Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Behulpzame Merifellers bestaan!  (990 keer gelezen)

Speeldatum: 14 april 1299 (Midden lente)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 6 jaar geleden »
Wat waren haar overtuigkunsten toch geweldig geweest. Ze had zowel Eleonora als de kok weten te overtuigen van dit meesterlijke plan om te slijmen bij Mocha en haar grote idool nog eens beter te kunnen leren kennen. Mentoren moesten bovendien een goede band met hun leerlingen kunnen ontwikkelen, en daarvoor was zoiets de perfecte oplossing.

Ze wilde Eleonora al bij haar mouw pakken om haar mee te sleuren naar Mocha's kantoortje toen ze hoorde dat ze een babysitter kregen. "Wij hebben heus geen babysitter nodig, hoor, maar als u dat perse wilt dan lopen we wel braaf al twee kleine groene kleuters mee", merkte ze brutaal op.
Vervolgens volgde ze de lange vreemde man de keukens uit - natuurlijk keek ze ondertussen goed of ergens nog een onbewaakte lekkernij lag -, tot aan Mocha's kantoortje. Daar werd aangeklopt[1] en de deur ging denk ik open na iets wat op 'binnen' zou kunnen lijken.[2]
 1. Vraag me niet door wie
 2. Vaagheid ten top :D
« Laatst bewerkt op: 6 jaar geleden door Vatinaya Vorrona »

« [Reactie #1] : 6 jaar geleden »
Eleonora liep trouw achter de hele rare jongen aan. Zijn naam begon met een T- Timmie, Tom, Timon - Iets in die richting. Afwezig probeerde ze uit te vogelen waar de kruisling, het was zeker een kruisling, uit bestond. Waren dat nou afgeronde elvenoren of puntige mensenoren? En waren die ogen nou geel of een hele vreemde kleur groen?

Thomas - of Thilmor - was in ieder geval een goede gids en de drie kwamen al snel bij het kantoor van Mocha aan. Iemand, of iets als het Tommy was, klopte aan. De twee meisjes en Timus betraden het kantoor na een vaag 'binnen' van achter de deur.
De lucht is blauw als een sinaasappel!
« Laatst bewerkt op: 6 jaar geleden door Eleonora Vasiles »

« [Reactie #2] : 6 jaar geleden »
Controleren of de meisjes inderdaad aan het werk gezet waren in de keuken? Dat was overbodig. De twee liepen kalmpjes het kantoor van hun mentor in, alsof het de normaalste zaak van de wereld was niet te gehoorzamen. Dat ze in het gezelschap van een kokshulp waren maakte maar weinig uit.

"Ik had gezegd: de hele middag aan het werk in de keuken." Zei Mocha, opkijkend van haar jongste zoontje, die net in haar armen in slaap begon te vallen. Nu had het beeld van een moeder met kind over het algemeen een vertederende invloed, maar het hielp niet als de moeder in kwestie er meer uitzag als een vuurspuwende feeks met veel te groene ogen.

"K mos ze hier br-" begon Timon, maar hij hield zijn karakteristieke spraakwaterval direct maar weer binnen toen een ijskoude blik hem de adem afsneed. "Niets daarvan." Viel Mocha hem in de rede, "breng ze terug en zet ze aan het werk in de keuken, en nu tot vanavond laat."
"Maar de k-" waagde Timon, en werd opnieuw belet verder te babbelen. "Het kan me niet schelen wat de kok ze vindt, hij is niet in de positie mijn straffen te verhinderen. Terug naar de keuken, en waag het nogmaals tegen me in te gaan."
No mercy for the wicked.

