluspuntje wat ik kan noemen is dat ik niet in attanna ging, maar dat was maantechnisch ook wel erg knap geweest. Verder ben ik vijfdejaars, 19 jaar oud en torenhoofd en zou ik zo langzamerhand moeten weten dat de wereld vol onrecht zit en dat weerwolven dan netjes moeten blijven zitten en pootjes geven, want anders worden alle andere myrofas boos. Verder zijn er dan nog de vampiers die je ook niet boos moet maken, maar heer Vladistov en vrouwe Vladistov zijn weg, dus dat maakt feitelijk geen flikker meer uit. Behalve in de echte wereld natuurlijk, waarin nachtelfen hele weerwolfdorpen uitmoorden als een alfa een mooi wijfje heeft gevonden."

Misschien was er iets van cynisme in Elias' stem geslopen.

"Oh ja, leraren en decanen zijn nobele wezens die altijd gelijk hebben. Ze behoren niet tegengesproken te worden, laat staan aangevlogen in een vlaag van woede. Dat heeft meneer Worrseyu zojuist heel beeldend uitgelegd. Bovendien heeft hij me zojuist een exemplaar van de regels laten lezen waarin heel duidelijk vermeld staat dat ongewenst gedrag en ... ah ja, "geweldpleging" niet wenselijk zijn op deze school. Hoewel u me de kans daartoe niet echt gegeven hebt."

"Wat de straf betreft: het kan me eigenlijk niet schelen. U verzint ongetwijfeld iets leuk. En anders kunt u altijd nog naar vrouwe Luthés sturen en dan kan ik naar huis."

Mocha lachte. Hardop.

"Oh ja." Knikte ze. "Het is totaal onrechtvaardig om op te zitten en pootjes te geven, vindt Elias, maar als mevrouw Mocha het zo graag wil horen, dan wil hij best zeggen dat het allemaal zijn schuld is. Allemaal jouw schuld. Alles wat er mis gaat is jouw schuld, dat is tenslotte precies wat ik wil horen, nietwaar? Zelfs als het niets met je te maken had. Want ze hoort vast niet dat dan alles wat je tegelijk opnoemt net zo belachelijk gaat klinken. Dat hoor jij alleen zelf."

"Heel volwassen ben je, vast en zeker. Je lijf. Je geest dus uiteraard ook, is het niet? Dat gaat tenslotte automatisch, samen op, daar hoef je niet voor te werken. En als je volwassen bent, dan is de tijd dat je netjes moest zijn, en je moest gedragen voorbij, immers? Dan is het volstrekt oneerlijk als je meerderen je een klusje opdragen wanneer dat jou niet zint. Dan moeten ze maar eens rekening gaan houden met jou, he?"

Ze knikte, en rolde het flesje in haar handen heen en weer. "Want als je volwassen bent, dan horen anderen naar jóú te luisteren. Hoe ouder je wordt, hoe eenvoudiger de wereld. Niemand stelt immers eisen aan volwassenen. Niemand beoordeelt wat je doet, want niemand heeft het recht een volwassene te beoordelen. Alleen kinderen, díé worden streng behandeld. Die moeten zich gedragen. En iedereen die van jou, een volwassene, eist dat je je gedraagt? Dat is een zeurpiet, die behandelt je als een kind."

Mocha zette het flesje weg en nam een tweede. Eentje die nog net zo groen niet was als haar ogen, die zich in die van de weerwolf boorden. "Er zijn tenslotte totaal geen consequenties wanneer een alfawolf het mooie wijfje van een kasteelheer steelt, omdat hem dat bevalt. Niemand zal hem dat kwalijk nemen. Er vallen geen doden, wanneer een weerwolf in attanna gaat. Alleen naïevelingen denken dat een weerwolf zelfcontrole mist. Wie is er immers ooit een wolf tegen gekomen die zichzelf niet in de hand had?"

Hoofdschuddend vervolgde ze. "En gedragsregels zijn voor kinderen. Geen vampier zal je wat doen, als je hem aanvliegt omdat je toevallig eens uit je humeur bent. Geen nachtelf steekt je neer. En als jij de ander doodt, omdat ie zo vervelend is, dan pakt de IRMM je heus niet. Die blijf je wel voor."

