Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Krakras  (452 keer gelezen)

Speeldatum: 6 augustus 1299 (Einde zomer)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 5 jaar geleden »
"Elei. Zoek Aloisia en breng haar naar mijn kantoor." Mocha wandelde de leerlingenkamer in, en ook direct maar weer uit. Meer viel er immers toch niet te zeggen. Oh, jawel. "Oréwinde, ga aan je huiswerk. En Vatinaya, het is niet de bedoeling dat je op de tafel zit. Daar zijn stoelen voor. Elei, ik verwacht je over een kwartier."

Het was avond, vlak na het laatste lesuur. Het had dus haast, want over een uur hoorden de leerlingen te slapen. Vanuit het oogpunt van de merifelleerlingen had na negen uur geen enkel verzoek van een leraar meer haast. Als je het immers om tien voor tien pas opvolgde had je een legitieme reden om op de gang rond te hangen.
Hoewel dat een volstrekt logische redenering was, leken Mocha's opdrachten toch altijd de uitzondering op de regel te zijn. Mocha zag er namelijk geen enkel probleem in om je ook de hele nacht strafwerk te geven. Bijvoorbeeld in de kerkers. Het was al lang geleden dat die voor het laatst gepoetst waren tot ze blonken, tenslotte.
No mercy for the wicked.

« [Reactie #1] : 5 jaar geleden »
Het was in de volstrekt nutteloze tijd in de avond, tussen het laatste lesuur en bedtijd in, dat Aloisia een seintje kreeg van een jongen. Of ze even mee naar Mocha kon komen. Vreemd, op dit tijdstip. Ze had juist naar de eenzame sterren zitten kijken, uit een stoel bij het raam. Ze waren nog niet zo lang zichtbaar geweest aan de hemel, maar het einde van de zomer begon al een beetje te naderen en ze werden steeds vroeger zichtbaar.

Zoals Aloisia wel vaker deed praatte ze tegen de dingen waarnaar ze keek. Nu praatte ze tegen de sterren. "Wat zijn jullie eenzaam daar, heel ver van elkaar vandaan en nog verder van mij. Jullie kunnen elkaar niet eens een knuffel geven, jullie hebben niet eens armen, en geen benen en ook geen vleugels. Toch kunnen jullie vliegen. En jullie geven licht, dat kan ik niet. Soms lijkt het wel alsof een van jullie naar mij toe wil komen, dan verlaat hij jullie allemaal, dan geeft hij zijn vriendschappen op om een poging te wagen naar mij toe te komen. Weet je, misschien ken ik wel iemand die ooit bij jullie heeft gevlogen. Hij is net zo lief als jullie. Nu heeft hij vleugels, leuk hè?", het feetje voerde graag gesprekken met dingen, ze kon zich er goed mee vermaken als ze even met niemand praatte. Soms gingen haar verhalen tegen dingen over in een soort zwak gefluister, of alleen vage mondbewegingen waarbij nauwelijks lucht uit haar mond ontsnapte. Schreeuwen deed ze nooit, schreeuwen was agressief, dat hoefde niet.

Onderweg naar Mocha's kantoortje was ze nog opzoek naar een verklaring voor dit plotseling verzoek om te komen. Had ze iets verkeerd gedaan? Was ze niet lief geweest tegen iets of iemand? Moest ze op dit tijdstip nog op een mentorgesprekje komen? Ze zou het vanzelf wel zien, lief en schattig zijn werkte meestal wel in haar voordeel. Maar of het ook bij deze enigszins enge mentor werkte was nog te betwisten.
Een dag niet geknuffeld is... een dag niet geknuffeld. Doe er iets aan!

« [Reactie #2] : 5 jaar geleden »
Oréwinde keek even verbaasd op naar haar mentor die ineens binnen kwam vallen in de leerlingenkamer. Iets beschaamd keek ze terug naar haar wastafeltje, waar ze allerlei leuke figuurtjes in had getekend, maar nog geen woord had ingekrast dat ook maar iets met illusionisme te maken had. Ook Vatinaya kreeg een standje en dat deed de kruislinge een beetje glimlachen. Ze wisselde een blik van verstandshouding uit met Vatinaya en toen het groene gevaarte weg was, kwam Oréwinde 'toevallig' naast haar vriendin Vati zitten. 'Zou jij ook niet willen weten wat Mocha met Aloisia en Elei moet?', begon ze met een merifelgrijns op haar gezicht. 'Misschien kunnen we straks even..' De rest kon Vatinaya zelf wel invullen. Zo dom was het elfje nu ook weer niet.

Iets meer dan een kwartier later stonden de kruislinge en kameraad voor de deur van Mocha's kantoortje. Toch had Oréwinde het gevoel dat hier voor de deur blijven hangen geen goed idee was. Waarschijnlijk had Vati daar geen last van - door haar olifantenhuid en gebrek aan subtiliteit. Toch bleef het aan haar knagen; als meneer Mairtín ineens langs kwam, waren de rapen gaar. Dan zou Mocha weten dat ze aan het afluisteren waren en kregen ze vast straf. 'Vati', fluisterde Oréwinde - want haar mentor had geweldig goede oren, 'we moeten hier zo dicht mogelijk in de buurt blijven om het gesprek op te vangen, maar we kunnen hier niet blijven staan. Wat kunnen we het beste doen?' Or wist het even niet meer. Er waren geen donkere nissen vlakbij het kantoortje. Hadden ze Gisèle's superoren maar..[1]
 1. Alle GM's zijn uiteraard met toestemming  ^_^
« Laatst bewerkt op: 5 jaar geleden door Oréwinde Telrunya »

« [Reactie #3] : 5 jaar geleden »
Je zag de groene mentor bijna nooit in de leerlingenkamer, gek was het eigenlijk. Ze was de baas over een hele afdeling (de wildste nog wel van de school) en ze kwam nooit eens kijken, ze las nooit een verhaaltje voor aan de kleinste eerstejaars, en stopte de laatste jaars ook niet in voordat ze gingen slapen.
Niet dat Elei geloofde dat ze dat bij haar eigen kinderen wel deed maar goed...