« [Reactie #3] : 6 jaar geleden »
Eleonora was niet verbaasd om haar mentor. Dat Mocha niet blij zou zijn om hen te zien, dat had ze eigenlijk als verwacht. Die had hen toch hierheen gestuurd? Dat er een vuurspuwende feeks stond (met een kind in haar armen) was wel ietwat onverwacht, maar beter dan wat de nimf had bedacht. Ze zuchte lichtjes, en trok toen Vatinaya en Timmie - Tangus - de kamer weer uit.[1] Onderweg zei ze tegen de vrouwe: "Excuus, vrouwe, verkeerde kamer." Hoe je ooit de verkeerde kamer in kon lopen in de mentoren gang was ook voor het nimfje een raadsel.[2]

Buiten de deur sleurde[3] ze de kruisling en de elf nog iets verder weg totdat ze buiten gehoorafstand tot stilstand kwamen. "Dat was dus het domste idee ooit, Vatinaya. Maar alles is beter dan afwassen of lijfstraffen, de reden waarom ik mee ging." Tommus werd genergeerd. "Kom, we moeten terug naar de keukens zodat we nu gezellig tot vanavond laat kunnen werken." De laatste woorden werden zwaar sarcastisch, cynisch, bijtend en wat je maar kunt verzinnen gezegd. De nimf maakte aanstalten om weg te lopen richting de keukens. Iedereen die in haar weg stond werd omver gelopen, tot hoever een nimfje dàt kan, maar door de blik in haar ogen gingen meeste Myrofas al aan de kant. Of die elf en Tor volgden, dat mochten ze zelf weten.
 1. Ik neem aan dat ze meewerken, anders mislukt dit namelijk hopeloos.
 2. Als Vatinaya of Mocha nog wil reageren voordat wij verdwijnen, mag je de rest van de post nergeren.
 3. En alweer, meewerking verwacht.
De lucht is blauw als een sinaasappel!

« [Reactie #4] : 6 jaar geleden »
Als de ogen niet zo vlammend groen waren geweest had Vatinaya een 'ahwwww' moeten onderdrukken vanwege het schattige zoontje van haar idool. Nu was dat echter totaal niet nodig, want Mocha leek eerder op een draak, de groene zus van Dribbel, mocht die bestaan. Nog voordat ze de nachtelf in kwestie beter in zich had op kunnen nemen werd ze alweer meegesleurd. "Maar mevrouw!", riep Vatinaya nog verwoed uit, "we wilden u alleen maar hel-..." Maar voordat het luchtelfje haar zin af had kunnen maken stond ze alweer aan de verkeerde kant van de deur en een paar tellen later was haar lichaam alweer verplaatst naar een plek nóg verder verwijderd van het niet-zo-schattige schattige moeder-kind tafereel.

"Uhum, had jij soms een beter idee gehad om onder die saaie straf uit te komen? Bij Mocha was er tenminste nog een kans op wat variatie mogelijk geweest. Nu hoeven we daar dus echt niet meer op te rekenen", dit eerste deel werd tegen Eleonora gezegd, nog net niet geschreeuwd, en tegen dat gassie vervolgde ze: "Thijs, wat ben je toch een nietsnut."

Nadat Eleonora speciaal voor het elfje een pad vrij had gemaakt liep ze koninklijk tussen de andere myrofas door. Nu was het net alsof de nimf haar slaafje was en ervoor moest zorgen dat de weg vrij gemaakt werd. Altijd handig als myrofas zoiets zouden denken.

« [Reactie #5] : 6 jaar geleden »
De nimf draaide plots op haar hiel en ging midden in de weg voor Vatinaya staan. Dat ze hiermee het verkeer in de gang ophield kon haar niks schelen. Dat Thimo door haar abrupte stop struikelde en op de grond viel kon haar niks schelen. Zijn schedel mocht voor haar doen openbreken op de stenen vloer. Dat ze daar dan vast nog meer straf voor zou krijgen was al helemaal niet belangrijk. En dat de zon morgen weer zou opkomen, nou die mocht wel verdrinken ofzo. Alles wat belangrijk was was haar woede voor Vatinaya.