Ze lachte schamper dit keer. "Elias, je gaat tekeer als een kind van tien. Alleen de myrofas om je heen, díé doen alles fout vind je. Jij niet. Jij gedroeg je immers volstrekt vanzelfsprekend.
Maar schijnbaar is het je in al je jaren onderwijs nog niet opgevallen dat er meer van je wordt geëist als je ouder wordt. Niet minder. Dat men van je verwacht dat je zelfstandig in staat bent je te gedragen, en dat er consequenties volgen wanneer je bewijst dat niet te kunnen.
Je bent, kortom, een kind in het lijf van een volwassene. Een kind zonder inzicht, zonder verstand. 'Naar huis', zeg je zelfs. Hier hebben we nog geduld met je. Denk je nu werkelijk dat je warm onthaald wordt thuis, dat ze daar geduldig en lief met je zullen zijn? Dat je clan lijdzaam afwacht tot jouw boze bui weer over is? Als je alfa ook maar een greintje verstand heeft is ie strenger dan elke leraar, zelfs strenger dan elke nachtelf, en harder, minder geduldig. Dat, of hij is binnen een week dood."
No mercy for the wicked.

Drie, vier keer ging de mond van Elias open om iets tegen te werpen, maar zoals Mocha hem verbazingwekkend genoeg uit had laten praten, kon hij nu niet anders dan de hele preek afluisteren. Die borende ogen, de lachjes zorgden daar wel voor.

Bijna automatisch maakte de weerwolf aanstalten om op Mocha in te gaan. Ze begreep er niets van, sloeg de plank helemaal mis. En ze zou niet ingaan op zijn tegenwerpingen. Het was een kwestie van slikken en knikken. Hij hoefde nog maar een jaar. Hij hoefde nog maar een jaar. En dus deed Elias het zwijgen ertoe.

Alsof hij niet wist dat niet alle andere myrofas het fout deden. Het ging erom dat híj niet alles fout deed, niet altijd alleen maar alle verwijten kreeg. Dat hij ook wel eens een beetje waardering wilde. En dat zijn gedrag gevaarlijk zou zijn, dat kon hij zich eenvoudigweg niet voorstellen. Ze dachten toch niet werkelijk dat hij vampier uit ging dagen? Of zijn alfa?

En omdat de weerwolf nu eenmaal niet lang kon zwijgen, zei hij: "Het spijt me heus wel, van toen in de gang. En niet omdat ik dat van meneer Worrseyu moet zeggen of omdat ik bang ben voor straf. Het was écht het verkeerde moment. Ik was zó kwaad. Ik had u anders heus wel geholpen. En ik denk dat de helft van de leerlingen niet eens gemerkt heeft, hoe u die dinges van de grond hield. Bandelier?"

"En ik had ze bijna alsnog.. als ik in attanna was gegaan..." De weerwolf trok bleek weg toen hij zijn eigen conclusies had getrokken. "Maar hoe moest ik dat nou weten," mompelde hij. De Heracori leek opeens vijf jaar jonger.

"Juist." Zei ze. Het duurde even, en je had wat grof verbaal geweld nodig, maar dan kwamen zijn hersens wel op gang. Na een paar minuten. Of meer. En met wat extra hulp door hardop na te denken. Voor een weerwolf een hele prestatie.
"Dat moest je weten." Ze keek hem peinzend aan. "Als weerwolf hoor je dat te weten. Je hoort de grenzen en de problemen te kennen die je ras je oplevert. De voordelen, maar ook de nadelen. Je bent sterk als weerwolf, maar je mist de controle waarmee je die kracht kunt binden. Je bent dus een gevaar voor anderen. Je hoeft maar even in de verleiding te komen als je boos bent, en iedereen om je heen bekoopt het met zijn leven."

Schouderophalend voegde ze er nog aan toe. "En daarna jij, reken maar niet dat je de IRMM voorblijft." Dat was haar zelf niet eens gelukt. "Misschien is dat nog wel een makkelijker geheugensteun voor je. Je gaat dood als je je misdraagt. Onherroepelijk." Je kon van een beest tenslotte niet echt naastenliefde en inlevingsvermogen verwachten.
No mercy for the wicked.