"Natuurlijk mevrouwtje." Zei hij met opgewekte stem terwijl hij al naar Aloisia huppelde, of eerder 'vrolijk liep' want echte kerels huppelde natuurlijk niet, om haar van achter het raam uit te plukken. Een opdracht van hun 'groene moeder' was natuurlijk heel belangrijk en moest gelijk opgevolgd worden.
"We zijn de zak." Zei hij simpelweg terwijl hij haar bij haar arm vastpakte en bij het raam wegtrok. "We moeten naar Mocha." Het was simpele taal, de taal die elke leerling van Bum maar al te goed kon spreken.

Eigenlijk was het best een mooie avond, de soort avond waar je blij van werd als je nog even de leerlingen kamer uit mocht. "Klop jij of klop ik?" Vroeg hij aan het meisje toen ze voor de deur stonden.

« [Reactie #4] : 5 jaar geleden »
"Weet jij wat we gedaan hebben? Ik kan me helemaal niks herinneren waar ik straf voor zou kunnen krijgen. Zou ik gestraft worden voor iets wat ik nog ga doen in de toekomst, en kan Mocha stiekem in de toekomst kijken? Heb jij soms iets gedaan en heb je mij ook beschuldigd? Nee, hè, vast niet, waarom zou je dat doen?", babbelde Aloisia vrolijk tegen de jongen aan. Wist ze eigenlijk wel hoe hij heette? Daar zou ze zo meteen vast wel achter komen. "Denk je dat ze ons gaat slaan? Of gaat mishandelen? Misschien mogen we dan wel naar Kyna. Zij is heel aardig, ben je wel eens bij haar geweest? Ik weet zeker dat als je daar ooit geweest bent ze je super snel beter heeft gemaakt."

Niet veel later stond het tweetal aan de veilige kant van de deur van Mocha. "Laten we samen kloppen. Op één. Drieeeeee, tweeeeee, EEN!" Aloisia klopte drie keer, of de jongen nou wel of niet meeklopte.
Een dag niet geknuffeld is... een dag niet geknuffeld. Doe er iets aan!

« [Reactie #5] : 5 jaar geleden »
Het mevrouwtje had inmiddels een wastablet klaargelegd. Onzinnige uitspraken van nimfen die het te hoog in hun bol hadden waren er niet uit te slaan met zinnige straffen. De enige methode was de jongen vijftigduizend keer het woord 'mevrouwtje' te laten schrijven, tot hij er zo zat van was dat hij het voorlopig niet meer zou gebruiken.

"Elei, speld het afdelingsteken op je tuniek en ga aan die tafel zitten. Ik wil dat je vijftigduizend keer 'mevrouwtje' schrijft, zonder klagen. Aloisia, deze is voor jou." Ze reikte de emblemen van de vorige torenhoofden uit aan de twee leerlingen.

"Vanaf vandaag zijn jullie torenhoofden. Ik verwacht van jullie beiden dat je je verantwoordelijk gedraagt, en je afdeling in de hand houdt. Denk erom dat ik ook jullie op het matje zal roepen wanneer er vuiligheden worden uitgehaald."
No mercy for the wicked.
« Laatst bewerkt op: 5 jaar geleden door Tetachan U. M. Mocha »

« [Reactie #6] : 5 jaar geleden »
Het feetje was even totaal vergeten wat ze aan het doen was toen ze het embleem van een torenhoofd aangereikt had gekregen. Had zij dit echt gekregen? "Dankuwel, mevrouw", bedacht ze zich nog net op tijd te zeggen. Na de uitleg van mevrouw Mocha had ze nog even de tijd nodig voordat ze begon te beseffen dat ze echt torenhoofd was. Mocha zou geen grapjes maken.

"Ja, mevrouw, ik zal me gedragen, ik zal zorgen dat niemand iemand pijn doet of pest, niemand slechte dingen meer zal doen. Als iemand ziek is zal ik diegene naar Kyna brengen en dan ben ik net zo'n goede fee als zij is. Mag ik dan ook afdelingspunten geven? Dan kan ik de goede myrofas punten geven, vooral de goede myrofas van Merifel, want Merifel heeft veel goede myrofas. Vind u ook niet?"
Mocha moest het daar wel mee eens zijn, waarom was ze anders de mentor van Merifel? Ze zou vast niet zomaar gemeen doen tegen leerlingen van haar afdeling. Behalve dan die ene keer dat ze straf had gekregen met Muldir, Thalia en Oréwinde. Dat had Aloisia haar mentor echter al vergeven.

"O ja, mevrouw, moet ik nu heel goede vrienden worden met hem?", vroeg ze wat aarzelend. Ze kende de jongen niet zo goed, dus dan zou ze daar nog aan moeten werken. Hopelijk zou dat vrijwel vanzelf gaan.
Een dag niet geknuffeld is... een dag niet geknuffeld. Doe er iets aan!