"Ja, ik ben het volledig met je eens," snauwde Eleonora door opeengeklemde kaken terug, "Haat en woede van Mocha ondergaan is zo veel minder saai dan pannen schrobben." Sarcastisch was niet genoeg om het cynisme in de zin te onschrijven. "Maar als je het niet erg vind, dan leef ik liever nog een paar dagen langer. En als jij dan echt zo nodig zelfmoord wil plegen, ga ik je zeker niet tegenhouden. Bij Sprilas, ik geef je dat zetje uit het raam als jouw moed het begeeft!" Met gebalde vuisten keek ze neer op het elfje. Je zou haar inmiddels bijna kunnen vergelijken met vrouwe Mocha, behalve dat ze geen vertederend kindje in haar handen hield.
De lucht is blauw als een sinaasappel!

« [Reactie #6] : 5 jaar geleden »
Als antwoord op Eleonora's plotselinge stilstand liep Vatinaya uitdagend met haar schouder tegen Eleonora's schouder aan. Door deze actie stonden ze met hun gezichten heel dicht bij elkaar en kon ze de adem van de ander ruiken - bah. Ergens in haar ooghoek zag ze de jongeman liggen, vreemd genoeg voelde hij alsof zij hem moesten begeleiden.

"Fijn dat je het met me eens bent, maar vergeet mijn aanbod van eerder vandaag niet", praatte Vatinaya met stemverheffing door Eleonora's preek heen, wat haar betreft was hun discussie hierbij afgelopen en ze keerde de ander de rug toe na gezien te hebben dat Thomas weer was opgestaan. Met zichtbare arrogantie keek ze de nimf een laatste keer aan om toen haar weg naar de keukens te vervolgen. De jongen volgde haar in eerste instantie, maar later herpakte hij zichzelf weer en nam hij het voortouw.
Niet veel later was Vatinaya weer in de keukens. Haar straf mocht wat haar betreft meteen beginnen, want ja, zo erg kon het niet zijn. Misschien kreeg ze vanavond laat voor het goede werken nog wel een voedselpakketje mee van de kok. Zoveel slechte verhalen hoorde ze immers niet over de kok.

« [Reactie #7] : 5 jaar geleden »
De koksjongen besloot dat Johlars pollepel hem toch wel zou vinden, vroeger of later, en bracht de kok op de hoogte van de entree van de dames. Al snel beende de kok met grote stappen naar het tweetal en baste: "Wat doen jullie hier? Ik had jullie toch naar Mocha gestuurd? Je kunt er nauwelijks tien minuten geweest zijn!"

De kok keek bepaald niet vrolijk en de bedrijvigheid in de keukens leek bepaald niet afgenomen. "Mijn keuken uit! Als je honger hebt, wacht je maar tot het eten klaar is. Ik had al gezegd: jullie lopen in de weg, ik kan jullie niet gebruiken. Nou opgehoepeld!"
Orde, regelmaat, reinheid en dan rust.

« [Reactie #8] : 5 jaar geleden »
Eleonora werd als een driftig kind terecht gewezen en erop aangesproken dat ze een 'afspraak' had met het meisje, om een echte Merifeller te worden. Dus, ondanks dat haar woede voor het meisje alleen maar groeide naarmate die arroganter werd, klemde ze haar kaken op elkaar en volgde de elf zonder maar een weerwoord te uiten.

Zo kwamen ze, met ongeveer drie meter afstand tussen hen in, aan in de keukens. De woede van de kok verbaasde de nimf niet meer, iedereen in de wereld leek haar op dat moment te haten. Zelfs Thyran -Timus- wierp haar een boze blik toe, die was immers op zijn bek (mond kon je het niet noemen) gedonderd door haar spontane woede uitbarsting. Na de kok's woorden hield ze wijs haar eigen mond en beende zonder verdere tegenwerpsels de keukens weer uit. Vatinaya werd volledig genergeerd.

De rest van de lessen die middag werden gemist en iedereen die het maar waagde om haar pad te kruisen werd zonder pardon uitgescholden voor alles wat het nimfje maar kon bedenken.
De lucht is blauw als een sinaasappel!